-مرضیه من و نگاه کن یه دقیقه…
دخترک سر بالا گرفت و کلافه نگاهش کرد.
کمی از سیاهی مدادی که توی دیدهش کشیده بود پای پلکش ریخته و پخش شده بود.
-ها؟ زود بگو خستهم کردی.
-مرضی من میدونم مهمون آقا داری کسی هم خونه نیست. خب؟
دخترک به شکل واضحی به هم ریخت و هیستریک جلو وارد شد و تخت سینهی رعنا کوبید.
-برو گمشو زنیکه! این حرفا چیه میزنی؟ اصلا میفهمی چی داری میگی؟
رعنا کف دستش را روی سینهی دردناکش گذاشت.
– یه دقیقه گوش کن، دختر. به من ربطی نداره مرضی باشه؟ ولی من دلم شور میزنه میفهمی؟ نمیدونم چرا ولی دلشوره داره خفهم میکنه.
زود بفرستش بره …میدونی اگه یکی برسه چی میشه؟ میدونی…
مرضیه پایش را از چهار دیواری بیرون گذاشت و قبل از آن که رعنا پلک بزند از یقهاش چسبید.
-خوب گوش کن زنیکهی آویزون!
قلبشوره رو برای خودت داشته باش که امروزگار فردا قراره لنگت و بگیرن شوتت کنن وسط کوچه !
نه واسه منی که تو خونهی خودم جای گرفتم هیچ کاری هم نکردم اونوقت یه روانی مثل تو میاد بهم انگ میچسبونه.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن