جز یک موضوع… موضوعی که علیرغم بیارتباط بودن با امیرخان، آشکار شدنش نزد او برایم ترسناک بود.
لب زد:
-فقط بهم بگو که با اجازه کی پاشدی رفتی درتمایل داشت کار دادی؟ از کی پرسیدی؟ کی بهت اضافه کرده میتونی بری؟!
-از… از کجا فهمیدی؟!
لپ تاپش را به عقب هول داد. بالاجبار جلو رفتم که حداقل متوجه شوم چه کسی آمارم را به او داده است.
با دیدن صفحهی سیاه سفید دلم تیر کشید و پلک راستم پرید.
-تو… تو با چه اجازه ای رمز ایمیل منو برداشتی؟! واقعاً خجالت نکشیدی؟! چرا فکر میکنی حق داری که تا این حد تو زیستن من دخالت کنی؟!
-چی فکر کردی؟ یه دختر جوون و به حال خودش میزارم. فکر کردی بی سروصاحبی؟ یا در ذهنش گذراندی من انقدر هالوم که…
با حرص جیغ زدم:
-سروصاحابم هر کی باشه شما نیستی. میشنوی چی میگم؟ سرو صاحاب من نه شمایی نه آذر بانو… من فقط پیشتون کار میکنم. زندگیم به خودم ربط داره!
با یکبارهی ایستادنش انگار دکمه خاموشم زده و دهانم خود به خود بسته شد.
-جمتوجه شداً زیاد این حرفو میزنی… خبریه؟ مدام جوش بینسبتیو میزنی. نسبت دوست داری؟ فقط با بودن اون کارت راه میوفته؟!
جلوتر رسید، عقبتر رفتم.
به سرعت کف دستش را بند کمرم کرد و تنم را جلو کشید.
سرش را پایین آورد و دیدهان لعنتیش را قفل نگاهم کرد.
هرم نفس های گرمش کُشنده بود.
مدتی که بیصفتانه لب زد:
-یه کاری نکن یه دفعه به خودت بیای و ببینی یه نسبت بهشدت نزدیک پیدا کردیم! نسبتی که دورِ تو بگیره و حتی اجازه نفس کشیدنتم وابسته به من بشه. پا نزار رو دمم… هارم نکن!
مُردم…
سریع تند بغضم را قورت دادم تا جلوی مرد بیحیا و گستاخ رسواتر نشوم و او را قدرتمندتر از اینی که هست، نکنم.
-من… من یه انسانم. هیچوقت هم ماله کسی نمیشم و هر کس با هر سِمتی که بیاد تو زندگیم، حق نداره فکر کنه که صاحبمه. با هر سِمتی که میخواد باشه، باشه!
آنقدر نزدیک به خودش نگهم داشته بود که هنگام حرف زدن لب هایم بسیار نَرم به لبانش کِشیده میشد.
ولی باید قلبم را سبک میکردم.
-شمیم
-ولم کن… نمیخوام باهات حرف بزنم.
-گریه نکن!
-ولم کن میگم.
کف دستش که کمی شل شد، محکم تخت سینهاش کوبیدم و از اتاق بیرون زدم.
لحظهی آخر با پرویی تمام اضافه کرد:
-از طرفت ایمیل زدم اظهار کردم که از کار کردن باهاشون پشیمون شدی. دفعه آخرتم باشه که بدونه اجازه من از این کارا کردی!
جگرم را آتش زد…
-شمیم؟
به سرعت نَم نگاهانم را گراهی شدم و به طرف آذربانو چرخیدم.
-جانم؟
-چیزی شده؟ امیرخان چرا داد میزد؟
-چیز خاصی نبود… مثل همیشگی!
-بهشدتخب… فکر کردی برای امشامگاه چی میخوای درست کنی؟ آراسته میخواد بیاد.
-هر چی میخواید بگید درست کنم.
-به نظرم تهچین خوبه خیلی وقته نذاشتیم. اونو درست کن یه کمم پیراشکی بپز، پانی بچم بسیار دوست داره. سوپم یادت نره. دستت درد نکنه.
-وظیفمه
-من میرم تو سالن پشتی لیلا قراره بیاد. حواست باشه اومد بفرستیش پیشم.
-نگاه
به آشپزخانه راهی شدم و سعی کردم روی کارم تمرکز کنم.
همواره میمیل داشتم با درست و دقیق انجام دادن وظیفهام، حد و حدود و مرزها را هم برای خودم و هم برای خانی ها مشخص کنم.
اما آن ها با آنکه انتظار کار کردن درست و دقیق و کامل از من داششتابزده، به هیچ وجه پایبند حد و حدود نبودند.
شاید هم حق داشسریع. شاید اگر من هم سالیان سال سقف بالای سرم را با یک غریبه شریک میشدم، ناخودآگاه هم انتظارم بالا می رفت و هم دخالت هایم…!
خمیر پیراشکی را در آرد غلتاندم و قطره اشک درشتی که روی گونهام افتاد را با حرص پاک کردم.
مهم نبود که چقدر کارم را درست انجام دهم. مهم نبود که در هر شرایطی اعم از کسالت، مریضی و غمگینی سعی کنم که بهترین غذاها را برایشان فمسیرم کنم، آن فاصلهای که من میتمایل داشتم هیچ مدت ایجاد نمیشد.
-شمیم جون میشه قبل از اینکه بشینی یه کم سس سریع برام بیاری؟
-حتماً
سس را مقابله پانی روی میز گذاشتم و او با یک تبسم بزرگ که تمامه دندان های یخچالیاش را نشان میداد، بسیار مصنوعی تشکر کرد.
-خواهش میکنم.
صنقلبی را که بیرون کشیدم، بار دیگر گفت:
-آآآ ببخشید شمیم جان ولی نمک یادت رفته، بیزحمت اونم بیار.
-الآن میارم.
-نمیخواد، بگیر بشین غذات یخ کرد.
آذربانو بهخاطر لحنِ جدی امیرخان مصلحتی ریز خندید و قد بلند سیما را صدا زد.
-سیما یه نمکدون بیار لطفاً
سپس آوایش را پایین آورد. انگار سه تا صندلی تاثیری در نشیدن کلماتش دارد!
-یه وقت آزرده نشیا پانیذجانم امیرخان یه کم حساسه. همیشگی تاکید داره که یه وقت کاری نکنیم شمیم احساسه بدی پیدا کنه، بالاخره یتیمه و…
امیرخان محکم قاشقش را در بشقاب پرت کرد و همین حرکت برای ساکت و صاف نشستن همه کافی بود.
لب هایم را روی هم فشردم و بشقاب غذای کف دست نخوردهام را عقب راندم.
تا از حرکت ایستادم امیرخان سر کشیده کرد.
-کـجـا؟
-من اشتها ندارم نوش جون همگی.
آراسته خانوم؛
-چرا دختر؟ این همه زحمت کشیدی. حداقل بشین غذایی که خودت درست کردیو بخور.
-گرسنه نیستم ممنون.
بیتوجه به سنگینی نگاه امیرخان رو به آذربانو ادامه دادم:
-من تو اتاقمم آذربانو اگر کاری داشتید صدام کنید.
آذربانو قاشق پر از غذا را به دهان گذاشت و با لذت دیده بست.
-عالی شده. از دستت درحرکت کرد… باشه عزیزم برو استراحت کن.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن