سینی های پر از ظرف آش را برمیدارم و در کوچه میچرخم، در تک تک همسایهها را میزنم.
مقابل هر خونه طوطیوار میگویم.
” آش نذری آوردم ”
همه میدانند این آش نذر چه کسی است. تا ساعت نه شامگاه طول میکشد تا کاسههای ملامینی سفید با گلهای درشت قرمز پر از آش را پخش کنیم.
بجز چند دانه خلال بادام زعفرانی تزئین خاصی ندارد.
سهپایه شلنگ را کنار دیوار میگذارم و شیر آب را باز میکنم. مجمعهای روحی را زیر آب میگذارم تا خیس شوند.
سه پایه را میکشم جلوتر، مجمعها را با آب سرد میشویم. پیجادهنم را تا آرنج تا زدهام، خنک میشوم.
این یک قلم کار را در بساط نذری واقعا دوست دارم. مجمعها را ایستاده به دیوار میچینم تا آبش برود.
قبل از بستن شیر آب صورتم را هم میشویم که حولهای سمتم گرفته میشود.
– خسته نباشید… یادمه عالیه جون هر سال براتون حوله و دستمال میاورد.
با یک حالت زیادی بیتفاوت و بیارزش نگاهش میکنم. واقعا وجودش حس خاصی نمیدهد.
اگر فقط… فقط یک ذره از او اطمینان داشتم برای محمد هم که شده راضی میشدم همسرم شود ولی ذرهای انرژی خوب از او نمیگیرم.
#پارت۹۲
آستین پیمسیرنم را یک یک پایین میآورم.
نسیم ملایمی میوزد و قلبم خنک میشود، حس خوبی میگیرم از سرمایی که بر جانم مینشیند.
– ببین آبجی… همشیره… خواهر احمد…
خم میشوم و ظرف ریکا و اسکاج را برمیدارم.
– دارم میگم آبجی… زیرا ظرفیتشو ندارم بیشتر از آبجی احمد باشی… بخوای روابط و نزدیکتر کنی یه روز خسته میشم
ریکا را سمتش پرت میکنم که کمی تعاقلبش بهم میخورد، کف دستانم را مقابل صورتش میگیرم و غر میزنم.
– یه روزگار خفهات میکنم!
از کنارش میگذرم، طوری حرف میزنم تا بشنود.
– خیال میکنه یادم حرکت کرده عالیه چقدر بخاطر اذیتاش گریه میکرد.
پلهها را بالا میروم، واقعا سر و کله زدن با یک ایل زن سخت است.
هنوز کامل از چهارچوب در داخل نحرکت کردهام که صدای جیغ جیغ حاجیننه محمد میآید.
– آمان… آمان آروادلار الینن ( ولین… امان از دست زنا).
دست به کمر میزنم و گرگم به هوا بازی خاله صد و چند ساله ام را با قلبآرا تماشا میکنم.
– دخترم وایستا… احسان ولیم حسینه هیچی نمیشه یذره از این آش بزار دهن بچه!
پیرزن تا دیروز دیسک و آرتروزگار و… داشت.
– ایبابا… توی اون آش آب قلم گوساله ریختن خانوم… دارم عربی حرف میزنم مگه نمیدرک کرد!
#پارت۹۳
پف کلافهای میکشم و چند قدم کشیده برمیدارم، همین که قلبآرا خانوم محمد نزدیکم میشود فورا کف دست جلو میبرم و محمد را از دستش بیرون میکشم.
این روزگارها وزنش افزایش یافته و هربار من با بغل کردنش حس خوبی میگیرم.
محمد را بالای سرم میبرم و میگویم.
– استـپ!!!
سعی میکنم نخندم.
– قلبتون اگه دنبال بازی میخواد بچه رو بهانه نکنید…
قلبآرا خانم با همان ژست نفوذناپذیرش آستین و جلوی مانتواش را مرتب میکند، یک دور همه زنهای خانه را از نظر میگذراند و میگوید
– من انگار نمیتونم بگم بچه حساسیت داره… شما بلمتوجه شد بسم الله…
وارد شد و مقابلم از حرکت ایستاد.
– بدیش به من شام نمیخورم برمیگردم خونه سید.
راهی شدارهایش طوری بود که اجازه مخالفت پیدا نمیکردی. در کسری از ثانیه با محمد به آشپزخانه حرکت کرد و پس از بوسیدن مادرم از جمع حاضر هم خداحافظی کرد و بیرون رفت.
– واه… بلا به دور، شما هم هر چی آدم عتیقه میبینی دور خودت جمع میکنی گلی خانوم… اومد جای گرفت خورد دست به سیاه سفیدم نزد و حرکت کرد.
نگاهم روی زنی قرار گرفت که به گمانم عمه احمد خدابیامرز بود
– نذاشت دو دیقه بچه بغل این طفل معصوم محنا باشه… بچهام هلاکه یه دل سیر برادرزادشو ببینه.
#پارت۹۴
حالا محنای بینوایشان را میاضافه کردی… انگار نه انگار سرش داخل گوشی بود و نیشش تا کجا باز.
گلیخانم ولی حرفی زد که خودم هم عذاب وجدان گراهی شدم.
– دقیقا دخترم عتیقه است ، آنتیکه اصلا نایاب و قیمتی… نه شب داره نه روزگار برای نگهداری بچهای که هیچ نسبتی باهاش نداره… از صبحم که اومده اینجا به احترام آسیهجان، بجز نون خالی و برنج خالی چیزی دهنش نذاشته یه وقت واسه محمد ضرر نداشته باشه.
با کف کف دستم به پیشانیام کوبیدم.
نهار قرمهسبزی داشتیم برای شام هم لقمه سبزی و پنیر و آش…
حتی صبحانه هم سرشیر و کره و عسل بود.
لطف آن زن را ما که نمیتوانستیم جبران کنیم فقط باید دعا میکردیم حاجتش را خدا برآورده کند.
به عادت کف دستهداری و توکل یک لحظه روی زبانم آمد.
– مشکل گشا… اباالفضل…
به آشپزخونه رفتم پیش مادر… باید فکری برای شکم گرسنه ننه خانم جنگجوی محمد میکردم.
مادرم آهسته کاسهها و قاشقها را کف دسته میکرد و با آوایی نه چندان ملایم اضافه کردم
– عزاداران عزیز سرور و سالار شهدا اباعبدالله الحسین … چرا نمیرن پس خونههاشون؟!
میدانستم که اگر فقط بگویم چرا کسی نمیرود فورا جبهه میگیرد.
خاله کوچکم… با آن هیکل تپلی و صورت گردش مهربان لبخند زد.
– گه سنه اوزرریک سالیم خالا دیلوعه قوربان.( بیا برات اسفند دود کنم، خاله قربون زبونت بره )
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن