نمیاطلاع داشت ذهنش را درگیر کدام درد بیدرمانش کند .
درد چسبیدن مرضیه از یقهاش یا حرفی که به عمد یا غیر عمد از دهانش بیرون پریده بود.
-من …من و مگه میتونن پرت کنن بیرون…
فکر بیپناهی وادارش میکرد حقارت لحظهایش را رها کند و درد بی سرپناهی آیندهاش را بچسبد و در موردش پرس و جو کند.
-میتونن خوبم میتونن .
یکی دو روز دیگه تو کوچهای خانوم جون.
حالا هم جای اینکه دوره بیفتی تو ساختمون تهمت بزنی به من برو وسیلههات و جمع کن بیچاره…
گفت و با یک حرکت یقهی زن بیچاره را رها کرد و با پوزخندی ادامه داد:
-گرچه وسایلی هم نداری.
تا الانم اگه مثل ادم زندگی میکردی صدقه سری داداش من بوده.
بیاختیار عقب عقب راهی شد.
امکان نداشت مرضیه با این حال و در این شرایط با او شوخی کرده باشد.
-دیگه هم دور و برم نبینمت. این چرندی هم که اینجا اظهار کردی اگه به گوشم برسه که جای دیگهای جای گرفتی و بلغور…
حرفش به پایان نرسیده آیفون نحس آپارتمان شکیباها برای دومین بار در این روزگار لعنتی به صدا دروارد شده بود.
-یا خدا…یا خدا کیه…کیه رعنا؟
زن بیچاره همانطور که دستش را روی گلویش میکشید هاج و واج نگاهی به دخترک رنگ پریده انداخت.
-نمی…نمیدونم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن