-شمیم کجاست؟ زنم کجاست؟!
آذربانو سریع کشیده شد.
-من نمیدونم بعد صبحانه دیگه اصلاً ندیدمش.
دیوانهوار غرید:
-مولین!
آذربانو با صداقت به دیدهانش خیره شد.
پ-سرم میگم من حتی نمشاهده کردمش. باور کن دروغ که نمیگم بهت!
دندان هایش را روی هم سایید و به سمت گندم حرکت کرد.
گندم بهسرعت گفت:
-داداش من هیچی نمیدونم باور کن. نمیدونم کجاست به جون تو نمیدونم.
قسم از ته قلبش باعث شد که از خیر او هم بگذرد و آوا کشیده کند.
-یعنی چی این الآن؟ یعنی چی؟ جذاب، نازلی تند بیاید ببینم… یالا!
با آوای فریادش بهشدت زود زیبا و نازلی همجاده جارو و کف دستمال های داخل کف دستانشان دوان به سالن آمدند.
-آقا؟
-شمیم کجاست؟ متوجه شدنیش یا نه؟!
زیبا اضافه کرد:
-راستش آقا
بیطاقت غرید:
-حراهی شدو بزن قشنگ.
-آخرین بار مشاهده کردم با گریه دارن میرن سمت باغ!
روح از تنش پر کشید.
شمیمش گریه میکرده
و این یعنی قطعاً مشکلی داشته است!
به سختی بیان کرد:
-مطمئنید تو خونه نیست؟ همه جارو گشتین؟!
-بله هم خونه و هم باغ رو گشتیم اما…
منتظر اتمام حرف زمرد نماند و به سمت باغ دوید.
-شمیم؟ شمیم کجایی؟!
خدمتکارها و حتی آذربانو به دنبالش امدند و هر چه شمیم را صوت میکردند، تنها سکوت بود و خاموشی!
زمین این باغ پهناور و بزرگ بود ولی نه در حدی که شمیم صدای این فریادهای از ته قلب و غرش های مردانهاش را نشنود و احتمالاً از منزل بیرون راهی شده بود!
نفس نفس زنان توقف کرد و حرصی کف دستی به ته ریش هایش کشید.
همان لحظه با دیدن جمال که ماشینش را پارک میکرد، مجدداً فریاد کشید:
-جـمـال بـیـا ایـنـجـا بـبـیـنـم، جـمـال
-جانم آقا جانم؟ اومدم.
منتظر نماند و با عجله به سمتش مسیر افتاد.
نمیدانست چرا ولی قلبش دیوانهوار به سینهاش ضربه میزد و یک مضطربی وحشتناک ناگهانی در وجودش قرار گرفته بود.
شاید بخاطر این بود که میاطلاع داشت شمیم در اینجا هیچ کجا را نمیشناسد و شاید هم بخاطر وجود نحس حاتم ها بود!
آذربانو اضافه کرد:
-پسرم آروم باش چیزی نشده که حتماً همین دوروبراست.
به سمت جمال حرکت کرد و بیتوجه به جیغ خدمتکارها یقهاش را محکم میان مشت هایش مچاله کرد.
-زنم کجاست؟!
-چ..چی شده آقا؟ خانوم کجان؟!
حرصی تکانی به تنش داد و پاهای جمال از روی زمین بلند شد.
-تو باید به من بگی خانوم کجاست! مگه بهت ناضافه کرده بودم هر موقع تمایل داشت بره بیرون بهم بگی؟ هان؟ مگه من به تو ناظهار کرده بودم؟ مگه من به تو نسپرده بودمش؟!
جمال مضطرب اضافه کرد:
-ولی آقا کسی از خونه بیرون نراهی شده!
-نراهی شده؟!
-ب باور کنید من تمام روزگار جلوی در بودم.
اخم هایش بیشتر از هر زمانی درهم فرو رفت.
دقیقاً چه جهنمی در حال وقوع بود؟!
تکان مجدداًای به یقه ی مچاله شده جمال داد و تا تمایل داشت مجدداً غرش کند، صدای جیغ نازنین از انتهای باغ بلند شد.
-آقا بیاید پیداشون کردم آقا
به سرعت جمال را رها کرد و به طرف نازنینی که داشت به سمتش میدوید راهی شد.
-آقا اینجان بیاید اینجان!
دیدهانش مدام مسیر کف دست نازنین را دنبال میکرد.
مسافت چند دقیقهای که برایش سال ها طول کشیده بود را با دو طی کرد و همین که به شمیم رسید، دل ضربان دارش گویی در یک لحظه از کار افتاد!
-خانوم؟ خانوم؟ صوتمو میشنوید؟!
-ای وای چی شده؟!
-شمیم؟!
همه را کنار زد و ساکت کنارش نشست.
نگاهانش روی خون کنار سر دخترک قفل شده بود و پلک های بسته شمیم چیزی شبیه سقوط از قد بلندترین کوه دنیا بود.
بیتوجه به همهمه اطراف کف دستانش را دور تن همسرش حلقه کرد و او را همانند یک جواهر نایاب گهوارهوار در آغوشش کشیده کرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن