نیم ساعت بعد سعی میکردیم سر و آوای داخل خونه را کنترل کنیم.
متأسفانه سپهر و ماهی بهطور کاملا غریزی تمایل به سرخوردن از پلهها داششتابزده. کاری که باعث ریز خندیدن سهند بود، تکرار خاطرات مشترکمان.
سپهر با شلوغی ذاتیاش از اتاقی به اتاق دیگر میحرکت کرد و خونه را بههم میریخت.
تا آخر شب یک گلدان عتیقه را شکاند و مجبور شدیم وسایل و مجسمههای تزئینی را جمع کنیم.
در مقابل شماتت من که چرا گلدان را شکانده، شانه بالا میانداخت و جواب میداد:« بابا اضافه کرد اشکال نداره».
بعداز خواباندن بچهها، جانی به تنم نداشتم، خسته و کوفته.
بهسختی دوش گرفتم، با موی خیس و حوله روی تخت دراز کشیدم. احتمالاً تا صبح تخت میخوابیدم. بچهها معمولاً شبها بیدار نمیشدند.
هرکدام اتاقی برداششتابزده از همان طبقه اول. سهند و فروغ هم به طبقه ما نیامدند.
بالاراهی شدن از پلهها برای فروغ سخت میشد.
با شنیدن آوای در لای پلکم را بهسختی باز کردم.
_ این چه وضعیه، پریناز؟
_ خستهم.
_ قد بلند شو، سرما میخوری.
با رخوت از جایم کشیده شدم. لباسخواب را کورمال کورمال به تن کردم، حولهای به موهای خیسم.
همان کافی بود، تا صبح میخوابیدم.
سرم که داخل بالشت فروحرکت کرد منصرف شدم.
_ فرهاد؟
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت826
صادقانهترین جواب را دادم.
_ دلم برای ترکیه تنگ میشه.
با تفاخر نگاهی انداخت.
_ روزگاری که از اومدنمون دلخور بودی، بهت اظهار کردم عاشق ترکیه میشی.
سپهر کف دستشهایش را باز کرد برای در آغوش گحرکت کردن فرهاد.
بهسرعت مقصدش تأمین شد، عادت داشت با دکمه لباس فرهاد بازی کند، بعد هم یک مرتبه آژیر کشید:«جیش دارم».
نیمخیز شدم که دنده لجبازیاش گل کرد.
_ با بابا میرم.
فرهاد سپهر به بغل کشیده شد.
سالها بود که خلقیات فرهاد هم نرم شده و کمتر غر میزد.
پروازی که طولانی نبود و با صوتی بحث و جنجال هرازگاهی بچهها، دعا میکردم زودتر برسیم.
بهترین قسمت پرواز، حضور خلبان بود که پیشنهاد داد کابین پرواز را نشان بچهها بدهد. من هم کم مشتاق نبودم منتها فرهاد نگاهی کرد که خب!
طبیعتاً سرجایم برگشتم. خودش بچهها را برد و کمی بعد برگشتند.
سهند رو به فرهاد کرد.
_ این بچهتم میبردی دیگه، ددی جان!
اشارهاش به بچه، من بودم.
به سهند تشر زد.
_ مراقب حرکت کردارت باش، پسر جوان!
سهند به روی مبارک نیاورد.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت827
بچهها مشغول تماشای کارتن شدند، صنقلبی را خم کردم و دراز کشیدم.
بدترینش همان داستان عمران بود. فرهاد پی قضیه را نگحرکت کرد، عمران استعفا داد، پینار جایگزینش شد.
بعداز من آنجا را اداره میکردند، من هم برمیگشتم؛ احتمالاً سراغ گاتا!
سهند هم بزرگ میشد و نوع شیطنتهایش تغییر میکرد. دبیرستان را که تمام کرد، در یکی از دانشگاههای معتبر مشغول به درسخواندن شد.
رشته مدیریت را خودش انتخاب کرد. فرهاد باغرور نگاهش میکرد، برایم گفت که بعداز تصادف پدر و برادرش درس را رها کرده و به ایران برگشته.
انگار غبطهای در صوتیش بود و حالا سهند با قد قد بلند و اندامی که روزگاربهروزگار دلپذیرتر میشد میراهی شد که جا پای پدرش بگذارد.
چه کسی باور میکرد که سهند شوخ و شنگ چطور وقت و بیوقت را به شرکت فرهاد میرفت تا بهقول خودش در محضر استاد شاگردی کند و بیاموزد.
فرهاد میبیان کرد که این پسر اعجوبه خواهد شد.
هم ژنتیکش را داشت، هم پشتکار!
مهماندار پردهها را کشید، به فرود نزدیک میشدیم.
چند لرزش کوتاه و زمین… وطن، ایران.
ابجادهیم زودتر از همه بلند شد. به سپهر کمک کرد. فرهاد سراغ ماهی راهی شد، ماهی هم طبق معمول خودش را چسباند به سهند.
فرهاد ماند و حوضش!
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت828
هرچند که فروغ خودش را رساند و بازوی شازده از همراه خالی نماند.
در اصل من ماندم و حوضم!
در سالن انتظار، منتظر شدیم برای چک شدن مدارک و تحویل چمدانهایمان و بلافاصله، حرکت بهسمت خانه.
قلبم تنگ بود برای عمارتی که وقتی دور برای یکشب مهمان موقتش شدم. لنگر سرنوشتم همانجا گیر کرد و تبدیلم کرد به ساکن دائمی.
دیگر برایم رنگ عمارت نداشت، نه فقط یک بنای قدیمی و اصیل. مراتبش بالاتر رفت… شد سقفی که با تمام وجود در پناهش ریز خندیده و گریسته بودم، برایم حکم «خانه» را داشت، همانقدر گرم، همانقدر استوار.
حدس میزدم ترتیب کارها را داده باشد. همان هم شد. خانهای رفت و روب شده،
خدمهای آماده و بهصف، در انتظار ورود ما. شاید هم بیشتر منتظر شازده بودند تا مابقی همجادهانش.
خانهای که میدانستم هنوز هم سندش به نام فروغ است ولی همه فرهاد را حاکم میدانستند.
شایدم آن مقلب جاده حرکت کردن با گردن افراشته به انضمام نگاههای خاصش این حس را القا میکرد که سرت را پایین بندازی و دیده بدزدی.
بههرحال این شازده هر چقدر هم قلندر، حنایش برای من رنگی نداشت.
ماهی کیف سردوشیام را کشید.
_ اینجا خونهمونه؟
_ آره، دوست داری؟
_ بزرگه!
فرهاد کنارش زانو زد.
_ این خونه یه پرنسس کم داشت، دیگه کامل شده.
لبخند زد و سرش را تکان داد.
سپهر بیتوجه به بقیه شروع کرد به دویدن و جیغ زدن.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت829
نیم ساعت بعد سعی میکردیم سر و صوتی داخل خانه را کنترل کنیم.
متأسفانه سپهر و ماهی بهطور کاملا غریزی تمایل به سرخوردن از پلهها داشتند. کاری که باعث لبخند زدن سهند بود، تکرار خاطرات مشترکمان.
سپهر با شلوغی ذاتیاش از اتاقی به اتاق دیگر میحرکت کرد و خانه را بههم میریخت.
تا آخر شامگاه یک گلدان عتیقه را شکاند و مجبور شدیم وسایل و مجسمههای تزئینی را جمع کنیم.
در مقابل شماتت من که چرا گلدان را شکانده، شانه بالا میانداخت و جواب میداد:« بابا اضافه کرد اشکال نداره».
بعداز خواباندن بچهها، جانی به تنم نداشتم، خسته و کوفته.
بهسختی دوش گراهی شدم، با موی خیس و حوله روی تخت دراز کشیدم. احتمالاً تا صبح تخت میخوابیدم. بچهها معمولاً شامگاهها بیدار نمیشدند.
هرکدام اتاقی برداششتابزده از همان طبقه اول. سهند و فروغ هم به طبقه ما نیامدند.
بالاراهی شدن از پلهها برای فروغ سخت میشد.
با متوجه شدن آوای در لای پلکم را بهسختی باز کردم.
_ این چه وضعیه، پریناز؟
_ خستهم.
_ قد بلند شو، سرما میخوری.
با رخوت از جایم کشیده شدم. لباسخواب را کورمال کورمال به تن کردم، حولهای به موهای خیسم.
همان کافی بود، تا صبح میخوابیدم.
سرم که داخل بالشت فروراهی شد منصرف شدم.
_ فرهاد؟
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت830
جوابم را نداد و صدای شرشر آب میبیان کرد که دوش میگیرد.
منتظر شدم بیرون وارد شد و با متوجه شدن من جای گرفته وسط تخت، متعجب نگاهم میکرد.
_ نخوابیدی؟
_ نه، رختخوابش یه بویی میده!
لباس پوشید و به عادت همیشه، حولهاش را خیس، روی پاف تخت انداخت.
_ حوله خیست رو ننداز اونجا.
بدون اهمیت به حرفم سمت تخت رسید و بالشت را بهسمت صورتش برد.
_ بو نمیده.
_ بیا بغلت بخوابم، این بالشتش بو میده، تو دماغت کار نمیکنه.
زیر پتوی سبک خزید و من سریع سرم را به سینهاش چسباندم.
_ حاملهم نیستی بگم شامهت تغییر کرده! بغل میخوایی دنبال بهانهای؟
_ هیس، خوابم میاد، خاموشی کن، شازده!
اهمیت ندادم که کف دستش بین موهایم چنگ شد برای کشیدن، خوابم میآمد.
حسی بود در آن اتاق که مرا یاد شامگاه اولم میانداخت و امنیت آغوشش را نیاز داشتم. یادآوری اینکه من پرینازی متفاوت از آن دختر بیجا و مکان هستم.
صبح قبل از فرهاد بیدار شدم، سپهر و ماهی هنوز خواب بودند.
مسیرم بهسمت آشپزمنزل بود، ذهنم در خاطرات چرخ میخورد که کسی «صبح بهخیر، خانوم» را نثارم کرد.
زنی حدود پنجاه سال، صورتی بانمک و گونهای گل افتاده.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت831
_ صبحتون بهخیر، من پریناز هستم.
_ بله، آقا فرمودن، خانوم جهانبخش.
«خانوم جهانبخش!» ابرویم بالا پرید، انگار قرآن خدا زمین بیاید اگر میاضافه کرد پریناز.
وقتی فروغ جان میوارد شدند، حالیاش میشد که با دو خانوم جهانبخش طرف است.
میل داشتم سمت یخچال بروم که عملاً مسیرم را سد کرد.
_ براتون چی حاضر کنم، خانوم؟
تمایل داشتم بگویم «کوفت کاری» اما خب زشت میشد.
_ چای، نون و مربا… هر چی که هست.
سراغ آماده کردن سفارش من راهی شد.
پشت میز آشپزخانه قرار گرفتم، قلبم برای موسیو حسابی تنگ بود.
فروغ جان که آمدند، در فکر و خیال خودم بودم. کف دست روی شانهام گذاشت.
_ سرما نخوری، پریناز؟
رو به خانوم آشپز سلام کرد.
هنوز تیشرت فرهاد را به تن داشتم، شلوار گمسرور خوابم.
_ نه، خوبم. صبحتون بهخیر. راحت خوابیدین؟
نگاههای درشتش را ماساژ داد.
صندلی کنارم را کشید و نشست.
_ شاید دو ساعتم نخوابیدم. فرهاد بیدار نشده؟
_ خواب بود، من بیهوش شدم. یه چیزی بخورم برم سراغ بچهها.
کسی صندلی سمت دیگرم را کشید. سهند با آوا روی صنقلبی جای گرفت و سرش را روی میز گذاشت.
_ سلام.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن