معین نگاهی با رعنا رد و بقلب کرد. زن بیچاره از همه جا بیخبر بود.
-ممنون از مهمون نوازیتون. مزاحم نمیشم.
مادر رعنا ریز خندید.
-اختیار دارید آقا شکیبا. مراحمید. بفرمایید توروخدا. بهادر مادر. مثل ماست اونجا واینستا. آقا رو تعارف کن.
معین خاموشی کرد. این تغییر موضع کمی عجیب و باور نکردنی به نظر میرسید.
رعنا پر سوال به پدرش که داخل اتاق میشد دیده دوخت.
-آقاجون…
-بیاین تو دختر…بیاین مادرت کارت داره!
زن با متوجه شدن ترمتوجه شد رعنا چادرش را زیر گلو محکم تر چسبید.
-وا مادر استخاره میگیری چرا؟
آقا رو دعوت کن تو دیگه! زشته. بدو دختر.
معین به در کوچه نگاهی انداخت.
بهادر همان جلوی در سیگاری آتش زده بود. چارهای نداشت.
در حالی باید داخل میراهی شد که همچنان هیچ سر از کار آدمهای این خونه درنیاورده بود .
سری تکان داد و به سمت رعنا قدم برداشت. مادر رعنا بفرما گویان و خنده کنان داخل اتاق رقت..
-بفرما…بفرما تو آقا شکیبا…توروخدا کلبه درویشی ما رو قابل بدون.
••°• شــــــإھرَگــــــ •°••, [۱۶/۰۹/۱۴۰۲ ۱۰:۱۱ ق.ظ]
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۲۵۱
از حرکت کردن زن که مطمئن شد خطاب به رعنا سر تکان داد.
-چه خبره؟
رعنا بیخبرتر از خودش لب برچید:
-به خدا …به خدا منم نمیدونم.
معین باشهای زمزمه کرد و با ابرو به در تا انتها باز اتاق اشاره ای زد:
– جاده بیفت…
-برای…برای چی ؟
-واس این که بفهمیم دیگه خانوم باهوش! تا نریم تو که نمیفهمیم.
رعنا حس خوبی نداشت.
-شما برو…برو خونه توروخدا.
معین استرس را از تمام وجود رعنا حس میکرد. تا کمی قبل قلبش میتمایل داشت سر به تنش نباشد اما حالا تحمل دیدن حال آشفتهاش را نداشت.
برای کم کردن اضطراب دخترک یک ابرویش را بالا انداخت.
-بنازم به مهمون نوازیت دمت گرم.
-نمیخوام بیای خونهمون!
اصلا انگار این زن برای چزاندن معین آفریده شده بود. آن ابرو که بالا انداخته بود را پایین آورد و اخم هایش را به شدت در هم کشید.
-دیگه دو خط میخندم به روت هوا برت نداره.
راه بیفت گفتم. حالا وقت راهی شدن نیست.
••°• شــــــإھرَگــــــ •°••, [۱۸/۰۹/۱۴۰۲ ۰۲:۵۷ ب.ظ]
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۲۵۲
بعد سرش را جلوتر برد و ادامه داد:
-به وقتش زحمت و کم میکنم ! نترس…
گفت و بهآرامی از کنار رعنا گذشت و جلوی ورودی اتاق از حرکت ایستاد.
-آی دختر برو تو دیگه! هی هیچی نمیگم جیک جیک میکنن با هم…
بهادر حین شوت کردن سیگار به انتها رسیده به رعنا تشر میزد.
-بیفت جلو رعنا تا نزدم این داداشت و ناقص نکردم. بدجور رو مخ منه.
قلبش نمیخواست داخل اتاق برود ولی چارهای نداشت.
خدا را گواه میگرفت که اگر معین نبود چادرش را سر میکشید و قلب به سیاهی کوچه میسپرد.
-یالله!
با آوای معین در جا تکانی خورد.
-بفرما تو آقا شکیبا. خوش اومدی…
معین کفش ها را از پا کند.
-رعنا خانم؟ شما بفرما اول…
ناچار نگاهی اظهار کرد و زودتر از معین داخل اتاق راهی شد.
پدرش بالای خانه روی تشکچهی مخصوص خودش جای گرفته بود و بساط منقل و بافورش مثل همیشه به جاده و مقابلش پهن بود.
••°• شــــــإھرَگــــــ •°••, [۱۹/۰۹/۱۴۰۲ ۱۰:۰۵ ق.ظ]
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۲۵۳
آرام کنار گوش معین که داخل شده و شانه به شانهاش توقف کرده بود نالید:
-شرمندم…
-بابت چی؟
اضافه کرد و با تبسمی که سعی میکرد روی لبهایش بنشاند از کنار رعنا گذشت.
-بساطتم که جوره، حاجی.
پیرمرد به پشتیاش تکیه زد.
درست از همان وقتی که رعنا خودش را شناخته بود این بساط را همواره پهن و آماده بالای منزل متوجه شده بود.
دلش میتمایل داشت زمین دهان باز کند و خودش را به همجاده تمام بدبختیهایش یک جا درون خودش بکشد.
-بفرما آقا! نمک نداره…
رعنا با اشارهی دست مادرش از داخل آشپزخانه نگاهش با اکمسیر از صحنهی مقابلش کنده شد و شامگاهیه کسی که چیزی را به خاطر آورده باشد پایکوبان به سمت آشپزخونه رفت.
-اینجا چه خبره مولین؟
با نیشگونی که زن از بازویش گحرکت کرد دلش ضعف رفت.
-آی مولین…مامان چیکار میکنی؟
– من یا تو که معلوم نیست چه فتنهای شدی که از صبح تو این خونه لشکر کشیه!
چه مرگته افتادی تو خیابونا؟
••°• شــــــإھرَگــــــ •°••, [۲۰/۰۹/۱۴۰۲ ۰۶:۰۱ ب.ظ]
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۲۵۴
درد بازو از یادش حرکت کرد. مات سرش را بالا گراهی شد.
-من چیکار کردم؟
واسه چی از خونهی شوهرت زدی بیرون؟ خوشی زیر دلت زده؟
-شوهرم مرده، مولین. کدوم شوهر؟
توروخدا بس کنید.
-شوهرت مرده فک و فامیلش که نمردن.
-اونا من و نمیخوان.
-نمیخوان و دم به دقیقه یه نره خر گردن کلفتی در این خونه رو میزنه ؟
فکر آبروی ما نیستی؟
انگار کسی به دلش چنگ میکشید. سرش گیج میراهی شد.
انتظار چیزی جز این را نداشت ولی همهی تصوراتش یک چیز بود و مواجه شدن با واقعیت جور عجیبی جگرش را میسوزاند.
در حالی که تمام تلاشش را میکرد تا اشکش سرازیر نشود با غم به سینه کوبید:
-آبروی شما منم ! من دختر این خونهم. دختر شمام. نیستم؟
-دختر این خونه عروس مردمه.
دختر ندادم که با شکم پر برگرده به رسوایی بالای این خونه ! شوهرت مرده؟
سؤالش رعنا را متعجب کرد. گیج و هاج و واج سر تکان داد.
••°• شــــــإھرَگــــــ •°••, [۲۱/۰۹/۱۴۰۲ ۱۰:۱۱ ق.ظ]
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۲۵۵
-شکل اسبی که به نعل بندش زل میزنه من و نگاه نکن! جواب من و بده .
میگم شوهرت مرده؟
-آره! مرده…محمد مرده …
-بسیار خب. این بچه که به قلب میکشی مگه بچهی اون گور به گور شده نیست؟
برو بشین بالای خونهی شوهرت بچه ت و بزرگ کن.
غم عالم روی قلبش سنگینی میکرد.
انگار هرچه بیشتر کف دست و پا میزد به جای نجات از این گنداب همان اندک انرژی باقی ماندهی خودش بود که تحلیل میراهی شد.
کمرش را صاف کرد و در حالی که گوشت دردناک بازویش را از بین پنجه های مادرش بیرون میکشید عقب عقب رفت.
-اونا من و نمیخوان. میخوان شوهرم بدن به خدا. دیگه چه جوری بگم؟
-خب شوهر کن بدبخت خدا زده.
فکر کردی بالای خونهی بابات خبریه؟
میخوای برگردی بشینی سر جیگر من؟
صبح تا شامگاه تو روی اون بابای مفنگی و اون بهادر از خدا بی خبر نگاه کنی؟
غصه که یکی دوتا نبود.
بازوی دردناکش را مالید و آرزو کرد کاش میتوانست کف دستی هم بر سر دل پر از دردش بکشد.
-میمیل داشتن بدنم به یه پیرمرد، مولین.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن