نمیاطلاع داشت چرا تا این حد روی شمیم حساس است و تنها فانتزیاش با وجود غلط بودن این بود که کاش میشد برای همیشه او را در خونه حفظ کند.
چسبیده به سینهاش، در آغوشش و مطمئناً با وجود لجبازهای شمیم و سرتق بودن های همیشگیاش باید این آرزویش را با خود به گور میبرد.
-بسیارخب هم بالارو چک کنید هم تو باغو ببینید کجاست بگید بیاد پیشم.
-نگاه
-همین الآن آقا
با حرکت کردن خدمتکارها آذربانو نگاهانش را در حدقه چرخاند.
-چند ساعت دیگه دعوت نیستیم خونه حاتم ها؟ بیرون رفتن دیگه چیه؟
صورتش جمع شد.
-هووم نکه بسیار اون الدنگا برام مهمن!
-هر چی بگم گوش نمیدی که پسرم، اون دختره رو گذاشتی روتخم چشمات حتی نمیزاری اندازهی یه قهوه خوردن خانوادگی تنها بمونیم!
پوزخند زد و نگاهش را از سر پایین و کف دست های گره خورده گندم گحرکت کرد.
چند روز بود که به خیال خودش خیلی نامحسوس بار دیگر وارد جمع شده بود و حتی یکی دوبار دیده بود که با خدمتکارها خوش و بش میکند.
هنوز هم با او قهر بود و هنوز هم از خیر تنبیه کردنش نگذشته بود اما وقتی میدید این در جمع بودن رنگ و روی یک دانه خواهرش را بهتر کرده، خاموشی میکرد.
گندم جانش بود…
زیباترین امانتی که از کودکی وظیفه حال خوبش را به او سپرده بودند و حتی اگر میخواست هم نمیتوانست دوستش نداشته باشد.
با این حال یک دیوار سنگی بینشان کشیده شده بود و هر روزگار منتظر بود که بالأخره کِی این یک دانه خواهر تصمیم به صداقت میگیرد و تمام حقیقت را برایش میگوید!
کِی میخواست بفهمد که بدش را نمیخواهد و به خود قول داده بود روزگاری که گندم تصمیم بگیرد با آواقت همه چیز را برایش تعریف کند، به حرمت آن راستگویی گناهش هر چه باشد آن را ببخشد.
و کاش دخترک این بار دیر نمیکرد…!
به هر حال دیر یا زود حقایق پشت پرده را میدرک کرد ولی کاش این حقایق را از زبان دختر موطلایی خودش میشنید نه غریبه ها!
-با تو دارم حرف میزنم امیرخان
نگاهش را از فرش زیر پایش گراهی شد و مستقیماً به مادرش دوخت.
-شمیم خانوادهی منه آذرسلطان نزدیکتر از اون کسی به من وجود نداره.
-من فقط میگم که…
-دیگه بدجوری دارم از این مادرشوهر بازیات خسته میشم. مشکلت چیه؟ شماها چیکار اون دختر دارید؟ فکر میکنی نمیفهمم از ترس شماها بیچاره حتی جرات نمیکنه از اتاقش بیاد بیرون؟ جرات نمیکنه سر سفره درست غذا بخوره و حتی یه بارم نتونسته جلو این تلویزیون وامونده بشینه. در ذهنش گذراندی من کورم؟ در ذهنش گذراندی نمیفهمم؟!
آذربانو هول شده صاف جای گرفت.
-من چیزی بهش ناظهار کردم. از بعد اینکه تو تمایل داشتی هیچی بهش نگفتم. اینکه خودش اینجا راحت نیست تقصیر ما نیست امیرخان!
فکش را روی هم سایید تا فراموش نکند زن مقابلش مادرش است و حرصش را از متوجه شدن راهی شدارهای زشتشان به بدترین شکل ممکن تخلیه نکند!
-نگاهت از صدتا حرف بدتره مولین! نگاهتون از صدتا فحش بیشتر برای آدم درد داره اما من چشممو روی همهی اینا میبندم چون نمیتونم ولتون کنم. نمیتونم کف دست زنمو بگیرم و برم پِی حیات خودم. پس تو هم اون دخترو به حال خودش بذار. میدونم قبول کردنش برات دردناکه اما اون تنها دلدادگی زندگیمه. تنها کسی که حاضرم براش هرکاری کنم. خودمو پاره کنم همه رو پاره کنم اما اونو از کف دست ندم پس اگر واقعاً پسرتو دوست داری بیخیال شو و باهاش کنار بیا. چون امکان نداره تا روزی که زندهام از دلیل نفس کشیدنم بگذرم!
تمام تلاشش را کرده بود تا بیاحترامی نکند ولی جدیت بالای صدایش و آتشی که نگاهش را گراهی شده بود، کاملاً بیانگر حرص و خشم شدیدش بود و آذربانو همانطور که بزاق گلویش را بهشدت واضح قورت میداد، پا رو پا انداخت و بیان کرد:
-باشه پسرم من که چیزی ناظهار کردم چرا آزرده میشی.
-آقا
سر به طرف زمرد و نازنین چرخاند و با دیدن رنگ و روی پریده شان ابروهایش بالا برید.
-چی شده؟
-خانوم نیستن. همه جارو گشتیم هم خونه رو هم باغو نمیدونیم کجاست. گوشیشونم با خودشون نبردن!
نگاهش خیره به آن ها بود و کمی طول کشید تا حرفشان را حلاجی کند.
-نیست؟ یعنی چی که نیست؟!
نازنین کف دست هایش را درهم پیچاند و بیان کرد:
-نمیدونیم راستش شاید راهی شدن بیرون و ما متوجه نشدیم.
یک لحظه بود.
جوشش خون در شریان هایش، مشت شدن کف دستانش و بیرون زدن رگ گردنش فقط و فقط در یک لحظه اتفاق افتاد.
صوتی فریادش چهارستون خونه را لرزاند.
-یعنی چی که متوجه نشدین؟ این همه آدم تو خونه اید اونوقت هیچکس نمیدونه زن من کجاست؟!
-آقا بخدا ما…
کف دستش را به نشانهی سکوت جلوی نازنین گرفت و مثل یک گرگ زخمی به سمت آذربانو و گندم چرخید.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن