-معذرت…معذرت میخوام باور کن…کنید قصد بدی نداشتم.
حالش خوب نبود.
فرصت تعارف تکه پاره کردن هم نداشت.
نمیاطلاع داشت چرا یک احساس قوی در تمام وجودش خبر از رسیدن مصیبت میداد.
-شما باید برید!
اظهار کرد و با سرعت نور از جا قد بلند شد.
آن طرف تلفن هممسیرش به نشان رسیدن سیامین تماس با صدای بدی می لرزید.
-برم؟ چیزی شده؟
-فقط برید ! برید توروخدا …
علی لیوان آب را روی میز گذاشت و با همان نگاه پر سوال سرپا شد.
-به من بگو چی شده، رعنا ! این یهویی تغییر کردنت برای من قابل قبول نیست.
این دیوانه را چطور باید قانع میکرد که بدون سوال و جواب اضافی گورش را گم کند ؟
-ببینید علی آقا…
خودش هم در مورد یک کلمهی بعدش کوچکترین فکر و ایده و تمرکزی نداشت.
انگار کلمات را یک دیوانهی مادرزاد سرهم میکرد و تحویل مرد پر از سوال مقابلش میداد و در عین ایمان به غیر قابل پذیرش بودنش امید به فهم از جانب مخاطبش داشت.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن