خونهمان طبق رسم هر ساله شلوغ است، امسال ولی شلوغتر از تمام سالهاست.
آوای نوحه از باندی که مادرم اصرار کرد امسال کرایهاش کنم در کل محله پیچیده بود.
اربعین و چهلم عالیه را همزمان در منزلمان برگزار کرده بودیم.
هر سال بساط آش داشتیم از امسال…
انگار عالیه را میبینم، دور اجاقها میچرخد. شلنگ آب را درون قابلمه گحرکت کرده تا پر شود.
دخترک با مشاهده کردنم لبخند میزند انگار، در گوشه به گوشه خانه میچرخد و برایم ناز میکند.
صوتیش را حتی میشنوم.
‘ داداش… داداشـم ‘
چشمان ترم را میبندم.
– کاش داداشون اُولِیدی پرپر گولوم(کاش داداشت میمرد، گل پرپر شدهام).
آوای صلوات بالا میرود، چشم میبندم و از پشت چشمان تارم انگار واقعا عالیه را میبینم. محمد را در آغوشش گرفته و داخل دیگ آش چیزی میریزد.
ناباور چند قدم جلوتر میروم، موذنزاده میخواند
” بو خرابنی ایلمه وطن بو خرابنی ایلمه وطن
باجی دور گئدک باجی دور گئدک “*
( در این خرابه ماندگار نشو… پاشو بریم خواهرم )
بار دیگر پلک میزنم، زن سیاهپوش چادرش را با گوشه لب چسبیده اشک میریزد و محمد را تکان میدهد.
عالیه نیست ولی انگار آمده تا زخم نبودن عالیه را مرهم بگذارد.
*کوچ از شام استاد انور اردبیلی
#پارت۸۷
همه گریه میکنند، طور غریبی قلبگیر است اربعین امسال.
– امین؟
پی صدای مادرم سمت زیرزمین میروم.
– جانا.
لبخند به روی لبش نمیآید.
– جانوا قوربان( قربان جانت )… برو زعفرون بگیر طلا خانم میگه کمه.
باشهای میگویم و در ذهنم میگردم دنبال خواروبارفروشهایی که امروزگار ممکن است باز باشند.
جک دوچرخه را بالا میبرم تا بروم که آوای حرف زدن زنها حواسم را پرت میکند.
– مردم بهشدت رو دارن منیژه خانم میگم بچه خودمه بده بهم… بچه رو نمیده دو دیقه به من… دیدید طفلیمو آورده بود سر دیگ با خودش… دختره بیفکر نمیگه بچه بسوزه من چه خاکی تو سرم کنم!
آخر جملهاش را با بغض میگوید، نمیتوانم بیخیال شوم ولی عجله هم دارم.
تصمیم میگیرم محض اطمینان از شر گزشهای این زن کار دیگری بکنم.
فورا سمت منزل میدوم، در اتاق مادرم را میکوبم. میدانم که اینجاست صبح خودش گفت وسایل ضروری خودش و محمد را در این اتاق گذاشته است.
– یاالله… یاالله حاج خانومی هستی؟
آوایش از پشت در میآید.
– بفرمایید آقادایی!
– امینم خانوم…
ذرهای نرمش نسبت به من نشاننمیدهد، شاید تجربه خوبی از مرد و مردها ندارد. غر میزنم
– امین که راحتتره!
#پارت۸۸
– امرتون؟!
ای بابا، یادم حرکت کرد درمورد آن زن چنگیزخان مغول چه میتمایل داشتم بگویم.
– میگم… بپوش ببرمتون خونه سید اینجا سر و صوتس محمد اذیت میشه.
در را باز میکند، محمدم با لباس آبی آسمانی جمشاهده کردش طور خاصی بامزه شده است.
زن رسما برایش سیسمونی خریده است.
– آخه محمد خوابش میاد گفتم بخوابونمش… منم… منم یه نذری داشتم میتمایل داشتم برم بیرون کسی رو پیدا نکردم محمد رو بدم بهش.
پشت گردنم کف دست میکشم، عجله دارم باید حتما زعفران پیدا کنم. مهمترین چاشنی ایمام آشی*( آش ولیم ).
– چی میخواید من دارم میرم زعفرون بخرم بیارم.
ذوق میکند، نوری از چشمانش میگذرد.
– زعفرون… شنیدم کمه میتمایل داشتم من بخرم.
دیدهش پر از اشک شد.
– داغ قلب من زنده زنده است… شاید حاجتمو امروز از این روضه و عزا بگیرم…
هقهق که میکند محمد هم لب برمیچیند.
– باشه حالا… من میرم خرید شمام پاشو برو خونه سید یا اگه اینجایی مواظب این دختره جعده باش… اصلا نرو بیرون.
چادرش را جلوتر کشید.
– جعده کیه؟
سرمرا تکان دادم.
– عمه محمد… اومده فضا رو مسموم کنه بره!
*آش مخصوص اردبیل که ثبت ملی شده و در مراسمات خاص پخته میشود حاوی گندم، قیصی و خرمای خشک، خلال بادام، باقالی با پوست شکر و زعفران فراوان.
#پارت۸۹
رو ترش میکند، هر چقدر هم بخواهد آن نگاهان درشت گردش برای چشم غره حرکت کردن ریز نمیشوند.
– صبر کنید کارتمو بیارم…
داخل اتاق میرود و فورا برمیگردد، کارت بانکیاش را سمتم میگیرد.
– اگه قبول نکنید ناراحت میشم، گفتم که نیت کردم واسه حاجتم… در مورد محمدم… حق نداره به محمد کف دست بزنه… اگه شما یا آسیهجون بگید مشکلی ندارم ولی اگه بیاد دنبال محمد…
یک طور حرص دراری صحبت میکند که انگار با همان لحنش میگوید نزدیکم شوی پارهای!
– هیچی… برید شما خیالتون راحت.
کارتش را بار دیگر جلوی صورتم تکان میدهد، نمیخواهم بگیرم اما اصرار دوبارهاش سدم را میشکند.
زیر لب میگویم.
– قبول باشه…
با صوتی بغضداری میگوید.
– آقا امین… وقتی صوت زدی حسین دعام کن… راضیم فقط خبر سلامتی بچمو بشنوم… بخدا که فقط خبرش بیاد بسمه.
نمیخبر داشت من خودم دیگر دعاهایم را فقط در دلم زمزمه میکنم…
پلههای منزل را تندتر پایین میروم و با زن همان یارو مغوله برخورد میکنم.
– عه آقاامین هنوز نراهی شدید بیرون؟!
#پارت۹۰
آقا امین و کوفت، میتمایل داشتم داد بزنم تو یکی اسمم را به زبانت نیار که چندشم میشود.
– دارم میرم.
کارت دلآرا را داخل جیبم میگذارم.
– میگم امینآقا؟
سرم را برای دیدنش بلند نمیکنم، من از این دختره افعی بدم میآید.
– بفرما؟!
– محمد کجا…
نمیگذارم جملهاش را کامل کند. لفافه برای این بشر تاثیری ندارد
– محمد و سپردم کف دست کسی که ازش بیشتر از خودم مطمئنم… بهش اظهار کردم اگه شما رفتی پی محمد در و باز نکنه.
– وا یعنی چی؟
یک پله بالا میروم.
– یعنی اینکه کف دستت به محمد بخوره… پخ پخ!
چندمثقال زعفران چقدر پیشوارد شد داشت.
اما همین که توانستم آن دختر مدعی را کمی روشن کنم عالی بود. کاش کمی عزت نفس به خرج میداد و مانند چند ماه گذشته گم و گور میشد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن