گوشش را به در چسباند.
آوای خاموشی از صوتی نفسهای پشت سر هم خودش هم بلند و واضحتر بود .
آرام مشتش را روی در گذاشت و چند تقهی آهسته به در کوبید.
-نرگس…نرگس خونه ای؟
تقریبا از جواب مطمئن بود اما باز هم به کوبیدنش به در ادامه داد.
خبری که نشد با استرس بیشتری چرخید و پلهها را پایین راهی شد.
هر لحظه از تصور برخوردش با یک فرد غریبه که احتمال دزد بودنش را میداد مو بر اندامش راست میشد.
پشت در واحد طبقهی اول که رسید هنوز با هیچ دزدی برخورد نکرده ولی آوای خندههای یک غریبه اخمهایش را در هم کشیده بود.
دزد خیالی اش مهمان شکیباها بود؟
با شک و تردید سرش را جلو کشید.
آن پسر غریبه را هیچ نمیشناخت و حسی مبنی بر خالی بودن منزلها و حالا هم این صوتی خندهی غریبه وادارش میکرد جواب سوالات ذهنش را پیدا کند.
درست مثل همان کاری که یک طبقه بالاتر انجامش داده بود دستانش را مشت کرد و آرام به در کوبید.
-حاج خانم؟
با اامان صدا زدنش آوای خنده در جا بریده بود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن