رسماً میلبخند زد.
_ نکنه از توی اتاق هتل؟ اون شامگاه که مزاحمش شده بودن، زنگ زد به من؟
کمی به ذهنم فشار آوردم، عکسها از داخل اتاق نبود. فضایی آزاد… فرهاد جوری مقابل پینار بود که حس میکردی میبوسدش.
_ نه، یه باغی جایی بود، انگار داری میبوسیش.
لبهایش را غنچه کرد و جلوتر آمد.
_ اینجوری؟
بیهوا لبم را بوسید.
با کلافگی لبم را پاک کردم.
_ برو کنار. صدبار بهت گفتم این چیزا رو دست کم نگیر، اینکه تو بیایی برای من تعریف کنی که نمیشه. اصلاً بیا این دختره رو بفرست یه دفتر دیگه، حساسیتها هم کم بشه.
سراغ کمد لباسها رفت و سر و آوایی که میوارد شد.
_ تو مگه به من شک داری، پریناز؟ بهت گفتم که…
حرفش را تکرار کردم.
_ «من یه مرد تکپر هستم». اینکه نشد استدلال خب… اصلاً من حسودیم میشه تو با این دختره، پینار کار کنی.
لباس پوشیده برگشت و کنارم دراز کشید.
_ دختر خوبیه، به منم کار نداره، خیلی هم نجیبه. بقیهش اراجیفه، بریز دور.
در آغوشش فروراهی شدم.
_ هر هفته ازتون عکس میگیرن برام میفرستن… به نظرت عجیب نیست؟ تازه خودم دیدم به روش خندیدی…
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت812
کف دستش را لای موهایم فروکرد.
_ دنبال این بودم ببینم این عکسا رو چطور میگیرن، الآن متوجه شدم کار عمران بیناموسه. بعدم نمیتونم با ترکه برم سر کار زیرکف دستام رو فلک کنم که! من یه تاجر موفقم، خانوم.
_ تا نوبت ما بود، دست به ترکه بودی، حالا تاجر موفق شدی! خدا شانس بده.
مرا بیشتر به خودش چسباند.
_ بخوابید، خانوم جهانبخش، کاری نکنید که هوسهای بیوقت به سرم بزنه.
چیزهای دیگری هم میاضافه کرد که درست نشنیدم، خوابم برد.
فرهاد
پریناز نازنینم. با دیدن پیغامش ترمتوجه شد نکردم، یک راست سمت فرودگاه. چه اهمیتی داشت، اگر لازم بود هواپیمای شخصی اجاره میکردم که خودم را سریعتر برسانم.
خون خونم را خورد وقتی ماجرا را نیمبند تعریف کرد. قرمزی گوشه لبش برایم معنا میگراهی شد، مدام کف دست میکشید برای پاک کردن پوستش، حتی در خواب.
تأثیر کدام معجزه بود که جهان به من زنی بخشید به پاکی گل؟ چه اهمیتی داشت که گل من زمانی را به اجبار در لجنزار گذرانده، مهم حال بود که در دل من ریشه داشت.
زنی که من را برای «من» میتمایل داشت؛ نه نامم، نه شهرتم، نه چیزی غیراز همان «من». چه خوب مرا میشناخت و باور میکرد که هیچ زنی، هرچند زیباتر، لوندتر و عاقلتر راهی به دل و روحم ندارد. من و پریناز تاریخی داشتیم در کنار هم، کم زخم نزدم، کم زخم نخوردم.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت813
از جای تکتک ضربههایمان بر پیکر و روح هم، محبت رویید و درکی عمیق. آنقدر که چشمانمان دریچه روح شوند، پردهها بیفتند و تن و روحمان یکی شوند.
مابین ما نه رازی بود و نه دروغی… همان اول کار از پینار برایش اظهار کردم.
لبهایش را غنچه کرد، فکر میکرد! چندباری هم لپهایش را باد کرد و پریناز-وار حرص خورد.
بعداز شرحِ من از پینار و نوع کارمان، راحت کردن خیالش که ممکن است سراغش بروند به بهانه برهم زدن حیات ما، عکسالعمل خاصی نشان نداد.
سراغ لباسهای کمد حرکت کرد و کشوها را بههم ریخت. بالاخره تیشرت زردی را بیرون کشید با طرح تاجی روی سینهاش.
آن را سمت من گرفت و جویا شد:« این اندازهت هست؟» تیشرت را از کف دستش گراهی شدم و در کف دستم چلاندم.
«شنیدی چیبیان کردم؟ » جلوتر رسید و مشغول شد به باز کردن دکمههای پیراهنم. لباس را از تنم درآورد و آمرانه کف دستور پوشیدن داد. چند قدم عقب حرکت کرد برای بهتر دیدن.
«باید رژیم بگیری، شازده. شکمت زده بیرون!»
اینهم روش پریناز بود برای نشان دادن اینکه چیزی بین ما عوض نشده، من همان فرهادم و پریناز همان دخترک شوخوشنگ زیستن من.
حوالی هفت بود، به آوای پایی بیدار شدم؛ پرستار بود سراغ پریماه میرفت.
پریناز خواب بود، سرش به عادت معمول چسبیده به من.
شقیقهاش را بوسیدم و از جایم قد بلند شدم. دوش گحرکت کردم و سر میز صبحانه نشستم.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت814
فروغ با مشاهده کردنم تعجب کرد، اظهار کردم که برنامه را تغییر دادم و زودتر برگشتهام. از پریناز نجویا شد، حرفی هم نزد.
میدانستم دیشب همه را منتظر گذاشته و دیروقت به خانه برگشته.
سفارش صبحانه پریناز را دادم، تأکید کردم تخممرغ عسلی نباشد. یک ساعت بعد، ظرف صبحانه روی میز کنار تخت بود. پریناز هنوز، بالشت به بغل، غرق خواب!
کف دستم لای موهایش رفت، تماس انگشتانم با پوست سرش.
خم شدم و شقیقهاش را بوسیدم.
سر بلند نکرده بودم که…
_ جاهای دیگه هم هستا، بیا ماچ کن.
_ بیداری؟
_ نه، دارم خواب بوس میبینم.
کف دست زیر تنش بردم.
_ خواب چیزای دیگه نمیبینی؟
_ نمیدونم، بسته به کرم شما داره.
ضربهای به پشتش زدم.
_ پا شو، خجالتم نمیکشی؟ با این شرایطت، افاضاتم میکنی!
در جایش نشست و دیدهکی زد.
_ صبحونه رو بده بخوریم بابا، من امروز نهایتاً ماچ کاسبی کنم. سینی را روی پایش گذاشتم.
تکهای بزرگ از نان و عسل را به دهان برد.
_ میری شرکت؟
_ دهن پر صحبت نکن.
با ناامیدی به تخممرغ سفت نگاه کرد.
_ تو گفتی اینو سفت کنن؟ من عسلی دوست دارم خب!
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت815
سراغ کمد رفتم برای برداشتن کتم.
_ دکتر نگفت خطر داره؟
خاموشیش میاظهار کرد مشغول ادا درآوردن است.
برگشتم و لبه تخت قرار گرفتم.
_ با فروغ صحبت میکنی؟
_ زوده، فرهاد! خجالت میکشم. هرچند که تو باید خجالت بکشی!
_ مزخرف نگو.
از جایم قد بلند شدم.
_ امروزگار استراحت کن.
_ ظهر باید برم شازده.
_ بیخود!
با خودش غر زد. «شروع شد!».
تهمشاهده کردوار صوتیش زدم.
_ پریناز!
_ جانم… طوری نمیشه، حواسم هست. برو ببین قراردادت چی میشه. برو قربون قدت! برو بیشتر از این منو دق نده، برو تا بهت حمله نکردم!
بهسمت در جاده افتادم، باسرعت! انگار بترسم که واقعاً سراغم بیاید… پریناز دیوانه!
خودم را به دفتر رساندم و تماس کوتاهی با پینار. دیشامگاه قبلاز پرواز پیغام دادم که به استانبول برمیگردم. کمی از نبود من دلواپس بود، خیالش را راحت کردم که جلسه را بهصورت آنلاین شرکت میکنم. تا ظهر معطل شدم اما قرارداد امضا شد.
تماس را قطع کردم و نگاهی به ساعت انداختم، عقربه عدد ۱۲ را نشان میداد.
جالب بود که از این مردک بیناموس، عمران هم خبری نشد!
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت816
خسته بودم و گرسنه، ابجادهیم را خبر کردم. وقتی ابجادهیم مقصد را پرسید، بیاختیار اضافه کردم:«برو شازده».
وقتی رسیدیم نگاهم افتاد به شلوغی نسبی داخل مغازه. ابمسیریم در را برایم باز کرد.
_ آقا، منتظر باشم؟
کیف لپتاپ را داخل ماشین گذاشتم.
_ باش.
یک راست بهسمت مغازه راهی شدم.
دختر و پسری ترک مشغول فروش نانهای تازه بودند، یک بوی بینظیر.
پریناز با روسری سهگوشی موهایش را بالای سر جمع کرده و مشغول کار بود، جایی پشت مغازه.
بدون عجله جلو راهی شدم، پسر جوان با ترمتوجه شد نگاهم میکرد.
گفتم که شوهر پریناز هستم و با تبسمی به پشت مغازه هدایتم کرد.
با خودش میخواند؛ چه آهنگی بود را نمیدانم. قلبم میتمایل داشت در همان درگاه چوبی در بایستم و نگاهش کنم؛ سادگیاش را در آن بلوز گخوشحال و شلوار آبیرنگ، لکههای روی پیشبند سفیدش، غباری از آرد که روی موهایش جای گرفته بودند.
شکمی که هنوز تخت بود و بهزودی بالا میآمد، بازهم فرزندی از ما!
یکباره سمت من برگشت.
_ وای! فرهاد، کی اومدی؟
تکیه از درگاه برداشتم و کف دست در جیب به سمتش راهی شدم.
_ خانوم جهانبخش، اومدم ناهار رو با شما صرف کنم.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن