ده دقیقه ای از رفتن هاکان میگذشت و او هم چنان در خانه بود
استرس داشت
خجالت می کشید
تمام ده دقیقه در منزل دور خود قدم رو حرکت کرده
این مدت توانسته بود به بهترین شکل خود را از دید او مخفی کند
چطور حالا گول خورده بود
نفس عمیقی میکشد
صدای زنگ تلفن هممسیرش که کشیده میشود از جا میپرد
گوشی را از داخل کوله بیرون میکشد
نام هاکان را که روی صفحه می بیند ، لب میان دندان میکشد و به سمت در خانه جاده می افتد.
مسیر فراری نداشت
باید میراهی شد
کنار کف دست هاکان می قرار گرفت و به دانشگاه می راهی شد
همانطور که دستی به سر و شکل خود میکشید
از جاکفشی کفش هایش را بیرون میکشد ، به سرعت آنها را می پوشد و از خانه بیرون میزند .
#پارت_صدوهفتادوچهار
در ماشین را باز میکند و به محض جای گرفتنش به روی صنقلبی هاکان می گوید
– نمیومدی دیگه
نیم نگاه گذرایی سمت او می اندازد
چهره برزخی و درهمش را از نظر می گذراند و سپس جواب میدهد
– کار داشتم …
اظهار کردی منتظر میمونی …
قرار نبود زیرا خجالت میکشید جواب او را ندهد
اصلا چرا باید خجالت میکشید؟
مرد کنار کف دستش هر چند که حالا غریبه بود شوهرش به حساب می آمد .
دلیلی نداشت اینطور رنگ به رنگ شود .
چند دقیقه ای که در سکوت سپری میشود
آوای هاکان را میشنود
– فردا شب دعوتیم
نگاه سوی او می چرخاند و میپرسد
– دعوت کی؟
کمال خان؟
با تایید سر او قیافه اش درهم می رود
– توام قبول کردی؟
– نپرسید که بخوام قبول یا رد کنم
#پارت_صدوهفتادوپنج
– کی زنگ زدن؟
نگاه هاکان به روبرو بود
برخلاف او که نگاه از نیم رخ مرد کنار دستش برنمی داشت
– دو روزگار پیش؟
– بعد تو الان داری بهم میگی؟
از شاکی شدنش تک خنده ای رو لبهای هاکان می نشیند
-میل داشتم بگم ولی نمشاهده کردمت …
از طعنه کلام او گر میگیرد و نفسش را میان حبس میکند
مردک چرا بیخیال نمیشد
هر چند که
بیخیال چه میشد وقتی خود شاکی شده بود که چرا به او نگفته است؟
– فقط ما دعوتیم؟
حین آنکه پشت چراغ قرمز می ایستاد جواب میدهد
– نمیدونم ، فرقی داره؟
– اره خب ، میخوام بدونم واسه چندنفر باید نقش همسرعزیزت رو بازی کنم .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن