-خیالت راحت دیگه مشکلی بخاطر این موضوع برای امیر پیش نمیاد.
با سر انگشت تری نگاهم را گحرکت کردم و بینیام را بالا کشیدم.
-واقعاً خداروشکر بسیار میهراسیدم که ازش شکایت کنن.
موهایم را ناز کرد.
-بهت گفته بودم حل میشه نبیان کردم؟ بیا بشین تا غش نکردی.
کمکم کرد تا مبل ها برویم و با آنکه آغوشش برایم طعم آشنایی نداشت اما بودنش در این روزهای سخت یک نعمت واقعی بود.
-بشین عزیزم، میخوای برات یه چیز شیرین بیارم؟
سر بالا انداختم و با هر دو کف دست صورتم پوشاندم.
-خدا میدونه چقدر برای اشکان دعا کردم تا چیزیش نشه. هم برای اینکه مشکلی برای امیر پیش نیاد هم اینکه…
به عقلم شَک میکرد اگر میگفتم قلبم برای کسی که زیستنام را درگیر طوفان کرده، میسوخت؟!
معذب ادامه دادم.
-دلم میسوزه چراکه واقعاً یه آدم مریضه انگار هیچ کنترلی روی خودش نداره.
-چندین ساله اشکانو میشناسم. صمیمی نبودیم ولی هیچوقت حال و روزش اینطوری نبود. بعد اون دختر کلاً خودش باخت. خیلی جوونه ولی باید درمان بشه، چاره دیگهای نیست.
-میدونم ولی امیر اینو قبول نمیکنه. این که اشکان تو حاله خودشو نیستو نمیفهمه حتی اِنقدر میشناسمش که مطمئنم الآن منتظره اون از بیمارستان بیاد بیرون تا یه بار دیگه بفرستش همونجا… اندازه اسمم از این موضوع مطمئنم!
دستم را گراهی شد.
-از روزگاری که اومدی داری بخاطرش خودکشی میکنی. بهت گفتم دلواپس نباش. من حلش میکنم شمیم چرا قبولم نداری؟ میدونم بسیار وقت نیست که منو میشناسی ولی…
خجالتزده لب گزیدم.
-بخدا بحث قبول داشتن یا نداشتن تو نیست.
من… من فقط خیلی خوب امیرو میشناسم.
-با احسان حرف زدم قرار شد همین که اشکان حالش خوب شد بفرستتش بره. اینجا نمیمونه که امیرخان بتونه بلایی سرش بیاره!
شوکه دهانم باز ماند.
-اِنقدر راحت قبول کرد؟!
اخم درهم کشید و در حالی که معلوم بود حرصش گراهی شده، غرید:
-احسان شوهرتو میشناسه. میدونه چه گرگ درندهایه مثله داداشش سرش باد نداره. خودشم همین نظرو نداشت حتی میگفت قبل اینکه امیر بفهمه میتمایل داشته اشکانو بفرسته اما زورش به اشکان نرسیده. من که بهش اظهار کردم کمکش میکنم رو هوا قاپید. اونم مثله تو خوب میدونه امیر بیخیاله برادرش نمیشه و تو همچین وضعیتی هیچی براش مهم نیست فقط میخواد اشکانو نجات بده.
-چ..چطوری قراره کمکش کنی؟!
-با یه تیم پزشکی مشورت کردم تو یه کیلینک خوب براش جا رزرو کردم. به محض اینکه از بیمارستان اومد میفرستیمش بره یه مدت تحت نظر اونا بستری باشه. مضطرب نباش قول میدم تا وقتی که اون پسر عقلش بیاد سرجاش کاری کنم اونجا بمونه.
دیدهانم پر و تکه سنگ داخل گلویم به دردناک ترین حالت ممکن رسید.
-تو همهی این کارارو بخاطر من میکنی؟ واقعاً یعنی اِنقدر…
-آره اِنقدر دوست دارم. من بسیار بیشتر از اینا دوست دارم خواهر کوچولو!
با دیدهان اشکی و حس عجیبِ ارزشمند بودن که کنار او پیدا میکردم، سر پایین انداختم.
آرام گونهام را ناز کرد.
به لمسش عادت نداشتم اما به هیچ عنوان حس بدی نداشت.
-تو تنها کسی هستی که برام مونده، برای تو نکنم برای کی بکنم؟!
معذب کف دست هایم را درهم پیچاندم و آهسته لب زدم:
-نمیدونم چی بگم. این حرکت کردارها بهشدت برام غریبه تا حالا تجربش نکردم. من جز بابااحمدم و امیرخان تو این جهان از هیچکس دیگه محبت ندیدم برای همین نمیدونم که چطوری باید حقتو ادا کنم و…
بهسرعت میان حرفم پرید.
-شمیم میشه آروم باشی؟ فعلاً نمیخواد فکر منو کنی. نمیخواد فکر هیچکسو کنی. یه امروزگارو فقط یه امروزگارو بخاطر اینکه شوهر خرشانست از یه مشکل بزرگ قسر درحرکت کرده بیا جشن بگیریم. منم ببینم تو یه لقمه درست غذا میخوری و بیشتر از این شاهد آب شدنت نباشم.
لبخند کوچکی به مهربانی هایش که زیادی برایم تازگی داشت زدم و او باشیطنت بیشتری ادامه داد.
-بعدشم کاش یه ذره هم به فکر من بودی. اون مرتیکه نره خر زد صورتمو داغون کرد هیچ عین خیالتم نیست!
سریع صورتم را پاک کردم و کشیده شدم.
-وای ببخشید اِنقدر نگران بودم که نکنه مشکلی برای امیر پیش بیاد حواسم نبود. بهشدت درد داری؟ چرا دعواتون شد؟ وایسا اول برم یخ بیارم بعد درست تعریف کن چی شده.
بلند شدم و هنوز قدمی برنداشته بودم که بیان کرد:
-امیر میخواد نبودنتو با پلیس درمیون بذاره!
خشک شدم و به سختی گردن کج کردم.
-چی؟
شانه بالا انداخت.
-جدی دارم میگم.
-ا..امکان نداره اون بخ..بخاطر آبرو و اعتبار خودشم که شده هیچوقت این کارو نمیکنه!
متاسف لب هایش را روی هم فشار داد.
-ازش خوشم نمیاد اما حالش خوب نیست. اصلاً حالش خوب نیست شمیم شامگاهیه دیوونه ها داره هر چی جلوشه رو از بین میبره. نه فکر آبروشه نه فکر اعتبارش… شایان میاضافه کرد کلاً کارو بارشو تعطیل کرده. همه جا داره دنبالت میگرده.
-این یعنی چی؟!
-یعنی احتمالش زیاده که به محض اینکه از خونه بزنی بیرون پیدات کنه. کلی آدمم گذاشته که منو تعقیب کنن برای همین به هیلدا و شایان گفتم یه مدت بیان اینجا!
شوکه به هیلدا و شایانی که از وقتی رسیدند در تراس بزرگ و دلباز خانه مشغول صحبت با هم و از زمین و وقت غافل شده بودند، نگاه کردم.
-چی؟!
-به هر آدرسی از من داشته سر زده. شامگاه و نصفه شامگاه میاد تا مثلاً بخواد بچ بگیره.
-ولی من بهش اضافه کردم میخوام تنها باشم.
-خب بگی وقتی میدونه من بهت خونه دادم فکر میکنی چون تو گفتی میخوای تنها باشی بیخیال میشه؟ این چند روزگار داشت خودشو پاره میکرد که منو پیدا کنه. هرچی داشتم و نداشتم زیر و رو کرده حتی به ویلای تو شهرستانم سرک کشیده. اینجا از دستش در رفته چون به نام من نیست ولی قطعاً امروزگار فردا این خونه رو هم پیدا میکنه. بیان کردم شایان اینا بیان که نوچه هاش به گوشش برسونن اینجا ماله شایان و هیلداس نه من… حداقل خیالمون راحت باشه بخاطر هیلدا هم که شده یهو تلپ نمیشه سرمون!
حیران و سرگشته با مغزی که به کل قفل شده بود و سرنوشتی که دیگر نمیدانستم به کدام قسمتش خرده بگیرم، نالیدم:
-یعنی میخوای بگی حالا حالاها اینجا زندانیم؟ من بهش بیان کردم تهران نیستم فکر نمیکردم بخواد بازم اینجارو بگرده!
-متاسفانه یه مدت اینجوریه عروسک من امروزگار بعد دو هفته خودم رفتم جلوش کف دسته پیشو گحرکت کردم که خواهرمو فراری دادی و ازت خسته شده و فلان، نه گذاشت نه برداشت یه دونه مشت کوبید به صورتم. زیرا تو بیمارستان بودیم حراست اومد دعوای آنچنانی نکردیم ولی چون میدونه من از جات خبر دارم، هیچ جوره بیخیال نمیشه.
-مطمئن بودم. میدونستم اگر پیشت بمونم برات دردسر میشم.
-این چه حرفیه؟ تو برام دردسر نیستی من از خدامه پیشم بمونی اینارو هم بهت اظهار کردم چون دوست ندارم چیزی که مربوط به خودتهرو ازت قایم کنم… همین.
با وجود تمام فشاری که روی روحم بود، یکدفعه زیر خنده زدم.
یک خنده کشیده و عصبی!
-وای… وای خیلی خنده داره. باورم نمیشه همه چی مثله فیلم کمدی میمونه.
رادان آزرده به خنده های عصبیام خیره شده بود و نمیدانم چقدر نابود شده به نظر میرسیدم که خیلی زود شایان و هیلدا هم داخل آمدند.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن