چیزی در دیدهان پانیذ شکست و با گریهای که بهسرعت تمام صورتش را شست، به طرف در پشتی سالن دوید.
واقعا چه فکری با خود کرده بود؟!
فکر کرده بود با اشکان ساسانی نامزد میکند، راهش را به این خانه باز میکند و بعد هر روز او را مقابله دیده من میاورد و عذابم میدهد؟!
آخرش چه میشد؟!
از این همه بدی به کجا میرسید؟!
احتمالاً در نهایت مثلا دستم را رو میکرد و من و آن اشکان احمق را آدم بده نشان میداد!
کاری میکرد امیرخان بخاطر بدقلبی من را طلاق دهد و سپس خودش را به او نزدیک میکرد؟!
نقشهی حال بههمزنش این بود؟!
اندیشیده بود همه چیز به این آسانیست؟!
آنقدر افکارش منفی بود که مشئمزم میکرد.
-نگاهم کن ببینمت.
حواسم جمع امیرخان و حضور پررنگش شد.
بزاق گلویم را قورت دادم و با سری پایین و مردمک هایی رو به بالا، خجالت زده خیرهاش شدم.
متاسف سرش را به چپ و راست تکان داد.
-من به تو چی بگم گربه وحشی؟
-آزردهم کرد.
دقیقاً شبیه پدری بود که میخواهد دختر کوچولویش را تربیت کند اما قلب ناراحت کردنش را نداشت و این روزها بسیار زیاد داشت شبیه گذشته ها میشد!
مخصوصاً مدتی که با آنکه متوجه شده بود من اول به طرف پانیذ رفتهام اما پشتم درآمد و با وجود همهی حس های منفی و بدم دلم به وجودش گرم شد.
-یعنی هر کی آزردهت کرد باید خیز برداری سمتش و موهاشو بکشی؟!
لب گزیدم.
خجالت زده بودم ولی پشیمان نه.
او که نمیخبر داشت پانیذ امشامگاه چه بدی بزرگی به من کرده بود.
حتی اگر میمردم هم بعد از اعتراف به دلبسته شدنش نمیتوانستم ساکت بمانم.
-با توام شمیم.
خسته و حرصی سر کشیده کردم.
-امیرخان نه اون و نه هیچکس دیگه حق نداره وقتی من هستم یا حتی وقتی نیستم، در مورد دلبسته شدن شوهرم حرف بزنه!
یکه خورده سکوت کرد و خودم هم از اینکه احساس واقعیام را به زبان آورده بودم در عجب بودم.
کلافه کف دستش را روی صورتش کشید و لب زد:
-بیا برو تو بچه، بیا برو اِنقدر بلبل نشو برای من، برو کار دارم.
مضطرب جویا شدم.
-چیکار داری؟!
-برم ببینم نجمی و دولید تازه چیزی فهمیدن یا نه، بدو شمیم. میری خونه یه راست هم میری تو اتاقمون با کسی هم حرف نزن اللخصوص با پانیذ!
با وجود استرسم زیرلب غر زدم و همانطور که میچرخیدم، آرام اضافه کردم:
-نکه بهشدت هم کشته مرده حرف زدن باهاشم!
صدای حرصی و قد بلندش که میاظهار کرد:
-بیا برو تو میگم. یعنی هر کدوم یه جوری خون تو شیشه میکنید، اسم خودشونم گذاشتن جنسه ظریف!
باعث شد که با قدم های قد بلندتری به سمت منزل بروم.
از استرس دستانم میلرزید و وقتی به اتاق رسیدم، نقاب و زرهام پایین افتاد.
پایین تخت زانو زدم و واحرکت کرده و بینفس نگاهم را به سقف و هالوژن ها دوختم.
هنوز هم هضم اتفاقات امشامگاه برایم راحت نبود.
درست مشاهده کرده بودم؟!
اشکانی که برای نمشاهده کردنش از کار مورد علاقهام استعفا دادم بودم، حال اینجا بود؟!
نزدیک به من و کنارگوش امیرخان؟!
اگر به سرش میزد و جدی جدی عضوی از خانواده میشد چه؟!
از آن مردک دیوانه هیچ چیز بعید نبود.
از استرس زیاد اشک هایم ساکت و بیصدا از گوشهی نگاهانم میچکید.
نفهمیدم چه مدتی در آن حالت ماندم ولی با صوتی پیامک های پشت سر هم، بالاجبار چشم باز کردم و به سختی موبایلم را از روی عسلی برداشتم.
در حالی که فکر میکردم امکان ندارد که شرایط از این حال بههمزنتر شود، دریافتم که امکان دارد… آن هم بسیار زیاد!
با نگاهانی وق زده به صفحه پیامک خیره بودم و دقیقاً چطور باید خودم را از این مهلکه نجات میدادم؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن