تنم داشت می لرزید
بیزار بودم از او
آغوشش را نمیمیل داشتم
کف دست و پا میزدم رهایم کند..
تن به رعشه افتاده ام را محکم تر به سینه خود می فشارد
پنجه هایم روی قفسه سینه اش بود
در تلاش بودم به عقب هلش دهم و نمیشد
ضعیف تر از آن بودم که از پس زور بازوی مردانه اش بربیایم
– آروم نباشی نمیتونیم حرف بزنیم
آهسته نبودم
حرف زدن با او را هم نمیخواستم
کاش میتوانستم بروم
طوری که یکبار دیگر هم دیدهم به او نیفتد
– تموم میشه ، کمتر از ۳ ماهه دیگه همه چیز تمومه…طلاق میگیریم …
#پارت_دویستوشصتونه
پشت کف دستان مشت شده ام را نوازش میکند
– میدونم داری اذیت میشی ، فقط کافیه یه مدت کوتاه رو تحمل کنی ..
من چقدر احمق بودم
آدمی که برای مرگ پدربزرگش لحظه شماری میکرد
چطور میتوانست من را دوست داشته باشد؟
من برایش یک هیچ بزرگ بودم
اصلا او که تقصیری نداشت
از همان روزگار اول برایم مشخص کرده بود که کجای زندگی ام ایستاده است
که خبط و ربطمان به هم چیست
من یک زن شناسنامه ای مدت دار بودم
مدتم تمام میشد و می راهی شدم
او مرا به تمایل داشته ام میرساند
جاده رفتن را برایم باز میکرد و من
از سرمایه اش محافظت میکردم
میان این مسیر من سر قولم نمانده بود
من افسار قلبم را از دست داده بودم
خام شده بودم
خام خواستنییت مردانه مردی که زیر یک سقف با او حیات میکردم
– آروم شدی؟
#پارت_دویستوهفتاد
جوابش را نمیدهم
فشار دستانش دور تنم کم تر شده بود
میتوانستم فاصله بگیرم
خودم را به ساکتی کنار میکشم
نگاهش نمیکنم
ولی سنگینی نگاه او را روی صورتم حس میکنم
– اشک ریختنتو دوست ندارم ..
گریه کردن سارا را هم دوست نداشت
باز هم سکوت میکنم .
و او مخاطبم قرار میدهد
– من تو رو به خواسته ات میرسونم ، سر قولم هستم ، یک درصد اگر اتفاقی که منتظرشیم نیفتاد خودم میبرمت ، هر کشوری که بخوای …
میخواهم بپرسم در این صورت چه بلایی به سر تو می آید و زبان به کام میگیرم
به درک که چه بلایی به سر او می آمد
چرا یک بار هم که شده به خودم فکر نمیکردم؟
چرا همانند بقیه دیگران را پله سعود کردنم نمیخبر داشتم؟
اینبار اصلا من بدترین آدم روی زمینم و فقط به خودم فکر میکنم.
– بیان کردم انتخابم نیستی چراکه به دیدهم معصوم تر از اونی که من بخوام و بتونم به عنوان سرگرمی ببینمت و باهات بازی کنم …
مردمک های چشمانم لغزیده بود
از اظهار کرده اش
گیج بودم که موهایم را لمس میکند
– امروزگار پیشنهاد دادی نازشو بکشم ، بلد نیستم من ، در ذهنش گذراندم اگه بگم از موهای تو خوشم نمیاد در صورتی که خوشم میاد خر میشه ، جالب بود خر هم شد .
#پارت_دویستوهفتادویک
حجم بغضی که در گلویم پافشاری میکرد بیشتر میشود
ترجیح میدادم با همان نفرتی که از او داشتم بمانم
– فرصت حرف زدنم که به آدم نمیدی ، ظهر اجازه میدادی بهت توضیح میدادم …
لب از لب باز نمیکنم
همان نگاهمم از او میگیرم
سارا را خر میکرد
حتما من را هم یک حیوان چهارپای دیگر در نظر داشت
کف دستانم را لبه مبل میگیرم
فشاری به کف پای راستم می آورم و قد بلند میشوم
از پاشنه پای چپم هم کمک میگیرم
دردش به مراتب کمتر شده بود
تحملش میکردم
– کمکت کنم؟
محلش نمیگذارم
طوری نامشاهده کرده اش میگیرم که انگار در این خانه حضور ندارد .
#پارت_دویستوهفتادودو
* * *
ساعات باقی مانده تا صبح را در اتاق گذرانده بودم
هر چند که تا خود صبح پلک روی هم نگذاشته بودم اما از اتاقمم قلب نکندم .
سر و آوای اندکی که از آن بیرون می رسید نشان میداد او هم نخوابیده است
چه میکرد را نمی خبر داشتم و علاقه ای به اطلاع داشتنش هم نداشتم
صبح با همان صورت و پلک های پف کرده از گریه ام راهی دانشگاه میشوم
موقع بیرون آمدن از اتاقم می بینمش
روی کاناپه دراز کشیده بود
حین گذشتنم از پیش نگاهش داشت تماشایم میکرد
چندباری هم صوتیم کرد
در آخر به دنبالم رسید
کفش هایم را که می پوشیدم زیر لب غر میزد
– هنوز سرما خوردگیت خوب نشده ، پاتم که اوضاع درستی نداره ،چه وقت دانشگاه رفتنه ..
باز هم نادیده گرفتم
باز هم انگار نه انگار که او در این خونه حضور دارد
– صبر کن لباس بپوشم خودم میرسونمت …
حتی سرم را هم بالا نیاورده بودم
مشخص بود چقدر از این نامشاهده کرده گراهی شدن هایم
کم محلی ام عصبی است
ولی تمام تلاشش را میکرد خود را کنترل کند .
از منزل بیرون زده بودم .
پای رفتن به ایستگاه را هم نداشتم ، با همان اسنپ خودم را به دانشگاه رسانده بودم.
دم ورودی هم یاسین مولوی به پستم خورده بود .
گرم و صمیمی حالم را جویا شد ، ابراز مضطربی کرد و حتی اگر جلویش را نمیگحرکت کردم تا گراهی شدن نسخه داروهایمم پیش میرفت .
#پارت_دویستوهفتادوسه
کلاس هایمان امروزگار مشترک بود
به قرار گرفتنش کنارم اعتراضی نکرده بودم
تمام مدت بیخ گوشم حرف میزد
از هنر میگفت
از تابلوهای نقاشی اش
قرار بود یکی را برای من بیاورد
از نقاشی های من پرسید
نقاشی نداشتم
تمرین نمیکردم
اصلا حیات نمیکردم
هر چند که بی حوصله بودم ولی ساعات کلاس ها سرگرمم میکرد
اراجیف مولوی هم خوب بود
گاهی وقتا به شوخی هایش میلبخند زدم .
بعد از کلاس آخر پیشنهاد داده بود که میرساندم
مخالفتی نکرده بودم
میخواست تعارف نزند
امروز اعصاب چونه زدن و تعارف تکه پاره کردن نداشتم
هم قدم با هم سمت ماشین میحرکت کردیم
همانطور هم داشت برایم از بلایی که سر یکی از استاد ها درآورده بودند میاضافه کرد
بلند کشیده میلبخند زدم
نه چراکه یاسین مولوی بامزه تعریف میکرد …
مغز من رد داده بود
امروزگار به ترک دیوار هم میتوانستم بخندم
نزدیکی ماشین بودیم که اتومبیلی کنارمان متوقف میشود
شناختش سخت نبود
اصراری هم به بالا ماندن شیشه سمت راننده اش نداشت
شیشه را پایین داده و خیره در دیدهانم بیان کرده بود
– سوار شو عزیزم
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن