یه اتاق پناه آورده بود
تحمل دیدن آن دو را نداشت ..
این بی شرمی برایش ازار دهنده بود.
رفتار هاکان هم جای خود داشت
تا قبل از پا گذاشتنش در این خانه اصلا فکرش را هم نمیکرد او چنین ادم بی ملاحضه و از خود راضی باشد .
لحاف را تا روی سرش بالا میکشد.
صدای خنده اشان می آمد …
مشغول صبحانه بودند …
پیش نگاهش هاکان آن ظرف کاچی را مقابل سارا گذاشته بود …
با خنده هم اضافه کرده بود آن ظرف در اصل برای سارا است نه او …
دست روگوش هایش میگذارد و بیشتر درهم می پیچد
خوردن یا نخوردن آن کاچی برایش مهم نبود …
از اینکه هاکان هم داشت شامگاهیه کیارش راهی شدار میکرد عصبی بود
گریه اش گراهی شده بود …
هاکان دیگر آن مرد جنتلمنی که می شناخت نبود .
نفس لرزانی از سینه بیرون داد…
حرف های کیارش ، آن شامگاه ، آن لحظه که مچشان را گرفته بود …
تحقیر هایشان
همه و همه داشت جلوی نگاهانش رژه میرفت .
چیزی که در این مدت فراموش کرده بود حالا باز هم داشت پیش نگاهش تکرار میشد..
هق خفه ای از گلویش بیرون آمد و همزمان در اتاق توسط هاکان باز شد
یادش راهی شده بود آن را قفل کند.
.
#پارت_صدوسیوسه
تنش بیشتر در هم مچاله میشود …
کنترل صوتی نفس نفس زدن هایش کف دست خودش نبود.
کف دستی که روی دهان می فشرد هم اثری داشت ..
لرزش تنش از زیر لحاف و آن نفس زدن ها چیزی نبود که از مشاهده کرد هاکان مخفی بماند
رسیده بود که لباس بپوشد و به همجاده سارا بیرون روند .
در کنار این میتمایل داشت به مانلی هم بگوید چمدان ببند و حاضر باشد برای پرواز فردا.
با ابروهای بالا راهی شده به اویی که زیر لحاف در خود مچاله شده بود نگاه میکرد
چش بود؟
بخاطر اتفاقات صبح که این چنین گریه نمیکرد؟
یعنی حضور سارا انقدر برای او آزار دهنده بود؟
به اینکه مانلی هیچ حسی به اون نداشت یقین داشت
ولی این وسط درک نمیکرد چرا حضور سارا باید تا این حد او را آزرده خاطر کند …
قدم جلو میگذارد و به سمت تخت می رود
گوشه لحاف را میگیرد و با ضرب از روی صورت او کنار میزند …
#پارت_صدوسیوچهار
جیغ خفیفی میکشد
وحشت زده روی تخت می نشیند و این هاکان است که متعجب به چشمان خیس او زل میزند
واقعا داشت گریه میکرد؟…
– چیکار میکنی؟
با پیچیدن آوای لرز گراهی شده مانلی در گوشش تکانی میخورد و به خود می آید
اخم کمرنگی میان ابروهایش می نشیند
چشم میدوزد به آن مردمک های مرتعش و میپرسد
– چته؟
واسه چی گریه میکنی؟
بغض کرده با همان آوایی که از شدت گریه می لرزید جواب میدهد
– به تو ربطی نداره …
– بخاطر ساراست؟
لب روی هم می فشارد
لحاف را چنگ میزند
میخواهد دوباره خود را به زیر آن بکشد که هاکان مچ کف دستش را چنگ میزند و مانع میشود
– با توام …بخاطر حضور ساراست؟
#پارت_صدوسیوپنج
تقلا میکند تا دستش را از میان پنجه قوی او بیرون بکشد ولی از پس قدرت او بر نمی آید .
– من از روزگار اول صادقانه همه چیز رو با تو در میون گذاشتم مانلی ، بهت گفتم که سارا تو حیات منه حالا نمی فهمم ، درک نمیکنم واسه چی داری گریه میکنی …
واقعا نمی درک کرد؟
واقعا حالش را درک نمیکرد؟
چی این موضوع نامفهوم بود؟
– اینکه به حریم شخصی من احترام بذاری و با دوست دخترت بیخ گوشم سکس نکنی انقدر غیرقابل فهم و درکه؟
چشمانش از اشک پر شده بود و لحن صوتیش پر بغض تر
– فکر میکنی متوجه شدن آوای آه و ناله ای که جاده میندازین واسه بقیه هم خوشاینده؟
این مسئله را مگر حل نکرده بود؟
به او اضافه کرده بود دیگر تکرار نمیشود
– خوشت میاد منم باهات همین کار رو کنم؟
یکی رو بیارم خونه و تو مجبور باشی تمام مدت صوتی ناله های من و دوست پسرم رو گوش بدی؟
کلافه پلک می بندد و میان صحبت او می پرد
– بهت گفتم قرار نیست دیگه دیشامگاه تکرار بشه …
– موضوع فقط دیشامگاه نیست
من نمیخوام سارا اینجا باشه …
تو اگه میمیل داشتی منو بیاری خونه ای که قراره با دوست دخترت توش زندگی کنی باید بهم میاضافه کردی …
#پارت_صدوسیوشش
دستی به چانه خود میکشد
به او حق میداد
ولی تا این حدش را نه ..
قطعا سارا به اینجا حرکت کرد و وارد شد داشت
نمیشد مانعش شد …
– قرار نیست سارا اینجا حیات کنه …
هیچ وقت همچین مسئله ای نبوده
نمیتونم بگم دیگه قرار نیست تو این خونه ببینیش ، ولی سعیم رو میکنم که کمتر این اتفاق بیفته …
فشاری به مچ دست او می آورد و خیره در نگاهان خیس از اشکش ادامه میدهد
– حله؟
با تایید سر او دستش را رها میکند
– پاشو صبحونه ات رو بخور بعدم چمدونت رو ببند که مسافریم …
با آوای گراهی شده ای میپرسد
– چرا موافقت کردی ..
– در ذهنش گذراندی اگه نمیکردم چی میشد؟
میگفت باشه بابا هر چی خودتون بخواین؟
بینی بالا میکشد و هاکان حین برخاستنش از روی تخت میپرسد
– چیزی نیاز نداری میخوام سارا رو ببرم خونه!
#پارت_صدوسیوهفت
* * *
چمدان هایشان حاضر بود
البته که او برای بستن چمدان هاکان اقدامی نکرده بود
خود آن را بسته بود .
در فرودگاه بودند ..
هاکان سرگرم تلفن همجادهش بود
او هم دست به سینه جای گرفته بود و دور اطرافشان را نگاه میکرد .
پروازشان تاخیر داشت
یک ساعتی میشد .
قرار بود یک هفته مشهد بمانند
کمال خان این را صلاح متوجه شده بود
زیستنشان تحت اختیار کمال خان بود
آن پیرمرد میاضافه کرد باید بمیرند هم انگار باید سر زمین میگذاشتند.
کلافه موهایش را پشت گوش میزند
سر می چرخاند سمت هاکان و به نیم رخش زل میزند ..
اینکه حاضر شده بود یک هفته سارا را رها کند و با هم به این سفر روند را درک نمیکرد .
خود هاکان هم اگر مشکلی نداشت
سارا چه؟
آن دختر به قدری حسود بود که در این یک هفته حتم داشت دیوانه میشد.
#پارت_صدوسیوهشت
پروازشان با دوساعت تاخیر بالاخره کشیده شد .
هاکان طول پرواز ساکت بود
حرفی نمیزد .
مانلی هم به تبعیت از او خاموشی اختیار کرده
هر از گاهی وارد تلگرام میشد و برای جاوید پیام می نوشت
میسؤال کرد کجاست
جاوید هم جوابی نمیداد
فردای شامگاه عروسی اش خبر دار شد که عمو جاویدش به ایتالیا رفته است …
بیقرار او میشد
هر بار می راهی شد
خدا میدانست کی دیگر برگردد
مخصوصا حالا که با ازدواج مانلی دیگر بهانه ای برای او نمانده بود .
بغ کرده نفس عمیقی کشید .
از بالا به زمین زل زد …
کاش میشد به خلبان بگوید همین مسیر را پیش بگیرد
او را ایتالیا پایین کند و بعد هر کجا که میخواهد برود .
بعد از جدا شدنش از هاکان
اامان کاری که میکرد حرکت کردن از ایران بود.
حال هر کجای جهان که شده باشد ..
#پارت_صدوسیونه
چمدانش کف دست هاکان بود
جنتلمن بازی درآورده بود
هر چه بیان کرده بود خود چمدانش را می آورد
اجازه نداده بود .
با رسیدن به اتومبیل مورد نظر
راننده ابتدا در را برایشان باز میکند و سپس چمدان هایش را در صندوق میگذارد
سوار میشود
هاکان هم کنار دستش می نشیند
مقصدشان هتل بود …
به آنجا که میرسیدند یک قلب سیر میخوابید
کمبود خواب داشت …
انقدر که اگر رهایش میکردند همینجا در ماشین غش میکرد
او به خواب فکر میکرد و هاکان به گفتگویش با سارا می پرداخت …
#پارت_صدوچهل
اتاقشان را که تحویل میگیرند
بلافاصله پس از تعویض لباس هایش سراغ تخت می رود .
روی آن دراز میکشد و هاکانی که همان ابتدا سمت حمام می راهی شد تا دوش بگیرد را نادیده میگیرد.
وقت رسیدن دوش گرفته بود
چه لزومی داشت؟
بی خیال سر در بالش فرو می برد
چند دقیقه ای بعد
میان خواب و بیدار متوجه هاکان که مشغول صحبت با سارا بود میشود
– ساعت پرواز رو چک کردی؟
گیج پلک روی هم فشرد
ساعت پروازشان؟
پروازشان که تمام شده بود
اصلا چرا باید سارا پرواز آنها را چک میکرد؟
– خیله خب ، هنوز فرصت هست مضطرب نباش ، من تا یک ساعت قبل از پروازمون تهرانم
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن