امین
دبه پر از آب را در کف دستم میگیرم و پلهها را یکی یکی بالا میروم. هنوز به سالن نرسیدهام که صدای بلند چیزی به گوشم میرسد.
– اد باید وقتی این اینجاست آبم قطع… لعنت به شیطون… وقتی میدونم اخلاق این مرد چجوریه چرا هر چی دهنم میاد میگم؟!
سر و صدای سالن توجهام را جلب میکند، به محض پا گذاشتن ناتمایل داشته با دیدهم دنبال سمجخاتون میگردم.
– میگه کره نریز تو چلو… خب آبجی همینطوری سوساما غذا میخورید که عین شله وا میرید دیگه!
دو سه نفر جمع شدهاند گوشه سالن.
از میان بدنهایشان یک توده مشکی رنگ میبینم که روی زمین پخش شده است.
دبه آب از کف دستم رها میشود و با چند قدم بلند خودم را کنارشان میرسانم. روی زانو خم میشوم.
– چی شده… قلبیخانوم؟!
رنگش سفید ولبهایش لرزان است.
– فکر کنم فشارش افتاده… چیزی نخورده بودی عزیزم.
طلا خانم کف دستش را گراهی شده و ماساژش میدهد، یکی از کارکنان رستوران با لیوانی پر از دوغ پیشمان میآید.
طلا خانوم دوغ را به لبش میچسباند و میگوید
– پر نمکه بخور فشارت بیاد بالا!
#پارت۸۳
رنگ سفیدش و لبهای لرزانش نشان از فشار زیادی پایینش میدهد. صبح هم چیزی نخورده بود، سر جمع دو لقمه پر پیمان نمیشد آن هم با آبجوش!
با همان حال خستهاش کف دست طلاخانم را پس میزند.
– بچهام حساسیت داره… دوغ نه…
دلم… دلم طوری میگیرد و جانم طوری گر میگیرد که عرق روی پیشانیام جمع میشود.
– یاسر اون نمکدون رو از رو میز بده.
گوشه چادرش را میان مشتم میگیرم و نگاه میبندم. حالش بد بود اما برای محمد…
زبان باز میکند.
– بخدا حالم خوبه… دلواپس نباشید زیاد پیش میاد حالم بد شه.
یاسرخان دوباره غر غر میکند
– از بس هیچی نمیخوری… یعنی چی کباب بدون گوجه.
این یکی را قبول دارم، طوری سفت و سخت رژیم میگیرد و تاکید دارد چه بخورد چه نخورد همه وحشت کردهاند.
لبش دوباره میخندد، نمکهای میان کف دستش را روی زبانش میریزد و از شانه طلاخانم میچسبد تا کشیده شود.
– میارزه واسه یه تبسم بچه.
پر از بغض است و فقط من میدانم چه دردی از درون او را میکُشد.
#پارت۸۴
به مغازه برگشتهام ولی حواسم کاملا در رستوران جا مانده است. سیبزمینیهای سوسیس سیبزمینی را آماده میکنم و داخل یخچال میگذارم.
– آقا سس فرانسوی دارید؟
از قوطی سسهایی که روی میز چیدهام دو سس فرانسوی برمیدارم و داخل یک پیشدستی روی میزش میگذارم.
تا شامگاه تمام مواد لازم فردا را آماده میکنم، میزها را کف دستمال میکشم.
– امین؟
نوشابههای خانواده را در طبقه پایین یخچال میچیدم.
– جانم یاسرخان.
سرم را بالا میآورم.
– فرت اگه روشنه یه بندری ویژه بزن با پنیر عروسم اومده ویار داره ببرم براش.
تبسم میزنم.
– به سلامتی یاسرخان… نوه جمتوجه شد تو جادهه!
موهایش را با کف دست مرتب میکند.
– آره… فقط پر ملات بزن بدم داغ داغ بخوره تا شوهرش نیومده… پسره د*وث نمیدونه ویار ویاره سالم ناسالم نداره!
روغن را روی سطح گاز میریزم، سوسیسها جلز و ولز میکنند. نمیتوانم جلوی کنجکاویم را بگیرم.
– اون خانمه حالش چطور شد… من مشتری اومد نتونستم بمونم.
#پارت۸۵
یک بطری کوچک نوشابه از یخچال برداشت.
– ندرک کردم اما خودش پاشد راهی شد دیگه… قضیه این دختره چیه؟
سس قرمز مخصوصی که خودم میساختم را روی نان ساندویچ ریختم.
– مهمونه آسید یعقوبه دیگه… واسه پسر عالیه مادری میکنه.
خوب بود که سوال دیگری نمیجویا شد، از خبرچینی بدم میرسید… همچنین از آدم فضول.
نایلون را کف دستش میدهم.
– کف دستت طلا، فقط به سید بگو حواسش به مهمونش باشه… یوقت تو کوچه و خیابون ضعف نکنه که کسی نتونه بهش کمک کنه.
سرم را تکان دادم، حیف که سمجبانو روحیات حساسی داشتند میهراسیدم چیزی بگویم دلخور شود باز.
باید به مادرم میاضافه کردم یا سید.
باقی سیبزمینی و یکی دو بسته سوسیس با گوجه خیارشورهای امروزگار را برمیدارم و کرکره مغازه را میبندم.
در خونه آرش کوچک را میزنم و کیسه را مقابل خونهشان میگذارم.
پدرش منزلنشین است و مادرش برای اهالی کار میکند.
آن کیسه هم چیزی نبود، در حد توان.
برای پدرم… برای احمد… برای عالیه… احسان امام حسینی که نامش امسال در مصلحت الهی نگنجید.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن