شاهین عذاب وجدان داشت؟ هه… خنده دار بود!
کسانی که باید عذاب وجدان نداششتابزده. آنوقت این پسر عذاب وجدان داشت!
لیوان قهوه را بیآنکه حتی طعمش را بچشد روی کاپوت ماشین گذاشت و کف دستش را برای پیدا کردن پیپ یادگاری پدرش داخل جیبش بُرد.
-امیرخان من…
-تو کار درستی کردی.
خَش زیادی واضح صدایش دیدهان شاهین را ناراحتتر کرد.
-اگه بعداً میمتوجه شدم دهنتو سرویس میکردم.
لحظهای سکوت شد و نگاه خیره شاهین را روی آتش فندکش حس میکرد.
-نمیفهممت پسر… پس چرا الآن اِنقدر غمگینی؟ مگه برات توضیح ندادم من؟ آدمی که عقلش سرجاش باشه کف دست به همچین کاری نمیزنه. مطمئن باش خواهرت حاله روحی مناسبی نداره. روانش بهم ریختهس. باید تحت درمان باشه و هر اشتباهیم که کرده دقیقاً بیاد همین روان به هم ریخته انجام داده. یادت نیست؟ خودت بهم اظهار کردی یه دلدادگی بهشدت آتیشی داشته و یه شامگاهه نامزدیش بهم خورده. میدونم شاید همهی آدمها بیاد بهم خوردن نامزدیشون همچین عکسالعمل های تندی رو نشون ندن ولی تا جایی که یادمه گندم همواره خیلی لوس و حساس بود… خب دختره بیچاره نتونسته تحمل کنه.
محبت آتشین… این هم خنده دار بود.
زیادی هم خنده دار بود!
این روزگارها همه چیز خنده دار شده بود.
گندمی که فکر میکرد ساده ترین دختر روی زمین است، به بدترین شکل ممکن بازیشان داده بود و از همه بدتر این بود که آنقدر همیشگی او را ساده و بیکف دست و پا تصور میکرد که حتی به ذهنش هم خطور نمیکرد خواهرش توانایی انجام چه غلط های اضافهای را که ندارد!
او امیرِ خانی بود…
کسی که مارها را از لونه بیرون میکشید و گرگ های باران مشاهده کرده و روباه های آموزش دیده را در اامان نگاه شناسایی میکرد. اما این بار بدجوری رو دست خورده بود!
از پشت خنجر خورده بود و حتی نمیتوانست کف دستی که خنجر را در کمرش میچرخاند را بگیرد و از بیخ و بن قلم کند! چرا؟ چراکه این بار دشمن خودی بود!
این بار دشمن خانواده بود! این بار دشمن همخون بود!
کام عمیقی از پیپش گرفت و همانطور که بزاق گلویش را به سختی قورت میداد، به یاد چند ساعت جهنمی که گذرانده بود افتاد.
از روزی که شمیم آن حرف ها را زد و بدتر آنکه گندم همه چیز را به گردن شمیم انداخت، خورهی شَک و بد بینی در دلش ریشه انداخت.
عاقبت نتوانست تحمل کند و سر ظهر بود که سراغ آن مرد طماع راهی شد.
عموی رامبد، مردی که خودش را لوتی میخواند اما بوی تعفنش از صدفرسخی در بینیاش پیچیده بود و امکان نداشت شغالی زیرا او را نشناسد.
در خانه و پیش خانوادهاش یک گرگ رام شده بود. چراکه فکر میکرد خانوادهاش متفاوت با همهی دنیا هستند و تا پا از در بیرون میگذاشت، تبدیل به یک حیوان وحشی و درنده میشد. غافل از اینکه برای حفظ خانواده، برای حفظ چارچوب ها، در خانه و بیرونی وجود ندارد. همواره و همه جا باید در حالت آماده باش قرار بگیری!
این موضوع را امروزگار بسیار خوب درک کرده بود و هنگام ظهر تا به محل زندگی آن مرد رسید، صوتی قرآن و بوی حلوا در مشامش پیچید.
عکس رامبد را با یک ربان مشکی تزئین کرده بودند.
صورتش چین خورد و تمام تلاشش را کرد تا فحشی نثار یک انسان مرده نکند.
این پسر حیاتشان را کن فیکون کرده بود.
به احترام مهمان هایی که وجود داشت آهسته به در زد و تا میل داشت اتابک را صوت کند، او متوجه حضورش شد و در یک لحظه به سمتش حمله کرد.
مانند قرقی به سمتش حجوم آورد.
در منزلاش را بست و همین که تمایل داشت هولش دهد، محکم زیر دست مرد کوبید.
کام عمیقی دیگری گراهی شد و خیره به سیاهی آسمان مکالمه شان در ذهنش تکرار شد.
-چه غلطی داری میکنی مرتیکه وحشی؟!
-من چه غلطی دارم میکنم؟ خجالت نمیکشی پاشدی اومدی اینجا؟ همینو میخواستین؟ حالا که برادرزادمو زیر خاک کردین خیالتون راحت شد؟ آره توئه عوضی با اون خواهر خرابت…
ندرک کرد کف دستش با چه سرعتی بالا حرکت کرد و روی دهان مرد کوبیده شد.
خون بیرون پاشید اما اتابک اسم افسار گسیخته ادامه داد؛
-هان چ..چیه؟ بهت زور اومد ا..امیرخان بزرگ؟ شماها زیستن این پسرو نابود کردین. ولینت داداش خدا بیامرزمو تو… تو قبر کرمتوجه شد!
-چه زری داری میزنی مرتیکه؟ خفه شو ببند اون گالتو بیناموس حیوون صفت جای اینکه من طلب کار باشم تو طلب کاری؟ نکنه یادت حرکت کرده کارای برادرزادهی مفنگیتو؟ یادت راهی شده چطوری خواهرمو بیچاره کرد؟!
هر دو نفس نفس میزدند.
یکی از خشم و آن یکی از درد.
اتابک خونآبه های داخل دهانش را بیرون پرت کرد و مثل یک حیوان زخمی غرید:
-خواهر تو اگر بیچاره شد، برادر زادهی من مُرد! میفهمی؟ فهمیده بود دنبالشی. بدبخت خاک بر سر اِنقدر استرس اینو داشت که تو پیداش نکنی، آخر سر دلش نتونست تحمل کنه!
نگاه تنگ کرد.
این مرد دیوانه شده بود…؟!
رامبد رذل با آن همه کثافت کاری که انجام داده بود، مثل بچه ها میهراسید و استرس داشت که نکند پیدایش کند؟!
چرا؟ مگر خیر سرش مرد نبود؟!
بعد از گندی که به زیستن یک دختر جوان و عاشق پیشه زده بود، حتی تحمل چند کف دست کتک خوردن را هم نداشت…؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن