رمان سقوط یک فرشته پارت ۲

کارلایل روزگار بعد نیز در آنجا ماند و راجع بجریان کار اقدولیت بدوی بعمل رسیده عصر روز بعد که از آنجا عزیمت نمود تقریباً مقدمات امر فمسیرم شده بود قرار بر این شد که امر ازدواج بفوریت صورت گیرد. تمام کسانی که در این قضیه دخالت داشتند هر کدام از نظری علاقمند بسرعت جریان امر بودند. کارلایل میمیل داشت هر چه زودتر مالک وجود این گل نوشکفته باشد. ایزابل که از سکونت در قصر مارلینک بجان وارد شده بود میتمایل داشت هر چه زودتر از کف دست مصاحبت اما و این خلاص شودو ام و این از ایزابل متنفر بود میمیل داشت هر چه زودتر او را از سر باز کند. کارلایل نامه ای به لرد ما ونت سه ورن نگاشته و چون آدرس او را نمیاطلاع داشت ناچار نامه را بخانم ما ونت سه ورن داد.
فصل یازدهم
کارلایل هنگامی که از قصر مارلینک بخانه خود بازگشت حالت کسی را داشت که دزدی کرده و از کشف آن بیم دارد، با اینکه در سراسر زندگانی خود عادت بمحافظه کاری و احتیاط نکرده و چیزی نداشت که از اطرافیان مخصوصاً خواهر خود پنهان نماید. ولی در اینمورد بخصوص کتمان را لازم دید می اطلاع داشت اگر خواهرش بر قضایا وقوف یابد با تمام قوا برای بر هم زدن آن خواهد کوشید.
در طی سال های متمادی بخوی و اخلاق خشن و طبع لجوج خواهر خود خوی گرفته او را می شناخت و می دانست دختری چون ایزابل بیشتر از هر زن و دختر دیگری مورد مخالفت او واقع خواهد شد.
خانم کورنی از آن زنانی بود که در کلیه مسائل زندگی نه بجذابئی علاقه داشت و نه آنرا در خور اعتنا و توجه می اطلاع داشت. هر چیز از نظر فایده و نتیجه عملی آن مینگریست و بهمین جهت ممکن نبود با زناشوئی برادر خود با دختری همچراکه ایزابل رضایت دهد. این نکات کارلایل را بر آن داشت که نقشه کار خود را بکلی پنهان نگهداشته و قضیه را پنهانی انجام دهد.
قبل از عزیمت وی بقصر مارلینک شخصی موسوم به کارو میل داشتار ایست لین شده و درصدد اجاره آن بر آمد پس از آنکه موافقت کامل بین آنها حاصل گرمشاهده کرد. مقرر شد پس از حرکت کردن و بازگشتن کارلایل را بسوی زناشوئی با ایزابل گشانید از آنجا نامه ای بکار و نوشته فسخ عزیمت خود را بوی اطلاع داد و سپس سه نفر کلفت و دو نفر نوکر استخدام کرده بی آنکه بخواهر خود اطلاع دهد بآنجا فرستاد که مقدمات سکونت خود او را با ایزابل در آنجا فجادهم سازند.
یک روزگار عصر سه هفته بعد از مراجعت کارلایل بارابارا هایر بمتوجه شدار خانم کورنی آمد ورود او مصادف شد با موقعی که کارلایل میخواست وسائل سفر خود را مهیا کرده از آنجا برود.
پس از ورود بار بارا و صرف چای خانم کورنی از جای برخاسته گفت: من میروم لوازم سفر کارلایل را در چمدان بگذارم. گویا باز مسافرتی در پیش دارد.
کارلایل از مداخله خواهر خود در تهیه ساز وبرک این مسافرت به‌شدت بیم داشت روی بخواهر خود کرده اضافه کرد:« خیلی ممنونم. لازم بزحمت شما نیست. خودم آنچه را لازم باشد آماده خواهم کرد.»
آنگاه روی به پیش نوکر خود کرده اظهار کرد «تو هم برو چمدان بزرگ مرا بیاور»
خانم کورنی که نمیمیل داشت در این خانه هیچ کاری بدون مشورت و اجازه او انجام یابد با لحنی شبیان کرد آمیز که جنبه اعتراض نیز داشت فریاد کرد « عجب! چه اظهار کردی؟ چمدان بزرگ را میخواهی چه کنی؟ مگر قصد داری تمام اثاثیه خونه را با خودت ببری؟ چه لازم است چمدان باین بزرگی را ببری؟ خبر لازم نیست، هر چه داشته باشی همه را در چمدان کوچک جا میدهم. پیش برو چمدان کوچک را بیاور.»
بین کارلایل و پیش نگاهی مرموز مباقلبه شد آنگاه کارلایل گفت: خیر خواهر جان. اجازه بده من خود باین کار رسیدگی کنم و چمدان بزرگ هم لازم دارم.
در همین موقع چشم خانم کورنی بپاکتی افتاد که روی میز جلوی کارلایل افتاده بود مانند پلنگی ماده که بخواهد آهوئی صید کند از جای برجسته پاکت را ربود و فریاد کرد.« عجب این نامه از کیست؟ اگر مرا کشته اند این خط زن است نه مرد»
کارلایل نیز با نگرانی و اظطراب تمام از جای برخاسته کف دست بسوی خواهر خود دراز کرده بیان کرد« خواهش میکنم این نامه را بمن باز دهید چراکه موضوع آن محرمانه است»
و در این منزل محرمانه و غیر محرمانه موضوع ندارد. تو چه رازی داری که من نباید از آن اطلاع پیدا کنم؟
«هر نامه ای که برای این خونه برسد من باید از موضوع آن مططلع باشم.»
کارلایل این بار با لحنی قاطع و جدی تر بیان کرد:« بیان کردم موضوع کاغذ محرمانه است. خواهش میکنم آنرا بمن رد کنید»
« کارلایل: چه شده است. تو کاملا عوض شده ای آدم سابق نیستی. اینها چه حرفهائی است؟»
کارلایل کاغذ را از دست او گحرکت کرده در جیب نهاده گفت:« من طوری نشده ام اما مناسب نیست کسی نامه خصوصی مردها را بخواند. باربارا بنظر تو اینطور نیست؟»
خانم کورنی که باین آسانی نمیخواست کف دست بردارد گفت« کارلایل علامت خانواده و این ما ونت سه ورن روی این کاغذ بوده باید بمن بگوئی موضوع چیست»
« هر علامتی روی پاکت باشد محتویات نامه بعنوان شخص من نوشته شده و چشمی جز نگاههای من نباید آنرا ببیند، خانم کورنی که با این طرز اظهار کردگو هیچ عادت نداشت چراکه برای نخستین بار مشاهده کرد برادرش برخلاف رای او عمل میکند متاثر شده دم فرو بست و خاموشیی در آنجا برقرار شد.
باربارا برای اینکه خاموشی را در هم شکند روی بکارلایل نموده سئوال کرد.« راستی گوش داده ام شما در قصر مارلینک بوده اید. از ازدواج خانم ایزابل چه خبر دارید گوش داده ام میخواهد ازدواج کند ولی کسی نمیداند نامزد او کیست.»
کارلایل که نمیمیل داشت از این موضوع کسی خبردار شود و در عین حال دروغ گفتن برایش مشکل بود جواب داد:« باربارا انسان هر چیز را که میشنود نباید و نمیتواند در یادگار نگه دارد. چای شما سرد می شود. چرا نمی نوشید» ضمن گفتگو قنددان رابرداشته چند حبه قند در چای ریخت و زیرا تمایل داشت آن را بر زمین گذارد کف دستش بفنجان چای خورده فنجان سرازیر شد. کارلایل از باربارا بواسطه این بی احتیاطی معذرت میل داشت.
پس از صرف چای باربارا از جای برخاست و بعنوان اینکه مادرش بیمار است درصدد عزیمت بررسید اما خانم کورنی برخلاف عادت دیرینه او را دعوت به جای گرفتن نموده بیان کرد قدری صبر کنید فرضا اگر دیر شود کارلایل شما را خواهد برد.
کارلایل در پاسخ این اشاره اظهار داشت:« باربارا چون من قدری کار دارم و باید فوراً برای رسیدگی بآنها بروم اگر بخواهی من با شما بیایم باید خیلی زود برویم.»
باربارا که حاض نبود بهیچ قیمت فرصت مصاحبت کارلایل را از کف دست بدهد فوراً از جای برخاسته خود را مهیای حرکت نمود. بین راه بسائقه احساسات درونی و شاید تحت تاثیر برخی افکار و تصورات که برای او بسی دردانگیز بود روی بکارلایل کرده پرسید:« آرجیبالد: اگر بیاد داشته باشی از تو سئوال کردم. خواستم بدانم از موضوع زناشوئی خانم ایزابل چه خبر داری اما جواب مرا ندادی. لازم است آنچه میدانی بگوئی.»
کارلایل جواب داد« منهم بشما گفتم انسان خیلی چیزها می شنود که نباید و نمیتواند آنها را بحافظه خود بسپارد.»
این جواب مبهم حس کنجکاوی وی را بیش از پیش برانگیخته گفت:
« من راجع ببسیار چیزها چیزی نسؤال کردم از اینموضوع بخصوص اطلاعی داری یا خیر.»
« معلوم است اصراری در اطلاع داشتن این موضوع داری. بلی گمان میکنم خانم ایزابل بهمین نزدیکی ازدواج خواهد کرد.»
باربارا که تصور ازدواج ایزابل و کارلایل برایش کاملا محال بود و فقط گمان میکرد بین این دو رابطه دوستی موجود است از متوجه شدن این خبر گوئی بار سنگینی از دوشش برداشته اند چراکه از موضوع چنین نتیجه می گحرکت کرد که در صورت زناشوئی ایزابل رشته ارتباط کارلایل و او گسیخته شده بین آنها جدائی خواهد افتاد و کارلایل بدون رقیب و مانع متعلق به خود او خواهد بود. برای اینکه بداند نامزد او کیست پرسید:
« با چه کسی عروسی خواهد کرد؟» تبسمی خفیف بر لبان کارلایل نقش بسته در جواب اضافه کرد:
« پرسش های قبل از وقت را چطور میشود جواب داد. شاید پس از مسافرتی که در پیش دارم بتوانم جواب این سئوال را بطور قطع و یقین بشما بدهم.»
« نمیتوانی در این خصوص حدس هم بزنی؟ گمان نمیکنی پسر لرد ما ونت سه ورن نامزد ایزابل باشد.»
کارلایل خندیده جواب داد:
« عجب حدسائیی! پسر لرد ما ونت سه ورن کودک پنجساله یا شش ساله ایست.»
« چه میگوئی؟»
« همین است که میگویم، اتفاقاً کودکی فوق العاده حساس و مهربان است. آثار نجابت و درستی و صراحت از جبینش پیدا است، اگر من روزی دارای بچه بشوم آرزو دارم بچه های من مثل این کودک باشند.»
کارلایل وضع و موقع خود را فراموش کرده بود مانند کسی که رویائی شیرین میبیند سخن میاظهار کرد: آرزوهای نهانی خود را به زبان می آورد از داشتن زن و کودک اضافه کردگو میکرد. باربارا هایر مانند کسی که مترصد فرصتی میباشد چون این بشنید رو بکارلایل کرده گفت:
« اعتراف مهمی کردید چون حرکت کردار شما تاکنون طوری بود که همه کس تصور می کرد قصد دارید تا پایان عمر مجرد بمانید.»
« تصور نمیکنم بکسی قول داده باشم که برای همیشه مجرد خواهم ماند.»
« بنظر من مردم حکم بظاهر می کنند چراکه اگر کسی تا سن سی سالگی اقدام بزناشوئی نکند….»
« از کجا معلوم است شاید تا سی سالگی برسد من ازدواج کرده باشم»
« در اینصورت باید خیلی زود نامزدی در نظر بگیرید»
« شاید هم در نظر گرفته باشم هر چیزی بموقع خودش آشکار میشود.»
این حرف وجود باربارا را سخت بتکان آورد آرام بازوی خود را از دست کارلایل بیرون کشید تا کارلایل متوجه هیجان و اظطراب او نگردد قلب او بشدت میزد سراپایش میلرزید بیچاره کوچکترین سوءظنی در قلبش جاده نیافت. برای او غیر ممکن بود تصور کند کارلایل جز او به کس دیگری نظر دارد. گمان میکرد اشاره کارلایل فقط و فقط باوست کارلایل زیرا اظطراب باربارا را متوجه شد بتصور این که نتیجه خستگی تند راهی شدن است اضافه کرد باربارا خیلی سریع نفس میزنید گویا بیش از حد معمول سریع میرویم.
گوئی باربارا اصلا حرف های کارلایل را نمیشنوید. مانند کسی که بمرحله قطعی زندگانی رسیده است و میخواهد کیفیت آن را از نظر بگذراند سخت بخود مشغول بود اما طاما نکشید که هیجان ااماه او اندکی فرو نشست.
بقیه راه را با ساکتش بیشتری پیمودند زیرا به خونه چارلتون هایر رسیدند باربارا بازوی کارلایل را چسبده بیان کرد؛ «باید مادر مرا ببینید، چند روزگار است میخواهد شما را ببیند و گله میکند که چرا ما را دفعتاً ترک کرده اید.»
کارلایل جواب داد، باربارا میدانی من این مدت فوق العاده مشغول بوده و گرفتاری های زیادی داشته ام. خواهش میکنم از طرف من بمادرت سلام برسان خداحافظ. مسافرتی در پیش دارم باید بروم.
« بطوری که شنیده ام مسافرت شما یک هفته بطول می انجامد»
باربارا تاملی کرده بیان کرد:
« ارچیپالد. من مدتی است میخواهم تقاضائی از شما بکنم ولی همیشگی بتصور اینکه تقاضای من مورد تمسخر شما واقع شود خودداری کرده ام»
« هر تقاضائی دارید بی مضایقه بگوئید»
« یاد دارید یکسال پیش شما زنجیر طلائی که دارای قابی بوده بمن دامشاهده کرد من در همان مواقع مقداری از موی چارلز برادرم را بیاد کار گحرکت کرده میان آن گذاشتم. میخواهم شما هم قدری از موی سر خودتان بمن بدهید. آنرا بعنوان بهترین یادبود از طرف شما نگه خواهم داشت»
« از موی سر من! فایده نگه داشتن موی سر من چیست؟»
چهره ارغوانی باربارا از شرم و خجالت ارغوانی تر شد و با لکنت زبان اظهار کرد میخواهم از شما یادگاری همیشگی در پیش من باشد. علت دیگری ندارد.
کارلایل آن اندازه حضور ذهن نداشت که شدت هیجان و عمق احساسات باربارا را دریابد و نوع این عواطف شتاب‌زده و شمشاهده کرد را تشخیص دهد. باین جهت برای اینکه تفریحی کرده باشند اضافه کرد:« باربارا، چقدر مایه تأسف است که دیروز این خواهش را از من نکردی چون دیروزگار بسلمانی رفتم و ممکن بود آنچه را که سلمانی زده است برای شما بفرستم. اه، راستی چقدر بچه هستی. بچه چیزهای اعتقاد داری: تو را اینقدر موهوم پرست نمی خبر داشتم. دختر جان خدا نگهدار. باید هر چه زودتر برگردم»
کارلایل دست باربارا را فشرده با سرعت زیادی از آنجا دور شد. باربارا که دچار احساسات عمیقی شده بود صورت خود را با دو کف دست پوشانیده لب بدندان گزید وبا خود را چنین می اندیشید.
« کارلایل چقدر خشک و سر داشت اما با وجود این راز درونی او را بخوبی دریافته ام واضح و صریح بمن اضافه کرد، نامزد خود را بطور قطع در نطر گراهی شده است. نامزد وی جز شخص من هیچ دختر دیگری نتواند بود. کسی دیگر لیاقت همسری او را ندارد اه من چقدر خوشامگاهخت خواهم بود!»
سه روز بعد از عزیمت کارلایل آقای دیل منشی او نامه از او بعنوان خواهرش خانم کورنی دریافت داشت و آنرا رسانیده بیان کرد: خانم کورنی، الساعه نامه ای از آقای کارلایل بکف دست من رسیده که متعلق بشما است.
چنین امری در جریان زندگانی آنها بی سابقه بود. خانم کورنی کمی مردد مانده هیچ بنظر نمی آورد مطلبی در پیش بوده که از وم نوشتن نامه را از طرف کارلایل ایجاب کند.
نامه را گحرکت کرد. در پاکت را گشوده کاغذ را بیرون آورد و چنین خواند.
« خواهر عزیزم، امروز صبح من با خانم ایزابل و این ازدواج نمودم ضمناً لازم دانستم فوراً مراتب را بشما اطلاع دهم. فردا یا پس فردا شرح قضیه را مفصلا مینویسم. برادر تو ارجیبالا کارلایل.»
گوئی بطور یک‌باره صاعقه ای بر سر کورنی فرود رسیده است. دهانش از تعجب باز ماند مانند مار زخم خورده بر خود پیچید زیرا بجز آقای دیل کسی را در مقابل خود نمتوجه شد که باو پرخاش کند و آتش غضب خود را اندکی فرو نشاند این بیچاره را هدف قرار داده فریاد کرد.« چه خبر است که مثل غاز سر یک پا توقف کرد و حرکت نمیکنی این چه مصیبتی است. بگو زود بگو. و گرنه سر تو را خورد میکنم.»
دیل که با اخلاق این زن آشنا بود از ترس مانند بید بر خود لرزیده برای اینکه از قهر و غضب وی در ولین ماند با عجز و لایه بیان کرد « آخر خانم من چه تقصیری کرده ام. منهم مثل شما از موضوع اطلاعی ندارم. فقط در کاغذ امروزگار خودش بمن اطلاع داد که ازدواج کرده است. من که دخالتی در این کار نداشته ام»
« ممکن نیست این موضوع صحت داشته باشد، دروغ است. من میگویم دروغ است سه روزگار پیش که ارچیبالد از اینجا حرکت کرد کوچکترین خیالی در این مورد نداشت چطور ممکن است در عرض سه روزگار بدون اطلاع و مشورت من چنین کاری کند؟ بگو چطور شده است؟»
« خانم چرا از من میجویا شد. منهم اطلاعاتم در سوابق امر بیش از شما نیست. شاید هم قبلا این فکر را داشته و بما ناظهار کرده، از کجا می دانیم.»
« چطور؟ پیش از اینهم تصمیم بازدواج داشته؟ آنهم با ایزابل و این خیر، برادر من آنقدرها هم احمق و دیوانه نیست؛ نه امکان ندارد، دروغ است.»
« خانم متاسفانه حقیقت همین است چراکه این آگهی را هم برای درج در روزنامه های محل فرستاده» اینرا گفت و ورقه ای بکف دست خانم کورنی داد. مندرجات آن به قرار ذیل بود.
« ارچیبالد کارلایل صاحب قصرایست لین و خانم ایزابل ماری و این یگانه دختر ویلیام و ما ونت سه ورن در روز اول ماه جاری در قصر مارلینک حاضر و مراسم ازدواج آنها بعمل رسید.»
خانم کورنی از مشاهده این سطور چنان برآشفت که کاغذ را پاره کرده بدور ریخت آقای دیل مجبور شد خود نسخه دیگری نوشته برای چاپ به روزگارنامه ها بفرستد خانم کورنی فریاد بر آورده گفت:
« چنین باشد. من هیچوقت کارلایل را نخواهم بخشید. هیچوقت این دختر سبک سر را نخواهم بخشید. آب من با او بیک جو نمیرود. عروسک چینی بی مغز بی فکر. برادر احمق و بیخرد. آدم عاقل با دختر ولخرج و ما ونت سه ورن ازدواج نمی کند. بمجالس اعیان و اشراف می رود و گمان میکند زیبا و زیبا است. خیر برادر من که با چنین کسی ازدواج کرده از احمق هم احمق تر است، آدم پستی است حتماً وقتی که چنین کاری کرده مبتلا بجنون موقتی بوده. اگر من بو برده بودم او را به دارالمجانین میفرستادم: تو هم اینطور مثل دیوانه ها بمن نگاه نکن بگو ببینم این خانم و آقا در کجا منزل خواهند کرد؟»
« تصور میکنم در قصر ایست لین منزل کنند.»
این حرف مافوق تحمل کورنی بود و با ناشکیبائی مخصوصی فریاد برآورد. « چه اضافه کردی؟ در ایست لین منزل کنند؟ با خانواده کارو در یکجا زیستن کنند؟ تصور میکنم دیوانه شده ای»
« خیر دیوانه نشده ام. معامله آقای کارو صورت نگحرکت کرد. کارلایل آنها را جواب بیان کرد. بهمین جهت تصور میکنم قبلا با خانم ایزابل قرار ازدواج داده باشند.»
88-97
طوری نشده ام اما مناسب نیست کسی نامه خصوصی مردها را بخواند. باربارا به نظر تو اینطور نیست؟»
خانم کورتی که به این آسانی نمی تمایل داشت کف دست بردارد گفت: «کارلایل علامت خانواده و این ماونت سه ورن روی این کاغذ بوده باید بمن بگویی موضوع چیست»
«هر علامتی روی پاکت باشد محتویات نامه بعنوان شخص من نوشته شده و چشمی جز نگاههای من نباید آنرا ببیند» خانم کورنی که با این طرز گفتگو هیچ عادت نداشت چراکه برای نخستین بار مشاهده کرد برادرش برخلاف رأی او عمل می کند متأثر شده دم فرو بست و خاموشیی در آنجا برقرار شد.
باربارا برای اینکه خاموشی را در هم شکند روی به کارلایل نموده سوال کرد: «راستی شنیده ام شما در قصر مارلینک بوده اید. از ازدواج خانم ایزابل چه خبر دارید گوش داده ام می خواهد ازدواج کند اما کسی نمی داند نامزد کیست.»
کارلایل که نمی میل داشت از این موضوع کسی خبردار شود و در عین حال دروغ اظهار کردن برایش مشکل بود جواب داد: «باربارا انسان هر چیز را که می شنود نباید و نمی تواند در یاد نگه دارد. چای شما سرد می شود. چرا نمی نوشید» ضمن بیان کردگو قنددان را برداشته چند حبه قند در چای ریخت و چراکه میل داشت آن را بر زمین گذارد کف دستش به فنجان چای خورده فنجان سرازیر شد. کارلایل از باربارا بواسطه این بی احتیاطی معذرت میل داشت.
پس از صرف چای باربارا از جای برخاست و بعنوان اینکه مادرش بیمار است درصدد عزیمت بروارد شد اما خانم کورنی برخلاف عادت دیرینه او را دعوت به قرار گرفتن نموده گفت قدری صبر کنید فرضاً اگر دیر شود کارلایل شما را خواهد برد.
کارلایل در پاسخ این اشاره اظهار داشت: «باربارا چراکه من قدری کار دارم و باید فوراً برای رسیدگی به آنها بروم اگر بخواهی من با شما بیایم باید به‌شدت زود برویم.»
باربارا که حاضر نبود به هیچ قیمت فرصت مصاحبت کارلایل را از کف دست بدهد فوراً از جای برخاسته خود را مهیای حرکت نمود. بین مسیر بسائقه احساسات درونی و شاید تحت تأثیر برخی افکار و تصورات که برای او بسی دردانگیز بود روی به کارلایل کرده پرسید:
«آرچیبالد اگر بیاد داشته باشی از تو سوال کردم، تمایل داشتم بدانم از موضوع زناشویی خانم ایزابل چه خبر داری اما جواب مرا ندادی، لازم است آنچه می دانی بگوئی.»
کارلایل جواب داد: «منهم به شما بیان کردم انسان بسیار چیزها می شنود که نباید و نمی تواند آنها را به حافظه خود بسپارد.»
این جواب مبهم حس کنجکاوی وی را بیش از پیش برانگیخته بیان کرد:
«من راجع به بسیار چیزها چیزی نسؤال کردم از این موضوع بخصوص اطلاعی داری یا خیر.»
«معلوم است اصراری در اطلاع داشتن این موضوع داری. بلی گمان می کنم خانم ایزابل به همین نزدیکی ازدواج خواهد کرد.»
باربارا که تصور ازدواج ایزابل و کارلایل برایش محال بود و فقط گمان می کرد بین این دو رابطه رفاقت موجود است از گوش دادن این خبر گویی بار سنگینی از دوشش برداشته اند چون از موضوع چنین نتیجه می گحرکت کرد که در صورت زناشویی ایزابل رشته ارتباط کارلایل و او گسیخته شده بین آنها جدایی خواهد افتاد و کارلایل بدون رقیب و مانع متعلق به خود او خواهد بود. برای اینکه بداند نامزد او کیست جویا شد:
«با چه کسی عروسی خواهد کرد؟» تبسمی خفیف بر لبان کارلایل نقش بسته در جواب گفت:
پرسش های قبل از وقت را چطور می شود جواب داد. شاید پس از مسافرتی که در پیش دارم بتوانم جواب این سوال را بطور قطع و یقین به شما بدهم.»
«نمی توانی در این خصوص حدس هم بزنی.» گمان نمی کنی پسر لرد ماونت سه ورن نامزد ایزابل باشد.»
کارلایل لبخند زده جواب داد:
«عجب حدس سائبی! پسر لرد ماونت سه ورن کودک پنج ساله یا شش ساله ای است»
«چه می گویی؟»
«همین است که می گویم، اتفاقاً کودکی فوق العاده حساس و مهربان است. آثار نجابت و درستی و صراحت از جبینش پیدا است، اگر من روزگاری دارای بچه بشوم آرزو دارم بچه های من مثل این کودک باشند.»
کارلایل وضع و موقع خود را فراموش کرده بود مانند کسی که رویائی شیرین می بیند سخن می اضافه کرد. آرزوهای نهانی خود را به زبان می آورد. از داشتن زن و کودک اضافه کردگو می کرد. باربارا هاپر مانند کسی که مترصد فرصتی می باشد چون این بشنید رو به کارلایل کرده سؤال کرد:
«اعتراف مهمی کرمشاهده کرد! زیرا راهی شدار شما تاکنون طوری بود که همه کس تصور می کرد قصد دارید تا پایان عمر مجرد بمانید»
«تصور نمی کنم به کسی قول داده باشم که برای همیشه مجرد خواهم ماند.»
«به نظر من مردم حکم به ظاهر می کنند چون اگر کسی تا سن سی سالگی اقدام به زناشویی نکند…»
«از کجا معلوم است شاید تا سی سالگی برسد من ازدواج کرده باشم.»
«در این صورت باید به‌شدت زود نامزدی در نظر بگیرید.»
«شاید هم در نظر گحرکت کرده باشم هر چیزی به موقع خودش آشکار می شود.»
این حرف وجود باربارا را سخت به تکان آورد به‌آرامی بازوی خود را از دست کارلایل بیرون کشید تا کارلایل متوجه هیجان و اضطراب او نگردد. قلب او به شدت میزد سراپایش می لرزید. بیچاره کوچکترین سوءظنی در قلبش جاده نیافت. برای او غیرممکن بود تصور کند کارلایل جز او به کس دیگری نظر دارد. گمان می کرد اشاره کارلایل فقط و فقط به اوست کارلایل چون اضطراب باربارا را متوجه شد به تصور اینکه نتیجه خستگی شتاب‌زده حرکت کردن است اظهار کرد باربارا بسیار شتاب‌زده نفس می زنید گویا بیش از حد معمول شتاب‌زده می رویم.
گویی باربارا اصلاً حرفهای کارلایل را نمی شنوید. مانند کسی که به مرحله قطعی زندگانی رسیده است و می خواهد کیفیت آن را از نظر بگذراند سخت به خود مشغول بود اما طاما نکشید که هیجان ااماه او اندکی فرو جای گرفت.
بقیه جاده را با ملایمش بیشتری پیمودند چراکه به خانه چارلتون هایر رسیدند باربارا بازوی کارلایل را چسبیده گفت:
«باید مادر مرا ببینید، چند روزگار است می خواهد شما را ببیند و گله می کند که چرا ما را ناگهان ترک کرده اید.»
کارلایل جواب داد باربارا میدانی من این مدت فوق العاده مشغول بوده و گحرکت کرداری های زیادی داشته ام. خواهش می کنم از طرف من به مادرت سلام برسان خداحافظ. مسافرتی در پیش دارم باید بروم.»
«بطوری که گوش داده ام مسافرت شما یک هفته بطول می انجامد»
باربارا تأملی کرده اضافه کرد:
«آرچیبالد من مدتی است می خواهم تقاضایی از شما بکنم اما همیشه به تصور اینکه تقاضای من مورد تمسخر شما واقع شود خودداری کرده ام.»
«هر تقاضایی دارید بی مضایقه بگویید»
«یاد دارید یک سال پیش شما زنجیر طلایی که دارای قابی بوده به من دامتوجه شد من در همان مواقع مقداری از موی چارلز برادرم را بیادگار گراهی شده میان آن گذاشتم. می خواهم شما هم قدری از موی سر خودتان به من بدهید. آنرا بعنوان بهترین یادبود از طرف شما نگه خواهم داشت»
«از موی سر من! فایده نگه داشتن موی سر من چیست؟»
چهره ارغوانی باربارا از شرم و خجالت ارغوانی تر شد و با لکنت زبان بیان کرد می خواهم از شما یادگاری همیشه در پیش من باشد. علت دیگری ندارد.»
کارلایل آن اندازه حضور ذهن نداشت که شدت هیجان و عمق احساسات باربارا را دریابد و نوع این عواطف تند و شدید را تشخیص دهد. به این جهت برای اینکه تفریحی کرده باشند گفت: «باربارا چقدر مایه تأسف است که دیروزگار این خواهش را از من نکردی زیرا دیروزگار به سلمانی رفتم و ممکن بود آنچه را که سلمانی زده است برای شما بفرستم. آه راستی چقدر بچه هستی. به چه چیزهایی اعتقاد داری. تو را اینقدر موهوم پرست نمی اطلاع داشتم. دخترجان خدانگهدار. باید هر چه زودتر برگردم.»
کارلایل دست باربارا را فشرده با سرعت زیادی از آنجا دور شد. باربارا که دچار احساسات عمیقی شده بود صورت خود را با دو کف دست پوشانیده لب به دندان گزید و با خود چنین می اندیشید.
«کارلایل چقدر خشک و سرد است اما با وجود این راز درونی او را بخوبی دریافته ام واضح وصریح به من گفت نامزد خود را بطور قطع در نظر گرفته است. نامزد وی جز شخص من هیچ دختر دیگری نتواند بود. کسی لیاقت همسری او را ندارد آن من چقدر خوشامگاهخت خواهم بود!»
سه روزگار بعد از عزیمت کارلایل آقای دیل منشی او نامه از او بعنوان خواهرش خانم کورنی دریافت داشت و آن را رسانیده اضافه کرد: خانم کورنی. الساعه نامه ای از آقای کارلایل به کف دست من رسیده که متعلق به شما است.
چنین امری در جریان زندگانی آنها بی سابقه بود. خانم کورنی کمی مردد مانده هیچ به نظر نمی آورد مطلبی در پیش بوده که لزوم نوشتن نامه را از طرف کارلایل ایجاب کند.
نامه را گرفت. در پاکت را گشوده کاغذ را بیرون آورد و چنین خواند:
«خواهر عزیزم امروز صبح من با خانم ایزابل واین ازدواج نمودم ضمناً لازم دانستم فوراً مراتب را به شما اطلاع دهم. فردا یا پس فردا شرح قضیه را مفصلاً می نویسم. برادر تو ارچیبالد کارلایل»
گویی بطور به‌یک‌بارهی صاعقای بر سر کورنی فرود آمده است دهانش از تعجب باز ماند مانند مار زخم خورده بر خود پیچید چراکه بجز آقای دیل کسی را در مقابل خود نمتوجه شد که به او پرخاش کند و آتش غضب خود را اندکی فرو نشاند این بیچاره را هدف قرار داده فریاد کرد: «چه خبر است که مثل غاز سر یک پا از حرکت ایستاده و حرکت نمی کنی این چه مصیبتی است. بگو زود بگو وگرنه سر تو را خورد می کنم.»
دیل که به اخلاق این زن آشنا بود از ترس مانند بید بر خود لرزیده برای اینکه از قهر و غضب وی در امان ماند با عجزو لابه گفت: «آخر خانم من چه تقصیری کرده ام. منهم مثل شما از موضوع اطلاعی ندارم فقط در کاغذ امروز خودش به من اطلاع داد که ازدواج کرده است من که دخالتی در این کار نداشته ام.»
«ممکن نیست این موضوع صحت داشته باشد، دروغ است. من می گویم دروغ است سه روزگار پیش که ارچیبالد از اینجا حرکت کردکوچکترین خیالی در این مورد نداشت چطور ممکن است در عرض سه روز بدون اطلاع و مشورت من چنین کاری کند؟ بگو چطور شده است؟»
«خانم چرا از من می پرسید؟ منهم اطلاعاتم در سوابق امر بیش از شما نیست. شاید هم قبلاً این فکر را داشته و به ما ناضافه کرده، از کجا می دانیم.»
«چطور؟ پیش از این هم تصمیم به ازدواج داشته؟ آنهم با ایزابل واین خیر. برادر من آنقدرها هم احمق و دیوانه نیست! نه امکان ندارد. دروغ است.»
«خانم متأسفانه حقیقت همین است چراکه این آگهی را هم برای درج در روزنامه های محل فرستاده» این را اظهار کرد و ورقه ای به کف دست خانم کورنی داد. مندرجات آن به قرار ذیل بود.
«آرچیبالد کارلایل صاحب قصر ایست لین و خانم ایزابل ماری واین دختر یگانه ویلیام ماونت سه ورن در روز اول ماه جاری در قصر مارلینک حاضر و مراسم ازدواج آنها به عمل وارد شد.»
خانم کورنی از مشاهده این سطور چنان برآشفت که کاغذ را پاره کرده بدور ریخت آقای دیل مجبور شد خود نسخه دیگری نوشته برای چاپ به روزگارنامه بفرستد خانم کورنی فریاد برآورده اظهار کرد:
«چنین باشد. من هیچوقت کارلایل را نخواهم بخشید. هیچوقت این دختر سبک سر را نخواهم بخشید. آب من با او به یک جو نمی رود. عروسک چینی بی مغز و بی فکر. برادر احمق و بیخرد. آدم عاقل با دختر ولخرج ماونت سه ورن ازدواج نمی کند. به مجالس اعیان و اشراف می رود و گمان می کند قشنگ و زیبا است. خیر برادر من که با چنین کسی ازدواج کرده از احمق هم احمق تر است. آدم پستی است حتماً وقتی که چنین کاری کرده مبتلا به جنون موقتی بوده. اگر من بو برده بودم او را به دارالمجانین می فرستادم. تو هم اینطور مثل دیوانه ها به من نگاه نکن بگو ببینم این خانم و آقا در کجا منزل خواهند کرد؟»
«تصور می کنم در قصر ایست لین منزل کنند.»
این حرف مافوق تحمل کورنی بود و با ناشکیبایی مخصوصی فریاد برآورد: «چه گفتی؟ در ایست لین منزل کنند؟ با خانواده کارو در یکجا حیات کنند؟ تصور می کنم دیوانه شده ای.»
«خیر دیوانه نشده ام. معامله آقای کارلایل با آقای کارو صورت نگراهی شد. کارلایل آنها را جواب اضافه کرد. به همین جهت تصور می کنم قبلاً با خانم ایزابل قرار ازدواج داده باشند.»
دهان کورنی از تعجب باز ماند. مثل کسی که مبتلا به سکته به‌یک‌بارهی شده باشد لحظه ای چند بی حرکت در جای خود توقف کرد و چون به خود رسید از جای برخاست قامت بلند و هیکل موقر خود را برافراشت بسوی آقای دیل رفت و پیش از آنکه بیچاره دیل متوجه شود یخه کت او را گرفته به سختی او را تکان داد. دیل ناتوان همچون آدمک مقوایی در دست وی بود. نمی اطلاع داشت علت قهر و غضب کورنی بر او چه می باشد. پس از این که بقدر کافی او را با همان حال تکان داد با لحنی غضب آلود گفت:
«احمق دیوانه. تو هم باید به تیمارستان بروی. بدجنس متدل. حتماً تو با کارلایل احمق همدست بوده ای. او را کمک کرده ای. کارهای او را انجام داده ای. پست فطرت.»
«خانم سوگند یاد می کنم که من ابداً از موضوع اطلاعی نداشتم. همین الساعه که کاغذ در اطاق دفتر به من رسید اگر شما حاضر بودید می مشاهده کردید که باور آن برای من هم دشوار بود.»
«نمی فهمم عقل و شعور برادر من کجا حرکت کرده. عروسی کردن با یک دختر جلف چراکه ایزابل که در هفت آسمان یک ستاره ندارد منتهای حماقت است. تو چطور جرأت کردی کارو را جواب بگویی یعنی تصور می کنی برادر من آنقدر احمق است که می خواهد در ایست لین منزل کند!»
«خانم به شما عرض کردم که قبلاً اطلاعی از این موضوع نداشته ام. فرضاً هم اطلاعی می داشتم از کف دست من چه برمی وارد شد من منشی و مطیع اوامر آقای کارلایل هستم وقتی خود او مایل باشد که در ایست لین منزل کند قطعاً فکر هزینه آن را هم کرده است. بعلاوه حالا دیگر مقام آقای کارلایل طوری است که ایجاب می کند در قصری چراکه ایست لین منزل نماید.»
«امیدوارم نتایج بد اینکار فقط و فقط دامنگیر او خواهد شد.»
«خدا نکند نتایج بدی داشته باشد.»
«ای دیوانه، ای احمق، چه جنونی بود به تو دست داد.»
آقای دیل چون مشاهده کرد آتش غضب خانم کورنی به این زودی فرو نمی نشیند برای اینکه خود را از دست پرحرفی های او خلاص کرده باشد اظهار کرد: «خانم در دفتر کارهای زیادی دارم اجازه می فرمایید به آنجا بروم باور کنید شما بی جهت نسبت ب من متغیر شدید و پرخاش کرمشاهده کرد.»
«چه اظهار کردی؟ پرخاش کردم! هنوز اول کار است. اگر دفعه دیگر با من روبرو شوی می دانم چه به روزگارگارت بیاورم.»
آقای دیل از در خارج گردید. خانم کورنی با یک جهان غم و تأثر روی صندلی راحت افتاد. قیافه او آثار یک نوع تصمیم جدی و قطعی را نشان می داد. رفته رفته غرق دریای فکر و اندیشه شد به طوری که گویی از این جهان به جهان دیگری رفته است. نامه کارلایل از دست او افتاد و خانم کورنی هیچ متوجه آن نشد پس از مدتی از جای برخاست لباس پوشیده بطرف خونه هاپر روانه شد.
در این موقع حالت کسی را داشت که به مصیبتی بزرگ گحرکت کردار شده است. حس می کرد بین او و برادرش جدایی افتاده و کارلایل او را ترک بیان کرده. تصور اینکه کارلایل موضوع را از او پنهان داشته بود آتش بر وجود او می زد. نمی تمایل داشت دیگران این خبر را در اطراف منتشر کنند. آنرا برای خود توهینی می دانست به نظر او چنین رسید که بهتر است دیگران ناقل این خبر نباشند.
هنگامی که به خانه هاپر رسید باربارا در کنار پنجره ایستاده و باغ را تماشا می کرد چون خانم کورنی وی را مشاهده کرد از تصور اینکه خبر ازدواج کارلایل روح این دختر را شکنجه خواهد داد
[ .]
98-102
تبسمی شیطنت امیزبر لبانش جاده یافت.
مسلما خانم کورنی تااعماق روح و احساسات این دختر دلداده را دریافته میخبر داشت مرغ قلب او اسیر محبت کارلایل میباشد و فکر همسری او را در مخیله خود مبپروراند.
باربارا چون او را دید سر از پنجره بدر اورده باو خوش امد اضافه کرد و او را به داخل دعوت کرد.
خانم کورنی بدرون امد هاپر و زنش هر دو برای گردش بیرون حرکت کرده بودند، و باربارا راتنها گذاشته بودن، چون وارد گردید مانند کسی که جسما و روحا بسیار خسته باشد خود را بر روی صندلی راحتی انداخته ناله ای از دل براورد.
باربارا چون چنین متوجه شد از جای برتمایل داشته و بسوی او دوید شروع باستمالت نمود واز حال او جویا شده سؤال کرد:
“مگرخدای نخواسته کسالتی دارید، یا شاید پیش امد بدی کرده و شمارا متاثر ساخته است”
“متاثر”لفظتاثربرای حالت من بسیار کوچک است، دلم نزدیک است بترکد،نزدیک است از غصه خفه شوم، وا که چه مصیبتی باربارا هیچ میدانی که کارلایل…”
در اینجا بغض گلوی او را گرفته نتوانست اضافه کرده ی خود را به پایان برساند.
بارابارا که نام کارلایل را متوجه شد و اندوه و اضطراب خانم کورنی را مشاهده کرد به تصویر اینکه مصیبتی بر کارلایل وارد شده دل در برش فرو ریخت و باترس و اضطراب محسوسی گفت “چه شده” چه بر سر کارلایل امده. مگر برای او اتفاقی بدی افتاده؟
شاید در جاده اهن…شاید پایش عیب کرده است”
“او” کاش از راه اهن پرت شده بود: کاش پایش شکسته بود،باربارا پای شکسته درست میشود ولی این پیش.. این پیش امده. وای که چه مصیبتی؟”
دیگر تاب و توان برای باربارا نمانده بود، بیچاره گمان میکرد کارلایل مرده و کار او به پایان رسیده است هزار گونه فکر و خیال پیش خودش میکرد، با عجز و لابه اصل موضوع را از خانم کورنی جویا شدو کورنی جواب داد”به‌شدت میل داری چه بدبختی برما روی کرده ؟ پس گوش کن ببین برادر احمق و دیوانه من مرتکب چه کار قبیحی شده همین روزگارها از قصر مارلیک برمیگردد و سند ب یشعوری وحماقت خود را هم باخودش می اورد.
من با این برادر دیوانه زنجیری که کف دستم نرسید اما دق و قلبی از این اقای دیل گحرکت کردم. این بدجنس هم کاملا با ان احمق همدست بوده ولی اقلا حق این یکی را کف کف دستش گذاشتم تا به ان یکی برسیم.
همه این حرفها جز معمایی برای بیچاره باربارا پیش نبود. هیچ نمیخبر داشت مقصود خانم کورنی چیست. هرچه فکر میکرد عقلش به جایی نمیرسید. امکان نداشت راجع به اصل موضوع حدس بزند، خانم کورنی که نمیتمایل داشت به این اسانی به شکنجه و عذاب روحی این دختر ادامه دهد چنین به سخن ادامه داد:
“دختر لردماوت سه مرن را به یاد داری بوی شیر از دهنش می امد.برای عروسک بازی بهتر بود تا برای زیستن،مثل عروسک چنین خودش را میاراست،کف دست راست و چپش را از هم تمیز نمیداند،وای که تکلیف من از این به بعد با مجسمه بی فکر چه خواهد بود”
“مگر چه شده؟ چه پیش امده”
“هیچ : ارچپیالد برادر نفهم من با او ازدواج کرده است”
اگر صاعقه بر سر باربارا فرود می امد تا این اندازه بر او تاثیر نمیکرد، دنیا در نظرش تیره و تار شد، سرش به دوران افتاد تصور چنین امری برایش محال بود. بالحنی که حاکی از رنج و مرارت بی پایان درونی او بود روی به کورنی کرد و بیان کرد” خیر ممکن نیت، خانم کورنی چنین چیزی محال است”
“متاسفانه باید بگویم کاملا صحت دارد، همین دیروز در قصر مارلینک باهم ازدواج کردند،اگر باد قبلا این خبر را به گوش من میرساند اگر میتوانستم در همان موقه خود را به قصر مارلینک برسانم امکان نداشت بگذارم این کار صورت گیرد کلیسا را بر سر کشیشی که انها را عقد بسته است ویران میکردم، ولی دیروز گذشت، امروز هم دست من از چاره کوتاه است، اه چرا چشم و گوش من احمق اینقدر بسته بود که هیچ چنین حدسی نزدم.”
تحمل بیچاره باربارا به پایان رسید و پیمانه صبرش لبریز شده بود، با صدایی که به ناله بیشتر شبیه بود و به زحمت گوش داده میشد اظهار کرد: “خانم کورنی چند دقیقه اجازه بدهید الساعه خدمت شما خواهم امد”
این ببیان کرد و باسرعت از اطاق خارج گردید به اطاق خصوصی خود راهی شد و در انجا بی حس و حرکت برروی زمین افتاده و شروع به ناله کرد. غباری که سابقا جلوی نگاهان او را گحرکت کرده و مانع دیدن حقیقت امر شده بود به دفعتاً برطرف گرمتوجه شد. بطور وضوح میمتوجه شد که دلدادگی و علاقه فوق العاده او به ارچیپالد کارلایل بکلی بیهوده بوده و کارلایل بهیچوجه توجهی به او نداشته و محبت سوزان او را چیزی نمیشمرده است. حتی دو شامگاه قبل افکار و خیالهای خامی که نزدیکی مدت وصال کارلایل در مغز خود میپرورانید او را تا صبح بیدار نگه داشته بود بخواب برود. در ان شامگاه چه امید هایی به خود میداد، چه ارزوهایی دور و درازی که بیهوده در دل میپرواند در صورتی که صبح همان شامگاه مراسم ازدواج کارلایل و ایزایل بعمل امده و همه امید های او نقش بر اب شده بود ناله های جان خراش که حاکی از درد و رنج روی وی بود از دل برکشید دست به جلوی چشمان خود برده و لحظه ای چند متوجه شده فرو بست افتاب زندگانی این دختر غروب کرده و خویشتن را در تاریکی و ظلمتی وحشت انگیز میمشاهده کرد.
صوتی ناله او را یکی از خدمتگذاران متوجه شد بطرف اطاق او رفته اهسته در را باز کرد. باربارا را دید که برروی زمین دراز کشیده مانند کسی که زخمی جانسوز در قلب دارد برخود می پیچید و مینالید بتصور اینکه در چنین موقعی نباید مزاحم حال وی شود دوباره اهسته در را بست و از انجا خارج شد.
صدای بسته شدن در این بار باربارارا را به خود اورده از دنیای اوهام و خیالات دور و دراز به عالم حقایق رحمت نمود. متوجه شد که باید ظاهر حال خود را ارام نگه دارد، از جای خود برتمایل داشت کمی اب نوشید ودر حالی که سعی میکرد پرده از ارامش و بی اعتنایی برخود کشیده درد دل خود را از دیگران پنهان بدارد از انجا خارج گرمشاهده کرد.
هنگامی که وارد اطاق مهمانخانه شد تبسمی بر لب داشت. خانم کورنی برای انکه خاکستر روی اتش را برداشته از تو انرا مشتعل سازد به محض ورود وی روی به او کرده اضافه کرد:
” یقین بدانید اگر من در خواب میمشاهده کردم که کارلایل میخواهد چنین کاری کند او را به تیمارستان میفرستادم. بهتر بود چنین حالی در جزو دیوانگان بود و زیانش به کسی نرسد تا اینکه مرتکب چنین عمل احمقانه ای شود. هیچ تصور نمیکردم باین زودی زیر بار زناشویی برود. زیرا من از ابتدای طفامات او پیوسته سعی کرده ام او را از چنین خیالی باز دارم..”
باربارا برای اینکه حرفی زده باشد گفت:” تصور نمیکنم این زناشویی متناسب باشد”
کورنی جواب داد معامله این دو نفر عینا مهامله اب و اتش است. ایزایل دختری است اشراف منشانه در خانواده یکی از لردهلی درجه اول پرورش یافته است، قشنگ و دلنشین، در تمام عمر خود هر قدر تمایل داشته پول خرج کرده و در میان ناز و نعمت بزرگ شده، در صورتی که برادر من جزو یکنفر وکیل گمنام چیزی نیست من تصمیم خود را گراهی شده ام فردا به ایست لین خواهم حرکت کرد و هر پنج نفر خدمه را مه این برادر احمق بتازگی استخدام کرده اخراج میکنم ،روزگار شنه انجا رفتم و از مشاهده کردن ان اوضاع سرم به دوران افتاد. لازم است خودم بروم و به کارها رسیدگی کنم اینجا منزل صدراعظم نیست.
باربارا اظهار کرد: “اما باید مشاهده کرد که ایا خانم ایزاپل باین اندازه دخالت شمارضایت خواهد داد”.
“من بر رضایت او اهمیتی میدهم ” نباید بگذارم خونه خراب شود. باربارا باور کن من ترجیح میدادم خبر مرگ او را به من بدهند و این خبر را نشنوم”
“بعقیده من اینها را حسادت میگویند و شما نباید حسود باشید انهم در مورد برادرتان.”
“اگر میخواهید اسم انرا حسادت بگذارید مانعی ندارد. اگر خود بجای من بومتوجه شد چه میکرمتوجه شد. انسان یک بچه را از ابتدای طفولیت و پس از راهی شدن پدر و مادر زیر بال بگیرد. از همه جهان بگذرد از خوشی و زندگی نگاه بپوشد و فقط به این دلخوش
103-107
باشد که برادری بزرگ کرده و هیچ وقت بین آنها جدایی نخواهد افتاد. حالا یک دختر بچه پیدا بشود و بین برادر و خواهر جدایی بیندازد. نه هیچ قابل عفو نیست. من که برای خاطر کارلایل از تمام خوشیهای زیستن صرف نظر کرده ام روا نیست کارلایل مرا به دختری به عنوان اینکه زنش خواهد بود بفروشد.»
از نظری که خانم کورتی به موضوع می نگریست کاملاً خود را محق می خبر داشت دعوی او مبنی بر اینکه برای خاطر کارلایل از همه چیز گذشته است به جای خود صحیح بود. هنوز کارلایل مراحل طفولیت را می گذارنید که مادرش درگذشت خانم کورنی به‌یک‌باره خود را مسئول نگهداری برادر کوچک خویش یافت. به واسطه محبت فوق العاده ای که به او داشت زندگانی خود را وقف تربیت و حفاظت تو نمود. مانند یک مادر واقعی به او رسیدگی می کرد و به همین جهت خود را در کلیه امور او مختار می اطلاع داشت و حق هرگونه دخالتی به خود می داد.
فصل دوازدهم
لرد ماونت سه ورن جمتوجه شد که قانوناً پدر خوانده ایزابل محسوب می شد از جریان اخیر به کلی بی اطلاع بود و فقط وقتی از این اوضاع اطلاع یافت که در صفحات روزگارنامه آگهی زناشویی کارلایل را با ایزابل مشاهده نمود. این خبر مانند صاعقه بر او فرود وارد شد. خشم و غضب او از خانم کورنی کمتر نبود و همان روز بدون تأخیر به سوی لندن روانه شد. در آنجا کارلایل و ایزابل را در یکی از هتل های درجه اول ملاقات کرد. هنگامی که خبر ورود لرد را به ایزابل دادند او تنها در اطاق خود بسر می برد وقتی لرد ماونت سه ورن ایزابل را دید بدون مقدمه سوال کرده ایزابل خبر عجیب و باور نکردنی متوجه شدم. شما ازدواج کرده اید؟
ایزابل با شرم و خجالتی محسوس جواب داد «بلی آقای لرد چند روزگار قبل مراسم زناشویی انجام یافت»
«با کارلایل وکیل دعاوی ازدواج کرده اید!»
ایزابل را جواب داد
«بلی او از من تقاضای ازدواج نمود و من نیز قبول کردم. در ابتدا تقاضای او باعث تعجب خود من نیز بود ولی بالاخره ناچار قبول کردم.»
لرد سؤال کرد «چرا مرا از این قضایا بی اطلاع گذاشتید؟»
«تصور نمی کردم شما بی اطلاع باشید چون کارلایل قبل از انجام ازدواج نامه ای به شما نوشت.» چنین نامه ای به دست لرد ماونت سه ورن نرسیده بود. پس از اندک تأملی بیان کرد. تصور می کنم این ازدواج نتیجه معاشرت کارلایل با پدر شما باشد. پدر شما اجازه داد که پیوسته همدیگر را ملاقات کنید و در اثر این ملاقاتها بین عاشقیی پیدا شده.»
«باور کنید اینطور نیست. هیچوقت نسبت به کارلایل محبتی در خود نمتوجه شده ام و حتی قبلاً تصور این را هم نکرده ام که ممکن است روزگاری دلدادگیی به او پیدا کنم.»
«بنابراین نسبت به کارلایل دلدادگیی در قلب شما نیست.»
«خیر. ولی در عین حال همیشگی او را برادرانه دلبسته شده و با تحسین با خلاف و راهی شدار او نگریسته ام زیرا تا آنجا که من حس کرده ام کارلایل جوانی شرافتمندانه و عاشق شدنی است.»
لرد لحظه ای ساکت مانده با توضیحاتی که ایزابل داد معلوم شد هیچ گونه عشق و محبت قبلی بین او و کارلایل داد معلوم شد هیچ گونه دلدادگی و محبت قبلی بین او و کارلایل در میان نبوده است اما یک نکته فکر او را متوجه خود ساخته از ایزابل جویا شد:
«اگر این طور باشد چرا تا این اندازه متوجه تفاوت بین دوست داشتن و محبت می باشی ممکن است چنین نتیجه گرفت که دلدادگی کس دیگری در دلت جای کرده است؟»
این تیر مستقیماً به هدف رسید. رنگ چهره ایزابل ارغوانی تر شد و جواب داد. «قطع دارم که حرکت کرده رفته به چنین شوهری تا به حد پرستش دلدادگی و محبت پیدا خواهم کرد.»
لرد از اشخاص بود که همیشگی عمق مسائل را می نگریست. در این لحظه اندیشۀ در خاطری وی خطور کرده و برای اینکه شاید سر رشته ای به کف دست آورد از ایزابل پرسید. طفلک بینوا. بگو ببینم در غیبت من چه کسی به ایست لین وارد شد؟»
«مقصودم به خانم ها نبود. از مردها و جوان ها چه کسی به آنجا وارد شد؟»
«فرانسیس له ویزون.»
«لرد متوجه ارتعاش آوای ایزابل گرمشاهده کرده. با لحنی که هزاران معنی و مفهوم در بر داشت اظهار کرد:
«چه اظهار کردی؟ فرانسیس له ویزون؟ نکند قلبت در پیش او گیر کرده باشد. تصور نمی کنم این قدر نادان و خام باشی که دل به چنین جوانی بدهی.»
این چند کلمه به قدری با صراحت و واضح بیان شد و مستقیم به هدف خورد که ناله ای از دل دردمند ایزابل بیرون وارد شد آشفتگی فکر او به قدری بود که لرد آنچه را که حتی بر خود ایزابل مبهم بود دانست و بدون اینکه خم به ابرو آورد مانند تمام اشخاص جوانمرد و پاک نهاد و با لحنی که منتهای عواطف پدرانه او را نیبت به ایزابل آشکار می ساخت گفت:
«ایزابل له ویزون جوانی نیست که بتوانی به او قلب بدهی تا می توانی از او حذر کن. نگذار به تو نزدیک شود. من خوب می دانم که تو تا چه اندازه پاک قلب و حساس هستی. به همین جهت نزدیکی با او را برای تو فوق العاده خطرناک است. اگر شوهر هم نکرده بودی باز لازم بود تا می توانی از او دوری کنی. فعلاً من از بیان علل آنچه می گویم معذورم شاید روزگارگار حوادث و حقایق فوق العاده را روزگاری از پرده برون افکند و آنگاه ارزش حرفهای کنونی مرا خواهی داشت.»
«مطمئن باشید اگر احساس هم در من نسبت به او پیدا شده بود از خود همه را دور ساخته ام. اما با این ترتیب که شما می گویید چرا خانم شما او را به خانه شما مسیر داد؟»
«برای اینکه پسر عمه اش بود چاره ای جز این نداشت. به علاوه من نیز از آمدن له ویزون به خونه ام آنقدرها راضی و خوشوقت نیستم. ولی ایزابل رشته سخن کشیده شد هنوز معمای ازدواج تو با کارلایل حل نشده است. من می خواهم کارلایل را ببینم و چند کلمه با او صحبت کنم.»
قبل از اینکه ایزابل جواب بدهد کارلایل وارد گرمشاهده کرد و مودبانه سلام کرد لرد ماونت سه ورن بدون اینکه جوانی بوی دهد گفت: ایزابل اگر ممکن است برای چند دقیقه ما را تنها بگذارید.
پس از بیرون رفتن ایزابل لرد ماونت سه ورن با لحنی جوی و عناب آمیز اظهار کرد:
«آقای کارلایل بفرمایید ببینم این ازدواج چگونه صورت گراهی شد. آیا رسم و شرافت اینقدر منسوخ شده است که شما از نبودن من در منزل ام سوء استفاده کرده داخل خانواده من بشوید و خانم ایزابل را گول بزنید.
کارلایل از گوش دادن این دشنام به کلی مات و متحیر مانده قامت بلند خود را از برافراشت رنگ از رخسارش پرید و مانند گچ سفید شده بود. با همه اینها کف دست و پای خود را گم نکرده و اظهار کرد:
«جناب لرد مقصود شما را هیچ نمی فهمم.»
«مقصود من واضح و روشن است.»
108-112
-وقتی کسی از نبودن سرپرست دختری سوءاستفاده کرده و او را از راه بدر میبرد و به ازدواجی نامتناسب و دون مقام دختر وادار می کند بچنین آدمی چه باید گفت و چه نامی به او باید داد؟
-خیلی معذرت می خواهم به هیچ وجه موضوع فریب و از مسیر به در بردن و در نهانی فریب دادن در میان نبوده است.من چنین نظری در مورد خانم ایزابل نداشته ام و روابط من با خانم ایزابل از روی منتهای آبرومندی و شرافت بوده و تصور می کنم سوءتعبیرشده باشد.
-اصلا کسی در این باره با من صحبتی نکرده است که سوءتعبیری در بین باشد.بلکه آگهی ازدواج شما را در روزنامه خواندم و در صورتی که لازم بود قبلا برای این موضوع به من مراجعه شود.
-یک ماه قبل که من پیشنهاد ازدواج به خانم ایزابل کردم اولین اقدام من این بود که نامه ای به شما نوشتم و از شما تقاضای موافقت کردم.نمی دانم چطور شده است که می فرمایید به وسیله روزنامه از زناشویی ما خبر دار شده اید.شاید حق گله از شما داشته باشم که به جوابی مرا مفتخر نکرمتوجه شد.
-مفاد نامه شما چه بود؟
-جریان را در آن نامه شرح دادم،به شما نوشتم تنها مسیر حلی که به نظر من درمورد ایزابل میرسد این است که با هم ازدواج کنیم.
-نامه را به چه آدرسی فرستامتوجه شد؟
-عنوان و آدرس شما را از خانم ماونت سه ورن سؤال کردم،به من چیزی ناظهار کرد اما تکلیف کرد که کاغذ را به او بدهم تا خودش آن را بفرستد.من هم کاغذ را به او دادم اما انتظار من برای وصول جواب بی نتیجه ماند اما خانم ماونت سه ورن نامه ای به من نوشت،اظهار داشت چون شما ساکت مانده و جوابی نداده اید خاموشی شما قلبیل رضایت شما می باشد.
-اطمینان دارید آن چه اظهار کردید عین حقیقت است؟
کارلایل با لحنی سرد و خشک جواب داد:
-جناب لرد،من در نظر شما هر چقدر کوچک و ناچیز جلوه کرده باشم وای کجی و ناراستی در کار من نیست.سوگند یاد می کنم که تا این لحظه به هیچ وجه ممکن نبود تصور کنم شما از جریان قضایا بی اطلاع باشید.
-آقای کارلایل در این قسمت حق به شما می دهم و از شما پوزش میطلبم ولی باید بگویید که اصولا این زناشویی چگونه صورت گراهی شد؟چطور شد که با این عجله به این کار مبادرت کردید؟به طوری که ایزابل به من می اضافه کرد:فاصله بین پیشنهاد ازدواج از طرف شما و انجام این کار پیش از سه هفته بوده است.
-صحیح است.اگر ممکن بود همان روزگار که ایزابل پیشنهاد مرا قبول کرد آنی او را از قصر مارلینک می بردم.تمام این اقدولیت برای این بود که ایزابل روی ملایمش و راحتی را ببیند.
این حرف بر لرد ماونت سه ورن گران آمده و بار دیگر با لحن زننده ای اظهار کرد:
-چه طور برای این که روی آرامش ببیند؟یعنی در خانه من دلخور بوده؟،خواهش می کنم واضح تر و روشن تر صحبت کنید.
-آقای لرد،من حرفی در بیان حقایق ندارم وای به شما صریحا می گویم که اگر تمام علل و موجبات را برای شما توضیح دهم ممکن است حقایق ناگواری برای شما کشف شود که بهتر است در پرده بماند.چندی قبل برای انجام کاری حوالی قصر مارلینک رسیدم،روز بعد برای دیدن شما به قصر رسیدم چون با سوابقی که با خانم ایزابل و شخص جنابعالی داشتم خارج از ادب خبر داشتم شما را ملاقات نکنم ولی چون به خونه شما رسیدم برحسب اتفاق بر بیچارگی ایزابل و بدحرکت کرداری که نسبت به او شده بود اطلاع یافتم.
-چه طور ایزابل بیچاره بوده؟با او بد راهی شداری کرده بودند؟
-بلی حتی روزگار قبل از ورود من چند سیلی از کف دست خانم ماونت سه ورن خورده بود.
دهان لرد از تعجب و حیرت باز ماند.چنین تصوری برای او محال بود.کارلایل به گفتار خود ادامه داد و گفت:در عین حال لازم است به شما بگویم که من قضایا را از زبان پسر شما متوجه شدم و خود ایزابل به هیچ وجه چیزی به من نبیان کرد اما چراکه ویلیام حوادث را نقل کرد دیگر جای انکار نمانده بود.به حدی ایزابل را قلب شکسته مشاهده کردم که تمام احساسات من به جوش آمد،هیجانی اضطراب آمیز در قلب من پیدا شد.به اندازه ای بر ناتوانی و بیچارگی او قلبم سوخت که بی اختیار در صدد رهایی وی برآمدم،هیچ نتوانستم جلوی احساساته خود را بگیرم.آرزوی من این بود که بتوانم وی را از این مصیبت برهانم و به جایی ببرم که آسوده و مرفه و شاید هم خوشامگاهخت باشد به این امید پیشنهاد ازدواج به او کردم.
این توضیحات حالتی در لرد پمشاهده کرد آورد که با هیچ بیانی نمی توان آن را تعبیر کرد.تاثیر شرمندگی قهر و غضب هیجانی سخت در دل او به وجود آورده بود برای این که اندکی ساکتش یابد لحظه ای ساکت ماند سپس روی به کارلایل کرده،گفت:
-در این صورت می توان چنین نتیجه گراهی شد که شما به هنگام ورود به خانه من به هیچ وجه چنین قصد و نیتی نداشته اید این فکر آنی و تحت تاثیر اضطرار در شما پیدا شد.
لرد شروع به قدم زدن نموده آنگاه روبه روی کارلایل از حرکت ایستاده و گفت:
-اگر اجازه دهید از شما سوالی دارم.ممکن است بگویید آیا محبت و محبت هم به ایزابل دارید یا خیر؟
-آقای لرد،شما خوب می دانید هیچکس حاضر نیست این گونه احساساته شخصی و خصوصی را که فقط مربوط به خود اوست با دیگری در میان گذارد،با وجود این شما را آدمی جوانمرد و شرافتمند میدانم حاضرم در نزد شما به عاشقی سوزان خود نسبت به ایزابل اعتراف کنم.آری من اورا دوست دارم و حاضرم برای ایجاد وسایل آسایش او متحمل هر رنج و زحمتی بشوم.با این توضیحات آقای لرد باید شما نیز تصدیق کنید که نیرنگی در کار نبوده است.
این توضیحات حقایق زیادی را در نظر لرد روشن کرد.عواملی که منجر به این زناشویی گردیده بود کاملا بر او مکشوف گرمشاهده کرد.به یاد آورد که از آغاز ورود ایزابل به قصر مارلینک زن وی صریحا اعلام داشته بود که در اولین فرصت شر ایزابل را از سر خود کنده و وسایل ازدواج او را با نخستین کسی که در مسیر او پیدا شود تهیه خواهد کرد.
او درک کرد نامه کارلایل به چه علت به دست وی نرسیده است.مانند یک داور عاقلب موضوع را مورد قضاوت قرار داد و فقط فقط زن خود را در این میان مقصر یافت.حس کرد که در مقابل شخصی چراکه کارلایل عادلانه رفتار نکرده و قبل از کشف حقایق او را سرزنش نموده است و به این جهت خود را سر افکنده و شرمسار یافت.برای جبران خطای خویش از جای برخاسته کف دست به سوی کارلایل دراز کرده،اضافه کرد:
-آقای کارلایل در اول ملاقات امروزگار از کف دست دادن به شما خودداری کردم چون درباره ی شما ظالمانه قضاوت کرده بودم،اگر شما هم به نوبه خود دست مرا رد کنید کاملا حق به شما می دهم اما با آن جوانمردی که در شما سراغ دارم گمان نمی کنم از آن چه گذشت ملالی در خود راه دهید و از من مکدر شوید،من موقعی که ببینم در امری مرتکب اشتباه شده ام با کمال میل حاضر به جبران خطای خود هستم.اکنون صریحا به شما می گویم که به عقیده من طبق توضیحاتی که دامشاهده کرد به شرایط جوانمردی عمل کرده و فداکاری نموده اید.
کارلایل خندید کف دست پیش برده،کف دست لرد را گرفت.ماونت سه ورن کف دست او را در دست نگاه داشته باصدایی ملایم و آرام گفت:
-آقای کارلایل من خوب متوجه بودم که روی سخن شما در موضوع بدراهی شداری که با ایزابل شده با کیست آیا به غیر از شما کس دیگری از این جریان اطلاع یافته است؟
-جناب لرد به شما اطمینان می دهم که نه از طرف ایزابل و نه از طرف من با احدی راجع به این موضوع صحبت نشده است،خواهش می کنم شما نیز این موضوع را نشنیده انگارید.
لرد بقیه آن روز را در نزد کارلایل و ایزابل ماند.عصر آن روز هنگام عزیمت روی به ایزابل کرده،گفت:
-ایزابل امروز صبح که من به اینجا امدم حالتی داشتم که می تمایل داشتم تا جان دارم برای محو کردن شوهر شما بکوشم اما اکنون که از اینجا می روم با احساساته احترام آمیزی نسبت به وی شما را ترک می کنم.همیشه برای او مهربان و با وفا و صمیمی باشید چراکه کارلایل استحقاق وفا و صداقت شما را دارد.
[ .]
113-116
باشید چراکه کارلایل استحقاق وفا و صداقت شما را دارد.»
ایزابل از این حرف یکه ای خورده جواب داد.«البته که نسبت به او با وفا خواهم بود.وظیفه من همین است.»
لرد از آنها خداحافظی کرده به قصر مارلینک راهی شد.در آنجا بین او و زنش نزاع فوق العاده شمشاهده کردی واقع شد.لرد زن خود را گذارده با حال قهر و غضب از آنجا خارج شده همان وقت به سوی ایست لین راهی شد.ولی واین بدون اینکه از این جریان خم به ابرو بیاورد پس از رفتن وی چنین اظهار داشته بود.
«اشکالی ندارد.قبل از اینکه مجددا با هم روبرو شویم آتش قهرش فرو نشسته و سرد شده است.»
فصل سیزدهم
خانم کورنی کسی بود که تا حرف خود را بر کرسی نمی نشانید آسوده نمی شد.منزل خود را خالی کرده به ایست لین نقل مکان نمود.پیتر و دو مستخدم دیگر خود را با خود برد.با وجود اعتراضات شمشاهده کرد آقای دیل خدمتکارهائی را که کارلایل استخدام کرده بود اخراج کرد و فقط یکنفر نوکر را از آن میان نگاه داشت به نظر او انسان نمی بایست پای از گلیم خود بیرون گذارد.نگاه داشتن یک عده خدمتکار نوکر برای آدمی زیرا کارلایل شایسته نبود.خانم کورنی این روش زندگانی را مخصوص اشراف و طبقات ممتاز می دانست و معتقد بود که تکیه به جای بزرگان زدن و بی جهت روش زندگانی اشراف و طبقات اول را تقلید کردن شایسته نیست و به همین جهت دور و بر خود را خلوت کرد.
یک ماه پس از زناشویی کارلایل و خانم ایزابل به ایست لین وارد شدند.خانم کورنی انتظار آنها را داشت و به رسم استقبال تا دم در خانه برای پذیرائی آنها راهی شد.یک کالسکه خیلی مجلل چهار اسبه از در داخل گرمشاهده کرد.زیرا خانم کورنی این کالسکه را مشاهده کرد فوق العاده متاثر و عصبانی شد چراکه نگاه داشتن چنین کالسکه ای نیز در نظر وی که در زندگانی تابع قوانین سخت و خشن بوده گناهی بس بزرگ بود و به این جهت لب به دندان گزیده و همزیرا مار زخم خورده بر خود پیچید.
کارلایل که از نقل مکان کردن خواهر خود به هیچ وجه اطلاعی نداشت چراکه او را دید تعجب کرد و به تصور اینکه برای دیدن آنها رسیده است تبسمی نموده اظهار کرد:«عجب کورنلیا چطور شد که شما را اینجا می بینم.ایزابل ایشان کورنلیا خواهر بزرگ من هستند.»
ایزابل با روی گسرخوشه کف دست پیش آورد و کورنلیا باعجب و رئوفتی محسوس نوک انگشتان او را گراهی شده فشاری داد و بیان کرد:«خانم امیدوارم حال شما خوب است.»
ایزابل که با محرکات درونی کورنی آشنا نبود سری به علامت تشکر فرود آورد.کارلایل آنها را گذاشت و برای آوردن کیف کف دستی خود به سوی کالسکه رفت و خانم کورنی ایزابل را به اطاق غذاخوری هدایت کرد.چون به آنجا رسیدند کورنی با همان لحن سرد و خشن اظهار کرد:«خانم شاید بخواهید پیش از صرف غذا لباسهایتان را بیرون بیاورید و راحت شوید.»
ایزابل جواب داد:«بسیار ممنونم به اطاق خودم خواهم رفت میل به غذا ندارم.»
«پس چه چیزی میل دارید؟»
«اگر ممکن باشد یک استکان چای»
خوردن چای در این وقت شامگاه معمول نبود و در خانه کارلایل سابقه نداشت.کورنی که کوچکترین حرکتی برخلاف معمول و متداول را خطائی بزرگ می پنداشت از این حرف یکه ای خورده فریاد کرد.
«چه گفتید؟چای؟در این وقت شب کجا معمول است چای بخورند؟تصور نمی کنم آب جوش حاضر باشد.به علاوه اگر شما بخواهید در ساعت یازده شامگاه چای بخورید تا صبح نخواهید توانست مژه بر هم بزنید.»
ایزابل را قبل از این تا اندازه ای شناخته ایم موجودی افتاده،بردبار،ملایم و تسلیم محض بود.نمی خواست در سر چیزهای جزئی حتی دشمن خود را رنجیده خاطر ببیند.این حرف را نیز از طرف خانم کورنی یک نوع قلبسوزی نسبت به خود فرض کرد و شاید هم خانم کورنی باطنا همین نیت را داشت اما اخلاق خشن و طرز تکلم او به هیچ وجه با احساسات درونی وی یکی نبود.ایزابل زیرا این گوش داد با همان روح ملایمت و آهستهش که طبیعی و فطری او بود جواب داد.
«در این صورت اهمیتی ندارد.لازم نیست برای تهیه آب جوش زحمتی بکشید.»
خانم کورنی بدون اینکه کلمه دیگری بر زبان براند از اطاق خارج شد.علت خروج وی معلوم نبود و هنوز هم کسی نمی داند در آن لحظه به چه نیت و برای چه ایزابل را ترک گفت.در جادهرو منزل برای نخستین بار با مارول ندیمه ایزابل مواجه گردید.این دو موجود نظری خیره به هم افکندند و هیچکدام لب به تکلم نگشودند.مارول خود را آراسته و لباس پاکیزه و فاخر بر تن داشت.این آراستگی کورنی را برآشفت و بدون اینکه سخنی بر زبان راند از وی گذشت.این ملاقات در هر دو آنها تاثیری متقابل داشت.
پس از بیرون رفتن کورنی ایزابل در گوشه صنقلبی خزیده و سیل اشک را سر داد.این موجود بینوا و ناتوان برای این
117-121
که از مظالم قصر مارلینک بیاساید بکارلایل پناه آورده و خویشتن را در دامن وی افکنده بود. تصور میکرد در خونه او ایمن و خوشامگاهخت خواهد زیست در اینجا برخلاف انتظار با اخلاق خشن و راهی شدار زننده خانم کورنی سروکار پیدا کرده و از بد بیدتر مبتت خانم کورنی روحا و باطنا با خانم اما و این ماونت سه ورن بسیار تفاوت داشت بلکه از هر لحاظ کاملا نقطه مقابل او بود اما در عین حال افراط وی پیروی از اصول و معتقداتی که داشت و خشونت و سخت گیری وی در موردی که پای از این معتقدات به میان میامد اطرافیان او را سخت در مضیقه افکنده بود. به این جهت از نظر وضع و حالت ایزابل تفاوتی بین این دو زن وجود نداشت و …………… حتی در منزل و مسکن دیرین و منزل کنونی خود خویشتن را راحت و خوشامگاهخت نمیمتوجه شد.
در همین حین کارلایل از در وارد شد هیچ انتظار نداشت ایزابل را اندوهگین و متاثر ببیند اشک متوجه شده ایزابل آتش به جانش افکنده با آغوش باز پیش راهی شده و اضافه کرد:گایزابل محبوب عزیزم چرا گریه میکنی؟ مگر دردی داری؟”
“تصور میکنم خسته شده باشم ورود به ایست لین مرا دوباره بیاد پدرم انداختلد می خواهم به ا طاقهای خود بروم نمیدانم از کجا باید رفت.”
“قبل از اینکه کارلایل جواب بدهد کورنی مجددا وارد شده گفت:” بهترین اطاقها را برای شما تهیه کرده ام نگاه کنید: آنطرف جنب کتابمنزل میخواهید شما را به اطاقتان ببرم”
چراغی روشن نبود بخاری نمیسوخت وسایل آسایش آنها فمسیرم نشده بود و این باعث حیرت کارلایل گرمشاهده کرده و با لحنی شاضافه کرد آمیز گفت:” اصلا در اینجا مثل اینکه کسی وجود ندارد شاید ناظر من اشتباه نموده و تصور کرده است ما فردا وارد خواهیم شد و به این جهت تهیه نمتوجه شده است.”
ایزابل پالئو تن بیرون آورده اظهار کرد ارچیبالد بسیار خسته هستم. ممکن است بروم بخوابم و دیگر پایین نیایم. نمیتوانم بنشینم.”
من از کلمه ممکن است چیزی نمی فهمم مگر نه اینست که که بانوی این منزل تو هستی البته هر طور میل داری همانطور حرکت کردار کن عزیزم. من تو را به این خانه آوردم که بانوی آن باشی و در خوشامگاهختی و خوشی زیست کنی و تا آنجا که در قوه دارم سعی خواهم کرد در اینجا راحت و خوشامگاهخت باشی.”
ایزابل به بازوی کارلایل تکیه کرده آهی سرد از قلب برکشید کارلایل با بردباری و ملایمش او را نوازش کرده قلبداری میداد و گاه به گاه صورت قشنگی او را می بوسید دل کارلایل همزیرا آینه صاف و درخشان بود تمام سعی و کوشش خود را بکار برد که نگذارد غبار غم بر چهره ی این نوگل تازه شکفته جای گرفته آن را مکدر سازد اما ساعی او بی نتیجه ماند میمیل داشت همسر جوان خود را خوشحالاب و سرخوشان ببیند و اینک برعکس او را متاثر و اندوهگین میدید و نمیخبر داشت چه باید بکند. این خیال برای او محال بود که خواهر خود او عامل این اندوه و رنج شده و در همان نخستین برخورد ایزابل را رنجه ساخته و دل او را رنجانیده است ایزابل تحت تاثیر عاشقی و محبت تن به ازدواج کارلایل نداد اما بزرگترین امید و آرزوی وی این بوده که عشق و مهر شوهر مهربان و لایق خویشتن را به مرور در دل خود بپروراند و او را چون معبودی بپرستد زیرا می خبر داشت کارلایل از هر حیث لایق عششق و محبت و فداکاری است. اکنون که وارد منزل او شده در همان وهله اول با عوامل و جریان های نامطلوبی مواجه گرمشاهده کرده بود و این موضوع بیشتر او را رنج می داد.
کارلایل که از احساسات درونی ایزابل بی خبر بود روی به او کرده و اضافه کرد:
عزیزم چه میل داری می خواهی بگویم کمی چای برایت حاضر کننند؟
ایزابل حرفهای خانم کورنی را به خاطر آورده و جواب منفی به این سوال داد کارلایل اظهار کرد:” بالاخره باید چیزی بیاشامی در کالسکه از تشنگی شکایت میکردی.”
“آب از هر چیز برای رفع تشنگی بهتر است به مارول میگویم کمی آب برایم تهیه کند.”
کارلایل بیرون حرکت کرد و در همان هنگام مارول وارد گرمشاهده کرده و مشغول بیرون آوردن لباس های ایزابل شد او نیز از این جریان متاثر بود خود را در این منزل غمگین می دید. از آغاز ورود تا کنون که بیش از ساعتی چند از آن نمی گذشت اتفاقات کوچک اما نامطلوبی رخ داده او را اندوهگین ساخته بود از همه بدتر بین او و خانم کورنی حادثه ای بوقوع پیوست و منازعه ای بین آنها رخ داد.
مارول جامه دان کوچکی در کف دست داشت و منتظر بود که یکی از نوکرها رسیده و آن را به اطاق ببرد کورنی که به امور زیستن طور دیگر می نگریست و نظایر این کار را دلیل بر تنبلی شخص میاطلاع داشت و تنبلی را بزرگترین گناه به حساب می آورد روی به مارول کرده عتاب کنان اضافه کرد:” تعجب میکنم خانم شما با این تن و بدن انتظار دارید کسی دیگر بیاید این چمدان را که بیش از دو سه کیلو وزن ندارد به اطاق ببرد مگر مارا از مقوا ساخته اند که در هر کاری کف دستمان به نگاه مردها باشد.”
این عتاب بر مارول گران وارد شد اما چون دریافته بود که کورنی خواهر کارلایل میباشد چیزی ناضافه کرد و جامه دان را به اطاق برد در حالی که سراپا از شدت غضب می لرزید.
مارول وظیفه ی خود را انجام داد از خانم خود اجازه ی مرخصی خواسته به اطاق خود حرکت کرد. ایزابل نیز لباس خواب را به خود پیچیده در میان تختخواب نشسته کتابی در کف دست گرفت و ظاهرا مشغول خواندن شد ولی باطنا فکرش متوجه عوالمی دیگر بود.
در خلال این احوال کارلایل در جستجوی خواهر خود بود و بالاخره او را در اطاق غذاخوری در حالی که مشغول خوردن شام بود یافت.
چراکه او را مشاهده کرد اضافه کرد:” کوئلیا من از این اوضاع سردر نمیاورم هر چه نگاه میکنم از نوکرهای خودم کسی را در اینجا نمی یابم اما نوکرهای تو همه اینجا هسشتاب‌زده.”
کوئلیا با همان لحن خشک و بی روح خود جواب اد” نوکرهای جنابعالی را پی کارشان فرستادم”
“پی کارشان فرستاده ای؟ یعنی آنها را اخراج کرده ای؟ در صورتی که به نظر من نوکرهای خوبی بودند”
“خوب،بسیار خوب با آن لباس های فاخر با آن کلاه های بوقی به ارباب بیشتر شباهت داشتند تا به نوکر ….. از جنابعالی خواهش می کنم که بعد از این در امور خونه داری مداخله نفرمایید.”
“اما آخر باید بدانم چه تقصیری کرده اند داشتن لباس های نظیف و پاکیزه که گناه نیست.”
“ارچیبالدکارلایل نمیدانم چه بر تو آورده اند که به کلی دیوانه شده ای اگر می تمایل داشتی ازدواج کنی دختر در اطراف تو کم بود که بروی با دختری که اصلا وضعیتش با تو متناسب نیست ازدواج کنی.”
“بس است من علل و جهات اقدام بضمن نامه خود مشروحا برای تو نوشته ام چیزی را که لازم بود بدانی از تو پنهان نداشته ام و هیچ نمی خواهم دیگر در این موضوع داخل اضافه کردگو شوم برگردیم به موضوع نوکرها کجا هستند.”
“من آنها را اخراج کرده ام نمی تمایل داشتم سرباری به بارهای سنگین ما اضافه شود ما عجالتا چهار نفر نوکر داریم بعلاوه همسر جنابعالی هم یک کلفت مخصوص برای خودش آورده و با این ترتیب شماره نان خورهای ما به پنج نفر میرسد. من بی جهت به اینجا نیامدم. رسیدم در اینجا منزل کنم.”
این موضوع به کلی برای کارلایل تازگی داشت هیچ تصور نمی کرد خواهرش به قصد سکونت به انجا امده باشد. مشاهده کرد که در این گیرودار به کوچه بن بستی رسیده و مسیر بجایی ندارد. در تمام عمر تحت تاثیر عادات زمان کودکی در مقابل میل و اراده خواهر بزرگ خود تسلیم محض بود اما هنگامی که مبادرت به زناشویی نمود در نظر داشت از خواهر خود جدا شود چراکه میاطلاع داشت اخلاقذ و معتقدات خواهرش با اوضاع وی به هیچ وجه سازگار نتواند بود به همین نظر هم ایست لین را برای سکونت
122-131
خودنگاه داشته بودوهیچ گمان نمی کرد با چنین پیش رسیدی مواجه گردد.چراکه این حرف را شنید باحیرت وتعجب فوق العاده پرسید:«پس منزل خودتان را چکارکرده اید؟»کورنلیا جواب داد.هیچ آن را اجاره داده ام .مستاجرین امروزگاررسیدند.با این ترتیب آن قدر نامهربان نخواهی بود که مرا از خونه خود رانده ودر کوچه ها سرگردان بگذاری.بعلاوه مابه قدر قوه خود مخارج مختلفه داریم و دیگر به اداره کردن دو خونه جداگانه نمی رسیم.نمی دانم تو چه اخلاقی داری،توکه حق ناشناس نبودی.هیچ می دانی چه فداکاری کرده ام حاضرشده ام بایم به این منزل وباتو وزنت زندگی کنم.توبایدچنین چیزی رااز خدابخواهی.البته زنت بانوی خانه خواهد بود.نمی خواهم مقام او را ازکف دستش بگیرم منتها با بودن من از زحمت منزل داری راحت وآسوده خواهد بود.درکارهای منزل داری محتاج به یک نفرهست وازمن بهتر ومهرنانتر چه کسی را پیدا می کند؟خوداو ازفنون خانه داری اطلاعی ندارداز خدا می خواهد که مثل من کسی به کمک او بشتابد»
«بیانات کورنی در نظر کارلایل اندکی منطقی وحسابی جلوه کرد.اندکی تامل نموده چنین به نظرش رسید که بدون کورنی در این خونه برای دختر تجربه ندیده ای چراکه ایزابل مفید خواهد بود.عادت کرده بود طرزفکر وقضاوت خواهرخود را درهرموقع محترم خواهدشمرد .اضافه کردگوی کاررلایل وکورنلیابه طول انجامید بالاخره کارلایل که نمی خواست با او مشاجره کنداورا ترک کرده به اطاق خود حرکت کرد.دراین اتاق ایزابل تنها قرار گرفته بودومانندوحشت زدگان سرخود را میان دودست فرو برده وحالتی داشت که بیننده نمیتوانست آنرا به ترس ووحشت نسبت دهد یا یاس واندوه،کارلایل علت اندوه اورا جویا شد می میل داشت با لطف و مهربانی گردملال از چهره وی بزداید.ایزابل که تحت تاثیراحساسات مختلفی بود وازطریق خاطره های گذشته وازجانبی مشاهدات اخیروی را آزارمی داد درجواب گفت«نمی دانم چرا از بودن دراین اطاق وحشت دارم اینجا همان اطاقی است که پدرم جان داد.ازموقعی که وارد این اطاق شده ام شکل پدرم درنظرم مجسم شده است.»کارلایل این ترس ووحشت واوهام را برای ایزابل طبیعی می خبر داشت،با وجوداین زبان به تسلیت اوگشود وآنچه در قوه داشت برای تسکین خاطر وی کوشید.ایزابا که از خاطر نوازی های کارلایل اندکی ساکتش طبیعی خودرابه کف دست آورده بودخواب رفت وبا فکرآسوده خوابید.صبح روزگار بعدخانم کورنی برحسب عادت خودقبل ازهرکسی از خواب بیدارشده به اطاق غذاخوری راهی شد.بعدازاوایزابل بالباس صبح واردگرمشاهده کرد.کورنی به محض اینکه او را متوجه شدبالحنی خشن تر وناملایم تر ازهمیشگی او را تهنیت اضافه کرد وصنقلبی راحتی به او نشان داده اظهارنمود.«خانم جای سرکار روی آن صندلی است بفرمائیداگراجازه بدهید برای شما چای بریزم»ایزابل اظهارامتنان نموده ودرجایی که نشان داده بود قرارگراهی شد ،هنوز صبحانه کاملا صرف نشده پیشخدمت وارد شده گفت:«آشپزکف دستور غذا می خواهد چه می فرمائید.»ایزابل نتوانست چه جواب بدهد.درتمام عمرخود دخالت درامورخانه داری نکرده وجاده وروش آن را نمی خبر داشت.کورنی که متوجه اضطراب ایزابل بودبرای اینکه به این حالت وی خاتمه بدهد کف دستورصریحی به پیشخدمت دادوایزابل را از سرگردانی رهانید درعین حال این جریانها باعث شدکه زمام امور مانندپیش در اختیار خانم کورنی بماند و وی فرمانفرمای خانه باشد.پس از صرف صبحانه کارلایل ازجای برخاست وبعزم رفتن به دفترکارخود روانه گرمشاهده کرد.ایزابل که می دید بعد از او تنها وبی مونس خواهدبودمانندکودکی خردسال عنان طاقت به دست گریه داد.کارلایل کف دست او را به کف دست گحرکت کرده خنده کنان او را با خود بیرون برد دربین مسیر روی به او کرده وگفت»ایزابل محبوبم توخوب می دانی منتهای آرزوی من آسایش ونیکبختی تو می باشد .ولی یک چیز مرا دلواپس ساخته است که می خواهم عقیده خود تو را در آن موضوع بدانم.ازقراریکه خواهرم اظهار می دارد قصد کرده است درایست لین بماند وبا ما در یکجا حیات کند.نمیدانم قبول کنم یا خیر.چراکه موضوع مربوط به خود تو می باشد توبایداظهار نظر بنمائی ازیکطرف به نظر من چنین می رسد که اگراینجا بماندتوازبابت خانه داری دغدغه ای نخواهی داشت ولی از طرف دیگرحس می کنم اگر تنها باشیم خوشامگاهخت تر وآسوده تر خواهیم بود.ازمتوجه شدن تصمیم خانم کورنی به توقف درایست لین قلب ایزابل بیچاره بناگهان فرو ریخت،تصوراینکه بعدها باید بار خشونتها وسخت گیری های او را بردوش بکشد دردی در دل وی پمتوجه شد آورد،می خواست از شوهرخودتقاضا کندبه تنهاییی درآنجا بسربرند،دهان بازکردکه به تنهایی دراین خصوص چیزی بگوید ولی به‌یک‌باره ساکت ماند جواب داد:«من راحتی تو را می خواهم .هرطورشما وخانم کورنلیاصلاح بدانید من تسلیم هستم.»کارلایل دست او را درکف دست گرفته ازروی عشق ومهر فشاری داده بیان کرد:«ایزابل راحتی من راحتی تواست.آرزو دارم ترتیبی که فمسیرم می شودباعث خوشامگاهختی وآسایش توباشد.من زندگی را برای نیکبختبی تو می خواهم»
«اوچیبالدبگذار خواهرت دراینجا بماندوباما بسرببرد،نیکبختی ما را مهرومحبتی که بهم داریم تضمین می کندوخواهرشما بعوالم بین ما چه کارمی تواند داشته باشد؟»کارلایل که بازنمی خواست برای همواره تصمیمی گرفته شودگفت:«درهرصورت ممکن است یکی دوماه اینجابماند تا آزمایش هم کرده باشیم اگردیدیم بودن اومخل آسایش مانیست نمی گذاریم برای همیشه بماند.»هنگامی که کارلایل می تمایل داشت از ایزابل جداشودایزابل مانند کودکی به او آویخته بود:اوچیبالد خندید .پیشانی او را بوسیدوخارج شد،ایزابل نیز به سوی اطاق خودبازگرمتوجه شدودراین اطاق که روزگاری با پدرش بسرمی بردوخوش ترین دوران زندگانی خود را گذرانیده بود جز عوامل غم ورنج ومحنت چیزی نمی دید.یاد روزگارگاران گذشته ومخصوصا زمانی که در جوارپدرش می زیست وی را سخت به خود مشغول داشته واندوهگین ساخت،غرق تفکرات درهم وبرهم واندوه آوربودکه ناگهان مارول ندیمه وی با قیافه ای درهم وارد گردیده از اواجازه تمایل داشت که راجع به اوضاع خود درتمایل داشتی ازاو بنماید.ایزابل منظوراو را جویا شد.مارول زبان به شکایت ازخشونت اخلاقی خانم کورنی گشوده وآنچه در دل داشت به روی دایره ریخت،درپایان شکایت خود چنین بیان کرد:«تصدیق می فرمائیدکه تحمل اخلاق این زن برای من دشوار است.شماهم قطعا ازدست او در عذاب خواهید بودولی قیدی که شما به گردن داریدنمی گذارد از او دور شوید .من آزادم واجازه مرخصی می خواهم،می دانم پیدا کردن بانوئی مهربان ورؤف زیرا شما دشواراست اما گاهی انسان برای اینکه وی بعضی اشخاص نحس را نبیند از راهی شدن به بهشت هم صرف نظر می کند.سال ها است ودر خدمت شما به سر می برم ودر تمام این مدت جز لطف ومدارا چیزی از شما نمشاهده کرده ام.باورکنید دوری وجدائی از شما برای من سخت است ولی چاره چیست؟این زن بین ما جدائی انداخت خداکندکه…»کلمات اخیروی با گریه توام بودونتوانست حرف خود را به پایان برساندیا شایدهم نمیل داشت آنچه که در قلب دارد برزبان آورد.ایزابل بیش از پیش متاثرگرمشاهده کرد.ازجای برمیل داشته بدون مراعات تفاوت مقام خود وخامه خود کف دست به گردن مارول انداخت واو را دعوت به صبروتحمل نمود ولی مارول حاضرنشد درآن خانه بماندواضافه کرد اگر روزی زندگانی شما ازخانم کورنی جداشدازهرنقطه جهان مرا بخواهید باسر به سوی شما خواهم دویداما ماندن من دراین جا با وضع کنونی غیر ممکن است.»ایزابل حقوق او را پرداخت وبا تاثر به او اجازه راهی شدن داد.مارول رفت وایزابل را در دنیای فکرواندوه باقی گذاشت.ساعتی چند بعداز رفتن اوجویس خدمتکارسابق کارلایل واردگرمشاهده کرده اظهار کرد:«خانم کورنی چون درک کرده است که مارول خدمت شما را ترک بیان کرده مرا به جای او فرستاده،این اولین دفعه ای است که سمت ندیمه یک نفرخانم زیرا شما تعیین می شوم اما امیدوارم بتوانم ازهرحیث نظر شما را جلب کنم»ایزابل که قلبی زیرا دل کودکان وقلبی چراکه آینه صاف ودرخشان داشت ازتفقدی که خانم کورنی از وی نموده بود فوق العاده خوش وقت گرمتوجه شدوحس کرد دلش با حق گذاری نسبت به لطف این زن انباشته شده است.به این جهت با سرور وشعف ازجویس حسن استقبال نموده واو را به خدمت خود پذیراهی شد،ازآن ساعت به بعدازجویس خادمه مخصوص ایزابل بود وبه واسطه محبت وغلاقه زیادی که درهمان آغازورود ایزابل نسبت به او پیدا کرده بودبا جان ودل در مسیر تحصیل رضای او می کوشید.نزدیک ساعت شش ایزابل ازجای برخاست وزیرا موقع آمدن کارلایل بودبه استقبال وی روان شد.کارلایل از او جویا شد که چه کار کرده است«نمی دانم گاهی پیانو زدم،گاهی گردش کردم،گاهی مثل حالا درانتظارشما بودم راستی چه می شد اگر می توانستم همواره درجوارتوباشم.آن گاه موضوع عزیمت مارول رابدون نینکه نامی از کورنی را برزبان بیاوردتاموضوع جنبه شکایت به خودگیردبروی فرا خواند،کارلایل تقریباکیفیت موضوع را تا اندازه ای حس کردویه ایزابل تاکیدنمود ندیمه مناسب دیگری را به جای او بگزیند این میان به سالن خونه رسیده بودند درهمین موقع خانم کورنی باقیافه خشن خود نمودارشد وبدون اینکه سلامی بگوید فریادبرآورد.نیم ساعت است شام حاضرشده،ارچیبالدمگرساعت نداریکه سروقت برای صرف شام حاضرشوی»انگاه روی سخن رابه ایزابل معطوف داشته بالحن زننده گفت«خانم شما کجابودید؟تصورکردم گم شده اید؟»
«خانم!»لفظ خانم از زبان زنی سالخورده زیرا کورنی؛با آن لحن مخصوص نادلربا وناپسندبود.هرموقع کورنی کلمه خانم را با آن وضع به زبان می آوردپیشانی کارلایل ازغضب وتاثرپرچین میشد،این زن که نیت بدی نداشت،نمی خواست موری راآزاردهد درهیچ موردازمقررات اخلاقی تخلف نمی کردچرابااین اخلاق زننده باعث رنجش اطرافیان می شد؟آیامقصودمعینی درنظرداشت؟مسلماخیر.اما چه بسا نیت های خوب وپسنمتوجه شده که درزیرپرده ضخیم خشونتهای اخلاقی مستورمانده ونتایج معکوسی ازآنها مترقب گرمشاهده کرده است.کورنی ازآغازامرعقیده داشت برادرش درازدواج با ایزابل خبطی کرده وبه هیچ وجه حاضرنبوداوراببخشد.درمذهب او عفو وبخشایش معنی نداشتوعقاید درونی به اوحکم می کردکه درتمتم مواردنسبت به کارلایل وزنش سخت گیرورسمی باشد.کارلایل به طوراجمال وباشتاب وعجله محسوسی جواب دادکه به واسطه کارزیادوگرفتاری اداری نتوانسته است زودتربرای صرف شام حاضرشودوآنگاه یکسربه اطاق خودرفت.ایزابل نیزباعجله به دنبال وی روان گرمتوجه شد.شایدمی ترسیدمباداباران غضب خانم کورنی به تنهایی براو ببارد.چراکه بهدراطاق رسیدآن رابسته مشاهده کردوچون هنوزاحساسات بیگانه بودن دراوقوی بود به جای اینکه دراطاق رابازکرده وداخل شوددرهمانجا به انتظارمراجعت کارلایل جای گرفت.چون کارلایل بیرون رسیدازمشاهده کردن ایزابل درآنجامتعجب شد.دست او راگراهی شده به سوی اطاق غذاخوری روانه گردید.
********
صبح روزگاربعد که یکشنبه ودفترکارلایل تعطیل بوداصطکاک دیگری بین این سه نفرپیداشدکهدر روح ساده وبی آلایش ایزابل تاثیری قوی ترازگذشته داشت.کارلایل عادتا روزهای یکشنبه برای دعابه کلیسا می حرکت کردودرآنروزگار نیزبه اتفاق ایزابل عازم راهی شدن شده وکف دستوردادکالسکه او را حاضرکنند.خانم کورنی که درآنجا حاضربودبه محض شنیدن چنین کف دستوری سخت برآشفته رو به کارلایل کرده اضافه کرد:«ارچیبالد،تصورنمی کردم آنهمه مراقبت های من برای اینکه تو را جوانی متدین تربیت کنم به اینجامنتهی شود.من هیچ وقت چنین اجازه ای نخواهم داد.»
«خواهرجان چه می گوئید،چه چیز را اجازه نخواهید داد؟» «اجازه نخواهم داد درچنین روزمقدسی حیوانات رابه کاروادارید.امروزگار زا خداوندبرای استراحت تمام موجودات آفریده هیچ مسیحی خوب چنین کاری نمی کند»آنگاه روی سخن را به ایزابل متوجه داشته باهمان لحن خشک وخشن بیان کرد»خانم من زن متدینی هستم،ممکن نیست حاضربه چنین کاری باشم.»خانم کورنی راست می اظهار کرد.قصدتظاهروخودنمائی نداشت به عقیده او روزگار یکشنبه سوار کالسکه شدن وحیوانی را درزحمت افکندن گناه بزرگی بود.انتظارنداشت بردرخود را بی اعتناء به این معتقدات ببیندوچراکه مشاهده کرد کارلایل عازم است به وسیله کالسکه به کلیسا رودسخت برآشفت وچنان که متوجه شدیم پرخاش کنان وی را از این عمل منع کرد. این اوضاع واحوال برای ایزابل چندان خوشایندنبود.باآن هوای گرم ودرمقابل حرارت سوزان آفتاب حرکت کردن وبرگشتن جادهی دورپیاده برایش دشوارمی نمود.باوجوداین دل حساس وقلب مهربان وی به او اجازه مخالفت بارای وعقیده کورنی را نمی داد.نمی خواست احساسات دینی او را جریحه دارکند.به هین جهت رو به کارلایل کرده گفت«ارچیبالد،اهمیتی ندارد،ممکن است پیاده آرام آرام به کلیسا برویم.کارلایل خندیدوجواب داد«برو خودت را مهیا کن که ساعت ده ونیم حرکت کنیم»ایزابل خنده کنان ازاطاق خارج گرمشاهده کردوبلافاصله خانم کورنی روی به کارلایل کرده بیان کرد«خوب بالاخره بنا شدخانم پیاده به کلیسا تشریف ببرند؟»
کارلایل با لحنی قاطع که به هیچ وجه معهوداونبودجواب داد«خیر،با این هوای گرم پیاده حرکت کردن برای او دشواراست ومن به هیچ وجه حاضربه چنین کاری نخواهم شد.»«مگراین دختر را از موم ساخته اند.میترسی مبادا درگرما آب شود؟» «روزگاری که با او ازدواج کردم متعهدشدم درحدودامکان وسایل آسایش او را فجادهم کنم نه اینکه مخل آسایش او باشم وطمئن باشید که به عهدوپیمان خود وفادارخواهم ماند.»لحن اضافه کردارکارلایل نیزخشن شده بود.برای نخستین بار در عمرخودبرخلاف میل ورضای خواهربزرگترخوداز حرکت ایستاده با او معارضه می کرد.درنتیجه او مندل شد وباهمان انقلاب وهیجان از درخارج گردید.خانم کورنی را بهت وحیرتی چنان سخت فرا گراهی شد که دنیا درنظرش تیره وتارگردید.قلبش به درد وارد شدواشم به دوردیدهانش حلقه زد.این بودثمره آن همه زحمت ورنجی که درراه تربیت برادرخودمتحمل شده بود.برای اینکه خاطر خود را مشغول داردچتربزرگ وپهن خود را به دست گراهی شده به سوی کلیسا روان شد،لحظ ای بعد کارلایل وایزابل درکالسکه قرار گرفته به همان سوی رفتند بین مسیر خانم کورنی رامشاهده کردندکه درمیان گردوخاک به سوی کلیسا روان است.کورنی چراکه صدای چرخ کالسکه را شنیدسعی کرد به آن سوی نگاه نکند وکالسکه ازکنار او گذشت.
ایزابل هنوز درماتم پدرخودعزاداربود وهنوز لباس سیاه برتن داشت،کارلایل کف دست او را گحرکت کرده وبه سوی محل مخصوصی که معمولا به صاحب ایست لین تعلق داشت برد اما خانم کورنی حاضرنشد به آنجا برود.باربارا نیز با پدرومادرخود به کلیسا وارد شده بود،رنگ چهره وی زعفرانی وزرد شده بود وازسوز درون او حکایت می کرد،ازنگاهان وی شراره غم واندوه می تابید.بامشاهده کرده حسرت به حال زنی جوان وزیبا که درسایه محبت کارلایل آرمیده بودنگاه می کرد وازاینکه امیدهای دیرین او منتهی به یاس ونا امیدی شده ومیوه آرزوهای درونی او را دیگری چیده خون درقلبش جوش می زد،بیچاره آنروزگار ازحضور در پیشگاه خدافیضی نبردبرای اینکه به کلیسا آمده بود که ساعتی چند ازنیک وبد حیات آرمیده با آفریده خود خلوت کند.بخت بد اینجا نیز اورا دنبال کرده ورقیب نیک بخت را در مقابلش قرار داده بود.پس از اینکه مراسم دعا به پایان رسیدهردو ازجای برخاسته بیرون آمدند.دربیرون عده ای ازبانوان ایستاده با کشیش اظهار کردگوئی داششتاب‌زده.باربارا نیزدرمیان ایشان بود،باهمان دیده پرحسرت به کارلایل وزنش نگاه می کرد اومشاهده نمود کارلایل با چه محبت ومحبتی به او توجه می کند وبا چه عاشقی ومحیتی او را به سوی کالسکه می برد،کارلایل به عنوان وداع سری در مقابل او فرودآورده ونیز متقابلا به او جوابی داد.ایزابل چراکه او را دید روی به شوهرخودکرده گفت:
132-135
« به به، چه دختر زیبایی، اسم او چیست؟»
« اسم او باربارا هایر میباشد»
**********
در همان روز اهالی اطراف برای ادای مراسم تبریک زماشویی کارلایل و الیزابت به ایست لین رسیدند. اتفاقا چارلتون هایر و زنش و باربارا نیز جزء میهمانان بودند.
هنگام ورود این خانواده ایزابل در اتاق خود قرار گرفته و با جویس مشغول گفتگو بود و راجع بوظایف وی باو کف دستوراتی میداد. در همین موقع کسی بدر زد جویس از جای برخاسته بیرون راهی شد و سوزان رو دید که پشت در منتظر است.
سوزان دختری پرحرف و فضول بود که مدتی در خانواده چارلتون هایر خدمت کرده و اخیرا از آنجا بخونه کارلایل منتقل شده بود.
سوزان زیرا جویس را دید بیان کرد:
« وارد شدم بخانم اطلاع بدهم که یکعده مهمان وارد شده اند, جویس: بتو بگویم. این مهمانان تازه خانواده هایر هستند اوهم آمده است, لباس به‌شدت قشنگ و مجللی پوشیده خودم او را مشاهده کردم که از کالسکه خارج مس شد.»
«او کیست؟ مقصود ترا نمیدانم»
«چطور! تازه میپرسی او کیست باربارا هایر را میگویم. درست فکر کن ببین وارد شدن او بدیدن خانم ایزابل چه صورتی خواهد داشت خانم باید بسیار متوجه خودش باشد, از کجا معلوم است با آن حسادتی که باربارا دارد خانم بیچاره را که از همه جا بیخبر است مسموم نکند, منظره ی برخورد این دو نفر واقعا تماشائی است.»
جویس دختری عاقل و درک کرده بود, از فضاما و پرحرفی فوق العاده تنفر داشت. باین جهت دیگر فرصت به سوزان نداد که بیشتر ÷ر حرفی کند, او را از آنجا دور کرد و خود برای اطلاع دادن بایزابل باطاق او حرکت کرد متاسفانه قبلا فراموش کرده بود در را ببندد. ایزابل اضافه کردگوی او با سوزان را تمام گوش داده و احساساتی عجیب در قلبش راه یافته بود. بانوان مخصوصا زنانی که همچراکه ایزابل دارای طبعی لطیف، دلی حساس و دلی زودرنج هستند, خیلی زود تحت تاثیر احساساتطگوناگون و نامطلوب قرار می گیرند. برگهای لطیف گل اگر در معرض هوای نامطلوب و منقلب قرار گیرند, به‌شدت زود پژمرده می شوند ایزابل نیز بی شباهت بگلهای بهاری نبود و باین جهت از متوجه شدن این حرفهای مبهم غبار اندوهی بر صفحه قلب حساسش نشست.
جویس از در دروارد شد و ورود خانواده هایر را باو اطلاع داد.
ایزابل برای پذیرائی واردین از اطاق خارج گرمشاهده کرد. هنوز صدای جویس که از حسادت باربارا و مسموم کردن وی چیزی میاضافه کرد در گوشش طنین انداز بود.از در مهمانمنزل وارد گرمتوجه شد. نظری باطراف افکند و چارلتون هایر را با قیافه متین و جثه بزرگ, خانم او را با رنگی پریده که آثار یکجهان دردو رنج درونی از آن نمایان بود و باربارا هایر را در حالت حزن و ملالت دائمی خود متوجه شد, از همان نخستین برخورد یکنوع جاذبه مخصوص او را بسوی خانم هایر کشانید و نسبت بوی مهر و علاقه ای زیاد در دل خود احساس کرد. در طی صحبت آنروزگار این مهر و علاقه شدت نمود و ایزابل خانم هایر را زنی فوق العاده مهربان, ساده دل, محجوب و در عین حال دردمند و رنجور یافت.»
پس از چندی چارلتون هایر از جای برخاست و برای وداع کف دست بسوی خانم ایزابل و خانم کورنی دراز کرد. کورنی که طبعا لجوج بود و میمیل داشت با هر چیزی مخالفت کرده باشد در صدد برآمد که مانع حرکت کردن آنها شود اما چراکه چارلتون مجبور بود بامور اداری خود رسیدگی کند اجازه داد که باربارا در آنجا بماند و خود با زنش آنها را وداع کرد از آنجا خارج شدند. باربارا در این وقت حالت مخصوصی داشت. نه می توانسصت بدون ذکر علت میزبان را وداع کرده با پدر خود برود و نه دل آنرا داشت که در این خونه بماند و با رقیب خود بسر برد. ناچار ماندن را بررفتن ترجیح داد.
ساعتی گذشت و هنگام صرف غذا رسید ایزابل برای عوض کردن لباس باطاق خود رفت و جویس را در آنجا دید. جویس به احترام ایزابل از جای برخاست و سری فرود آورده گفت:
«خانم عزیزم، من با خانم کورنی راجع بخودم بیان کردگو کردم. کاملا رضایت داد برای همواره ندیمه مخصوص شما باشم، بطوری که سابقا عرض کردم من نیز با قلب و جان حاضرم خدمت شما را قبول کنم ولی خانم کورنی باین شرط بمن اجازه داد که خدمت شما باشم که… »
خیر خانم. ابدا موضوع مربوط بشما نیست. میدانید خانم تا چه اندازه پای بند قوانین اخلاقی مب باشد. باین جهت بمن تاکید کرد که بعضی چیزها را که چندان خوش آیند نیست راجع بشرح زندگانی خودم بشما بگویم. صریحا اعتراف کنم… .
«چه چیز را بگوئی؟ چه چیز را اعتراف کنی؟»
«خانم عزیزم گوش بعرض من بدهید، پدر من منشی مخصوص پدر کارلایل بود. هنگامی که من بسن هشت سالگی رسیدم مادرم وفات یافت. پدرم بعد از چندی مجددا با خواهر زن آقای کاین ازدواج نمود.»
«آقای کاین استاد موسیقی»
«بلی خانم»
خاطره های خفته در قلب ایزابل بیدار شد. روزگاری در نظرش مامور تعمیر پیانوی او شده بود و بلافاصله قیافه محبوب پدر را در مقابل خود مجسم سافت.
«جویس به بیان کردار خود ادامه داده اضافه کرد، بلی خانم، این زن و همچنین خواهر او یعنی آن کاین هردو قبل از ازدواج پرستاری می کردند. در خانه مردم ثروتمند اطفال آنها را تربیت می کردند. هردو تحصیل کرده و تربیت شده بودند،پدرم عروسی کرد و بعد از یکسال افی بجهان رسید.»
«افی! چه اسم عجیبی.»
«یکسال بعد از تولد افی مادر او نیز وفات یافت. یکی از اقوام مادرش فرستاد طفل را بنزد خود برده تربیت او را بعهده گرفت من با پدرم زیستن میکردم. پدرم مرا به آموزشگاه میفرستاد. من در عین حال خیاطی و کلاهدوزی را آموختم، منزل ای که در آن زندگی میکردیم کوچک و محقر اما نظیف و منظم بود. پس از مدتی شروع بکار کردم و برای تهیه وسائل رفاه پدرم که پیر و ناتوان شده بود کوشیدم. سالها گذشت افی مجددا بمنزل ما رسید، زنی که او را پیش خود برد وفات یافته و بعد از خود هم چیزی برجای نگذاشته بود. وضع حال افی بهیچوجه با اوضاع و احوال ما تناسب نداشت. دختری شده بود بسیار شوخ و شنگ، و جذاب، و در
136-137
عین حال خودپرست و متکبر،با کار کوشش ابدا آشنایی نداشت، تمام اوقات کارش کتاب خواندن بود.پدرم این اطوار و اخلاق را نمیپسندید.خانواده ما اوضاعی فقیرانه داشت ولی افی میمیل داشت زیرا دختران اغنیا راهی شدار کند.طاما نکشید که میان افی و ریچارد هایر روابطی برقرار شد.
خانم ایزابل از متوجه شدن نام ریچارد هایر یکه ای خورد.بنظرش رسید ممکن است این شخص با خانواده هایر و باربارا مربوط باشد.جوبس بافکار درونی خانم خود پی برده اضافه کرد:
ریچارد هایر یگانه پسر چارلتون هایر و برادر حقیقی خانم باربارا هایر،خواهرم مرتکب سبک مغزی عجیبی شد.بجای اینکه ریچارد را از خود دور کند.باطنا او را تحریک میکرد که بوی نزدیک شود.بالنتیجه ریچارد بخواهرم عاشقیی سوزان پیدا کرد.ریچارد جوانی ساده و کم تجربه بود وافی در غیاب او می خندید و مسخره اش می کرد.بعلاوه با اشخاص دیگری هم مربوط شد و چون خانه را خلوت می یافت آنها را بخانه خود دعوت میکرد.پدرم کار زیادی داشت و مجبور بود هر هفته دوشامگاه بیرون بماند بعلاوه عشق زیادی بشکار داشت و غالبا ساعات بیکاری خود را در شکار میگذرانید با پنجهت هر موقع من بخانه میراهی شدم یکی دو نفر مهمان در آنجا می متوجه شدم.یکی از کسانی که بآنجا می رسید جوانی بود بیگانه غالبا سواره از راه دوری بخانه ما میامد اما تا آنجا که من میدانم تنها ریچارد هایر نسبت بخواهرم شور و عاشقیی داشت و آنقدر باین ملاقاتها ادامه داد تا بالاخره پدر بیچاره مرا مقتول ساخت.
خانم ایزابل بمجرد شنیدن این حرف از جای پرید.تصور اینکه برادر باربارا هایر با داشتن مادر و خواهری باین نجابت و لطف و مهر قاتل و آدم کش باشد برای او سخت دشوار بود.برای اینکه مطمئن شود که اشتباه است جویا شد.
“چه گفتی،ریچارد هایر پدر شما را کشست؟”
بلی خانم عزیزم.پدرم با ملاقات خواهرم و این جوان رضایت نمیداد.او آدمی جهان متوجه شده و مجرب بود و میخبر داشت اینگونه ملاقاتها جز بدنامی و رسوائی نتیجه ندارد زیرا بواسطه اختلاف فاحشی که بین خانواده ما و خانواده ریچارد وجود داشت ازدواج این دو نفر بهیچ وجه ممکن نبود.معمولا اینگونه جوانان که منسوب بخانواده های متمول و ثروتمند هسشتاب‌زده از معاشرت با دختری فقیر و گمنام جز عیش و لذت مقصود دیگری ندارد.چون آنها را بوئیدند و شامه خود را محفوظ ساخسریع خسته شده آنها را بدور افکنده بدنبال گلهای رنگین تر میروند.بالاخره در اطراف ریچارد و خواهرم سر و آوائی قد بلند شد.مردم با گوشه و کنایه های قلب آزار ما را رنج می داد و معذب می ساخسریع.یک شامگاه پدرم پیمانه صبرش لبریز شد.افی را نزد خود میل داشت،باو قدغن کرد که دیگر ریچارد را نزد خود جاده ندهد،درست شب بعد از این واقعه ریچارد پدرم را کشت.
“چه حادثه وحشت انگیزی!”
هیچکس نمیداند که آیا ریچارد عمدا پدرم را کشت یا اتفاقا تفنگ او خالی شد و بپدرم اصابت کرد،اما میگویند در اینواقعه تمعدی در کار بوده است.در آن وقت من در خونه چارلتون هایر خدمت میکردم.شب که بخانه برگشتم آن منظره وحشت انگیز را مشاهده کردم.پدرم بیجان در وسط مسیر افتاده و غرق خون بود.مردم در خونه اجتماع کرده بودند،پیوسته از افی چیزهائی میپرسیدند اما افی نمی توانست توضیحات صحیحی بآنها بدهد میاضافه کرد من برای گردش از خونه خارج شده و هنگام بازگشت پدرم را کشته متوجه شدم
138-142
و از جائی خبر ندارم. آقای لاکسلی اظهار داشت که در آن حوالی بود، و آوای تیری شنیده و بلافاصله مشاهده کرده است که ریچارد هایر از خونه بیرون دویده و پا به فرار گذاشته است .»
«بالاخره با ریچارد هایر چه معامله ای کردند.»
« فرار کرد ، نتوانسسریع او را پیدا کنند حتی پدرش هم او را غیاباً محکوم کرده و در دادگاه بر علیه او رای داده است می بینید خانم، بواسطه ی یک بی فکری و سبک سری دو خانواده ننگین شدند. ننگ آدم کشی در خانواده هایر باقی ماندو مادر بیچاره ریچارد هر روزگار یک قدم به مرگ نزدیک می شود بد ترر از همه این که شامگاه بعد از وقوع حادثه خواهرم فرار کرد و به قاتل پدر خود پیوست می بینید خانم ننگ کردار او بر ذامن منهم قرار گرفته در اثر این حادثه سخت بیمار شدم ، خانم کورنی مرا تحت حمایت خود گحرکت کرد و چون مادری پرستاری کرد، می بینید خانم این زن دارای قلبی فوق العاده نجیب و رحیم می باشد ولی اخلاق خشن او بلای جان خود و اطرافیانش شده است . تصدیق می فرمائید من نیز از این حیث و با داشتن چنین خواهری بدنام هستم . به همین جهت خانم کورنی لازم اطلاع داشت شما را از سرگذشت زندگانی خود مطلع سازم »
ایزابل از متوجه شدن داستان زندگانی جویس خیلی متأثر شد اما تغییری در مهر و علاقه اش نسبت به جویس وارد نیامد و با لطف و مهری بیش از پیش جویس را نوازش نمود و او را به خدمت خود گماشت .
در این بین روی به جویس کرده جویا شد :
«جویس ، گوش داده ام با سوزان راجع به مهمان تازه صحبت می کرمشاهده کرد و بیان کردگو از باربارا و مسموم کردن من درمیان بود بگو ببینم موضوع از چه قرار است !»
جویس کف دست و پای خودرا گم کرد ولی در عین حال برای این که ایزابل را مطمئن کرده باشد تبسمی نموده اضافه کرد :
« جز یک مشت حرف های مهمل و بی معنی چیزی نبود. حقیقت امر این است که بعضی مردم گمان می کنند خانم باربارا به آقای کارلایل علاقمند بود و او را دوست می داشت وحتی نظر بعضی این بود که باهم ازدواج خواهند کرد . ولی به عقیده ی من باربارا ممکن نبود بتواند نیکبختی کارلایل را تکمیل کند.»
از این اضافه کرده چین بر جبین خانم ایزابل افتاد . احساسات عجیبی که در عرف زندگانی عنوان حسادت را بر آن اطلاق می کنند بر قلب وی چیره شد و راحتی و ساکتش درونی را از دل او سلب کرد .
ایزابل با قلبی پر درد از پله ها پائین وارد شد در این موقع دلرباتر و دلرباتر از هر وقت به نظر می رسید . باربارا چون او را دید تاب نیاورده و روی خود را به طرف پنجره بگردانید تا هیجان و اضطراب خویش را از وی مخفی کند. زیبائی ایزابل که مانند غنچه گل نو وضع راهی شدار و قلبربائی او آتشی در جان باربارا افکند . خود باربارا نیز به نوبه ی خوداز قشنگئی و جمال بهره ای وافی داشت : لباس او نیز دلربا و دلنشین بود . افروختگی گونه های او به گل سرخ طعنه می زد اما محرومیت او در عشق و علاقه ای که به کارلایل داشت و روح و دل او را جریحه دار ساخته بود ، ایزابل نیز پهلوی او کنار پنجره ایستاد . هر دو آن ها به خارج می نگریسسریع و کارلایل را که در خم جاده پیدا شده بود تماشا می کردند. کارلایل آن ها را متوجه شد تبسمی کرده از دور سری فرود آورد. ایزابل متوجه اضطراب و هیجان شور انگیز باربارا شد و بر اضطراب خاطرش افزود .
کارلایل وارد شد ، به سوی باربارا حرکت کرده با او دست داد و او را خوش وارد شد اظهار کرد . آن گاه به سوی ایزابل برگشته با لحنی عاشقانه جویای حال او شد ولی از بوسیدن او در حضور باربارا خود داری کرد . با اینکه ایزابل می خبر داشت بوسیدن او در مقابل دیگران خوشایند نیست با وجود آن قلب زودرنجش رنجیده شد.
پس از صرف غذا خانم کورنی از باربارا دعوت کرد که به تماشای باغ برود ، باربارا باطناً مایل نبود از نزدیک کارلایل دور شود با اینکه در عشق خود شکست خورده و دچار محرومیت گرمشاهده کرده بود باز مرغ قلبش پروانه وار به دور شمع عشق کارلایل دور می زد میتمایل داشت همیشگی با او باشد آوای اورا بشنود روی او را ببیند ولی در عین حال نمی توانست دعوت خانم کورنی را رد کند با این جهت با دلی خون بار ایزابل و کارلایل را گذاشته روانه شد .
همین که از اطاق خارج گرمتوجه شد ناگهان از خانم کورنی جویا شد میانه ی شما با خانم ایزابل چطور است خانم کورنی با این که مشکل پسندی و لجاجت جزء فطرت او بود اما سری به علامت رضایت تکان داد و گفت :
« به‌شدت بهتر از آن است که در ابتدا گمان می کردم ، تصور می کردم زن متکبر و خودپسندی از کار در آید اما باید اعتراف کنم که این صفات در او یافت نمی شود و تمام هوش و حواس او متوجه ریچالد می باشد .
همانگونه که گربه ای در کمین موش است او نیز مترصد است که یکی شوهرش از در درآید»
بین مسیر باربارا دانه گلی چید اما به زودی پر های آن را یکی یکی کنده به دور افکند . آنگاه با لحنی محزون تر از پیش جویا شد :«واوقات خود را چگونه میگذراند؟»
این پرسش خانم کورنی را اندکی برآشفت و جواب داد :
« صبح تا شامگاه جز بیکاری چه کار می تواند داشته باشد کمی میخواند . کمی بازی می کند ، کمی مطالعه می کند ، گاهی به میهمان داری می پردازد دختری مانند ایزابل چه کاری از کف دستش بر می آید ، صبح ها بعد از صرف غذا تا دم در بمشایعت کارلایل می آید و او را مشغول می کند. نتیجه چیست؟ وقت کارلایل می گذرد دیر سر کار می رود و کارهایش معوق می ماندو یک روزگار صبح باران می آمد باز می تمایل داشت با ارچیبالد برود . به او تذکر دادم که لباس هایش خراب می شود . گوش به حرف من نداد و اضافه کرد باشد چ اهمیت دارد. البته ضایع شدن لباس با این قیمت های گران برای او اهمیتی ندارد . کارلایل هم به جای اینکه از او جلوگیری کند او را بیشتر تشویق می کند . دیگر نه به کار اهمیت می دهد نه برندگی.» خانم کورنی سخت به هیجان آمده بود .در نظر او خداوند انسان را برای کار و کوشش خلق کرده و وقت را به منزله ی عطیه ای آسمانی در دسترس او گذاشته تا آن را برای انجام امور مفید به کار برد.معتقد بود هر یک از موجودات بشری در حدود توانائی خود باید گرهی از کار زندگانی باز کنند و باری از دوش اطرافیان بر دارند و اگر کسی از زیر بار وظیفه و مسئاماتی که در اصل آفرینش به دوش وی گذاشته شده شانه تهی کند مرتکب گناهی بزرگ شده است ، باین جهت با بیکاری ایزابل موافق نبود و اینک که فرصتی به کف دستش رسیده آنچه را که در دل داشت بر روی دایره ریخت ،باربارا به او جوابی نداد . برای اینکه خانم کورنی متوجه آشفتگی حال و برافروختگی چهره ی او نگردد روی خود را به سمت دیگر کرد.
در این موقع نغمه روح افزای پیانو که سرپنجه هنرمند ایزابل آن را به صوت در آورده بود توجه باربارا را به خود معطوف داشت. آفتاب جهانتاب آخرین شعاع خود را از فراز بلندترین کوه های اطراف برچیده و جهان در آغوش مخلوطی از نور و ظلمت آرمیده بود.زمزمه ی آرام و ملایم جریان آب جویبار گوش شنونده را نوازش می داد . نسیم ملایم نکهت گل های وحشی و کوهستانی را با بوی خوش ریاحین مخلوط کرده مشام جان را معطر می ساخت. راهی شده راهی شده آوای او تا اعماق روح باربارا را به لرزه در آورده هیجانی شورانگیز در دل وی پدید آورد. مانند کسی که مسحور سحر جادوگران افسانه ای شده باشد بی اختیار به سوی اطاق مهمانخانه روان گردید.
پشت در رسید، آن را باز کرده نظری به درون افکند. کارلایل بر روی پیانو خم شده و محو عوامل دلدادگی و قلبدادگی بود و چهره ی قلبارای ایزابل را می نگریست. آهنگ به پایان رسید . ایزابل کف دست از پیانو کشید و صوتی هر دو قطع شد . آنگاه رو به کارلایل کرده با لطف و ملاحتی که قلب می برد خنده کنان اظهار کرد « ارچیبالد:آهنگی را که میل داشتی نواختم و خواندم، حال باید حق الزحمه مرا بدهی »
کارلایل خندید . او را به سینه ی خود چسباند بوسه گرمی از گونه گلگون او ربود و بدین طریق دین او را ادا کرد.
متوجه شدن این منظره مافوق توانایی باربارا بود . سراپاش به لرزه در وارد شد . ناله ای مانند آخرین ناله مختصر از گلویش خارج شد. صدا به گوش ایزابل و کارلایل رسید . هر دو از جا برخاستند ایزابل به کارلایل تکبه داده به طرف در روان شد و باربارا نیز از در وارد گرمشاهده کرد . ایزابل روی به باربارا کرده جویا شد « عجب خانم باربارا شما چرا تنها مانده اید. خانم کورنی کجا هسسریع »
« من الساعه از میان باغ برگشتم . گمان می کنم ایشان هم الساعه خواهند آمد.»
در این موقع خانم کورنی وارد گرمتوجه شد . بین او و کارلایل راجع
143-147
به طرز باغچه بندی مناقشه ای رخ داد.کورنی به عادت مالوف خود با هر چیزی مخالفت می کرد.اگر کسی را مخالف با عقیده و ایده خود می مشاهده کرد او را نادان،احمق و یا دیوانه می خواند.با کنایه های تلخ او را می آزرد و در این مورد نیز ایزابل بیشتر از همه خود را در معرض تلخ زبانی او می مشاهده کرد و بیش از بیش رنجیده خاطر می شد.
بلاخره همه به طرف میز حرکت کرده برای صرف شام نشستند،اجتماع آنها تا ساعت ده دایر بود و در این موقع صوتی تیک تاک ساعت باربارا را متوجه خود ساخت.از توجه به اینکه وقت تا این اندازه دیر شده است اندکی مضطرب گرمشاهده کرد از جای برخاست روی به ایزابل و کارلایل کرده بیان کرد:
هیچ متوجه نشدم که ساعت به ده رسیده است شاید از منزل کسی برای بردن من وارد شده باشد در این موضوع تحقیقی به عمل رسید و معلوم شد هنوز کسی برای بردن او نیامده است.باربارا چون چنین متوجه شد بیان کرد:
وقت گذشته تنها راهی شدن من مشکل است.اگر اجازه بدهید پیش مستخدم شما مرا به خانه برساند می ترسم پشت در بمانم.
کارلایل ریز خندید و اظهار کرد:
“آری یاد دارید یک شامگاه دیگر هم آنقدر زیر درختها مانمتوجه شد تا در خونه شما را بسسریع”
باربارا متوجه اشاره کارلایل گرمشاهده کرد شامگاهی را به یاد هآورد که به انتظار برادر بیچاره و محکومش در زیر درخت های باغ به سر می برد و چون ملاقات او با برادرش به طول انجامید پدرش بدون اینکه موضوع را بداند در باغ را بسته و حرکت کرده بود.یاد آن شامگاه باربارا را به یاد برادر بیچاره اش که با تمام قتل و آدمکشی از خونه و خانواده رانده شده و گرد بد نامی بر دامنش جای گرفته و پایان کارش نامعلوم است انداخت.قطره اشکی از دیدگانش جاری گرمتوجه شد.مانند مریضی محتضر روی به کارلایل کرده اظهار کرد:”آه خواهش می کنم اسمی از آن شامگاه بر زبان نیاورید”
این حرفها برای ایزابل معمائی بود.این اشارات را با آنچه که از زبان سوزان گوش داده بود مقایسه کرد و به نظرش رسید که ارتباطی بین آنها است.گمان کرد در این میان اسراری وجود دارد که از وی پوشیده است.
سوء ظن و دلخوری وی اندکی قوت گحرکت کرد و قلبش به تپش دروارد شد.
باربارا در ادامه بیان کرده خود اظهار داشت:
اگر ممکن باشد بفرمائید پیتر همراه من باشد”
کارلایل خندید و اظهار کرد:”چطور می توانم تو را به کف دست پیتر بدهم خودم با تو خواهم وارد شد”
این پیشنهاد از طرف کارلایل طبیعی و منطقی می نمود.سابقا هر موقع باربارا به منزل آنها می وارد شد کارلایل شخصا او را به منزلش می رساند.این کار را وظیفه خود می خبر داشت.مگر با سابق تفاوت کرده بود که با مشایعت باربارا ممانعت کند.
این دو نفر با هم خویشاوندی نزدیک داششتاب‌زده و کارلایل که گذشته اش نسبت به باربارا با حال و حالش با گذشته تفاوتی نکرده و مانند همیشه چون برادری دلسوزی به او توجه می کرد موجبی نمی مشاهده کردد که خود او را به منزلش نرساند.
اما حال باربارا با او تفاوت داشت.باربارا اقلا امیدهای دیگری در قلب می پرورانید خیالات دیگری داشت قلبش در اطراف شمع دلدادگی کارلایل دور میزد و اینک از این شمع شعله ای به وجود آمده بال او پر او را یکجا سوخته بود.چراکه دید کارلایل مصمم مشایعت او می باشد قلبش به تپش درآمد دلش به یک باره فرو ریخت.آثار این اضطراب و مضطربی از جزئیات احوال او پیدا بود.
هنگامی که لباس بر تن می کرد وقتی برای وداع کف دست ایزابل را در کف دست گحرکت کرده می فشرد موقعی که از آنها خداحافظی می کرده از در خارج گردید علائم هیجان بر خطوط چهره اش کاملا نمایان بود.
تابستان تازه آغاز شده و هوا نه زیاد گرم و نه زیاد سرد بود.
ماه در آسمان متوجه شده نمی شد اما هزاران ستاره درخشان مانند مشعل های فروزگاران از سقف نیلگون سپهر با اهالی جهان ملاعبه می کردند.این دو نفر از جاده گذشته در خم باغ از نظر ناپمتوجه شد می گرمشاهده کردند،مسیر از کنار مزرعه سبز و خرمی می گذشت ،زمزمه سحرانگیز آب جویبار به گوش می رسید و چون این دو نفر به کنارچمن رسیدند ناگهان باربارا توقف کرد.کارلایل از اینکه میمشاهده کرد باربارا از میان علف های چمن راه می رود.
تعجب کرده گفت:
“باربارا علف ها مرطوب هسسریع.کفش تو ضایع خواهد شد بهتر است از میان جاده برویم.”
“گرد و غبار جاده ما را اذیت خواهد کرد”
“بسیار خوب از هر طرف میل شما باشد خواهم رفت گرچه راه اندکی دورتر می شود اما اهمیت ندارد”
این حرف بر باربارا گران وارد شد به نظرش رسید کارلایل می خواهد هر چه زودتر خود را از چنگال او رها کرده به ایزابل بپیوندد.از این تصور دردی به قلب این عاشق ناکام پیچید،به علاوه به یاد آورد که شب دیگری با کارلایل همین راه را پیموده است.شامگاهی بود که فردای آن کارلایل عزیمت سفر کرده با ایزابل ازدواج نمود.
بیچاره باربارا در آن شب چقدر گول خورده و چه امیدها و نویدهای بی اساس به خود می داد.گمان کرده بود اشارات کارلایل راجع به ازدواج و زناشوئی متوجه او شده باشد.به همین امید و خیال آن شب را تا صبح نخوابیده بود،اما امشب پایه ی امیدش خراب،بنیان زندگانیش متزلزل،آینده اش نامعلوم و تاریک.
جریان زندگانی با آن طبیعت حساس که مخصوص خود اوست دقایق بحران آمیزی را می گذراند.در این لحظات در معرض خطری عجیب قرار می گیرد.موقع و وضع خود و اطراف.خود را فراموش می کند،سرپوش از روی رازهای درون برمی دارد:نظایر این دقایق نسبتا نادر است اما اگر در تمام عمر یکبار چنین پیش آمدی برای زنی کند احتیاط ناکافی است تا پایان عمر او را گحرکت کردار و غمگین نماید.باربارا این دقایق بس بحران را می گذرانید،تا هیجان شمشاهده کرد احساسات زمام اختیار از کفش گحرکت کرد،دلدادگی،حسد،حسرت،
محرومیت در درونش انگیخته شد خرمن صبر و بردباری او را بیکجا سوخت.
مشاهدات آن روز و مهر و ملاطفتی که از کارلایل نسبت به ایزابل و از ایزابل نسبت به کارلایل دیده بود او را به قدری در نظر خودش بدبخت،بی مقدار،محروم و بیچاره جلوه داد که تمام اختیار دل و زبان از کفش ربوده شد حس می کرد که برای همیشگی و تا پایان حیات تنها مانده و از عاشقی و محبت جز یاس و بی نصیبی نصیب دیگری به او نداده اند.
زندگی در نظر او عبارت از مصاحبت دائمی کارلایل و جهانی او جهانی خونه کارلایل بود.می دید از پیشگاه جهان و حیات مردود شده است.دوران زیستن گذشته و اوقاتی که از آغاز عمر با کارلایل پیموده بود همچون پرده ای سینما از مد نظرش می گذشت و هر چه در روزگارگار گذشته خود می نگریست حق خود را نسبت به کارلایل بیشتر می متوجه شد و از اینکه کارلایل حق او را سلب کرده بود و به دیگری داده است خود را مظلوم می پنداشت.
کارلایل که اساسا در این دنیا نبود و از احساسات درونی باربارا چیزی نمی خبر داشت بدون توجه به حال وی از او جویا شد:
“باربارا موقع خرمن کوبی آقای چارلتون چه وقت خواهد بود؟”
باربارا نمتوجه شد.چنان فکرش در دنیای آرزو و امید و محبت و ناامیدی غرق بود که مقصود کارلایل را درنیافت.
کارلایل مجدداً جویا شد:
“باربارا سوال کردم موقع خرمن کوبی پدرت چه وقت است؟”
گلوی باربارا خشک شده و زبان در دهانش نمی گردید.
آهی چنان سرد از دل برآورد که کارلایل متوجه او شده به تصور اینکه کسالتی عارض وی گرمشاهده کرده است جویا شد:
“باربارا شما را چه می شود.مگر کسالتی دارید؟”
این حرف چراکه تازیانه بر پیکر باربارا فرود وارد شد،چنان مضطرب و مشوش شد که دیگر نتوانست بر سر پا بماند.ضعفی بر او عارض گردید و نزدیک بود از پای درافتد.کارلایل بازوی او را گراهی شد به آهستهی و ملایمت او را روی تنه درختی نشانید و در کنار او توقف کرد.نمی اطلاع داشت این حالت را به چه چیز تعبیر کند.
در آنجا باربارا مدتی با احساسات دل مجروح خود در کشمکش بود.پیوسته آه های سرد از قلب برمی کشید. کارلایل مشتی
148-152
آب اورده و بر صورت او پاشید و با لطف و مهری که معمول او بود پرسید: باربارا تورا چه میشود؟
قفل خاموشی از دهان این دختر ناتوان برداشته شد. در مقابل هیجان درونی مقاومت بیشتر برای او محال بود. ناچار آنچه را در دل داشت بر زبان آورده گفت: تعجب است که از من میپرسی مرا چه میشود. این چه سوألی است که تو از من میکنی؟
کارلایل از این حرف به کلی مات و متحیر ماند اما حرکت کرده رفته حس عطوفتی نسبت به این دختر ناکام در وی پیدا شده و حقیقت امر از پشت پرده های ابهام چهره ی خشن خود را بوی نمود. در جواب باربارا بیان کرد: باربارا منظور تو بر من روشن نیست ولی اگر از طرف من مضطربی و حرکتی از من سر زده که باعث رنجش شما شده متأسفم و هزار بار معذرت میخواهم و سوگند یاد میکنم تعمدی در کار نبوده است.
«حقیقت میگوئید متأسف هستید؟ به حال من! نیک و بد حال من چه اهمیتی برای تو دارد؟ اگر مرا بسا دل شکسته و دل داغ مشاهده کرده ام در زیر خاک جای دهند سر شما و خانم شما سلامت باشد.» کارلایل که خونسردی خودش را از کف دست نداده و حواسش کاملاً به جا بود از گوش دادن چنین حرفی از باربارا هم آنقدر ها رضایت نداشت. نه به خاطر خودش چون از خود اطمینان داشت، بلکه به خاطر باربارا واز نظر حفظ حیثیات او. به این جهت او را نوازشی کرده بیان کرد: «باربارا ساکت باش. آهسته! این چه حرفی است میزنی؟»
« آری آرام باشم آهسته حرف بزنم. من در نظر تو بیش از ذره ای نیستم. بدبختی و حرمان من چه اهمیتی در نظر تو دارد؟ ارچیبالد، مرگ برای من هزار بار خوش تر از این زندگانی است. بدبختی من به اندازه ای زیاد و سنگین است که تاب تحمل آن را ندارم.»
«باربارا اندکی آرام باش. تصور میکنم مقصود شما را درک کرده باشم. ولی خود شما اعتراف کنید. هیچوقت طرز رفتار من نسبت به شما از حدود عادی تجاوز نکرد. کوچکترین عملی که دلالت کند شما را جز به دیده خواهری بنگرم از من سر نزد.»
«اینطور باشد که میگویی کارلایل مگر جز این بود که در تمام مدتی که ما همدیگر را میشناختیم مانند سایه به دنبال من بودی؟ هر موقع به خانه ات می رسیدم شخصاً مرا تا منزلم مشایعت میکردی. محرم تمام رازهای درونی من بودی. هر هفته چندین بار به منزل ما می وارد شدی. کوچکترین خواهش مرا فوراً انجام میدادی و از یک برادر نسبت به من مهربان تر بودی. چه علت داشت که …»
« باربارا کاملاً صحیح اضافه کردی. مانند یک برادر. من هیچگاه جز به دیده خواهری به شما ننگریسته ام. همان وظایفی را که برادری ممکن است در حق خواهری انجام دهد در مورد شما انجام میدادم. همانطور به شما توجه میکردم.»
«بلی. مثل یک برادر. اینطور تعبیر کن. معلوم میشود احساسات و عواطف مرا نسبت به خودت خوار میشمردی. رفته رفته و با همان توجهات عشق مرا نسبت به خودت جلب کردی. همین که مرا اسیر کمند محبت خود متوجه شدی پای بر سر من گذاشتی و گذشتی.»
«باربارا آهسته باش فکر کن ممکن است کسی آوای تورا بشنود. انعکاس خوشی برایت نخواهد داشت. اگر طرز رفتار من نسبت به تو به طوری بوده که تو گمان احساسات عمیق تری مافوق برادری و خواهری در من کنی فوق العاده متأسفم. باور کن قصد مخصوصی نداشته و خودم متوجه نبوده ام.»
راهی شده حرکت کرده باربارا آهسته تر میشد. هیجان او اندکی فرو قرار گرفت. سرخی چهره اش زایل گرمتوجه شد و مبدل به زردی شد. سر به سوی کارلایل قد بلند کرده بیان کرد: «کارلایل گذشته هرچه بود گذشت. پرسشی دارم و منتظرم جواب مرا صراحتاً بگویی. میخواهم بدانم اگر ایزابل بین ما حایل نشده بود ممکن بود با من ازدواج کنی و مرا دوست بداری؟»
«باربارا سوأل عجیبی از من میکنی. چطور میتوانم به این سوأل جواب دهم؟ چه میدانم اگر به دیگری عاشقی پیدا نمیکردم حالم چگونه بود. مسلم این است که همیشه شمارا چون خواهری عاشق شده ام.
«کارلایل نمیدانی مردم در مورد ما چگونه قضاوت میکردند. هرجا صحبتی از ما بود هر دو را با هم اسم میبردند. همه کس انتظار داشت که ما با هم ازدواج کنیم. این موضوع در نظر اهالی این سولین قطعی و بدیهی بود. اما حالا دیگر گذشته و هرکس مرا ببیند به مشاهده کرده ترحم به من خواهد نگریست. ارچیبالد باز به تو میگویم، من مردن را به این زندگی هزار بار ترجیح می دهم.»
«باربارا متأسفم که با وضع کنونی نمیتوانم باری از دوش تو بردارم. همین قدر بدان که این موضوع فوق العاده باعث تأسف و تأثر من شده. اکنون تنها قلبخوشی و امید من این است که به زودی مرا فراموش کنی، تمام بیان کردگوهائی که امشامگاه بین ما گذشت از خاطر خود دور کنی و بگذاری این یاد در تاریکی این شامگاه محو و نابود شود. بگذار مانند پیش با هم دوست صمیمی باشیم. همان احساسات برادرانه و خواهرانه بین ما باشد ودوام کند. همین قدر باور کن که آنچه بین ما گذشته ذره ای از مقام و منزلت تو در دیده من نکاسته است.
این بگفت و از جای برخاست. منتظر بود باربارا نیز از جای خود برخیزد اما دختر بیچاره در جای خود میخکوب شده و آرام آرام گریه میکرد. در همین موقع حادثه ای به وقوع پیوست که سراپای بار بارا را به لرزه درآورد و در جریان حوادث بعدی این کتاب مؤثر واقع شد. شخصی از خم جاده نمایان شد و چون آنها را مشاهده کرد فریاد کرد:«خانم باربارا شما هستید؟ من به دنبال شما آمده ام» باربارا مانند مار گزیده ای از جای برخاست و خیره شد. ویلسون مستخدم آنها بود که به جستجوی وی رسیده بود.باربارا نمیخبر داشت که این دختر تازه به آنجا رسیده یا مدتی است در آنجاست و بیان کردگوی آنها را میشنود. باربارا جوابی مبهم به او داده قدم به جاده گذاشت. کارلایل نیز با او بود. هر دو در حال سکوت و خاموشی جاده میحرکت کردند. چون نزدیک در خانه رسیدند ویلسون جلوتر رفت تا وسایل آسایش باربارا را مهیا کند. کارلایل کف دست باربارا را به کف دست گراهی شده اظهار کرد:«بارابارا شامگاه بخیر. در ولین خدا» در این وقت باربارا کاملا به خود آمده متوجه وضع حال خودش بود. متوجه شد که مرتکب بی احتیاطی بزرگی شده و تحت تأثیر هیجان درونی رازهای نااظهار کردنی را از پرده بیرون افکنده است. با حال شرمساری رووی به کارلایل کرده گفت:«ارچیبالد خواهش میکنم آنچه را بین ما گذشت نادیده انگارید و فراموش کنید. من دیوانه شده بودم و الا نباید چیزی از این مقوله گفته باشم.»
«باربارا قبلا به تو گفته ام همه را فراموش کردم»
«به زنت چیزی از این مقوله نخواهی اضافه کرد؟ مرا در پیش او سر افکنده نخواهی کرد؟»
«باربارا این چه حرفی است مگر دیوانه شده ای؟ خیلی ممنونم شب بخیر.»
کارلایل صمیمانه کف دست او را فشار داده بیان کرد:«باربارا امیدوارم به همین نزدیکی کسی که بیش از من لایق عشق و همسری شما باشد پیدا شده و شما را به خود مشغول کند.»
«امکان ندارد. من کسی نیستم که زود دل بدهم و زود قلب برگیرم. سال ها بر من خواهد گذشت،موی سیاه من سفید خواهد شد اما من همان باربارا هایر خواهم بود.»
هنگامی که میخواست از کارلایل جدا شود با دیگر روی به او کرده گفت:«ارچیبالد آخرین توقع من از تو این است که درباره ی برادر بدبختم اقدامی جدی به عمل آوری . میدانی پدرم چگونه بر علیه او قیام کرده. عقیده او این است که چارلز مرتکب آدم کشی شده وخانواده ی مارا ننگین ساخته است. وقتی عقیده ای در او رسوخ یافت امکان ندارد بتوان او را منصرف کرد. اگر روزگاری با پسرش مصادف شود، فوراً او را به دادگاه خواهد سپرد. آن بدبخت را به چوبه دار خواهند آویخت…
153-155
در صورتی که اطمینان دارم قاتل شخص دیگری است. این لکه فقط به دست تو از دامن ما زدوده می شود.
کارلایل جواب داد: «باربارا می دانی منتهی ارزوی من این است که ریچارد بیچاره تبرئه شود و قطع دارم بالاخره تبرئه خواهد شد ولی در حال حاضر کاری نمی توان کرد. تمام دلائل و اثار بر علیه او گواهی می دهد.
ظاهر حال این است که جز او مرتکب قتل نشده. با وجود این من ایمان دارم که حقیقت برای همیشه در پرده نخواهد ماند باید اول سر رشته کار را به دست اوریم بعد اقدام کنیم.»
هر دو از هم جدا شدند. باربارا از این که عنان اختیار بکف دست هیجان داده بود خویشتن را در مقابل نفس خودش شرمسار میدید. با حالتی افسرده که ترکیبی از اندوه و پشیمانی و شرمساری بود به منزل رفت.
کارلایل نیز با ظاهری ارام ولی قلبی اشفته از انجا دور شد. کشف راز باربارا باری سخت و سنگین بر دوش او افکنده و او را رنج می داد. سابقا گفته ایم که کارلایل همانگونه که برادری خواهری را دوست می دارد باربارا را دوست میداشت و به سعادت و نیکبختی وی علاقمند بود. اطلاع از حال یاس و حرمان وی او را غمگین و متاثر ساخت چون جوانی شریف و جوانمرد بشود مانند داوری عاقلب به بازپرس از خویشتن پرداختو ضمیر خود را حکم قرار داد. میتمایل داشت بداند ایا در تمام مدتی که با باربارا مربوط بوده مرتکب حرکتی شد که از حدود عادیات خارج و باعث دلبستگی باربارا با او شده باشد. بنظرش رسید که دوستی بین وی و این دختر اندکی گرمتر از حد عادی بوده ولی باز میدید این گرمی و حرارت جز بر احترم و محبت خواهرانه مبنی بر چیز دیگر نبوده و خود او نمیخبر داشته ممکن است منتج به ایجاد احساساتی عشق امیز در قلب باربارا شود. بالاخره به خود چنین نوید داد. مرور وقت بهترین داروی بیماری های روحی است. همین قدر که جوانی شایسته و لایق پیدا شود و به او محبت پیدا کند ممکن است بتواند او را به خود مشغول سازد.
هنوز در پیچ و خم این افکار و خیالات بود که به حدو باغ خود رسید و چون داخل خم جاده گم شده بود به‌یک‌باره کسی او را به اسم آوا کرد. متوجه شد… شخصی را متوجه شد که در زیر درختی از حرکت ایستاده است، از صوتی او از لحن کلام او و بالاخره از تمام چیزهایی که ایزابل را به کار لایل مربوط میکرد زن خود را شناخته و با اغوش باز به سوی او دویده ، او را دربرگرفت و علت امدن او را سؤال کرد
ایزابل اظهار کرد: «به استقبال شما امدم. به نظر رسید که حرکت کردن و بازگشتن شما اندکی به طول انجامید.»
«اری عزیزم. باربارا را تا خانه اش مشایعت کردم و همین که مطمئن شدم داخل منزل اش شده برگشتم.»
«چنین می نماید که روابط شما با این خانواده خیلی صمیمی بوده است.»
«درست متوجه شده ای، با این خانواده قرابتی هم داریم.»
«به نظر شما باربارا جذاب و دلنشین نیست؟»
«چرا خیلی زیبا و جذاب است.»
ایزابل به فکر اندر شد. چند بار قصد کرد قضایا را به شوهر خود بگوید. انچه را که شنیده است برای او شرح دهد. پرده از روی افکار درونی و جانگداز خود بردارد ولی باز حجب و حیا مانع او شد. این زن بدون این که خود متوجه باشد بر سر دوجادهی رسیده بود. اگر صمیمانه و با همان سادگی که مخصوص خود او بود حقایق را به کارلایل می اظهار کرد شاید کارلایل موفق میشد قضایا را برایش روشن کرد و غبار ترمشاهده کرد و وسواس را از صفحه قلب صاف و بی الایش و ساده او بزداید. ولی خب حجب و حیا و ضعف دل مانع از این شد که چنین مسیر بی خطری را در پیش گیرد. بالاخره در این موضوع خاموش ماند و نخستین قدم را در جادهی که برای او مطلوب نبود بدون این که خود بداند برداشت. فقط برای این که در دنباله کلام چیزی گفته و عقده قلب را به طریقی گشوده باشد اضافه کرد:
«تعجب می کنم در صورتی که شما ادعا می کنید که باربارا جذاب و قشنگ است و با خانواده او هم رابطه نزدیکی داشته اید چطور به او عشق پیدا نکرده اید.»
کارلایل که از همه جا بی خبر و دلش همزیرا اینه صاف بود در جواب خنده ای کرد. بوسه گرمی که حاکی از قلبدادگی و شیفتگی او بود از صورت ایزابل ربود. ایزابل مجددا پرسید:
«ارچیبالد بگو ببینم این طور نبوده است؟»
«چطور نبوده است؟ چه میخواهید بگوئید؟»
«بگو ببینم شما هیچ وقت باربارا هایر را دوست نداشته اید؟»
کارلایل از متوجه شدن این حرف بسیار رنجیده خاطر و متاثر شد و با لحنی که از رنج درونی او حکایت میکرد اظهار کرد: «ایزابل این چه سخن است؟ مگر خدای نخواسته عقل از سرت پریده . من در عمرم فقط یک زن را دلبسته شده ام و او هم زوجه شرعی و محبوب عزیز من است.»
******
در همین شامگاه کارلایل با قلبی فارغ و اسوده که مخصوص جوانمردان و پاک بازان است، ایزابل با دلی که شک و وسواس میمیل داشت در ان مسیر یابد، باربارا هایر با ناکامی و محرومیت و شرم
[ .]
156-165
و خجالت و ریچارد هایر در نقطه ای دورکف دست درحال یاس و ناامیدی و سرافکندگی و در کنج غربت در حالی که لکه بدنامی و آدم کشی دامنش را آلوده کرده و از پیشگاه اجتماع و خانواده مردودش ساخته بود به خواب حرکت کردند.
فصل چهاردهم
یکسال از این حوادث گذشته بود. در اینمدت نه در اوضاع و احوال باربارا که با ناکامی عشق عمر می گذرانید تغییری حاصل شده و نه روزگارنه امیدی در صفحه زندگانی ریچارد بازگرمشاهده کرده بود. مادر ناتوان او در حال غم و اندوه و بیماری به سر میبرد. ضعف و ناتوانی به کلی او را درمانده ساخته و محنت در بدری پسر و بدنامی خانواده او را رنجورتر از پیش کرده بود.
ایزابل نیز در قصر ایست لین با شوهر و خواهر شوهر خود بسر میبرد و اگر وجود این خواهر شوهر یا اقلا خشونت اخلاقی او نبود از نیکبختی چیزی کم نداشت. خانم کورنی در این قصر مانده امور خانواده را به دست گراهی شده بود. ظاهرا همان احترامی را که درباره بانوی خانه مرعی میدارند در مورد ایزابل رعایت میکرد اما عملا بانو و فرمانفرمای خانه او بود. تمایلات ایزابل در هیچ مورد رعایت نمی شد. از بروزگار احساسات و عواطف وی جلوگیری به عمل میامد. در هیچ کار آزاد و مختار نبود.
کارلایل به هیچ وجه از این قضایا چیزی نمی خبر داشت.
او فقط صبح و عصر در منزل بود. روزگارهای تعطیل را تنها با زن خود بسر می برد و در جریان روابط او با خانم کورنی دخالت نداشت.
کارهای وی روزگار به روزگار زیادتر از پیش می شد و او را بیشتر بخود مشغول می داشت. روزی این دو زن راجع به کاری دو دستور متضاد به خدمتکارها دادند و مناقشه ای بین آنها رخ داد. خانم کورنی فورا پای از معرکه بیرون کشید و کار بقلبخواه ایزابل تمام شد ولی از آن به بعد بر خشونت اخلاق کورنی تا به حد زنندگی افزوده شد.
ایزابل بارها در صدد برآمد شمه ای از این اوضاع را به شوهر خود بازگوید. اما هر دفعه حیا مانع او می شد. دل مهربان وی راضی نمی شد حرفی بر علیه کسی و او دشمن از باشد بزند. حاضر نبود کسی از ناحیه او ضرر ببیند. اما در این بار پیمانه صبرش لبریز شد چون کارلایل به خانه باز گشت بسوی او رفت. با چهره برافروخته، قلبی لرزان و مانند کسی که مرتکب جرم و گناهی جبران ناپذیر می شود بوی اظهار داشت که اگر ممکن باشد و از خانم کورنلیا جدا شوند به‌شدت نیکبخت تر و آسوده تر خواهند گشت. مستقیما از این زن شکایتی نکرد. از او بدی بسر زبان نیاورد. نه برای خوش آمد کارلایل بلکه برای رضایت وجدان خود از بدگویی دور بود روز بعد کارلایل به خانم کورنی پیشنهاد کرد که به خونه خود برود. کورنی برآشفت از کارلایل جویا شد آیا ایزابل در اینخصوص چیزی بیان کرده است.
کارلایل که حتی الامکان از دروغ گفتن احتراز داشت و در هر مورد معتقد به صراحت لهجه بود. با کمال وشوح پاسخ مثبت به این پرسش داد. کورنی دیگر معطل نشده یکسر به اطاق ایزابل رفت. در آنجا باران گریه را سر داد. از حق ناشناسی ایزابل از بدبختی و بیچارگی خود که در راه هر کس زحمتی کشیده بالاخره زحمات و رنجهایش منظور نظر نشده چیزها گفت: صدماتی را که درین منزل برای آسایش زن و شوهر تحمل کرده بود یکی یکی بر شمرد و در پایان طوفان خشم و غضب خود در همان حال گریه اضافه کرد:
«آری یکسال است در این خونه زحمت می کشم. تمام بارهای آنرا بدوش گراهی شده ام همه زخمها را خودم قبول کرده ام تا شما دو نفر آسوده باشید. مزد من اینست که می خواهید مرا از اینمنزل بیرون کنید بگوئید ببینم من چه بدی به شما کرده ام؟ از من چه دیده اید که می خواهید زحمات مرا اینگونه جبران کنید.»
در عین حال باید اعتراف کرد که خانم کورنی از نظریکه خود به قضایا مینگریست کاملا حق داشت. زحمات این خونه از هر حیث بدوش او بود.
ایزابل در مقابل بیانات و گریه های او سخت متأثر شد. برای او امکان نداشت کسی بیجهت یا باجهت از خود برنجاند و به این جهت درصدد معذرت بررسید. از او دلجویی کرد به او خاطرنوازی و مهر و ملاطفت کرد و بعدا نیز از شوهر خود تقاضا کرد که قضایا را کاملا فراموش کند.
کارلایل نیز قضایا را فراموش کرد. به هیچ وجه در مخیله او خطور نمی کرد که وجود کورنی باعث رنج روحی ایزابل باشد. نمی خبر داشت ایزابل فداکاری سختی نموده یعنی راضی شده خود در آتش بسوزد و دیگری را از خود نرنجاند.
روزی نمی گذشت که خانم کورنی با بهانه ای زیانهای هناظهار کرد کارلایل را در اثر مزاوجت با ایزابل به رخ او نکشد.
پیوسته به او گوشزد می کرد که این زناشویی کارلایل را منزل خراب کرد. و مصارف بیجهتی به گردن او انداخته است این گوشه ها و کنایه ها دل ایزابل را به درد می آورد و تصور اینکه کارلایل به واسطه ازدواج با او زیان متوجه شده و برای خاطر او زندگانی خود را بیش از حد توسعه داده آسایش درونی را از او سلب کرده بود. روزگاری لرد ماونت سه ورن برای دیدن وی به ایست لین آمد ایزابل از او جویا شد آیا کارلایل در ازدواج با وی حقیقتا زیان برده و مجبور به تحمل مصارف زایدی شده یا خیر. لرد ماونت سه ورن نیز برای اینکه حس حق شناسی ایزابل را در مقابل کارلایل تحریک کرده باشد به نوبه خود به اثبات این موضوع پرداخت. ایزابل آهی از قلب برکشید از آن روزگار مصمم شد در مقابل خانم کورنی لب فرو بندد و زخم زبان او را تحمل کند.
روزگاری این دو نفر تنها در منزل جای گرفته و به واسطه مناقشه ای که بین خانم کورنی و یکی از مستخدمین به وقوع پیوسته و گوشه آن دامن ایزابل را به طور غیر مستقیم و بدون اینکه نامی از وی به میان آید گرفته بود هر دو ساکت بودند. دقایق و ساعت ها بر آنها گذشت بدون اینکه هیچیک لب به اضافه کردگو بگشایند ایزابل که بسی بی‌قرار و افسرده بود مانند کسی که با خود سخن می گوید اظهار داشت.
کاش این چند دقیقه هم هرچه زودتر می گذشت و آفتاب غروب می کرد.
خانم کورنی که طبیعتا در هر مورد اعم از جزئی و کلی عادت به مباحثه داشت اظهار کرد «فرض کنید آفتاب هم غروب کرد برای شما چه فایده دارد؟»
«اقلا اوجیبالد به منزل خواهد آمد و من اینطور تنها و کسل نخواهم بود.»
این حرف بر طبع کورنی گران آمد لب بدان گزید اما غیظ خود را فرو خورده بیان کرد: «خانم مثل اینکه خسته هستید.»
«بلی به‌شدت خسته هستم.»
«تعجبی هم نیست که خسته باشید. اگر من هم به جای شما بودم قطعا خسته می شدم. خانم شما هیچ نمی دانید بیکاری علاوه بر اینکه گناه است بیش از هر چیز انسان را خسته و کسل می کند. من هم با این جثه و سلامت بدن اگر بیکار بمانم خسته میشوم»
«با این حالی که من دارم چه کاری از کف دستم بر می آید؟»
«چه کاری از کف دستتان بر می آید؟ خانم انسان به کسی می گویند که سنگ و خاک پشت خود بکشد و بیکار نماند. در منزل برای زن و کدبانوی خانه هزار جور کار پیدا می شود.»
ایزابل با همان روح تسلیم و رضا در مقابل این دشنام مستقیم ساکت ماند مانند کسی که تقصیری بزرگ دارد اضافه کرد:
«ولی خانم، من با بعضی کارهای خونه داری آنقدرها آشنا نیستم.»
«من هم تا موقعی که شروع به کار نکردم از هیچ کاری سررشته نداشتم.»
«با این حال ناتوانی چگونه می توانم به کاری بپردازم. شاید بعد از تولد بچه کمی حالم تغییر کند و دیگر اینقدر کسل نباشم چون یقینا مرا مشغول خواهد کرد و لازم خواهد بود که از او توجه کنم.»
در همین موقع آوای پای کارلایل متوجه شده شد. خانم کورنی از این که دید کارلایل نسبت به سایر روزها آنقدر زود به منزل وارد شده تعجب کرد و لندلندکنان گفت:
«یعنی چه؟ کارلایل چرا امروزگار انقدر زود به خونه آمده؟»
ایزابل مانند پرنده به سوی کارلایل دوید. آغوش گشوده و او را در بر گراهی شده گفت: «آه اوجیبالد، مثل اینست که آفتاب برای من بار دیگر سر زده باشد. چه شد که امروزگار انقدر زود به خانه آمده ای؟»
«آمده ام تو را کمی به گردش ببرم.»
خانم کورنی مانند ماده شیری از جای جسته غرش کنان اظهار کرد:
«عجب اوجیبالد. راستی که خجالت آور است. این هم طرز کار شد که انسان وسط روزگار امور زندگانی خودش را گذاشته و دست از حیات بردارد که زنش را به گردش ببرد این بیچاره هایی که تو را وکیل کرده اند کارشان به کجا می رسد؟ اگر بخواهی اینطور بکار مردم رسیدگی کنی باید دفتر خودت را تخته کنی.»
کارلایل با متانت و وقار جواب داد «سلامت ایزابل در چنین موقعی برای من بیش از هر کار و هر چیز دیگری اهمیت دارد. تا وقتی که تنها است و بچه به جهان نیامده نمی توانم بگذارم کسل شود. باید او را گاهگاهی به گردش ببرم.»
«مگر خودش عاجز است؟ چرا پیر به گردش نمی رود؟»
«حال فعلی او مستلزم توجه کامل است. پیر آنقدر که لازم است نمی تواند از او توجه کند.»
«تو اخیرا بکلی تغییر حالت داده ای. کارلایل با این ترتیب چند صباح دیگر کف دستت به روی کف دستت خواهد ماند و دیگر احدی به تو مراجعه نخواهد کرد آنقدر قدر نصایح مرا خواهی دانست.»
خانم کورنی باطنا بد نیت نبود. هنگامی که برای کار کارلایل اظهار قلبسوزی می کرد قلبسوزی او صمیمانه بود. منتها در اظهار آن روشی در پیش می گرفت که همواره تأثیر معکوسی می بخشید و به این جهت هم دیگران در عذاب بودند و هم خود او. از این که می دید حسن نیتش سوءتأثیر کرده و کسی از او حقشناسی نمی کند معذب بود و رنج می کشید با وجود این روش خود را تغییر نداده و روزگارگار را بر خود و دیگران تلخ می داشت.
***
در یکی از روزهای ماه آوریل در قصر ایست لین هیجان و اضطراب زیادی حکمفرما بود. کارلایل، جویس، و حتی خانم کورنی با همه مستخدمین سخت در آمد و شد بودند.
خانم کورنی هیچگاه در عمر خود تا به این درجه مغلوب احساسات تأثرانگیز نگرمتوجه شده و اینگونه مقهور ترس و دلواپسی نشده بود. چون جویس را متوجه شد. از اطاق ایزابل بیرون میاید بسوی او حرکت کرد. کف دست او را در کف دست گراهی شد و با لحنی که منتهای تأثر و تالم او را می رسانید اضافه کرد:
«جویس برای خدا بگو ببینم. آیا واقعا خطرناک است؟ آیا ایزابل بیچاره تلف خواهد شد. آه چه سرنوشتی»
جویس چون برای نخستین بار در عمر خود خانم کورنی را مضطرب و پریشان خاطر دید تعجب کرده در جواب او با همان لحن شفقت آمیز اضافه کرد:
«خیر خانم؛ تصور نمی کنم خطری در بین باشد اما با وجود این سخت است؛ فوق العاده طاقت فرسا است.»
«اگر خطری متوجه او نیست برای چه با این عجله دکتر مارتین را احضار کرده اند؟»
«چطور؟ دکتر مارتین را احضار کرده اند؟ چه کسی این حرف را به شما زد؟»
«جویس. پس حواست کجا بود؟ نیم ساعت پیش مخصوصا کالسکه مخصوص خانم ایزابل را برای آوردن او فرستادند.» این حرف جویس را بیش از پیش مضطرب کرد این دختر پاک طینت در این مدت انس و علاقه کاملی نسبت به ایزابل پیدا کرده بود و او را از صمیم دل دوست می داشت. تصور این که خطری متوجه خانم او خواهد بود وی را به کلی آشفته خاطر کرد.
در اطاق مجاور کارلایل به سر می برد اضطراب خاطر او به سر حد کمال بود. پیوسته به حال ایزابل اشک می ریخت و از صمیم دل برای سلامتی او دعا می کرد. هر ساعتی که بر او می گذشت مانند سالی در نظرش جلوه می کرد. بالاخره دکتر مارتین رسید و از همان آغاز ورود با کمال گرمی و مهربانی به پرستاری خانم ایزابل پرداخت. بالاخره در اثر مراقبتهای او کودک سالم به جهان وارد شد ولی چون بیم داشسریع مبادا به واسطه صدمه هایی که متوجه شده است زنده نماند چنین صلاح اطلاع داشتند که در همان روزگار او را تعمید دهند. کشیش مخصوص ایست لین برای این کار دعوت شد هنگامی که می تمایل داشت کودک را در حضور کارلایل، خانم کورنی و دکتر مارتین و جویس تعمید دهد نام او را سؤال کرد. تاکنون به این فکر نیفتاده بودند اما در همان لحظه فکری به خاطر کارلایل خطور کرد. بیاد آورد که خانم ایزابل کلمه ویلیام را به‌شدت دوست دارد و به این جهت در پاسخ کشیش اضافه کرد «اسم او را ویلیام می گذاریم.» جویس نگاهی خیره به کارلایل افکند. تبسمی خفیف بر لبانش نقش بست و اضافه کرد «آقا ببخشید کودک دختر است نه پسر» کارلایل بلافاصله اظهار داشت در این صورت اسم او را لوسی ایزابل می گذاریم. در همین لحظه آوای ناله خفیفی از حلقوم خانم کورنی بیرون وارد شد. منتظر بود به احترام وی نام کورنلیا را بر این دختر بگذارند اما از مشاهده اینکه کارلایل ایزابل را به او ترجیح داده است دلا رنجیده خاطر شد. اما کلمه ای بر لب نیاورد مراسم نامگذاری و تعمید به پایان رسید.
166-175

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان قو

مشاهده و دانلود ←