خبری از باز شدن در نبود.
انتظار طولانیاش برای باز شدن در بیشتر به جانش استرس سرازیر میکرد.
دوباره و این بار کمی بلندتر از قبل به در کوبید.
امکان نداشت صدای خنده را از این خانه نشنیده باشد.
-کسی خونه نیست؟
این بار صوت که زد در با صوتی تقی باز شد .
رعنا بیاختیار یک قدم عقب حرکت کرده بود.
-چیه رعنا؟ چته هی تپ و تپ در میزنی ؟ کاری داری؟
صدای مرضیه بود.
اما خودش را نمیمتوجه شد.
در را جوری باز کرده و پشتش از حرکت ایستاده بود که خودش هیچ پیدا نباشد.
-مرضیه؟
-ها! کارت و بگو….
-چرا اونجوری وتوقف کردی ؟
-اه . پیلهای ها! چه جوری ؟
حالا استرس از میان حرکت کرده و شک جایش را گحرکت کرده بود .
-ببینمت!
دخترک با حرص در را باز کرد. خودش بود .
همان مرضیه فقط با ظاهری که هیچ گاه از او نمشاهده کرده بود.
یک تاپ بی در و پیکر و یک شلوارک کوتاه چیزی غیر عادی نبود فقط در تمام این سالها امکان نداشت تنها دختر شکیباها را با این لباس متوجه شده باشد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن