نمیدانم چرا اشکهایم سر میخوردند از روی صورتم. چرا باید نگران یک بوسه اجباری میشدم؟ وقتی زمانی به اجبار زندگی تنم حراج میشد…؟ فرهاد که از آن روزگارهای من خبر داشت، چه اهمیتی میداد به یک بوسهٔ نامیل داشته؟
خودم میاطلاع داشتم این دو مقوله باهم فرق دارند، حکم آسمانریسمان بافتن بود. من از وقت تعهدم به فرهاد، حتی نگاهم بهسمت کسی نحرکت کرد و حدس میزدم این نکته چیزی نیست که فرهاد از آن بیخبر باشد.
دیدهانم صورتش را میکاویدند در جستجوی اثری شامگاهیه برآشفتهت، کلافگی، مهربانی… هر چیزی، هر نشانهای از حیات!
شانههایم فشرده شد و لبهایش درست گوشه لبم جای گرفتند… گرم و طولانی میبوسید.
همان نقطهای را که از بس با کف دست پاک کرده بودم، به قرمزی میزد.
کف دستانم دور گردنش حلقه شد.
_ خوب شد اومدی.
سرش را عقب برد و روی تخت کنارم دراز کشید.
سکوتش که طولانی شد طاقت نیاوردم.
_ حرف نمیزنی؟ قول دادی کاریش نداشته باشیا!
دیدهغره رفت.
_ من قول ندادم، شما بریدی و دوختی. دارم توی ذهنم تنظیم میکنم که اول بکشمش بعد جنازهش رو آتیش بزنم یا اول آتیشش بزنم بعداً با یه گلوله خلاصش کنم.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت810
_ نهخیر، قول دادی. هیچ کاریش نکن، خودش درک کرد که اشتباه میکرده. الآنم برو لباست رو عوض کن، بیا پیشم بخواب، از حال بد نمیتونستم بخوابم، الآن حرف زدم، یههو سبک شدم.
از جایش بلند شد و سراغ کمد لباسها رفت.
_ قراردادت چی شد، فرهاد؟
_ نمیدونم، فردا بود.
به نوری که از لای پردههای کیپ شده داخل میآمد نگاهی انداخت.
_ در اصل امروزگاره جلسهم… مهم نیست.
_ چجوری پرواز گیر آوردی؟
پوزخندی زد.
_ برام گرون تموم شد، خانوم. باید جبران کنی!
لبهایم را به داخل جمع کردم.
_ این دختره موند اونجا؟
بهسمت تخت میوارد شد، با یک خنده شیطانی.
_ دختره اسم داره، خانوم جهانبخش،اسمش پیناره!
انگشت اشارهام را با عصبیت سمتش گراهی شدم.
_ شرم کن، شازده، حالا من هی هیچی نمیگم!
صورتش را جلو آورد، خندهاش را حبس کرده بود.
_ چرا خب؟ من که کاری نکردم، کردم؟!
دیده چرخاندم بهسمت دیگر.
_ یه عکسایی ازت نشونم داد. واقعاً که!
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن