صاعقه به وجودم زد و میخکوب شدم.
لحنش پر از قطعیت و صداقت بود و اعتراف یکدفعهای، زیادی کامم را شیرین کرد.
آرام به طرفش برگشتم.
جدیت و قاطع بودن در نگاهش موج میزد و جذابترین عبارت دنیا را طوری با اطمینان تلفظ کرده بود که تمام جاده ها جز مجدداً عاشق شدن برای قلب بینوایم مسدود شدند.
ولی همینقدر برایش کافی نبود و دل ضعفهی بیشتری به وجودم تزریق کرد.
-دوستت دارم مثل روانیها عاشقتم… نمیتونی بفهمی؟! نمیتونی ببینی؟!
اشکی که در دیدهانم حلقه زده بود را به سختی حفظ کردم.
-عا..عاشقمی؟ دوستم داری؟ میشه دقیقاً بگی چیشده که یاده حست به من افتادی؟ تو همونی نبودی که تا خواهرتو تو رختخواب
دیدی نگاهتو رو همه چی بستی؟ چشمتو رو قولایی که بهم داده بودی بستی؟ دیدهتو روی حسمون، روی ما بستی؟ حالا الآن چیشده هان؟ بذار من بگم چیشده.
تودهی سخت و سفت گلویم را با درد قورت دادم و انگشت اشارهم را روی سینهی مردانهاش کوبیدم.
-مردی که هر روز با ول کردنم تهمتوجه شدم میکرد، تا مجدداً خواهرشو صحیح و سالم روی پاهای خودش دید، یادش افتاد یه زن و حیات هم
داره. در اصل همیشه همینجوری بودی امیرخان همیشه خانوادتو به همه چیز و همه کس ترجیح میدادی. البته این ترجیح دادنت یه
زمانی بسیار برام شیرین بود انکار نمیکنم. وقتی که هنوز آشپز این خونه بودم، مراقبتهات حواس جمعت نسبت به خانوادت، باعث
میشد فکر کنم حس خیلی خوبیه که برای این آدم اولویت باشی. ولی وقتی زنت شدم متوجه شدم نیست. درک کردم افراط و تفریط تو هیچی
زیبا نیست. چرا؟ زیرا کسی که بلده جوری باهات راهی شدار کنه انگار یه ملکهای، همونقدر که خوب بلده بالا بِبَرتت همونقدر هم خیلی
خوب میتونه کاری کنه که حس کنی هیچ ارزشی نداری و تو اینو بهم یاد دادی! بسیار خوب یادم دادی. با تنبیه کردنم، با لِه کردنم اینو
بهم یاد دادی اما گناه خودت یادت رفت. وقتی درگیر مجازات کردن من بودی، اشتباه خودتو یادت رفت!
-شمیم…
-دلبسته شدن زیادت نسبت بهشون و اینکه یه جورایی کف دستت امانتن، باعث شده حست نسبت بهشون بیمارگونه باشه. مراقبت هات افراطی بشه و به اسم مراقب بودن و دلدادگی، یه قفس تنگ و تاریک براشون ساختی.
نگاهش آنقدر غمگین شده بود که حد نداشت ولی بیرحمانه حقیقت را در صورتش کوبیدم.
-قفسی که خواهرت تنها آرزوش این بود که بتونه ازش بیرون بیاد و برای این کار به هر کف دست آویزی که تونست چنگ انداخت و حتی
منم با خودش پایین کشید. آخرش چیشد؟ آخرش هم خودش زمین خورد و هم منو زمین زد. ولی همهی کسایی که دلشون برای گندم
سوخت و براش ضجه زدن، منو زیر پاهاشون لِه کردن میدونی چرا؟ زیرا گندم مریض شد و من نشدم. البته این قلبیل اصلی نبود دلیل
اصلی این بود که گندم دختر این خونه بود و من یه کارکنی که قاپ رئیسشو دزمتوجه شده و حالا وقتی خودت پرچمدار تمام کسایی که منو لِه
کردن بودی، حق نداری بیای اینجا و از دوست داشتن بگی. میشنوی چی میگم؟ زیرا بیشتر از همه تو بودی که منو بیارزش کردی، پس این حقو نداری… حقه دوست دارم اضافه کردن نداری…!
صدایم که کم کم بالا رفته بود، در آخر تبدیل به فریادهای از ته قلبی شد و وقتی که انتظار داشتم مثل خودم داد و فریاد مسیر بیاندازد، کف دستان قوی و تنومندش محکم دورتنم پیچیده شد و سخت و سنگین به سینهاش چسباندم.
آغوشی که بوی حسرت، غم و دلبسته شدن میداد داغ قلبم را تازهتر کرد و پیشانیام را به شانهاش چسباندم.
اشکهایم روی پیجادهن سرمهای رنگش میچکید و بوی عطر نفسگیر و سنگینش خیلی بیشتر از آن که باید ساکتم میکرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن