به خودم لعنت میفرستادم چرا در مورد زایمانش در خونه پافشاری نکردم.
ایرادش چه بود؟ امکانات بیمارستان را فجادهم میکردم. داد و فریاد کرد و گفت عهد قجر نیست!
حتی فروغ بهآرامی تشر زد؛«مهمل نگو، فرهاد.».
دقایق به کندی میگذشسریع.
روی صنقلبی با خونسردی جای گرفته و سعی میکردم آشوب درونم را مخفی کنم.
فروغ از جایش کشیده شد و کف دست روی شانهام گذاشت.
_ پریناز قویه، مضطرب نباش.
دو ساعت بعد پرستاری بیرون آمد، دنبال بستگان خانوم اسماعیلی میگشت.
از جایم پریدم.
_ من همسرش هستم، حالش چطوره؟
نمیدانم چرا جوابم را نداد، به جایش گفت:
_ مبارکه، دخترتون صحیح و سالم جهان اومد.
دلبسته شدم به دهانش بکوبم، چرا خزعبل میاضافه کرد، من حال پریناز را جویا شدم.
فروغ تکرار کرد:
_ مادرِ بچه خوبه؟
پرستار به خودش آمد.
_ بله، بله… مادر هم حالشون خوبه. میبرنشون بخش، میتونید ملاقات کنید.
خون مجدد در عروقم جریان عادی پیدا کرد.
لازم داشتم کمی تجمشاهده کرد قوا کنم.
فروغ جلو آمد و چیزی را در جیب کتم چپاند.
_ خودتو جمع کن، فرهاد، رنگت پریده!
کف دستم را داخل جیبم فروکردم، تراولهای لوله شده.
با تعجب به فروغ نگاه کردم که میلبخند زد.
_ باید مُشتلق بدی، پسر.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت704
داخل اتاق خصوصی روی تخت در خواب بود.
پرستار فشارش را چک کرد و حرکت کرد.
رنگ و روی پریده با موهایی که احتمالاً از شدت عرق به پیشانیاش چسبیده بودند.
کف دستش کنار بدن افتاده و انگشتانش بیحرکت.
بیاختیار انگشت سبابهام پوست کف دستش را به بازی میگرفت.
کبودی آنژیوی اخیر جمتوجه شدترین رد بود… جای سوختگی وقتی داشت شیرینی میپخت.
حسابی داد زدم و منع کردم شیرینی بپزد… کو گوش شنوا!
محض رضای خدا چند ساعت هم حرف گوش نداد، چای عصر را با سوهان عسلیهای پرینازپز به خوردم داد، چنین کلهشقی زن من بود!
با آوای در به خودم رسیدم، پرستار بچه را در چرخی که دورش محافظ شیشهای داشت، داخل اتاق آورد.
دخترک من، لای پتویی صورتی!
و من بازهم پدر میشدم… به چند دقیقه نکشید که پریناز چشم باز کرد.
اسمم را بهآرامی صدا میزد.
فروغ سمتش راهی شد.
دستش را گراهی شد و پیشانیاش را بوسید.
نگاهش به من بود که مات مانده و کلمات در سرم میچرخیدند و در دهانم میماسیدند.
فقط توانستم کف دستش را بگیرم و فشار دهم.
نمیدانم در مردمک چشمان من در جستجوی چه چیزی بود؟
نمیدانم چرا لبخند زد ولی همان حرکت لبهایش انگار به جهان برگشتم.
سرم خم شد کنار گوشش.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت705
_ من با دوتا دختر زیبا چکار کنم، خانوم جهانبخش؟
_ اه، خدا رو شکر شامگاهیه من شد؟
قبلاز هر جوابی از سمت من بازهم در اتاق باز شد. سر بلند کردم که اعتراض کنم اما…
_ کجاست این خواهر من، بدینش ببینم!
با متوجه شدن من و فروغ تند سلام داد.
یک راست به مقصد تخت و گونه پریناز را چنان صدادار بوسید که…
زل زده بود به دخترک ما در آغوش فروغ!
_ پری، شرط رو باختی!
متعجب به پریناز نگاه کردم.
_ نباختم، سهند، کپی خودمه!
سهند ادامه داد:
_ دماغش جهانبخشه!
پریناز زیرلب غر میزد.
سهند دست به دولین فروغ شد.
_ خدایی شامگاهیه بابا نیست، فروغ جون؟ کپی برابر اصل باباس، فقط سیبیل نداره!
_ سهند، من مگه سیبیل دارم؟! چرا مزخرف میگی؟
سمت من وارد شد.
_ خب داری، میزنی دیگه! مهم اینه که شبیه خودته!
فروغ سینه صاف کرد.
_ دختر زیباییه، شامگاهیه مادرش.
ختم داستان و شرطی که نمیدانم چه بود و پریناز آن را برد.
سهند اعتراض کرد:
_ فروغ جون، اصل دماغه، که شبیه باباس!
فروغ پوفی زیرلب کرد.
_ نه، صورت بچه ورم داره، دماغش بزرگ نیست.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت706
متعجب به مادرم خیره شدم، مگر دماغ من بزرگ بود؟
پریناز دستم را گحرکت کرد.
_ فرهاد، دماغ تو عالیه، من اصلاً عاشق دماغت شدم.
از کف دست سهند که این بحث احمقانه و سخیف را مطرح کرده بود و قضیه را لحظهبهلحظه پیچیدهتر میکرد.
تشر زدم.
_ کافیه، سهند!
لبه تخت پریناز جای گرفت.
فروغ پرسید:
_ اسم انتخاب کردین.
سهند بیربطترین فرد ماجرا، با اعتمادبهنفس جواب داد:
_ اسمش پریماهه، منم بهش میگم ماهی.
اامان واکنش از پریناز بود.
_ بانمکه، بهش میاد.
فروغ تبسم زد.
_ برازندهس.
به صورت مثل ماهش چشم دوختم… پریماه! جذاب، ماه…
به خونه برگشتیم و پریناز ساکن همان اتاقی شد که برای دخترمان چیده بود.
گرفتن پرستار هم قانعش نکرد، خودش بیشتر مواقع را صرف مراقبت از پریماه میکرد.
دخترکی که اکثراً روزگارها میخوابید و شبها را تا صبح پلک نمیزد.
روزگارهای پر از خستگی، شبهای طولانی.
اوایل تصور نمیکردم ماندنم درمنزل تا این حد عذابآور باشد.
خطاطی میکردم، معاملات بورس خارج از کشور، گهگاهی با شاهین تماس میگحرکت کردم برای هدایت معاملات اما…
این منع فعالیت تجاری برایم مصیبت شد.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت707
از طرفی نمیتمایل داشتم گزک به دستشان بدهم و از سویی روزگارهایم با کلافگی میگذشت.
پریناز هم…
منصفانه نبود اما خب حضور پریماه، پریناز مرا تا حد زیادی مشغول میکرد.
دختری که هرازگاهی سراغم میآمد و با دیدن شیطنتهایش روزگارم شامگاه میشد، مدتها بود که فقط مادرانه خرج دخترمان میکرد.
بخش منطق وجودم رفتارش را میدرک کرد و سمت دیگر خودخواهی درونم داد میکشید و به نوزادی که ازقضا دخترم هم بود، حسادت میکرد.
کار تا جایی پیش راهی شد که پریناز عاشق اتاق مطالعه، دخترکی که جانش را میداد برای چرتزدن تخت کتابمنزل آنهم موقع خطاطی من، به آوای گریه نوزاد مثل تیری از چله کمان دوید به سوی دخترکش.
اصلاً نمشاهده کرد که برایش با سیاهقلم چه نوشتم.
«سلسله موی دوست حلقه دام بلاست… هرکه در این حلقه نیست، فارغ از این ماجراست.»
بعداز رفتنش، چنان باحرص نوشتهام را پاره کردم که…
نمیشد، این بار به این طریق به مقصد نمیرسید.
فرهاد روزگاربهروزگار خمودهتر و عصبیتر میشد.
باید فکری میکردم… من آدم سکون نبودم!
پریماه یک ماهونیمه بود که نیمهشامگاه از خواب پریدم، نیمه دیگر تخت، طبق معمول این شبها خالی.
تا اتاق پریماه رفتم، پرینازم روی زمین، پای تخت خوابیده بود، دستش لای میلههای تخت.
همان شد، باید دخالت میکردم.
بلندش کردم، کمی سنگینتر از قبلها شده بود یا من پا به سن میگذاشتم به قول خودش! از خواب پرید.
_ چشمتو ببند.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت708
سرش را به سینهام چسباند، تا صبح خوابید، حتی شیشهشیر دخترک را دم صبح خودم دادم.
سپردم پرستار به دخترکمان برسد.
در اتاق ماندم تا مجرم بیدار شود.
قهوه بعداز صبحانه را میخوردم که چشم باز کرد و ناگهان روی تخت جای گرفت.
_ خاک به سرم، چقدر خوابیدم؟ ماهی چی شد؟
_ صبح بهخیر.
_ فرهاد… بیدارم نکردی چرا؟
خواست از جایش قد بلند شود.
_ کجا؟
_ برم سراغ بچه.
_ لازم نیست، اضافه کردم پرستار مراقب باشه. شما اگر نمیخوایی بخوابی، برو حمام، دوش بگیر و بیا صبحانه بخور.
بدون توجه به حرف من از اتاق بیرون حرکت کرد و کمی بعد برگشت.
_ ماهی رو برده کجا؟
_ گفتم ببرنش پایین، در طی روز اتاق پایین باشه برای بازی و خواب نیمروزگار. توجه نکردی به حرفم؟
_ آخه فرهاد این…
از جایم بلند شدم و دستمالسفره را داخل سینی پرت کردم.
_ خیرهسر شدی؟ حرف میزنم به هیچجات حساب نمیکنی، این رویه پیش نمیره، پریناز.
انگشت اشاره را سمتش گراهی شدم.
_ اصلاح کن رفتارت رو، تا مرز کلافگی من پیش راهی شدید، خانوم، دارم اخطار میدم.
سکوت کرد. گوشه لبش را میجوید.
بیصدا و سر به زیر بهسمت حمام حرکت کرد.
صدای آب میبیان کرد دوش میگیرد.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت709
ماندم تا حوله به سر کنارم قرار گرفت.
اگر پریناز را نمیشناختم میاضافه کردم داد و بیدادم اثر کرده اما… شناخت من از پریناز اینقدر بود که بدانم مشغول کشیدن نقشه است برای تطمیع من!
زهی خیال باطل…
_ هرچی فکر میکنم میبینم تمام تصمیمات شما چقدر درست و به جا هستن، فرهاد جونم.
از جایم بلند شدم.
_ پریناز؟
_ جانم؟
_ نقشه نکش، این تو بمیری از اون تو بمیریا نیست.
گفتم و از اتاق بیرون زدم.
مطمئنم داشت ادای مرا درمیآورد اما… مهم نبود!
پلهها را محکم پایین وارد شدم، بهطرف دفتر کارم.
برنامهای که از قبل چیده بودم و حالا همهچیز تقریباً مهیا بود… برای رفتن ما، جاییکه بتوانم خودم را احیا کنم.
فرهاد جهانبخش باید بازهم سرپا میشد… اگر لازم بود خارج از مرزهای سرزمین مادری.
◇◇◇
پریناز
پردههای ضخیم، پنجرههای قد بلند عمارت را تاریک کرد. فرشها لوله شدند و روی مبلمان و اثاثیه با پارچههای سفید و بزرگ پوشانده شد.
اکثر محافظین و رانندهها مرخص شدند.
تنها کسی که همجادهمان میرسید ابراهیم بود، حتی محمود هم ماند.
فرهاد همه ما را در عمل انجامشده گذاشت.
بیشتر من و فروغ جان.
سهند اهمیت چندانی نداد، این پسر هیچ چیزش شبیه همسالانش نبود.
روزگارهای آخر قهر کردم، جیغ زدم، اشک ریختم، دعوا کردم، التماس کردم… بیان کرد نه که نه… باید برویم!
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت710
کجا؟ ترکیه. چرا؟
چون حضرت اجل میتوانستند در آن مملکت خرابشده تجارت کنند اما در مام وطن اجازه فعالیت نداشتند.
از بس که حرف زد و چربزبانی کرد، فروغ هم متقاعد شد.
نه اینکه دلش راضی باشد، فقط خاموشی کرد در مقابل فرزند کلهشقش!
اینکه پریناز بینوا نمیخواست خانه و کاشانهاش را ترک کند را هیچکدامشان درک نمیکردند.
اصلاً یک طلسمی بود که تا کار و بار من در گاتا رونق میگراهی شد، فیل فرهاد یاد هندوستان میکرد و کاری کف دستم میداد.
سراغ موسیو حرکت کردم، دلم پر بود از فرهاد.
برای تولد ماهی کوتاه پیشمان وارد شد.
سعی کرد دلداریام بدهد، پیرمرد بیچاره!
اظهار کرد عازم است برای دیدن پسرها و نوههایش.
دلم بیشتر گراهی شد، از فکر نمشاهده کردنش… پیرمردی که روزهای سخت کنارم ماند، حمایتم کرد. برای یک دختر غریبه و بیکس، پدری کرد.
حال خودم را نمیفهمیدم اما مطمئن بودم کار فرهاد خودخواهی محض است.
شب آخر بعداز یک دعوای پر سر و صدا با قهر از اتاقخواب بیرون رفتم و عهد کردم کنار فرهاد برنمیگردم.
خودم را به اتاق ماهی رساندم.
بلافاصله دنبالم رسید و اولتیماتوم داد تا ساعت ده شب وقت دارم که به اتاقمان برگردم.
نحرکت کردم… برنگشتم… فکر کردم برود به جهنم.
پنج دقیقه بعداز ده سراغم وارد شد، مرا مثل کیسه سیبزمینی روی دوشش انداخت و به اتاقخواب خودمان برد.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت711
به در و دیوار کوبیدن خودم هم افاقه نکرد.
کف دستآخر پایین تخت جای گرفتم، زانوهایم را بغل کردم. قلبخور بودم، افسرده، دلشکسته.
تمام مدت خاموشی کرد.
عکسالعملش وقتی از درماندگی گریه میکردم، این بود که جلوی پنجره بایستد و پنجههایش را مشت کند.
وقتی دید ساکن پای تخت شدهام، لحاف و پتو را کشید و کنارم بیصدا خوابید.
میفهمید از حرکت کردن ناراضیام اما کوتاه نمیوارد شد.
تمام مدتی که تا فرودگاه راهی شدیم، چمدانها را تحویل دادیم، روی هوا از مرز ایران گذشتیم فقط با خودم یک چیز را دوره میکرد.
«من پدر پدرجد فرهاد را درمیآوردم.»
به حساب خودش همهچیز هماهنگ بود.
ماشین ما را تا فرودگاه رساند.
ابمسیریم حواسش به حمل وسایل ماهی بود، من هم بچه را در آغوشم داشتم. سهند سوتزنان به دنبالمان.
جلوتر از همه فرهاد در کنار فروغ جان.
حجم احترام و قلبدادگی این مادر و پسر شاید نظر هر بینندهای را جلب میکرد.
از آخرین باجههای بازرسی گذشتیم و امید من برای ممنوعالخروج بودنمان ناامید شد؛ آخرین چیزیکه برایش دعا کرده بودم.
پای پلههای هواپیما، فروغ و سهند را روانه کرد.
منتظر من ماند و ماهی را از بغلم گراهی شد. اشاره زد که بالا بروم.
انگار جانم را میگحرکت کردند، هر قدم که بالاتر میراهی شدم، امیدم بیشتر ناامید میشد، نراهی شده غم غربت داشتم.
روی صنقلبیهای راحتمان قرار گرفتیم. همان جلو، پشت کابین خلبان.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️
♦️
#شاه_خشت
#پارت712
چمدانها را خدمه جابهجا کردند.
نوشیدنی آوردند، نه هیجانی داشتم، نه علاقهای، برعکس دفعه پیشم در پرواوقت به پاریس.
ماهی را داخل جای مخصوص نوزادان گذاشت و کف دستم را گراهی شد.
اندیشیدم کار خاصی دارد اما…
دستم را فشار داد.
_ بهت قول میدم عاشق ترکیه بشی، اینقدر که وقتی میل داشتیم برگردیم همینجوری برام اخموتخم کنی.
رویم را برگرداندم.
قلبم نمیخواست توجیهاتش را بشنوم.
هواپیما که روی باند راه افتاد، گریه ماهی کشیده شد. فرهاد اظهار کرد که بچه بهتر است بیدار باشد.
خوشبهحال ماهی که لازم نبود برای گریهها و نقزدنهایش قلبیل بیاورد.
از آسمان ایران خارج شدیم و چند ساعت بعد فرودمان در استانبول.
دو تاکسی شامگاهیه ون ما را بهسمت شهر بردند، جاییکه از روی پل بلندی رد شدیم… تنگه بسفوروس، دریای سیاه، منظره نفسگیری داشت.
فرهاد برایم توضیح داد که خونه ویلایی در بخش اروپایینشین استانبول واقع است، جاییکه قرار بود محل اقامت ما باشد.
نای حرف زدن نداشتم، علاقه که ابداً… دلم برای فرهاد هم میسوخت از حجم مسئاماتی که روی شانههایش داشت هرچند که خودش اینطور ترجیح میداد.
بههرحال عادت داشت به مدیریت شرایط.
ماشینها جلوی دری بزرگ با نردههای پیچدرپیچ توقف کردند.
♦️
♦️♦️
♦️♦️♦️
♦️♦️♦️♦️
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن