-چیزه. ام…
-کسی داره میاد ؟
آخ که این بهترین سوالی بود که کسی در زیستن از او پرسیده بود.
سؤال کرده شدن این سوال ساده در شرایط قفل شدن مغز و تن و زبانش به صورت هممدت چیزی شبیه به معجزه بود.
علی این پا و آن پا کرد .
میتوانست حتی نگاه بسته آن سوالی که تا نوک زبانش بالا وارد شده بود را حدس بزند .
-میتونم بپرسم…
حرفش به پایان نرسیده جواب سوال خودش بر در میکوبید.
میکوبید و رعنا آرزو میکرد کاش خدا دکمهای برای اتمام حیات در لحظه روی تن آدمها کار گذاشته بود تا خود بیچارهاش بلافاصله آن را لمس کند و به حیات مسخرهاش در جا پایان ببخشد.
-ای وای …
مغزش کار نمیکرد.
دلش هم احتمالا از ضربان افتاده بود اما این ذکر ای وای برای لحظهای از زبانش قطع نمیشد.
-بیا این در و باز کن !
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن
ممنون از حمایتت! 💜