این بار جدی تر تشر زد.
-خانمِ رعنا! اجازه میدی؟
رعنا فورا سر پایین انداخت…
-با بهادر بودم…
شانه هایش از انقباض درآمد.
گوش شیطان کر انگار که بالاخره دست از سوراخ کردن مغزش برداشته بود.
-حالا که با من بودی کارت و بگو بعدش هم با همین آقا شیکه برگرد خونهی شوهرت!
معین نفس کلافهاش را بیرون فرستاد.
-بریم رعنا…بریم…
-آره…آفرین…بزنید به چاک…
با حرص از مقابل بهادر گذشت.
وای که اگر رعنا همراهش نبود از این مردک چیزی جز یک یادگار باقی نمیگذاشت.
-من نمیام ! شما برو. ممنون که من و رسوندی…
لعنتی! فکرش را هم نمیکرد که رعنا دوباره ساز مخالفت کوک کند.
-کجا میمونی؟ اظهار کردم برگرد خونهی شوهرت…دختر نفرستادیم که حالا شیکم پر برگرده بشینه بالای خونه…
معین با ابرو اشاره کرد.
-مسیر بیفت بریم میگم!
بهادر رو به در توقف کرد و کلید خونه را از یکی از جیب های شلوار گسرخوش شی جیبش بیرون کشید.
-راست میگه! به سلامت….
معین در مرز انفجار بود. زودتر جادهی نمیشد یک کاری دست خودش و این مردک بدقواره میداد.
-بیفت جلو رعنا!
رعنا در جواب سینه سپر کرد و پارچهی چادرش را زیر گلو به هم رساند و سفت چسبید.
-اضافه کردم من هیچ جا نمیام!
••°• شــــــإھرَگــــــ •°••, [۰۱/۰۹/۱۴۰۲ ۰۶:۱۲ ب.ظ]
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۲۳۹
معین پلکهایش را روی هم فشرد که فریاد نکشد.
-نمیبینی میگه به سلامت؟ کجا میخوای بمونی؟ حتما باس مستقیم بگه هِری؟
رعنا خودش را مقابل در رساند.
-اینجا خونه آقامه.
سقفش هنوز خراب نشده خدارو شکر آقام هم هنوز زنده ست.
بهادر کف دست ها را به سینه رساند.
-ببین آبجی کوچیکه نظر آقاتم همینه! از همون مسیری که اومدی برگردی به نفعته، حضرت عباسی!
-من خواهرتم، خوش غیرت!
-خوش غیرتم که میخوام برگردی خونهی شوهرت.
خودت که ملتفتی! ما رسم داریم دختر و با لباس سفید میفرستیم خونهی شوهر با کفن سفید هم پس میگیریم.
معین کلافه جلو رفت.
رسما گیر یک مشت زبان نفهم افتاده بود.
-ببین منو رعنا!
رعنا که نگاهش کرد پر چادرش را چنگ گحرکت کرد.
-تو خری یا خودت و میزنی به خریت؟ هوم؟
بهادر سینه جلو داد.
-هو! درست حرف بزنا.
من امشامگاه قلبم پره بهانه مهانه نده دست من…
••°• شــــــإھرَگــــــ •°••, [۰۲/۰۹/۱۴۰۲ ۰۳:۱۰ ب.ظ]
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۲۴۰
معین کف دستش را خطاب به بهادر توی هوا تکان داد.
-بکش کنار بابا دوزاری …
گفت و چادر رعنا را عصبی تکان داد.
-بیا بریم لج نکن…
رعنا پر چادر را از کف دستان معین بیرون کشید و بیمحابا و پشت سر هم به در کوبید.
-آقا! آقاجون خونهای؟
بهادر خونسرد کنارش زد.
-واقعا فکر میکنی حرف آقا با حرف من فرق میکنه؟
گفت و کلید به در انداخت و در را با شتاب به داخل هل داد.
-بفرما تو …!
فکر میکنه حلوا خیر میدن.
بفرما خودت ببین…چه آقا آقا مسیر انداخته واسه من هرکی ندونه فکر میکنه آقامون از این ددی روشن فکراست.
رعنا نگاه کوتاه و گذرایی به معین انداخت.
-خدانگهدار!
گفت و بدون این که منتظر پاسخ بماند داخل حیاط حرکت کرد.
بهادر پشت سر رعنا در قاب در جا گحرکت کرد و به معین چشم دوخت.
-ها؟ چیه؟
-چی چیه؟
••°• شــــــإھرَگــــــ •°••, [۰۴/۰۹/۱۴۰۲ ۰۲:۵۸ ب.ظ]
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۲۴۱
– نگاه میکنی؟ میگم چیه؟ چیزی هست بگو مام بدونیم.
نگاهی به حیاط تاریک منزلی پدری رعنا انداخت. این زن جوری دیوانهاش کرده بود که حق داشت یک گور پدرت نثارش کند و راه برگشت را در پیش بگیرد.
-باز که وایستادی!
چه کند که قلب لامصبش پای گریزش را به زمین میخ کرده بود.
تا بهادر چیز دیگری بگوید خودش را به درگاهی رساند.
-دو دقیقه بکش کنار …
بعد با تنهای که به بهادر زد چند قدم از در دورش کرد و خودش را داخل انداخت.
-یالله!
بهادر از پشت سرش فریاد کشید…
-هوی! طویله آقاته مگه سرت و انداختی اومدی تو!
معین جواب نداد.
نگاهش به رعنای وحشت زده ای بود که هراسان از اتاقی بیرون دوید.
-واسه چی اومدی تو!
-به تو چه برو بگو آقات بیاد دو دقیقه کارش دارم. بدو دختر!
••°• شــــــإھرَگــــــ •°••, [۰۵/۰۹/۱۴۰۲ ۰۹:۴۶ ق.ظ]
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۲۴۲
رعنا نگاهش را به کمی آن طرفتر داد و جیغ کشید.
-معین!
معین تا به خودش بجنبد یقهاش کشیده شده بود.
-با تو نیستم مگه!
-بهادر ولش کن…
-تو خفه…
از این آقا شیکه خوشم نمیاد. از اولم اضافه کردم.
معین میل داشت چیزی بگوید که پیرمردی از پشت سر رعنا و از داخل همان اتاق بیرون آمد.
-چه خبره؟
رعنا با التماس نگاهش کرد.
-آقا …آقا بگو ولش کنه…
-معین قبل از آن که پیرمرد به آن طبل تو خالی چیزی بگوید خودش را عقب کشیده بود. پیرمرد معین را مخاطب قرار داد.
-آقا بفرما!
بهادر گوشهی لباسش را تکاند.
-برادر شوهر رعناست، آقا…
پیرمرد ریزه میزه و باریکاندام بود و سبیل های کوتاه و بلند پشت لبش به زردی میزد.
-چه خبره امروزگار؟
جویا شد و سمت رعنا برگشت.
-برادر شوهرات چی میخوان از صلات ظهر تا بوق سگ تو این خونه!
رعنا بی اختیار به معین چشم دوخت و معین یک قدم جلو راهی شد.
-کدوم یکی برادر شوهرش؟
به جای پیرمرد بهادر جواب داد:
-اون یکی داداشت شازده… مجید!
••°• شــــــإھرَگــــــ •°••, [۰۶/۰۹/۱۴۰۲ ۰۶:۰۵ ب.ظ]
✨ شــــــإھرَگــــــ ✨
#پارت_۲۴۳
چشمهای رعنا درشت شد. اسم مجید که میوارد شد ترس و نفرت هموقت گریبانش را میچسبید.
-مج…مجید؟ کی؟
بهادر ابرو بالا انداخت.
-همین دم ظهری!
-ای وای…
معین در ذهنش حساب و کتاب کرد. احتمالا بعد از ترک آپارتمان پدریاش مجید به دنبال رعنا روانه شده بود.
-ای مردک هَوَل…حالا کارت بیفته بهش جونش میخواد بالا بیاد.
رعنا با استرس به معین چشم دوخته بود.
-چ…چی…
معین جوابش را نداد. از این یکی بیشتر از همهی عالم شکار بود.
-هیچی!
بعد بر خلاف میلش خطاب به بهادر ادامه داد:
-مجید اینجا چیکار داشت؟
بهادر سمت در حیاط پا شتابزده کرد.
-زرشک! داداش توئه از من میپرسی؟ چند چنمتوجه شد شماها؟ تو همتون اون خدابیامرز درست حسابی بود فقط…
-آره! خدا بیامرز با تو بسیار در و تخته بود آقا داداش!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن