رمان سرگیجه های تنهایی من پارت یک

نام رمان : سرگیجه های تنهایی من
نویسنده : سید آوید محتشم

فصل اول
اتابک
تمام قدرتم رو برای آخرین پک به کار گرفتم و دود غلیظ رو از بینی و دهنم بیرون فرستادم و نالیدم-نمیشه!
آوای همیشه خونسرد بابک پیچید تو گوشم-حالا من یه چیزی ازت تمایل داشتما!
سیگار دیگه ای آتیش زدم و با ولع،دودش رو بلعیدم-من هیچی!اونو میخوای….
-راضی میشه…میشناسمش!
آهی کشیدم…کاش قدر من میشناختیش…کاش مثل من همه ی رفتاراش رو زیر ذره بین گراهی شده بودی، کاش میتونستی بفهمی اون با این شرایط کنار نمیاد!!
فقط سکوت کردم و به صدا نفسای بابک گوش دادم… با سومین پک، سیگارم تموم شد…توی جاسیگاری لهش کردم و منتظر شدم چیزی بگه…
-کمکم میکنی؟
زبون تلخم رو به لبای خشکیده ام کشیدم و اضافه کردم-جاده دیگه ای هم هست مگه؟
-میدونستم دست رد به سینه ام نمیزنی!کاری باری؟
کف دستم که حالا فارغ از سیگار بود،توی موهام کشیدم و اضافه کردم-بذار خودم این موضوع رو بهش بگم!
-هرطور صلاح بدونی دکتر!بهش میگم فردا میری دنبالش!
آهی کشیدم و خاموشی کردم…بابک که خاموشیم رو دید شامگاه بخیری اضافه کرد و قطع کرد……
موبایل رو از کنار گوشم عقب کشیدم و گذاشتمش لب پنجره و زل زدم به خیابون… نفس داغم شیشه ی سرد رو ،خیس میکرد… با نوک انگشت نوشتم-بهانه – بعد سریع روش رو ها کردم و پوشوندمش و با خشم غریدم-خجالت بکش!
مشتم رو روی میز کوبیدم… اینبار به جای میز تنم لرزید،دستم درد گحرکت کرد-آخخخ..
سر دردناکم رو ،روی مشت گره کرده ام گذاشتم …
کف دست آزادم رو به سمت بسته ی سیگارم هول دادم… یه نخ الترا بیرون کشیدم و با فندک اهداییش سیگارم رو روشن کردم….
سرم رو به صندلی تکیه دادم و اامان کام رو ازش گرفتم… هووووووففففف… هوففف..
فردا!!!چه روزگاری بود فردا!باید میدیدمش….بعد از چند وقت….
آخرین بار کی مشاهده کرده بودمش؟
یه ماه پیش؟؟؟
هوووووووف
نه نه!!!
بیشتر از یه ماهه!!!چی گذشت به من توی این یه ماه!!!
هووووووووووف
بذار ببینم….چرا نحرکت کردم مشاهده کردنش؟؟؟؟چرا واقعا؟؟؟؟من که با خودم و احساسام کنار اومدم؟؟
آخرین کام رو با حرص از سیگارم گحرکت کردم…من هیچ وقت نمیتوم با خودم و احساسام کنار بیام!
بهانه
با نق نق دفترم رو بستم….
فردا امتحان دارم؟؟؟؟به درک
هیچی درس نخوندم؟؟؟؟به درک
معلممون باهام لجه؟؟؟؟بازم به درک…
امسال این درس رو تجمتوجه شدی میارم؟؟اصلا به درک…به درک…به درک!
کتاب دفترم رو با عصبانیت پرت کردم و سرم رو گذاشتم روی میز…نه غرورم اجازه میداد گریه کنم….نه حال درس خوندن داشتم…
کلافه بودم به معنای واقعی!
دلم میخواست،میتونستم حداقل تو خلوت خودم گریه کنم…اما…اینقدر مغرور بودم که قلبم نخواد،غرورم جلوی خودم بشکنه!
مثل همیشگی،وقتی بیکاری و تنهایی بهم فشار میاورد ،دستم رو به سمت گوشی موبایلم دراز کردم…..اوممم گوشیم رو دوس داشتم… آیفن فور…اتابک اینو واسه خودش خریده بود…اما با چرب زبونی از دستش کشیدمش بیرون! اونم خودش و خجالت داد و فایوش رو واسه خودش خرید!
از یادآوری اتابک و برخورد آخرش…اخمام توی هم راهی شدن…
بچه پررو!انگاری بابامه که همچین امر و نهیم میکنه!پسره اسکله،شَل!!
زل زدم به عکس باب اسفنجی که تو بکگراند میلبخند زد!
یه لحظه قلبم تمایل داشت منم یکی از اون حلزونا که باب داشت،داشته باشم و باهاش زنگ بزنم به آقای اختاپوش….
زیر لب به خودم اضافه کردم دیوونه…
نفسم رو محکم فوت کردم و فون بوکم رو باز کردم….به کی زنگ بزنم؟؟؟آقای اختاپوسم که نداریم!
شماره هارو دونه دونه پایین اومدم،تا رسیدم به… اوهوم….این خوبه! حسام…
شتاب‌زده شماره اش رو گرفتم و گوشی رو چسبوندم به گوشم….
-به به!!سلام بر دختر گریز پا!چطوری؟
لوس خندیدم و گفتم-سلام عجقم..چطاما تو؟
– خوپم عزیزم…اوجایی؟تلم بلات تنج جده!
به عقب صنقلبیم تکیه دادم –منم تلم تنج جده…یو خِلی بَتی…
-حرف زدنت رو دلدادگیه….چیکار کردم مگه ؟
بیخیال تیتیش حرف زدن شدم و گفتم-حساااام
-جااااانم؟
-فردا امتحان زیست دارم…
غش غش ریز خندید و اظهار کرد-نخوندی نه؟
-نوچ!
-حدس میزدم!ببین چی میگم؟
زبونم رو بین ارتودنسیام و لبم گذاشتم و منتظر شدم حرف بزنه…
-گوشیتو ببر سر جلسه…از سوالات عکس بگیر واسم ام ام اس کن…جوابارو واست اس ام اس میکنم
با غصه اظهار کردم-اگه بگردنمون چی؟
-گه خوردن!یه جایی قایم کن که نفهمن.
با خونسردی گفتم-تو کی امتحان داری؟
پوفی کرد و گفت-با همین فامیلتون امتحان دارم!شنبه!
ابروهامو بالا دادم و اظهار کردم-خوندی؟
-نووووچ!
نگام برقی زد….اتابک همیشگی یه نسخه از سوالاش رو میذاشت توی زونکن آبی نفتیه کمدش….
چشمامو ریز کردم و اظهار کردم-اگه کمکم کنی زیست رو خوب بدم،سوالارو برات گیر میارم!
خندید و گفت-هواتو دارم!فردا کتاب زیست ِ ملکه الیزابت رو کش میرم!
منم خندیدم و بیان کردم-خوبه!
-ببین!!
-هوووم؟
-نامردی اگه سوالارو واسم گیر نیاریا!
همینطور که میخندیدم، گفتم-خیالت راحت عجیجم!
صدای ب*و*سش توی گوشم پیچید و بعد بیان کرد-عاجقتم جیگملم!…بلو لالا !!!دوجت تالم!
-اوووم منم!بوج بوج بای
گوشی رو قطع کردم … حرف زدن با حسام بهم حس خوبی میداد…برای دفتر و کتابم زبون در آوردم و دوتا لیچار بار معلم زیستمون کردم!!
همون لحظه تقه ای به در خورد….قبل از اینکه اجازه ی ورود بدم در باز شد و بابک سرش رو آورد تو…
-مزاحمم؟
از دیدنش ناخودآگاه اخم کردم و نگاهم رو ازش گحرکت کردم،خفه گفتم-نه!
وارد اتاق شد… اومد کنار میز تحریرم وایساد و بیان کرد-درس میخوندی؟
ابروهامو دادم بالا و اضافه کردم-نخیر!
-پس چیکار میکردی؟
با بیخیالی شونه بالا دادم و گفتم-با دوستم حرف میزدم!
ابروهاشو بالا داد و گفت-این دوستت احتمالا حسام نبود؟
بیخیال بیان کردم-چرا اتفاقا!خودش بود!
روی میز قرار گرفت و اضافه کرد-ببین،من اصلا از این پسره خوشم نمیادا!
شونه هامو دادم بالا و تو قلبم گفتم-به من چه!!
وقتی متوجه شد خیال ندارم جوابی به جمله اش بدم اضافه کرد-اتابک فردا میاد دنبالت!
ناخواسته لبخند اومد رو لبم!چی بهتر از این!!با اینکه آخرین بار باهم دعوا کرده بودیم اما…فردا باید حتما میدیدمش…باید سوالا رو گیر میاوردم.
بابک خوشحال از مشاهده کردن تبسمم گفت-خوبه!پس بعد از امتحان منتظرش باش بیاد دنبالت!
باشه ای اظهار کردم و بابک یکم دیگه موند…وقتی متوجه شد خیال حرف زدن ندارم، خم شد پیشونیم رو ب*و*سید …و از اتاق راهی شد بیرون…
تند گوشیم رو برداشتم و برای حسام نوشتم-برو تو خط تقلب رسوندن فردا!!!سوالا تو یه قدمیمن!
حسام شکلک نیشخند برام فرستاد و پایینش نوشت-عزیزی
پوفی کردم و گوشیم رو روی تخت انداختم…فردا….با چه بهونه ای باید میحرکت کردم خونه ی اتابک؟
به این بیرون حرکت کردنای گاه و بیگاه عادت داشتم اما….فردا باید یه طوری میبردمش تو خونه…چطوریشو….
حالا تا فردا چی پیش بیاد….تبسم بیخیالی زدم و شیرجه حرکت کردم زیر پتوم!!!همینه!!!!!با کله باید حرکت کرد وسط مسئله،بعد حلش کرد…
اتابک
با صدای زنگ تلفن نگاهامو باز کردم…سرم درد میکرد…
بطری نوشیدنی هنوز تو کف دستم بود…صاف جای گرفتم…تازه داشتم میدرک کردم همه ی بدنم درد میکنه…
بطری رو هول دادم زیر تخت و تلفن رو برداشتم….چشمام میسوختن…با کف دست محکم فشارشون دادم…کم کم حس میکردم میخارن…اَه..
با آوای گراهی شده و شل و بیان کردم-الو؟
بابک با حرص گفت-چه مرگته؟
پوزخندی زدم…روی تخت ولو شدم و کف دست کشیدم تو موهامو گفتم-هیچی!
پوفی تو گوشی کشید و بیان کرد-م*س*تی؟
سکسکه ای کردم و اظهار کردم-بفهمی نفهمی!
داد کشید-خاک بر سرت!حد خودتو بدون نفهم…مگه نباید میرفتی دانشگاه؟
نگاهی به ساعت انداختم….یازده بود…
خمیازه ای کشیدم و شل بیان کردم-امتحاناته….بیکاری دارم…
-زهر مار!شل حرف نزن حالم گراهی شده میشه…پاشو برو حموم ساعت ۱۲ باید بری دنبالش.
دیدهامو فشار دادم… از بس به آخر و عاقبت این جریان در ذهنش گذراندم به این روز افتادم…
-اتابک…گوشت بامنه؟
یه نگاه به دور اتاق بهم ریخته ام انداختم و گفتم-آره…
-برو دنبالش…مراقب حرف زدنتم باش…باز برنداری دعواش کنیا.
با حرص اضافه کردم-تیپش مثل آدمیزاد باشه که مرض ندارم دعواش کنم…
هوفی کرد و اضافه کرد-اذیتش نکنی …. دستت ولینته.
برآشفتهتم تازه داشت بروزگار میکرد….به زحمت داد زدم-اگه ولینت دار بودی خودت …
یهو لحنش ملایم شد-راه دیگه ای ندارم داداشی…
از روی تخت قد بلند شدم….سرم گیج راهی شد…دیوار رو ستون کردم…باید میحرکت کردم حموم…یه زنگم میزدم طلعت…
بی حوصله اظهار کردم-کار دارم بابک…
-به کارات برس…ولی سر ساعت 12اونجا باشیا.
-باشه…
تلفن رو قطع کردم و زل زدم به مردی که از توی آینه بهم زل زده بود…
با حرص اظهار کردم-چیه؟چرا همچین نگام میکنی؟
ابروهاشو داد بالا و اظهار کرد-زیاده روی کردی دیشامگاه!
-به تو چه؟
شونه ای بالا داد-بخور تا بمیری…خوک م*س*ت!
پوفی کردم و نگاهم رو از ضد حال رو به روم گراهی شدم… شل و ول خودم رو رسوندم به حموم….
زیر دوش آب سرد وایسادم تا یه ذره سر حال شم….
سردردم بدتر شد…
مغزم هنگ تر…انگاری رسم بود هروقت بیشتر به یه موضوعی فکر کنم،کمتر به نتیجه برسم…
باید بی هوا میحرکت کردم وسط دغدغه تا براش جواب پیدا میکردم…
نگام افتاد به آینه ی حموم….بازم این …
با برآشفتهت گفتم-تو چرا همش با منی؟
پوزخند زد و بیان کرد-چراکه من توام!
غش غش خندیدم و اظهار کردم-خوب شد اظهار کردی!!کم کم داشتم شک میکردم منی!
شامپو رو تو سرم خالی کردم و با همون بدنم رو هم شستم….از قصد دیدهامو باز کردم تا کف وارد دیدهام شه!آزار داشتم دیگه!
با اعصاب داغون از حموم بیرون اومدم….
به کل از سرم پریده بود، اما هنوز نگاهام میسوخت.
روبه روی آینه وایسادم و زل زدم به فرد رو به روم…دیدهای قرمز و سر و صورت پریشون…
-باز این جغله تورو بهم ریخت؟
به فرد رو به روم پوزخند زدم و اضافه کردم-از روزی که وارد این خونه شد،من بهم ریختم!
-اعتراف خوبی بود.
-از اعتراف ابایی ندارم…
-مطمئنی؟
سرم رو تکون دادم…
-دوسش داری؟
بی درنگ گفتم-میمیرم براش!
-بهش بگو!
پوزخند دیگه ای زدم….ابروم ناخوداگاه بالا پرید-که داغون شه؟بس کن!
-حقشه حقیقت رو بدونه!
با حرص سشوآر زو به برق زدم و اضافه کردم-اون همش 17سالشه…
مرد رو به روم اظهار کرد-17سال و 11ماه.
سشوآر رو روشن کردم-حالا!
-درک میکنه!
-اونوقت اگه نخواد با من باشه چی؟
مرد روبه روم حوله اش رو درآورد و اضافه کرد-اگه دوسش داری بهش بگو…اگرم نه که با شامگاهنم یه قلب شو…
پوفی کردم…
سشوآر رو خاموش کردم…با بدن نم،ل*خ*ت وسط اتاق وایساده بودم…سردم شد…
لباس پوشیدم…موهامو سشوآر زدم و دیگه به مرد رو به روم خیره نشدم…نمیمیل داشتم بازم بهم افکار ترسناک انتقال بده!در ذهنش گذرانده خودم به این چیزا فکر نمیکنم!!!
هوفی نفسم رو بیرون دادم…
نزدیکای یازده و نیم بود…
سوییچای ماشین رو برداشتم و- بی توجه مرد توی آینه،که بر عکس عقایدش،ظاهرش دقیقا با من یکی بود،-به تیپم خیره شدم…
جین مشکی و پلیوور زرشکی،با کاپشن مشکی….
چندتا دونه آدامس انداختم بالا و ادکلن زدم و از اتاق بهم ریخته ام زدم بیرون…همزمان شماره ی طلعت خانوم رو گرفتم و ازش تمایل داشتم بیاد برای تمیزکاری…
همین که خواستم پامو از تو خونه بذارم بیرون تلفن زنگ خورد…
حوصله برگشتن و جواب دادن نداشتم…طرف اگه کار واجبی داشته باشه زنگ میزنه به گوشیم…
-اتابک؟اتی؟؟؟؟نیستی؟مهمونی امشامگاه رو که یادت نراهی شده؟باید حتما بیای!میفهمی؟؟؟منتظرتم!بووو وس!
بلند داد زدم-یه همین خیال باش من پامو بذارم تو اون ک*ث*ا*ف*ت خونه!
بعدم بی توجه به سر دردناکم،به طرف ماشین راهی شدم….سوار شدم و با ریموت در خونه رو باز کردم…
پیش به سوی صحبت با شیطون بلا!
بهانه
با لب خندون از سر جلسه ی امتحان بیرون اومدم…
سارا و فرنوش به طرفم دویدن و هر کدوم یه دری وری بارم کردن…
خاک تو سرت…
خر خون…
تا لحظه آخر جای گرفتی
چی داشتی مینوشتی؟
تو که اظهار کردی نخوندم!
آب زیر کاه
موذی..
و من در جواشون فقط میخندیدم!!بذار فکر کنن من خرخونم…خب مسلما وقتی نمره ی بیست زیستم رو ببینن،مطمئن میشن من خرخونم!!! اونم چه خرخونی….یه خرخون متقلب!
تبسمم عمیق تر شد….شدت ضربه هایی که بچه به سرم وارد میکردن بیشتر!!
-خووو یه کلمه حرف بزن…زبونت رو موش خورد؟
غش غش لبخند زدم و اظهار کردم-نه!!سر جاشه…
فرنوش دیدهاشو باریک کرد و اظهار کرد-منو نمیتونی خر کنی!یه چیزی شده که تو اینطور شنگولی!
بیست گحرکت کردن از زیست کم چیزی نبود…اما خودم خوب میدونستم دلیلم برای این مسروری چیه….قرار بود بعد از مدتها اتابک رو ببینم!
ذوق مرگ لبخند زدم و گفتم-اتابک میاد دنبالم!
دوتاشون هنگ نگام کردن بعد…بیشتر از من ذوق مرگ شدن!!!
-واییییی!!!آشتی کردین با هم؟
مقنعه ام عقب دادم و مجدداً جلو کشیدم و بیان کردم-نوچ!اما به بابک اظهار کرده میاد دنبالم….وقتیم میاد دنبالم یعنی آشتی دیگه…مگه نه؟
سارا ریز خندید و اضافه کرد-خوشم میاد از این تحملت!من اگه با کسی قهر کنم،زود پشیمون میشم…اما طاقت تو…
فرنوش پرید وسط حرفشو اضافه کرد-هه..قلبت خوشه..باز میره سوار ماشین پسره میشه،میزنه تو پرش،یه دعوا دیگه راه میندازه!
پوفی کردم و به جای تائید حرفاشون اظهار کردم-اینارو بیخیال…واسه این 3روزگار تعطیلی برنامه تون چیه؟
فرنوش تند گفت-ما میریم کلاردشت…
سارا ابروهاشو داد بالا و گفت-حتما با دیوید اینا!
فرنوش اخمی کرد و با غیظ گفت-ایش!مرده شور…نه خیر تشریف نمیارن!
زبونم رو روی ارتودنسیام کشیدم و گفتم-پس بگو چرا اعصاب نداری!
پشت چشمی نازک کرد و خاموشی کرد…خاک بر سر الاغش که عاشق دم دست ترین پسر فامیلشون شده بود…
رو کردم به سارا و اضافه کردم-تو چی؟
-هنوز برنامه ای نداریم…
آهانی بیان کردم و نگاهی انداختم به ساعتم…ده دقیقه به دوازده بود…
سارا سؤال کرد-تو چه برنامه ای داری؟
با بیخیالی شونه بالا دادم-هیچی…تو اتاقم میشینم…رمان میخونم…چت میکنم…کارت شارژ میسوزونم…با فرح یکی به دو میکنم… میرم حموم… موزیک میگوشم…دنس…
همینجور سریع تند داشتم پشت سر هم ردیف میکردم که فرنوش بیان کرد-کوفت…ببند یه دقیقه!
کف دستم رو گذاشتم رو دهنم … یعنی خفه شدم…
فرنوش با کلافگی اظهار کرد-یه کاری واسم انجام میدین؟
با سارا نگاهی رد و بقلب کردیم و بعد شونه بالا انداختیم…یعنی اینکه اول ححرکت کردو بزن بعد…
-یکیتون باید دیوید رو امتحان کنه….
پقی زدم زیر خنده و به تقلید از خودش اضافه کردم-ایش…مرده شور…
کتاب زیستشو توی سرم کوبید و گفت-زهر…
سارا پرید وسط و کف دست منو که میرفت ،مقنعه ی فرنوش رو بهم بریزه گراهی شد و گفت-چطوری امتحانش کنیم؟
-زنگ بزنید بهش ببینید اهل دوستی هست یا نه….
سریع اظهار کردم-اون که صد در صد…
فرنوش غرید-عادته دل آدم رو پریشون کنی؟
ریز خندیدم و بیان کردم-اوهوووم…
سارا رو کرد به فرنوش و اظهار کرد-این دیوونه رو بیخیال…تا حسام و اتابک و 100تا دیگه رو داره که غم نداره…خودم پشتتم!
واسه جفتشون زبون در آوردم و گفتم-تا کور بشه حسود!
بعد هم براشون دوتا ب*و*س هوایی فرستادم و یه خداحافظ سرسری دادم و دویدم سمت در خروجی….بدم میومد از این بچه بازیا…از مد رفته بود این جور امتحان کردناااا….واقعا که فرنوش بچه بود…
از جلوی آقای حکمتی،سرایدار مدرسه رد شدم رسیدم به در خروجی …
یه نگاه به خیابون انداختم،یه نگاه به ساعتم…3دقیقه به دوازده بود…
هوفی کشیدم و از در مدرسه بیرون اومدم…به طرف سوپر مارکت چسبیده به مدرسه رفتم و یه بسته آدامس خریدم…
همین که پامو از مغازه گذاشتم بیرون،یه پسره محکم بهم تنه زد…
بعدم وایساد و بر و بر نگام کرد….
زیر لب بچه پررویی اضافه کردم و رومو برگردوندم …هروقت دیگه ای بود،4تا لیچار بارش میکردم،ولی جلوی مدرسه،درست نبود…
همون لحظه صدای بوق آشنایی گوش دادم…
سر قد بلند کردم…اتابک رو مشاهده کردم …
تبسمی که میمیل داشت رو لبم بشینه رو قورت دادم و به طرف ماشینش حرکت کردم…
سوار که شدم،بوی ادکلنش،نفسم رو گحرکت کرد….
سریع شیشه رو دادم پایین…
-سلام عرض شد…
با اخمایی که ناخودآگاه توی هم حرکت کرده بودن زل زدم بهش و منقطع گفتم-میخوای حرص منو در بیاری؟میخوای اذیتم کنی؟میخوای بگی میتونی لجبازی کنی…
به نفس نفس افتادم…
متعجب نگام کرد…
تلخ رومو برگردوندم…
کف دستش خزید زیر چراکهه ام…با حرص پسش زدم…
ریه هام میسوختن….حس میکردم نفسم گره خورده…
مجدداً دستش رو رسوند به صورتم…اینبار تلاشی برای کنار زدنش نکردم…
صوتی گراهی شده و بمش تو گوشم جای گرفت-باز که بدخلق شدی…
چقدر قلبم تنگ شده بود برای اینجور حرف زدنش…
-هی هی…مَموشک؟چت شده؟
واقعا نمیدونست؟
کلافه و با خشمگینت نگاهش کردم و بیان کردم-چرا این ادکلن رو زدی؟
چند ثانیه با گنگی نگام کرد و بعد محکم کوبوند تو پیشونیش…
-خاک بر سرم… اصلا حواسم نبود!
به زحمت نفس عمیقی کشیدم…
زبونم رو به لب خشکیده ام که به ارتودنسیام چسبیده بود کشیدم و بیان کردم-آره…کی من مهم بودم که…
اخم قشنگی کرد و دستامو گراهی شد…
-تو همیشه مهمی وروجک!
اخمم رو عمیق تر کردم و رومو برگردوندم…هنوز نفسم سنگین بود…
-اخم نکن!زشت میشی…
-میخوام زشت باشم…هرچند در همه حال از تو زیباترم!
غش غش خندید و بیان کرد-اوهوم!یادم نبود شما پرنسس هستین!
ماشین رو روشن کرد و راهنما زد…اما..
قبل از مسیر افتادن،از توی داشامگاهورد،یه عروسک سیاه و زشت بیرون کشید و داد کف دستم …
همینطور که هنوز میخندید اضافه کرد-خداییش وقتی مشاهده کردمش،اول از هرچیزی یاد تو افتادم…
یه نگاه به عروسکه کردم…اندازه کف کف دستم بود…یه صورت کثیف و لباس چرک داشت و نمکین داشت میریز خندید!
آروم لبخند زدم و اضافه کردم-خودتو تو ویترین نمتوجه شدی؟؟؟
ابروهاشو بالا داد-چطور؟
-چراکه اگه میمشاهده کردی یاد خودت می افتادی!
قد بلند لبخند زد و اضافه کرد-آهان بعله!!
بعد با خنده،از پارک بیرون اومد و اضافه کرد-نمیپرسی چرا اومدم دنبالت؟
با اعتماد به نفس گفتم-اومدی بابت برخوردت عذرخواهی کنی!
اخمی کرد و اضافه کرد-چه مطمئن!عمرا بابت اونروزگار عذرخواهی کنم…هنوزم سر حرفم هستم!
با خروش برگشتم سمتش و بیان کردم-اتابک خان،هیچ وقت…تاکید میکنم،هیچوقت فراموش نکن آقا بالا سر من نیستی!بابک گیر نمیده به چیزایی که تو میخوای گیر بدی!
پوزخندی زد و خاموشی کرد…
در خاموشی رانندگی کرد…
خسته از جو حاکم بیان کردم-کجا میریم؟
جوابی نداد…
پوفی کردم و چند ثانیه بعد گفتم-با تو بودما!
دنده رو عوض کرد و اضافه کرد-میریم یه چیزی بخوریم،بعدم من باهاتون یه صحبتی بکنم!
از جدیتش حرصم گرفت…قلبم میخواست بازم غش غش بخنده….اما،منم بدتر از اون خاموشی کردم…خواستم تا وقتی که اون برای حرف زدن پیش قدم نشده،خاموشی کنم که…
یهو یاد حسام و امتحانش افتادم…باید یه جوری میحرکت کردیم خونه اش!
بیخیال مغرور بازی و لجبازی شدم و اضافه کردم-نه بریم خونه…
بدون اینکه نگام کنه اظهار کرد-میخوام باهات حرف بزنم.
-خب تو خونه حرف بزن!
-تو خونه نمیشه…جدیتش میپره…
پوفی کردم…جدیتت تو حلقم…
با حرص بیان کردم-بریم خونه…من دارم خفه میشم از بوی مگس کشت…
برگشت سمتم و با اخم نگام کرد…
از مشاهده کردن اخمش،دلم خنک شد-اوی…ساری به ادکلنتون توهین کردم…این همونی نیست دوست دختر گرامی تو تولدتون هدیه دادن؟
محکم کوبید روی فرمون و بلند گفت-زیادی داری ور میزنی!
از آوای بلندش،ناخودآگاه سرجام مچاله شدم…
اتابک سر من داد کشید….چی گفته بودم مگه؟…نکنه به خاطر بی احترامی به ادکلنی بود که جی افش خریده بود…
اشک دوید تو دیدهام…
سرم رو انداختم پایین و پلکام رو بیش از حد باز کردم تا اشکام نریزن….
چند ثانیه ای خاموشی شد و بعد صوتی تیک تیک راهنما خاموشی رو شکست.
گوشه ی خیابون وایساد و برگشت سمتم…
رومو برگردوندم سمت مخالف…
کف دستش رو گذاشت رو بازوم…سرمای کف دستش رو راحت میتونستم حس کنم….با صدای گراهی شده ای بیان کرد-نبینم اخمتو…
دیوونه بود به معنای واقعی…نه به وقتی که داد میکشید…نه به الآنش…
-مَموش؟
با حرص برگشتم سمتش…اشک رو تونسته بودم کنار بزنم…
با عصبانیت خیره شدم تو دیدهاشو گفتم-منو ببر خونمون…همین حالا!
با ابروهای درهم لبخند زد و گفت-ئه؟مگه میشه؟؟؟بریم خونه ی من؟ببخشید سریع رفتم…
-ازت متنفر اتابک…از تو که به خودت اجازه میدی سرم داد بکشی و بعد بگی معذرت میخوام…
سرش رو خم کرد و گفت-من شرمنده ام…چیکار کنم آشتی کنی؟
تمایل داشتم بگم منو ببر خونمون که پرید وسط حرفم و اظهار کرد-جز اینکه ببرمت خونه ی خودتون؟
سکوت کردم و رومو برگردوندم…
چراکهه ام رو تو کف دست گرفت و با لحن جدی،اما مهربونی بیان کرد-تو از من متنفری،اما من دوست دارم کوچولو!
یه تبسم افسرده زد…تمایل داشتم بگم منم دوست دارم که یاد قد بلند حرف زدنش سر هیچ و پوچ افتادم و بدتر اخم کردم…
-بریم خونه ی من؟هم من برم دوش بگیرم…هم واست یه نهار خوشمزه بپزم…هم با هم حرف بزنیم؟هوووم؟خوبه؟
نامیل داشته نرم شدم…سرم رو به نشونه ی باشه تکون دادم…باید میراهی شدم توی خونه اش و سوالا رو برای حسام گیر میاوردم…
با مهربونی گونه ام رو ناز کرد و گفت-امتحان خوب بود مَموش؟
-اوهوم…
-نهار کوبیده بخوریم؟
-اوهوم…
-قهری باهام؟
-اوهوم…
یه تای ابروشو داد بالا و استفهامی بیان کرد-اوهوم؟
لبخند زدم و سر تکون دادم-اوهوم!
یهو نگاهاش برق زد….سرش رو آورد نزدیک صورتم و گونه ام رو ب*و*سید…
بعد هم مثل جت عقب کشید!
متعجب از برخوردش،زل زدم به نیمرخ منقبض و گحرکت کرده اش…
توی دلم هرچی دری بری بود بارش کردم-پسره الآغِ روان پریش!!احمق دلربا ! دیووانه ی بی شعور…
تا خونه هردومون سکوت کردیم…
درحالی که من هر دو ثانیه یه بار به این نتیجه میرسیدم-اتابک واقعا دیوونه بود!
تمام مسیر تو خاموشی طی شد…همین که سر کوچه رسیدیم،اتابک بیان کرد-من باید برم یه کم خرید کنم…همرام میای؟
سرم رو به نشونه ی نه تکون دادم…بهترین فرصت بود تا به سوالا برسم…برای همین گفتم-نه کلید رو بده برم خونه.
مسیرنما زد و وارد کوچه شد و گفت-میرسونمت….بعد میرم.
باشه ای اضافه کردم و بعد ادامه دادم-واسم یه بسته آدامس بخر با پاستیل.
خنده ی خوشکلی کرد و اظهار کرد-هنوز عادتای بچگیاتو ترک نکردی؟
ریز خندیدم و اضافه کردم-نه دیگه!مگه تو عادتاتو ترک کردی؟
ابروهاشو داد بالا و بیان کرد-مثلا؟
همینجور که میریز خندیدم گفتم-حالا!
یه تای ابروشو بالا داد و جلوی در وایساد و گفت-وا!
گردنم رو تاب دادم و گفتم-مثل اقدس خانوم نگو وا!زشته.
ریز خندید و کف دسته کلیدش رو جلوم گحرکت کرد و اضافه کرد-خونه بهم ریخته اس!باید ببخشی دیگه…تا دست و صورتت رو بشوری برگشتم.
باشه ای گفتم و از ماشین پایین پریدم…در رو باز کردم و وارد خونه شدم…گند از سر و کله اش بالا میرفت…
مسیررو پر خاک بود و هر گوشه اش یه لنگ کفش افتاده بود…
زیر لب غر زدم-اتابک بی نظم…
از مسیررو گذشتم…جلوی در ورودی صنقلبای صورتیم و مشاهده کردم..ابروهام بالا پریدن..اینا اینجا چیکار میکردن؟
کتونی ها و جورابام رو در آوردم و صنقلبامو پام کردم…مقنعه ام رو از سرم کشیدم و روی مبل ول کردم…
یه نگاه به هال انداختم.نسبت به جادهرو وضعیت بهتری داشت…با اینحال جلوی تی وی بازار شامی بود…یه عالمه سی دی و دی وی دی روی زمین ولو بود…ظرف خالی آجیل و بشقاب پر از پوست تخمه و پسته هم کنارش..اونور ترشم چندتایی مجله و روزنامه ی انگلیسی ولو بود.
پوفی کردم و موبایلم رو از جیب مانتو برداشتم.بعد مانتوم رو درآوردم و کنار مقنعه ام انداختم و به طرف اتاقش دویدم…
همین که در اتاقش رو باز کردم نفسم گره خورد…
بوی ادکلنش همه ی فضای اتاق رو پر کرده بود،البته با چاشنی ای از بوی ا*ل*ک*ل و سیگار…
چینی به بینیم انداختم و با کف دستم محکم جلوش رو گرفتم…داشتم به نفس نفس می افتادم…
نگاهی به دور و بر اتاق انداختم…
به طویله اضافه کرده بود زکی…
لباساش چپ و رو وسط اتاق ول بودن…یه سری سی دی و دی وی دی و مجله و کتاب،به اضافه ی کلی بطری خالی م*ش*ر*و*ب،وسط اتاق دهن کجی میکردن…
از ته دل اضافه کردم-کوفت بخوری…
به طرف قفسه ی درهم و برهم گوشه ی اتاقش دوبدم…
نفس کشیدن هر لحظه سخت تر میشد…
زونکن آب بدجوری تو ذوق میزد…
بازش کردم…
سریع برگه ی آخر رو آوردم…حسام اسم درس رو برام اس ام اس کرده بود…بازاریابی و مدیریت بازار.
چند تا ورق برگردوندم تا به صفحه ی مورد نظر رسیدم…
روی زمین چمپاتمه زدم و از سوالا عکس گحرکت کردم…
همین که میل داشتم زونکن رو ببندم،آوای قیریچ قیریچ لاستیکا،روی سنگ ریزه های کف حیاط بلند شد….
با سرعت نور زونکن رو توی قفسه جا دادم و از اتاق بیرون پریدم و شیرجه زدم تو کف دستشویی…
تمام تلاشم رو برای نفس کشیدن به کار گراهی شدم…
ته گلوم میسوخت،شقیقه هام قلب قلب میزدن…احساس خفگی میکردم…حس میکردم هوا رو نمیتونم درست ببلعم…
-مموشک؟کجایی ؟بهانه؟
یه نگاه به صفحه ی گوشیم انداختم…بدنم میلرزید…
نمیتونستم گوشی رو قایم کنم…اتابک فضول بود…مطمئنا به فایلا سرک میکشید…
-مموش؟قایم شدی؟
چنگ زدم به یقه ی اسکی لباسم…
گوشیم بزرگتر از اونی بود که بتونم توی لباسم قایمش کنم و مشخص نباشه!
تقه ای به در خورد…
-بهانه؟
گوشی هنوز تو دستم بود…
گذاشتمش بین کش شلوار و بدنم…
کف دستام میلرزیدن…نفسای کوتاه و تند میکشیدم…
بلوزم رو مرتب کردم…مشخص نبود…
با آوایی که از ته چاه در میومد اضافه کردم-الآن میام…
صوتی دادش کشیده شد-چته؟چرا آوات همچینه؟
دستگیره رو با شدت بالا پایین کرد…
دلم شتاب‌زده تند میزد…حس میکردم اشک جمع شده تو نگاهام…
به طرف در راهی شدم…توی قلبم به حسام و اتابک بد و بیراه میگفتم…
کلید رو توی در چرخوندم و بازش کردم…
اومدم چیزی بگم که نالید-بهانه….
یقه ی لباسم رو کشیدم و نالیدم-اسپری تو کیفمه…
هنوز جمله ام تموم نشده بود که دوید سمت کوله پشتیم…
به دیوار تکیه دادم و نشستم….
نفسم هنوز گره خورده بود…
با حرص زیپای کیفم رو باز میکرد…همه ی محتویات کوله رو بیرون ریخت تا رسید به اسپری…
برش داشت و دوید سمتم…
جلوم زانو زد و گذاشت جلوی دهنم…
خیره شدم تو دیدهای نگرانش..نگاهایی که با یه لایه اشک پوشیده شده بودن…
آوای پیس تو گوشم پیچید..باز شدن مجاری تنفسیم رو حس کردم…تونستم عمیق نفس بکشم…
یه فشار دیگه هم به اسپری داد…
راحتتر تونستم تنفس کنم…
یه قطره اشک از گوشه ی دیدهم سر خورد…
یه قطره اشک از نگاهش افتاد…
هنوز بوی اون ادکلن لعنتی رو میداد…
همین که تونستم حرف بزنم،با خروش گفتم-داری خفه ام میکنی با این بوت!
از جاش بلند شد…
اشک تو نگاهای قرمزش حلقه زده بود…بدون حرف به طرف اتاقش دوید…
از سر جام کشیده شدم و به روان پاکش درود فرستادم و به طرف وسیله هام که روی زمین پخش و پلا بودن رفتم…گوشیم رو توی کوله ام گذاشتم…
اسپری دست اتابک مونده بود…
مانتوم رو پوشیدم..
پسره ی روانی!!اداعای دوستیش میشه و باز این ادکلن رو میزنه…وقتی میدونه قراره بیاد دنبال من…
آه تلخی کشیدم…مشکل من ربطی به اتابک نداشت…اونم مثل این همه آدمی که هر روز با بوی عطر و ادکلنشون آزارم میدادن…
اشک بار دیگر توی نگاهام حلقه زد…
من چرا نمیتونستم بوهای خوب رو استشمام کنم؟مگه من قلب نداشتم…منم عاشق شدم دوش عطر و ادکلن بگیرم…
منم خوشامگاهو بودن رو دوست داشتم…اما…نه تنها خودم از این نعمت محروم بودم…همه رو هم محروم کرده بودم!
مغرور تر از اینی بودم که به اشکام اجازه ی جاری شدن بدم…همون یه قطره ،برای یه ماه کفایت میکرد…
به خودم که اومدم لباسامو پوشیده بودم و داشتم میراهی شدم سمت در…
امروز به اندازه ی کافی اعصاب خودم و اتابک رو بهم ریخته بودم…حوصله یه کل کل دیگه رو نداشتم…
هروقت میبیان کرد میخواد باهام حرف بزنه،میدونستم که یه جر و بحث پیش رو داریم…
صنقلبام رو توی کوله ام گذاشتم…
داشتم جورابامو پام میکردم که آواشو از پشت سرم گوش دادم-کجا به سلامتی؟
برگشتم سمتش…
خدا همه ی کیانیا رو شفا بده…اون از بابک که وسط دی ه*و*س میکنه بره رو پشت بوم بخوابه،اینم از اتابک که با یه شلوارک و بدن خیس،وسط خونه در حال رژه حرکت کردنه!!
-خونه مون!
کنارم رو پله ها جای گرفت…
با غر گفتم-سرما میخوری…تنت خیسه!
پوزخندی زد و اضافه کرد-وقتی تو با یه مانتوی یه لا میری بیرون،یعنی هوا گرمه دیگه!
نفس عمیقی کشیدم…دیگه بوی عطر نمیداد…بوی شامپو میداد فقط…به خاطر من دوش گحرکت کرده بود بچه ام…نازی!
-من زیر مانتوی یه لام،یه یقه اسکیه کلفت تنمه!
-منم زیر این پوست نازک،یه لایه کلفت چربی دارم!
نگاهی به بالا تنه ی خوش فرمش کردم و اضافه کردم-اما من فقط عضله میبینم!
کف دستی توی موهای خیسش کشید…با حرصی که نمیدونم از کجا سرنگاهه میگحرکت کرد بیان کرد-بحث نکن با من…میگم کجا میری؟
منم حرصی جواب دادم-ای بابا!اظهار کردم بهت که…میرم خونمون!
-مثلا قرار بود امروز اینجا باشی !
-قرار بی قرار…میخوام برم خونه خوابم میاد!
پوفی کرد و کشیده شد…
زیر بازوم رو گرفت و کشون کشون به طرف کاناپه برد…
بی توجه به داد و بیدادای من،روی مبل نشوندتم و یکی از دی وی دی هاش رو هول داد تو دستگاه و گفت-بشین فیلم ببین…من غذا میپزم…
تمایل داشتم اعتراض کنم که قیافه ی بدبختی به خودش گرفت و کف دستش رو برد سمت ریش نداشته اش-ازت خواهش میکنم!
لبخند زدم…خوشم میومد اذیتش کنم…از اینکه بیاد خواهش کنه خوشم میومد….از اینکه رو اعصابش لی لی کنم و اون فقط خاموشی کنه خوشم میومد…خلاصه منم یکی از همین کیانی های دیوونه بودم دیگه!
باشه ای گفتم و با لحن کف دستوری ادامه دادم-آدامس و پاستیلمم بیار…بعد از نهارم نون خامه ای میخوام…
با محبت نگام کرد …نگاهش جز محبت یه چیز دیگه هم داشت که ازش سر در نمیاوردم…نگاه مرموزش رو از نگاه کنکاشگر من گحرکت کرد و به طرف آشپزخونه رفت……
نگام خزید روی عضله ی قوی پشت ساق پاش…یه لحظه کلی غم،توی قلبم جای گرفت…
قلبم سوخت برای اتابکی که نه از نظر قیافه کاستی ای داشت،نه هیکل،نه تحصیلات،نه پول و خونواده…فقط یه عیب داشت…عیبی که برای منی که از وقتی چشم باز کرده بودم و تو این شرایط دیده بودمش عیب نبود….اما از دید به‌شدتا عیب بزرگی به حساب میومد،اونم…کوتاه بودن پای راستش بود…البته فقط 4سانت…ولی همینش….
با بسته ی آدامس و پاستیل برگشت…
فیلم رو پاز کرد و کنارم قرار گرفت و اظهار کرد-تو فکری…
بهش تبسمی زدم…تبسمم رنگ ترحم داشت…فکر کنم فهمید چراکه اخم کرد!بسته ی پاستیل رو روی پام گذاشت و سریع بلند شد و بیان کرد-من که میگم نخور تا سیر نشی!اما اگه به‌شدت مشتاقی الآن بخوری حداقل کم بخور…من میرم آتیش درست کنم واسه کباب…
هنوز یه قدم برنداشته بود که اضافه کردم-اتابک؟
برگشت سمتم…با همون محبت خاص نگام کرد-جانم؟
نفسم رو فوت کردم و گفتم-یه چیز بپوش بعد برو بیرون!
با تبسم کمرنگش،سری تکون داد و به طرف آشپزخونه راهی شد….
سعی کردم نگاهم رو از جاده راهی شدنش بگیرم تا بیشتر غصه نخورم…دیوونه به حرفمم گوش نکرد که!از سر جام کشیده شدم و به طرف اتاق بو گندوش رفتم….باید یه چیزی میبردم تنش کنه…هممدت به این فکر کردم،از مشاهده کرد من اتابک همه چیز تموم بود!من بهش افتخار میکردم…..
اتابک
با کلافگی پیاز رو رنده کردم….مطمئن بودم چشمام از اینی که هست سرخ تر نمیشه…اون زهرماری دیشامگاه و شامپوهای امروزگار،به کلی سفیدی چشمم رو نابود کرده بودن….حالا پیازم بود…بیخیال اینا!بهانه رو بگو!
وای خدا…به معنای واقعی گند زدم…
اصلا یادم نبود روی بوی عطر و ادکلن حساسه…
بیشتر از یه ماه بود نمتوجه شده بودمش…واسه همین فراموش کرده بودم….لعنت به من…
باز صورت مچاله شد و نگاهای پر اشکش اومد جلوی چشمام…
کم مونده بود سرم رو بکوبونم به کابینت رو به روم!به خاطر من به این روز افتاده بود…به خاطر منِ لعنتیِ بی احتیاط….
سیخای کبابی رو از کابینت برداشتم…با تمام حرصم رو سر گوشت و پیاز خالی کردم…با تمام قدرت چنگشون زدم..
تو مغزم ولوله ای بود…
من که دو دقیقه حضور نزدیکش رو تو ماشین نمیتونستم تحمل کنم،بیاد اینجا چی میشه!ای خدا…
اینقدر ذهنم درگیر بود که ندرک کردم چطوری گوشتارو سیخ زدم…
همین که به سیخ کشیدمشون یادم اومد نمک و فلفل نزدم…
عصبی نفسم رو بیرون فرستادم و مسیر افتادم سمت بالکن…چه غذای بی مزه ای قرار بود به خوردش بدم…
صوتی غر غرش رو از پشت سرم گوش دادم…
-میگما!چرا امروزگار پریشونی؟
برگشتم سمتش…
موهاشو دم اسبی پشت سرش بسته بود و یه بافتنی یقه اسکی سورمه ای که بدجور به پوست سفیدش میومد تنش بود…
سعی کردم لبخند بزنم-طوریم نیست !
ابروهاشو داد بالا و اومد نزدیک…سینی رو از کف دستم گرفت و سوییشرتم رو دستم داد و گفت-ل*خ*ت وسط خونه مسیر نمیرن آقای مبادی آداب!!اونم تو این سرما!
قلبم ضعف حرکت کرد برای این بزرگونه حرف زدنش…مبادی آداب!نه بابا!
نگاهم رو به زحمت از نگاهای خمارش گرفتم و سوییشرت رو پوشیدم…
-موهات خیسنا!
به طرف بالکن رفتم و اظهار کردم-هوا خوبه!
دنبالم اومد توی بالکن…حضورش معذبم میکرد…اون بیخیال!من کلافه…
-چرا نمیریم تو حیاط؟
تمایل داشتم جوابشو بدم که متوجه شدم هیچی رو موهاش نیست.به جای جواب با حرص بیان کردم-برو یه چی بذار سرت بعد بیا اینجا!میبیننت!
ابروهاشو داد بالا و اضافه کرد-تو ل*خ*ت بیای نمیبیننت؟
با حرص بیان کردم-با من یکی به دو نکن!
خونسرد روی صنقلبی دم در جای گرفت و زل زد به پنجره ی رو به رو و اظهار کرد-من به تو کاری ندارم!کبابت رو درست کن!منم نگاه میکنم ببینم پسرشون هست یا نه!
این جمله رو با یه حالتی اضافه کرد که مشخص بود سعی میکنه نخنده!
زیپ سویی شرتم رو باز کردم و درحالی که سعی میکردم نخندم اظهار کردم-منم در بیارم اینو،شاید دخترشون اومد منو دید یه نظری شد!
غضب ناک برگشت سمتم و گفت-بکش بالا زیپتو!
پوزخندی زدم و بی توجه به بادی که سینه ام رو میسوزوند اظهار کردم-برو بابا!کف دستور میده واسه من!
انگار متوجه شد دارم سر به سرش میذارم…اومد جلوم وایساد…یه تبسم اغواگرانه ای نثار صورتم کرد…تبسمش….شاید شیطون بود…شاید خودش نمیدونست چیکار میکنه با دلم این خنده هاش!!بچه بود…سرش نمیشد این خنده ها چه ها به روزگار من میاره!!
اومد یه سانتی متریم….کف دستای طریف و گرمشو گذاشت رو پوست بدنم….قلبم به کوبش افتاد…
هنوز اون تبسم رو لبش بود…
لباشو داد جلو و سرش رو بالا گحرکت کرد…یه جوری به لبام زل زد که اظهار کردم الآنه که بب*و*ستم….
دلم داشت از سینه ام میزد بیرون…رگ گردنم میراهی شد که منقبض شه…شقیقه هام نبض میزدن…
خون دوید تو رگام….نفسم داشت قطع میشد…من در مقابل بهانه بی جنبه بودم!
تا میل داشتم واکنش نشون بدم…روی سینه ام سوخت…
ناله ای کردم…
بهانه تند کشید عقب…
غش غش لبخند زد و اضافه کرد-حالا با خیال راحت سویی شرتتون رو در بیارید تا دختر همسایه نقاشی های تنتون رو ببینه…
بعد همینطور که میخندید راهی شد تو و در رو بست…
عصبی دندونامو روی هم فشار دادم…
با این سنم شدم بازیچه یه نیمچه بچه!
پوستم هنوز میسوخت…رد ناخنهای بلندش رو پوستم مونده بود و زیر ریز داشت از روشون خون میزد بیرون!
میون برآشفتهت خنده ام گرفت!از شیطنتاش!از کف دستوراش…از حسادتش…
غر زدم-سینه ام رو خراشوند دختره!
چشمامو بستم…
شاید بهانه از سر وابستگی زیاد بعضی کارارو میکرد و حرفارو میزد…ولی من عاشق شدم اسمشو بذارم دلبستگی…قلببستگی ای که شاید خودشم ازش بیخبر بود!!
پوزخندی زدم و همینطور که زیپ سویی شرتم رو بالا میکشیدم گفتم-هیشکی قلببسته ی عموش نمیشه!!!
پوزخندم تبدیل شد به یه تبسم تلخ….یه غم بزرگ…یه غصه ی بی حد و حساب!!غمی که حاصل یه محبت به شدت ممنوعه بود!
کبابارو از سیخ جدا کردم و گذاشتم لای نون و با سینی گذاشتم تو فر تا داغ بمونه!
حاصل ده سال تنها حیات کردن این بود که یه کدآقا شده بودم…ترشی مورد علاقه ی بهانه رو که روشنک هردفعه از شیراز میاورد و نمیدونم اسمش چی بود توی ظرف ریختم…
بازم از اونجایی که مموش جان گوجه ی کباب شده دوست نداشتن خام خرد کردم و گذاشتم کنار ترشیا…
نوشابه هم فقط پپسی میخوردن…اونو هم حاضر کردم و روی میز گذاشتم…
همینطور که کبابارو از فر درمیاوردم داد زدم-پیشی خوشگله،بفرما نهار!
شیرجه زد تو آشپزخونه و انگار نه انگار که زده بدنم رو آش و لاش کرده اظهار کرد-بلاخره من پیشیم یا مموش؟
تا اومدم جواب بدم،نگاهشو دوخت به میز غذا و اظهار کرد-ئه!به این زودی؟دختر همسایه نبود نه؟
ریز خندیدم و همینطور که صنقلبی رو عقب میکشیدم تا بشینه اضافه کردم-نه نبود!
-ئه!بد شد که!
روی موهاشو ب*و*سیدم و گفتم-نه دیگه!زیادم بد نشد…شما زودتر به نهارتون رسیدید!یه حسی بهم میگه حسابیم گرسنه بودی!
داشت به ترشی ناخونک میزد…بیخیال خندید و اضافه کرد-آره!به لطف فرح جون امروز صبحونه کوفت میل کردیم!
بعد غش غش خندید…
از خنده هاش وحشت کردم…اینکه…پشت بیخیال لبخند زدنش…وای نه!یه نفرت عمیق و …یه غصه ی پنهون…
هنوز داشتم نگاش میکردم…دهنش رو پر کرده بود از ترشی…داشت تو لیوان واسه خودش نوشابه میریخت…
یه تیکه گوجه هم کف دستش بود و منتظر بود دهنش خالی شه تا بخوره…
مثل همواره داشت خودش رو با تنقلات سیر میکرد…
هنوز نگاهش غم داشت…اما…غمی که توی یه دریای بیخیالی گم شده بود!
هراسیدم….از حرفی که قرار بود بهش بگم وحشت کردم…
از ری اکشنش وحشت کردم…از اینکه این بیخیالی گم شه تو دریایی از غم…من اصلا این مورد رو نمیپسندیدم…من بهانه ی بیخیال رو عاشق شدم…
با دهن پر بیان کرد-چیه؟
نگاهم رو ازش گحرکت کردم و تبسم زدم و اظهار کردم-هیچی داشتم فکر میکردم!
لبخند زد و گفت-باز از اینا داری؟
به ظرف ترشی اشاره کرد…
سرم رو تکون دادم-روشنک آورده بود…
هنوز داشت میخندید…به چی رو نمیدونم…ولی خنده هاشو دلبسته شدم…حتی اگه با دهن پر باشه!حتی اگه دندونای کج و کوله اش رو با برق براکتایی که کش صورتی داشتن به نمایش بذاره…
یه تیکه از نون رو جدا کرد و اظهار کرد-واسه ماهم آورده بود…من سه روزگاره دخلشو آوردم…
بعد ابروهاشو داد بالا-میدی ببرم خونه؟تو که نمیخوری!
با جون و قلب اظهار کردم-ببر همشو…ولی به شرطی که اول غذا بخوری بعد اینارو!
قیافه شو مچاله کرد و اظهار کرد-من غذا بخورم؟اونم دستپخت فرح رو؟عمرا!
یه تیکه کلم گذاشت تو دهنش…باز رفت تو فاز بیخیالی…
دیدهامو روی هم فشار دادم…باید سر درمیاوردم چی داره به روزگارش میاد…پس بگو چرا اینقدر نحیف شده بود!فرح داشت چیکار میکرد باهاش؟
نون چرب زیرش رو برداشتم و یه تیکه کباب گذاشتم بینشو گراهی شدم سمتش و گفتم-بیا اینو بخور…سیر کردی خودتو که..
لقمه رو از کف دستم گحرکت کرد و همینطور با ولع گاز زد و اضافه کرد-اووووووم…قلبم واسه غذای خونه تنگ شده بود!!!
وقتی داشت این جمله رو میبیان کرد مغزم سوت کشید…
ابروهام بالا پریدن-مگه تو خونه تون غذا نمیخوری؟
لبخند زد….مجدداً لبخند زد….
این ریز خندیدناش داشت دلواپسم میکرد…عادی نمیلبخند زد اصلا!
-چرا!…تو…خونه…فقط کره عسل…میخورم!
عصبی شدم…با حرص اضافه کردم-نهار،شام؟
نگاهاش برق زد…یه برق ترسناک!بهانه داشت مضطربم میکرد…
-اوه!از اینا بدم میاد…نهار؟شام؟ایش!!!من ناگت میخورم،سوسیس،سوسیس بندری از این چرکا!!!وای عاشقشم!نون خامه ای! پاستیل، پفک…آهان آدامسامم دیگه قورت نمیدم…اضافه کردم بهت بگم تا کمتر غصه ی روده هامو بخوری…
یه لقمه ی گنده گرفت و با ولع خورد….
هنوز لقمه اش رو فرو نداده بود که کلی ترشی چپوند تو دهنشو سه ثانیه بعد یه لیوان نوشابه روش…
مغزم دیگه کشش نداشت…
در عرض یه ماه،اینقدر تغییر کرده بود؟
دیدهامو روی هم فشار دادم…چی داشت به سرش میومد….همیشگی شکمو بود،اما نه به حدی که شبیه قحطی زده ها باشه…
اشتهام به کل کور شد…
فرح!
میدونستم زیاد باهاش برخورد خوبی نداره،ولی…
پلکامو روی هم فشار دادم…
آوای بهانه بلند شد-چرا نمیخوری؟
سعی کردم خونسرد باشم…اما شدنی نبود…
با آرامش ساختگی گفتم-سرم یه کم درد میکنه!
اخماشو توی هم کرد و گفت-ای بابا!باد خورد تو کله ات دیگه…ببین این نتیجه ی حرف گوش ندادنه!
اشک جمع شد تو نگاهام…
هیچ کدوم از حرکاتش عادی نبودن…نه بیخیالیش…نه مضطربیاش….
سرم رو انداختم پایین و خودم رو با غذام سرگرم کردم…
برعکس من که تمام مدت داشتم با غذام ور میرفتم،بهانه با اشتهای تمام غذاشو خورد…بعدم کشیده شد و دبه ی ترشی رو برداشت و کنار کوله پشتیش گذاشت تا وقت حرکت کردن با خودش ببره…
بعد برگشت تو آشپزخونه…تمایل داشت میز رو جمع کنه که نذاشتم…
با بی حوصلگی اظهار کردم-طلعت بعد از ظهر میاد…تو نمیخواد…
آستیناشو بالا زد و بیان کرد-ظرفارو بشورم حداقل…
کف دستشو گراهی شدم و اضافه کردم-نمیخواد..بیا بایـَد….
حرف تو دهنم ماسید…
نگام خزید روی ساعد کبودش…
ابروهام ناخودآگاه توی هم گره خوردن…
بهانه رد نگاهم رو گحرکت کرد…
سریع آستینش رو پایین داد و گفت-بریم حرف بزنیم؟
نگاهم رو بالا آوردم و گفتم-دستت چی شده؟
بیخیال شونه بالا داد و گفت-هیچی…یهویی اینجوری شد!
اخم کردم و تقریبا کشیده گفتم-دروغ بهانه؟
کف دستشو از کف دستم بیرون کشید و با اخم گفت-چرا باید همه چیز رو برای تو توضیح بدم؟چرا اتابک؟هیچ در ذهنش گذراندی گاهی زیادی فضول میشی؟
یه قدم بهم نزدیک شد…با اخم…با غضب…رو پنجه هاش کشیده شد و خیره شد تو نگاهام…
انگشت اشاره رو نشونه گحرکت کرد سمت سینه ام و محکم ضربه زد و با جدیت تکرار کرد-تو….آقا بالاسر من….نیستی!
بعد هم پشتشو کرد و از آشپزخونه بیرون رفت…
چند ثانیه طول کشید تا از بهت حرکاتش بیرون اومدم…
نمیگم چموش و پرخاشگر نبود…بود…اما…حداقل یه احترام بزرگتر کوچیکتری سرش میشد…این دیگه از حد گذشته بود…
محکم کوبیدم به پیشونیم…
سعی کردم فکر کنم اینا همش عادیه…
اما…
مغزم کم کم داشت ارور میداد…
بهانه کف دست کمی از آدولیی روانی نداشت!!!حداقل حرکاتش اینارو بهم میفهموند….
پیشونیم رو کوبیدم به کابینت و نالیدم….-خدایا کمک خودت کمکم کن!
بهانه
بعد از مدتها با شکم پر از غذا،نه هله هوله،روی مبل ولو شدم…
از فیلمه تقریبا هیچی نمتوجه شده بودم با اینحال زل زدم به صفحه ی تلویزیون…
غذای اتابک بدجوری بی نمک بود…اما بسیار چسبید…کوبیده هاش خوردن داشتن!هرجوره!حتی بدون نمک…
فقط نمیدونم با این فضولیاش چطوری کنار بیام!!!اگه بخوام حرف بزنم میشه درد و قلب!!درد و دلم یعنی خط کشیدن رو عهد و قول و قرارام!من فقط و فقط با مامانم درد و دل میکنم…
چشمامو فشار دادم…پلکام کم کم داشتن سنگین میشدن….امروزگار پنجشنبه بود…باید یه سر میراهی شدم بهشت زهرا…
عجیب خوابم میومد…اما..
باید پلکامو باز نگه میداشتم…
کشیده داد زدم-اتابک؟
سرش رو از آشپزخونه بیرون آورد….یه طوری نگام کرد که معنیشو نفهمیدم،اما مطمئن بودم داره بهم میگه دختره ی پررو!یه عالمه دری وری بارم کرده باز داره صوتم میکنه!
بیخیال بابا!
شونه هامو بالا دادم و اضافه کردم-منو میبری پیش مولینم؟
نگاهی که نمیدونم چطوری بود یهو مهربون شد…
تبسم دلبری زد و پلک زد…
ساعت رو نگاه کردم…2بود…باید مسیر میفتادیم!
-پس من لباس بپوشم؟
از آشپزخونه بیرون اومد و بیان کرد-اول بشین حرف بزنیم…بعد…
زبونم رو به لبم کشیدم و اضافه کردم-تاریک میشه هوا!
دستش رو روی شونه ام گذاشت و وادارم کرد بشینم..
خودش هم کنارم جای گرفت و گفت-نیم ساعت اینور اونور فرقی نداره…بشین باهات حرف دارم!
بی حوصله سرم رو تکون دادم…بدجور قلبم میتمایل داشت دیدهامو ببندم و بخوابم…ولی با وسوسه ی خوابیدن مقابله کردم و در مقابلش 4تا خمیازه ی پر و پیمون کشیدم..
اتابک با ظرف نون خامه ای برگشت…اصلا کی رفته بود تو آشپزخونه که بخواد برگرده؟
بار دیگر خمیازه کشیدم و نون خامه ای هارو از دستش گرفتم….یه دونه اشو که از بقیه چاق تر بود جدا کردم و گاز زدم…
اتابکم یکی برداشت و گاز زد…
نمیدونستم چیکارم داره که میخواد حرف بزنه…
حتما باز بساط نصیحت کنون جاده انداخته بود !خدا بخیر بگذرونه!
با ل*ذ*ت شیرینیمو خوردم و زل زدم به اتابک که هنوز خیره بود به شیرینی گاز زده اش….
برای اینکه از فکر درش بیارم بیان کردم-اگه نمیتونی بخوریش بدش من!
نگاهش رو هول داد بالا…
با منگی اضافه کرد-چیو؟
خندیدم و به شیرینی توی کف دستش اشاره کردم…
مهربون نگام کرد و شیرینی رو به طرفم گحرکت کرد…
با کلی کیف نون خامه ای اتابک رو هم خوردم…
نگام به بقیه ی محتوی ظرف بود…ولی…فکر شکم درد بعدش مانع شد تا سومی رو هم ببلعم!
اتابک بلاخره زبون باز کرد…
برخلاف همیشگی که موقع حرف زدن زل میزد تو نگاهام…اینبار مشخص بود کلافه اس،چون گیر داده بود به ریش های فرش و داشت با انگشتای پاش بازیشون میداد…
قلبم شور میزد…حس خوبی نسبت به این حالتش نداشتم…
با یه هوفی شروع کرد به حرف زدن-نمیدونم در جریان بودی یا نه که بابک دنبال کارای مهاجرت بود؟
نگاه متعجبم دوخته شد به دهنش…
سرش رو بالا گحرکت کرد تا واکنش منو نسبت به حرفش ببینه….
متعجب بودم…ولی ته قلبم خرسند بود…
خوشحال از اینکه قرار بود از ایران بریم!مشتاق منتظر شنیدن ادامه ی حرفاش شدم…
خیره شد تو چشمام…تعجبم رو دید و اظهار کرد-خب انگار درجریان نبودی…کارای حرکت کردنشون درست شده!
اومدم بگم آخ جون که…
رفتنشون؟
اتابک اظهار کرد حرکت کردنشون؟؟؟
ناضافه کرد رفتنتون؟
مغزم قاطی کرد…
خیره شدم تو صورتش…
با گیجی فقط نگاهش کردم…
قلبم داشت شور میزد!
یه چیزایی کف دستگیرم شده بود اما….
دعا میکردم فکرام اشتباه باشن…ولی!کی دعاهام م*س*تجاب شده بودن که بار دوم باشه؟
اتابک نفس عمیقی کشید و گفت-تا قبل از عید از ایران میرن!
منقطع بیان کردم-میرن؟؟؟
اتابک آهی کشید-بابک،فرح و….
تا تهشو راهی شدم!!!پوزخندی زدم-شایان!
سرم رو انداختم پایین تا نگاه مهربون اتابک که رنگ ترحم داشت نبینم…
پس زده شده بودم!!به واضحترین صورت!به علنی ترین روش!
بغض چنگ انداخت به گلوم…
دلم پیچ خورد از نفرتی که توش جا خوش کرده بود…
نفسم گره خورد به خاطر اینهمه بی مهری!فرح بلاخره زهر خودش رو ریخت!
صدای اتابک رو مگوش دادم اما نمیمتوجه شدم چی میگه…
فقط گیر کرده بودم تو یه گردابی که هرلحظه بیشتر بدبختیم رو به رخم میکشید…
-تو میای اینجا!با من زندگی میکنی…
فقط نگاهش کردم…
حس کردم خودکشی کرده تا این حرفا رو بهم بزنه…
نفسم رو فوت کردم…
محکم تر از این حرفا بودم که بخوام گریه کنم…التماس کنم یا چه میدونم…مظلوم نمایی کنم!
اشکامو کنار زدم…
هیشکی تو این عالم لایق اشکای من نبود جز مولینم!
از سر جام قد بلند شدم و با لحنی که خودم از ملایمشش در تعجب بودم گفتم-واسه همین امروزگار بهم نهار دادی؟
غش غش لبخند زدم تا ته مونده های بغضمم از تو گلوم کنار بزنم…
-کاش زودتر تصمیم به راهی شدن میگرفتن !
مانتومو چنگ زدم و بی توجه به نگاه متعجبش گفتم-از این به بعد هرروزگار از این غذاها میخورم…
دکمه هامو بستم و ادامه دادم-چی بهتر از این؟
مقنعه ام رو عصبی کشیدم روی سرم-فقط حیف مزاحم تو و دختر همسایه میشم…
اتابک هنوز داشت منگ نگام میکرد!!توقع داشت به خاطر این خبر عز و چز راه بندازم که منم ببرن؟عمرا!هنوز منو نشناختن!
کوله ام رو از روی زمین چنگ زدم…
دبه ی ترشی رو برنداشتم…همین روزگارا برمیگشتم اینجا!ببرم تو اون خونه،فرح و شایان بخورن؟خب کوفت بخورن…خودم میام اینجا تنها همشو میخورم…
اتابک هنوز مثل شله زرد داشت نگام میکرد…بهش توپیدم-خب لباس بپوش بریم تاریک شد!
سرش رو تکون داد…چند دفعه ای پلک زد و بعد شیرجه حرکت کرد سمت اتاقش…پوفی نفسم رو بیرون فرستادم و بیان کردم-خب بهانه خانوم!!! رسما بی خانمان شدی!تبریک خوشگله!!!
بیخیال غش غش لبخند زدم و به طرف جادهرو رفتم!جورابام توی کتونیام منتظرم بودن!
اتابک
تمام طول مسیر به بیرون زل زده بود…هیچی نمیبیان کرد…تو یه سکوت حال بهم زن غرق شده بودیم…
یه چندتایی سوال ازش پرسیدم اما سرسری جواب داد…تمایلی برای حرف زدن نداشت…
گیج شده بودم،واقعا نمیدونستم در اون لحظه باید چطوری باهاش حرف بزنم،چه برخوردی داشته باشم یا هرچی!
اینقدر از برخوردش توی خونه متعجب بودم که به اندازه ی یه ماه طول میکشید تا از هنگی بیرون بیام!
منی که ادعا میکردم میشناسمش،داشتم کم میاوردم…در مقابل راهی شدارای عجیب و قلبشوره آورش!!!
-تو فکری!
هوفی کرد و گفت-خوابم میاد!
نمیمیل داشتم بازم خاموشی بینمون حاکم شه-چرا نخوابیدی پس؟
برگشت و نگاه عاقل اندر سفیهی نثارم کرد و اضافه کرد-توقع داشتی نیام دیدن مولینم؟فکر خواب واسم ارزشمندتر از مامانمه؟آره؟
من فقط میخواستم به حرف بگیرمش…وگرنه میدونستم قرار پنجشنبه اش رو تحت هیچ شرایطی حاضر نیست بهم بزنه…
زبونم رو به لبم کشیدم و اظهار کردم-اگه از ایران میراهی شدی،دیگه نمیتونستی بیای بهشت زهرا!
اینو گفتم تا یکم از غمگینیش رو کم کنم…
-میدونم!…
با جدیت زل زد به نیمرخم و ادامه داد-تمایلی به رفتن ندارم…
روشو برگردوند و آه کشید…شایدم نفس عمیق بود…نمیدونم،به هر حال از گوشه ی چشم مشاهده کردم که داغی نفسش بخار شد روی شیشه سرد ماشین!
-واقعا نمیمیل داشتی بری؟
خاموشی کرد…
یه سکوت پرحرف…
آه خفه ای کشیدم…رسیده بودیم…
ماشین رو پارک کردم و پیاده شدیم…
صورتش مثل گچ سفید شده بود و لباش میلرزیدن…
میدونستم سردشه…نمیدونم چه اصراری داشت که لباس گرم نپوشه!
جاده افتاد …بی آوا دنبالش رفتم…
رسیدیم…
زانو زد کنار قبر کسی که برای همه عزیز بود…برای من کف دست کمی از روشنک نداشت…زانو زد کنار قبر مولینش…
برگای خشکیده رو از روی قبر کنار زد…
کف دست کشید رو اسم…یاد کیانی!
با یه صورت بی حس و یخی خیره شد به اسم…
زیر ذره بین گحرکت کردم حرکاتش رو…
فقط خیره شده بود به اسم…مات و سنگی!
کف دستش روی اسم بود هنوز…
یه ذره هم تکون نمیخورد…
دلم به درد اومد از اینهمه خاموشیش…
دور و برمون نسبتا خلوت بود…
با اینحال صوتی مداحی میومد…صوتی گریه…بوی گلاب و حلوا….چقدر قلبگیر بود این مکان…
بیست دقیقه ای مات سنگ قبر بود…
کم کم داشتم دلواپس میشدم…
فکرای بدی تو سرم رژه میرفتن…
اینکه نکنه یخ زده باشه…نکنه همینجوری مات بمونه….
داشتم به خودم لعنت میفرستادم که چرا تمایل داشتم باهاش حرف بزنم…کاش گذاشته بودم خود بابک بگه…
یهو سرش رو آورد بالا…
نگاهاشو بیش از حد باز کرده بود…
وحشت کردم…از گردی و بیرون زدگی چشماش ترسیدم…
با صدایی که به شدت ضعیف و خفیف بود گفت-بریم!
تند بلند شد…
همین…اصرارش برای اومدن به آرامگاه همینقدر بود…
بیاد بشینه،زل بزنه به اسم….بدون ذره ای حرف و درد و قلب…ذره ای احساسات به خرج دادن،سنگ رو لمس کنه و بعد بگه…بریم!
چند قدمی دور شد…
تیکه سنگی برداشتم و روی سنگ قبر زدم و فاتحه ای خوندم…
برای تک تک عزیزایی که اون حوالی دفن بودن…
آقاجون…مولین…خاطره…
نفسم رو پر آوا بیرون دادم و از جام کشیده شدم…بهانه ده متری ازم جلوتر بود…
خودم رو بهش رسوندم…
بازوش رو گرفتم…
تکون خورد…
لباش به سفیدی میزدن…بازوش تو کف دستم میلرزید…
نگاهای سردش رو دوخت تو نگاهام…قلبم لرزید از اینهمه پوچی…از اینهمه خلا نگاهش…
زبونم بسته شد…یادم حرکت کرد چی میتمایل داشتم بهش بگم…
صوتش رو از اعماق گلوش متوجه شدم…
-من نمیرم خونه ی بابک…
خونه ی بابک….خونه ی بابک….تو سرم چرخ خورد…در عرض 2ساعت و نیم،خونمون شد خونه بابک…نگاه غمگین غرق شده تو بیخیالی،شد نگاه پوچ و سرد…
لبای صورتی و پرخنده،شدن لبای سفید با گوشه های پایین افتاده!
کف دستایی که به سینه ام چنگ کشیده بودن،حالا شل دو طرفش افتاده بودن و توی مشتم میلرزیدن!…
نالیدم-بهانه!
روشو برگردوند…زل زد به رو به روش…به یه نقطه ی نامعلوم روی هوا…
زل زدم به نیمرخ قشنگش…به نوک بینی قرمزش…
با صدای گرفته بیان کرد-سردمه…
بازوش رو ول کردم…تند کت خودم رو درآوردم و روی دوشش انداختم…
دستاش بالا اومدن و یقه رو چنگ زدن…
جلوتر از من مسیر افتاد…
سرعت قدماش هر لحظه بیشتر میشد…یه دفعه شروع کرد به دویدن…
سعی کردم دنبالش بدومم …مضحک ترین صحنه رو برای کسایی که بهمون خیره بودن ساختم!!دویدن یه مرد لنگ،واقعا خنده دار بود!!!
نزدیکای نه شب بود و ما هنوز داشتیم تو خیابونا چرخ میزدیم…
بهانه مثل یه مجسمه ی یخی زل زده بود به رو به روش…
چند دفعه ای سعی کردم به حرف بگیرمش،اما مسخ شده بود…انگار اصلا آوامو نمیمتوجه شد…
کلافه بودم…
بابک صد بار زنگ زده بود…
اونم دلواپس بود…
اما چه میشد کرد؟
یا بهانه…یا فرح و شایان!
مسلما فرح و شایان…فرح زنش بود…شایان پسرش…2نفر در مقابل یه نفر!بهانه…دخترش…
بار دیگر گوشیم روی رون پام لرزید…
باز خوبه سایلنت بود و بهانه متوجه تماسای پی در پی بابک نمیشد!
جادهنما زدم و وایسادم…
بهانه حتی تکونی نخورد …انگار براش مهم نبود در حرکت باشیم یا…
از ماشین پایین پریدم و جواب دادم…
-کدوم گوری هستی…
بی توجه به صدای داد بابک اضافه کردم-تو خیابون!
-چرا جواب نمیدادی؟بهانه کجاست؟
به جای جواب،پوزخندی زدم و بیان کردم-نگرانشی؟
بلند اضافه کرد-معلومه!
از ماشین دور شده بودم…داد کشیدم…تمام حرفایی که از ظهر تو سرم رژه رفته بودن و مغزم رو از کار انداخته بودن تبدیل شدن به یه فریاد!
-مضطربشی؟اگه دلواپسش بودی میمتوجه شدی تو خونه ی تو داره زجر میکشه!…میفهمیدی چقدر کمبود داره…اگه مضطربش بودی اینطوری ولش نمیکردی….
میل داشت چیزی بگه که نذاشتم…قد بلندتر داد زدم-این بود توجه به سفارش یادگار؟این بود مراقبت از امانتیش؟
آروم تر گفتم-آره؟این بود؟
ملایم اظهار کرد –اتابک…
-اتابک چی؟برادر من!هیچ در ذهنش گذراندی چی داره سرش میاد؟هان؟
آوای خالی کردن نفسش توی گوشی پیچید-رودررو باید حرف بزنیم…زودتر بیارش خونه!
کف دستی تو موهام کشیدم…
تازه داشتم متوجه سردی هوا میشدم…کتم هنوز رو شونه های بهانه بود…
-امشامگاه میاد خونه ی من!
خاموشی کرد..
بعد آروم باشه ای اظهار کرد و تلفن رو قطع کرد…
چشمامو بستم و رومو برگردوندم…
در سمت کمک راننده باز بود…بهانه کنار جدول زانو زده بود..دلواپس شدم…دویدم سمتش…
اینجا دیگه کسی نبود که به مرد لنگ دونده بخنده!
رسیدم بهش…دستش رو گلوش بود و داشت تلاش میکرد نفس بکشه…صورتش کبود شده بود….
ترسیدم…
زبونم بند اومد…حتی نتونستم اسمش رو صدا بزنم…
کف دستم رو گذاشتم روی شونه اش…سرش رو گرفت بالا!
توقع داشتم اشک ببینم تو دیدهاش…اما دوتا تیله ی خالی و بی حس خیره شدن تو صورتم…
کف دستم رو به پیشونیم کوبیدم و کوله پشتیش رو از ماشین بیرون کشیدم…
تک تک زیپاشو باز کردم دنبال اسپری…
هِن هِن کردنش رو میمتوجه شدم…
تلاشش رو برای بلعیدن هوا…
با سرعت بیشتری زیپارو باز میکردم…
هرچی بیشتر میگشتم کمتر پیدا میکردم…
هرپی بیشتر میگشتم ،صدای خس خس سینه اش قد بلند تر میشد و رنگ صورتش کبود تر…
هرچی بیشتر میگشتم ،فشار دستش رو یقه ی لباس بیشتر…التماس نگاهش پررنگ تر…لباش لرزون تر…
ندیدمش…نبود…
فرصت اندیشیدن نداشتم…
نگاهش پر بود از التماس…
گذاشتمش تو ماشین…
با حداکثر سرعت به طرف بیمارستان روندم…
پلکم داشت میپرید…
تلاشم برای داد نکشیدن داشت شمشاهده کرد تر میشد،همزمان با تقلاهای بهانه…
دست سردش رو تو کف دستم گراهی شدم..چنگ کشید به پوستم…ناله کرد…
-الآن میرسیم قربونت برم….تحمل کن…
فرو راهی شدن ناخناش تو گوشت کف دستم،باعث میشد پامو بیشتر روی گاز فشار بدم…
دلم با بیشترین سرعت میزد…کم مونده بود از سینه ام بیرون بجهه…گوشیم ویبره میخورد…عصبی ترم میکرد…
اسپری رو میز اتاق من بود….من لعنتی!
گوشی هنوز میلرزید…
دست بهانه رو ول نکردم….فرمون رو ول کردم و بیرون کشیدمش…
شامگاهنم…
مهمونی…
پارتی…
بهانه…
رنگ کبود…
فشار کف دستای سردش…
شیشه رو دادم پایین..باد سرد خورد تو صورتم!
گوشی رو انداختم صندلی عقب…
نزدیکای بیمارستان بودیم…
-الهی دورت بگردم…رسیدیم…
کف دست و پا نمیزد دیگه…
کوتاه و منقطع نفس میکشید…برگشت سمتم…نگاه پر التماسش رو به صورتم دوخت…از گوشه ی دیده بلعیدم نگاهش رو…
چشماشو روی هم گذاشت…
بغضم ترکید…نالیدم-بهانه…
هممدت پایین پریدم و ب*غ*لش کردم..دویدم سمت اورژانس و داد زدم…کمک میل داشتم…از ب*غ*لم گراهی شدنش… بردنش سمت یه اتاق…
نذاشتن وارد اتاق شم…
اشکام بی محابا میریختن…
تقصیر من بود…چطور بدون اسپری آوردمش بیرون…
دست کشیدم به پیشونیم…کف دستم میسوخت هنوز…رد ناخناش روی پوس کف دستم…آوای دکتر توی گوشم…-حتی یک دقیقه نباید بدون اسپری باشه!یه بی دقتی کوچیک…جبران نشدنیه…
کف دستم رو گذاشتم روی گوشم تا نشنوم…نشنوم صوتهایی که بی احتیاطیم رو به رخم میکشید…
تقصیر من بود…من بی دقتی کردم…
اگه طوریش میشد…
فکرش داشت دیوونه ام میکرد…سرم رو محکم به دیوار کوبیدم…وای …وای…وای…طوریش بشه….وای…تقصیر منه….وای…
بی توجه به نگاهای متعجب روم به طرف اتاق رفتم….چرا نذاشتن برم تو…اونهمه مدت اون تو چیکار میکردن؟
رسیدم به در…
هنوز داشتم گریه میکردم…ولی…چه اهمیتی داشت!
-جناب!
برگشتم…با من بود؟
-این فرم رو پر کنید…چه نسبتی باهاش دارید؟
زبونم رو به لبم کشیدم و فرم رو از زن گحرکت کردم و زیر لب گفتم-برادرزادمه!
آهانی گفت و زمزمه کرد-چه عموی مهربونی…طوریش نیست…دلواپس نباشید…
حوصله حرف زدن نداشتم…مخصوصا با کسی که نمیدونست پشت اون درا چه خبره!!!
فرم رو پر کردم و تحویلش دادم…زیر لب اظهار کرد-به باباش خبر بمتوجه شد
بعد ازم دور شد…
در اتاق رو باز کردم و وارد شدم…
دور تخت شلوغ بود…
یکی از پرستارا برگشت سمتم…
تبسم زد و گفت-خوبه..مضطرب نباشید!
دکتر هم برگشت…توضیحات تخصصی ای داد و همینطور که به طرف در میحرکت کرد بیان کرد-یه شامگاه رو زیر چادر اکسیژن باشه…
دستی روی شونه ام گذاشت و ادامه داد-دفعه ی دیگه همچین بی احتیاطی ای نکنید!اسپری،برای یه بیمار تنفسی،مثل آب برای ماهیه!
اینو بیان کرد و از اتاق بیرون راهی شد…
دوتا پرستار دیگه هم بعد از تنظیم سرم از اتاق بیرون حرکت کردن…
دویدم سمت تختش…
ماسک روی دهنش بود و لای پلکاش باز…سرم توی کف دستش..
دستش رو ب*و*سیدم و گذاشتم با اشکام شسته بشه…من چه حماقتی کرده بودم؟
دستش رو تو کف دستم تکون داد…شدت گریه هام بیشتر…
بذار هرچی دوس داره بهم بگه….بگه خاله اتابک…بگه مرد کوچک!بگه اتابک النگو پوش…
من اگه برای حماقتم گریه نکنم که باید بمیرم…
امروز دوبار به خاطر بی دقتیای من….وای…خدایا خودت به خیر بگذرون!
بابک با حرص کف دستی تو موهای جوگندمیش کشید و بیان کرد-بی دقتی اتابک!بی دقت!
فقط سکوت کردم…
کلافه بودم به اندازه ی کافی!حوصله ی طعنه و کنایه های بابک رو نداشتم…
قلبم پشت در بود…
دلبسته شدم زودتر بابک بره تا برگردوم تو اتاقش…
با حرص پاهاشو روی زمین میکوبید و طول سالن رو قدم میزد و دوباره برمیگشت…
لبم رو تر کردم و گفتم-من پیششم تو برو!
اخمی کرد و با چشمایی که به خاطر یه لایه اشک برق میزدن گفت-به خدا قلبم رضا به راهی شدن نیست…
بغضش عمیقتر شد!برادرم…پشت و پناهم…کسی که همواره حمایتم میکرد اینطوری م*س*تاصل رو به روم وایساده بود!!
-به ارواح یاد قسم نمیتونم ازش قلب بکنم…نمیتونم!
با حرص نفسم رو فوت کردم…چی باید میاضافه کردم وقتی خودمم نمیدونستم درست و غلط چیه؟
-مجبورم…بفهم مجبورم!
زیر لب اضافه کردم-میفهمم…
-فرح…اعصاب برام نذاشته…با بهانه هم که نمیسازن!همش جر و بحث…همش دعوا و جقلب!…دو مسیری بدیه میفهمی؟
-میفهمم!
کنارم روی صنقلبی جای گرفت و دستاش رو ستون سرش کرد و ادامه داد-نمیدونم طرف کدوم رو باید بگیرم!به خدا گاهی میزنه به سرم ول کنم برم!بعد یادم میاد من مردم!باید تحمل کنم!!!از اولم ازدواجم با فرح حماقت بود!
خونسرد بیان کردم-طلاقش بده!
پوفی کرد و گفت-به همین راحتی؟؟؟آره؟؟؟شایان چی؟
-قولت به خاطره چی؟
کف دستش رو توی موهاش کشید-هیشکی نمیفهمه درد من چیه…نه میتونم طرف بهانه رو بگیرم…نه فرح و شایان رو!
یهو تلخ شدم…با حرص اضافه کردم-واسه همین داری فرار میکنی؟
ساکت شد…
حوصله ی بحث نداشتم…
یه نگاه دیگه به در کردم…
کاش بابک میرفت تا برگردم تو اتاق…دور از بهانه دلم بدجور میزد…
-اتابک…داداشم…
میدونستم چی میخواد بگه…هیچوقت حوصله ی گوش دادن حرفای تکراری رو نداشتم!
-میدونم چی میخوای بگی!باشه قول!!مراقبشم…حالا پاشو برو!
هوفی کرد و گفت-کارای صندوق رو میکنم بعد میرم!
توی دلم گفتم-هرکار میکنی!فقط برو میخوام برم پیشش!
نگاهشو به صورتم دوخت و گفت-مراقبشی دیگه؟
سر تکون دادم…
کف دستش رو روی شونه ام حس کردم..نگاهم هنوز خیره بود به در اتاق-میدونم هیشکی قد تو دوسش نداره!با اینهمه…
لبخند آرومی زد…یه آهستهش تلخ و سنگین!!!-فکر کن فقط یه نگاه داری…اونم بهانه ست!!
آه کشیدم…بهانه دیدهم باشه؟؟؟بهانه همه ی زندگی منه!وجودمه…دیده که هیچه…بهانه روحمه!
-فعلا!!!
همین که دور شد از زوی صنقلبیم قد بلند شدم….
در اتاق رو باز کردم و وارد اتاق شدم…زیر اون لایه ی پلاستکی آروم خوابیده بود…ولی همچنان رنگ پریده بود…با لبای کبود
کنارش قرار گرفتم…
زل زدم به صورت رنگ پریده اش…
یه عالمه فکر جور واجور تو ذهنم رژه میحرکت کرد…ولی وقتی دو دقیقه میمیل داشتم رو یکیشون تمرکز کنم میمتوجه شدم ذهنم خالیه خالیه!!!انگار افکار باهمون سرعت که به ذهنم وارد میشدن،از مغزم بیرون میحرکت کردن،بدون اینکه ذره ای اثر از خودشون به جا بذارن!!
لبای بهانه تکون خوردن…
سرش رو تکون داد…یه کم گردنش چرخید و صورتش کامل رو به من قرار گحرکت کرد…
لای پلکاشو باز کرد و نگام کرد…
ریز خندیدم و قیافه ام رو شامگاهیه موش کردم… چینی به بینی ام دادم و زمزمه کردم-مموش!!
مات ریز خندید و با پررویی گفت-بزمچه!
غش غش خندیدم!!
میدونستم واسه چی بهم میگه بزمچه!!البته وقتایی که میخواست مودبانه صحبت کنه میاظهار کرد ایگوانا!!!بزمچه بودم چون شامگاهیه بزمچه راه میحرکت کردم!!!البته من شامگاهاهتی حس نمیکردم اما احتمالا بهانه حس میکرد که این اسمو واسم گذاشته بود!!
خوشحال از اینکه میمشاهده کردم حالش خوبه خوندم-دالی موشه دالی موشه دالی موشه!!
کی بیداره کی خوابیده کی باهوشه!!
ببین که آفتاب همجا به کوه جنگل تابیده،
ولی هنوز توی جای خود مموشه تنبل خوابیده!!
خانوم مموش یالا پاشو ،به کو جنگل نگاه کن!
ببین خدا چه چیزای،زیبای رو آفریده آفریده!!
بهانه خندید و گفت-پاشم ببینم خدا چه بزمچه های دخترکشی رو آفریده!!
-شیطون!!
همون موقع در اتاق باز شد…
پرستار وارد اتاق شد و با دیدن چشمای باز بهانه اضافه کرد-بیدار شدی بلاخره؟پاشو ببین عموت چه خودکشونی کرد دیشامگاه!!!
پرده رو کنار زد و رو به بهانه با تبسم بیان کرد-بهتری؟
حالا دیگه صداش رو واضح میمتوجه شدم…
-بله خوبم!
-خدارو شکر…
پرستار نگاهی به من انداخت و گفت-میتونید ببریدش…فقط لطفا دفعه بعد دقت کنید!
اینو بیان کرد و دست بهانه رو فشار داد…بعد از اتاق راهی شد…
پیشونی بهانه رو ب*و*سیدم و بیان کردم-منو کشتی که!
اخم کرد –تو داشتی منو میکشتی!
لبم رو گزیدم…توقع نداشتم اینقدر واضح اشتباهم رو به روم بیاره!با خروش و یکم گحرکت کردگی صدا ادامه داد-اگه میمردم خونم گردن تو بود…
کف دستم روی لبش گذاشتم و اظهار کردم-هیچی نگو…الهی دورت بگردم من نگو این حرفارو…قلبم خون هست…اینارو هم که میگی…
اخماش از هم باز شدن!
غش غش خندید و گفت-اوه اوه!!اشکشو!!!جمع کن بساطتو اتابک النگوپوش!!
خندیدم…به اینهمه سرتق بازیش ریز خندیدم…
انگشتشو فرو کرد تو گونه ام و گفت-دانشجوهات میان اینجا به من مدال افتخار میدن!!!تو اشک اونا رو در میاری،منم اشک تورو!
صوتی خنده ام قد بلندتر شد!
بیشتر از اینکه به حرفا و حرکاتش بخندم،به اینکه اینقدر زود تو مود بیخیالیش فرو رفته بود ریز خندیدم!اینکه دیگه از غم پررنگ تو چشماش خبری نبود!!!نگاهش پر بود از شیطنت و یه غم نامحسوس!!!اگه از اون غم فاکتور میگحرکت کردیم میرسیدم به بیخیالی!بیخیالی هایی از جنس غم!!
اه…این غم لعنتی….نمیخواست کف دست از سر نگاه زندگیم برداره!!لعنت بهش!!لعنت!
بهانه
اتابک یه چند دقیقه ای بود زل زده بود به آینه …من نمیدونم چقدر محو قیافه اش شده بود که قصد نداشت نگاهش رو ازش بگیره…
حرصم در اومد!آدم اینقدر خودشیفته ؟بگو پسر خوب ،خدا رحم میکنه قیافه ات معماماه وگرنه چقدر میتمایل داشتی محو و منگش بشی؟؟؟ شیطونه میگه برم یه دونه از اون پنجولا که رو سینه اش کشیدم رو صورتشم بکشم تا حالا حالا ها ه*و*س دید زدن خودش رو پیدا نکنه،م*ر*ت*ی*ک*ه ی ازخودراضیِ از خود متشکر!
البته!!نا گفته نماند همجنسای به شدت خود کم بینم بودن که همچین اعتماد به نفسایی به امثال اتابک میدادن!!خوب بود بچه ام میلنگید و به قول همون همجنسام شل!!بود وگرنه چقدر میتمایل داشتن فداییش شن!!
ذوق مرگ ریز خندیدم…جونم اتابک!الهی من دورت بگردم…دلبر نیستی که هستی!!آقا نیستی که هستی!مهربون و دخترکش نیستی که من دورت بگردم هستی!!تحصیلاتتم که دو کف دستی تو فرق سرم!!منم اگه دانشجوت بودم فداییت میشدم!!فدایی یه استاد دلبر و قشنگ، که مدیر گروهه و صد البته پاش میلنگه!!
اینکه دخترا کشته مرده اش هستن رو حسام چند باری بهم گفته بود….اضافه کرده بود که همه حواسشون به اتابکه!!اینه که پسرای دانشجو به خونش تشنه ان!!
ای من دورش بگردم هنوز داره خودش رو تو آینه نگاه میکنه…حواسشم نیست من نیم ساعته دم در اتاقشم…
یه فکر شیطانی یه دفعه تو ذهنم جون گراهی شد…گولیس گاماس وارد اتاقش شدن و یهو قد بلند گفتم-عموووووووو!
نیم متر از جا پرید…
کف دستش رو گذاشت رو دلش و زیر لب چیزی شامگاهیه توف تو ذاتت زمزمه کرد!
لبخند زدم و پریدم تو ب*غ*لش…
روی زانوش نشستم و بیان کردم-پسندیدی؟
کف دستش رو دور کمرم حلقه کرد و با حیرت اضافه کرد-چیو؟
برگشتم سمتش…نچ نچی کردم و اضافه کردم-همون ج*ی*گ*ر تو آینه رو دیگه!
چند ثانیه ای فقط نگام کرد و بعد بلند زد زیر خنده!خودمم ریز خندیدم و اضافه کردم-من قلبم گحرکت کرده !
تبسم زد و اضافه کرد-بشین درستو بخون جوجه!
لپاشو گرفتم و کشیدم و سرم رو بردم جلوش و بیان کردم-من مموشم،پیشی،یا جوجه؟
لبخند زدو کف دستامو از روی لپاش برداشت و با محبت نگام کرد….باز نگاهش یه چیز جز محبتم داشت که ازش سر در نیاوردم!!یعنی…بی رودربایستی بگم من هیچوقت معنی نگاه اتابک رو نیمدرک کردم…
-تو بیشتر مواقع مموشی!وقتی بی دقت میشی باید بهت اظهار کرد جوجه!و وقتیم پنجول میکشی که واضحه!!پیشی!
ابروهامو دادم بالا و سرم رو به نشونه ی متوجه شدن تکون دادم و گفتم-پس باغ وحش درونم درست حسابی فعاله!
بی صدا فقط خندید…
بار دیگر بیان کردم-منو ببر بیرون دلم گرفته!
منو از روی پاش بلند کرد و قد بلند شد وایساد…
خاک تو گورم چرا قدش اینقدر قد بلند؟من تا نزدیکیای سر شونه اشم!!همون بشینه بهتره…حداقل بالا تر قرار میگیرم اعتماد به نفسم ته نمیکشه…
کف دستم رو گذاشتم رو شونه اش و نشوندمش و مظلومانه اظهار کردم-بریم؟
-مگه فردا امتحان نداری؟
سرم رو به نشونه ی نه تکون دادم!-تموم شدن امتحانام!تا دوشنبه بیکارم…بریم اتابک…بریم…لفطا!خواهج میتنم…جون بهانه…مرگ بهانه…
همینجور داشتم تند شتاب‌زده ردیف میکردم که داد زد-ساکت شو!
متعجب نگاش کردم…
انگشتش و گذاشت رو لبم و اظهار کرد-تو یه بارم بگی امرت اجرا میشه!!دفعه آخرت بود جون خودتو قسم دادی…
گوشم رو پیچراکهد و ادامه داد-اون حرف زشتم یه بار دیگه از دهنت بیاد بیرون من میدونم و تو!
بعد گوشم رو ول کرد…دردم گرفت…تمایل داشتم ناله کنم که یهو….یه فکر….
نگاه عصبی ای بهش انداختم و بیان کردم-بیا!
دیدهاشو گرد کرد-کجا؟؟؟
جدی نگاش کردم…گوشم داغ شده بود…ویز ویز میکرد..نامرد با تمام قدرت پیزیراده بودش…
انگشت اشاره ام رو به طرف بالا گراهی شدم و جلو عقب کردم و باز گفتم-بیا؟
سرش رو آورد جلو و با خنده اظهار کرد-جونم؟
قبل از اینکه بفهمه چی به چیه،سرم رو بردم عقب و کوبیدم تو پیشونیش…
آخی بیان کرد…
مغز خودم داشت بندری میزد…
با یه کف دستش پیشونی خودش رو مالید و با کف دست دیگه اش پیشونی من…همینجور که کف دستش رو دورانی روی پیشونیم تکون میداد اضافه کرد- خرم هستی!!خب الآغ جان…مغز خودتم داغون شد که!
دستش رو از روی پیشونیم هول دادم عقب و در حالی که سعی میکردم نخندم اضافه کردم-دلم نیومد فقط تو درد بکشی!مثل تو هم بدجنس نیستم!!
از اتاق بیرون راهی شدم و با همون جدیت ادامه دادم-تا ده دقیقه دیگه حاضر باش…میخوام جنتلمن وار بیای و ازم درمیل داشت کنی برای یه شام سوپر اسپیشیال تو یه رستوران شیک و پیک!
اتابک لبخند زد و کشیده بیان کرد-همون رستوران چرکا که سوسیس بندری میفروشن دیگه؟
کشیده خندیدم و برگشتم سمتش …هنوز داشت پیشونیش رو میمالید….بمیرم بچه ام دردشم اومده بود….بیخیال حقش بود…سعی کردم جمله آخرش رو یادم بیاد…چی بیان کرد؟…اووومم….آهان از سوسیس بندری حرف میزد!!! -ایول!
همینجور که میریز خندید گفت-پس لیدی زیباه!تشریف ببرید حاضر شید بریم بیرون!
یه فکر از سرم گذشت….یهو اخم کردم و اظهار کردم-بیخیال!
-اخمشو…چی شدی یهو؟
هوی کردم و اظهار کردم-لباس ندارم که!
اتابک مهربون خندید…خودش رو بهم رسوند و همینطور که کف دستش رو بین دوتا ابروهام میکشید بیان کرد-اخم نکن مموشک…میریم از خونه تون بر میداریم!
خونه مون؟؟؟منو از اونجا بیرون کرده بودن اونوقت میاضافه کرد خونتون؟
کف دستش رو از بین ابروهام هول دادم و اظهار کردم-اونجا خونه ی من نیست…
بعد از اتاق بیرون اومدم…داشتم به طرف تی وی میراهی شدم که کف دستم رو گرفت..
با ناراحتی زل زد تو چشمامو اضافه کرد-نبینم اخم کرده گلم!باشه بپوش بریم واست لباس بخرم!
با غصه لبامو آویزون کردم و بیان کردم-جمعه اس!
پیشونیمو ب*و*سید و گفت-مغازه ها بازن!غصه نخور!
سرم رو تکون دادم و شیرجه رفتم سمت مانتوم…خرید با اتابک رو دلبسته شدم!!یعنی نه یه کم،نه دو کم….اصلا کم نه!!خیلی به‌شدت به‌شدت زیاد عاشق شدم!!
رو هرچی کف دست میذاشتم بی چراکه و چرا برش میداشت!اگرم از مشاهده کرد خودش در شان!!من نبود،میخرید اما بهم اجازه نمیداد بپوشم!اما خریدن رو میخرید!الهی من دورش بگردم!
از اتاق اومد بیرون…
یه پلیوور سرمه ای تنش بود با جین یخی…کاپشن سفید سورمه ایشم پوشیده بود!بوی عطرم نمیداد…بوی تازگی میداد!پریدم تو ب*غ*لش و چالاپ چالاپ ب*و*سش کردم…
خندید و مهربون جواب ب*و*سه هامو داد…
دماغش و گاز گراهی شدم…بینمو ب*و*سید و یهو..از خودش جدام کرد و بدون اینکه نگام گفت-بریم شیطون!
وا!!!چرا یهو برق میگیردش؟؟؟خواستم تریپ غم و غمگینی بردارم که یاد خرید افتادم….بار دیگر نیشم شل شد…آویزون بازوش شدم و بیان کردم-میمیرم برات!
ریز خندید و دست گرمشو روی کف دستم گذاشت و گفت-بیجا کردی!
داشتیم کفشامون رو میپوشیدیم که آوای زنگ دراومد…
اتابک اخمی کرد و به طرف اف اف حرکت کرد…
نمیدونم چی مشاهده کرد که کشیده اظهار کرد-برخر مگس معرکه لعنت!
-کیه؟
برگشت سمتم…لبخند مهربونی زد و اضافه کرد-یکم دیرتر بریم دلخور میشی؟
اخم کردم و مجدداً اظهار کردم-کیه؟
تبسم زورکی ای زد و اضافه کرد-شامگاهنمه!
اخمام بیشتر تو هم حرکت کردن!
اصلا تصور اینکه یه روزگار قرار باشه به عنوان زن عمو ببینمش قلبم رو زیر و رو میکرد!
لبم رو گزیدم…
بغض چنگ زد تو گلوم…
اتابک غیر از من نباید کسی رو عاشق شده باشه!دوماد بشه دیگه کی بهم محبت کنه؟
رو برگردوندم و مقنعه ام رو روی کاناپه انداختم…بی توجه به نگاه منتظر اتابک دکمه های مانتومو باز کردم و اظهار کردم-میرم بخوابم!
نالید-بهانه!
پوفی کردم و برگشتم سمتش…با حرص بیان کردم-ببخشید مزاحمم..
به طرف اتاقی که،از همون قدیم ایام مال خودم بود دویدم…
همین که در رو بستم آوای احوال پرسی شبنم و اتابک رو هم شنیدم!
لعنتیا!
سرم رو توی کف دستام فشار دادم….
اگه شامگاه بمونه چی؟
وای خدا!!
شیرجه راهی شدم سمت در…بازش کردم و به بیرون سرک کشیدم…
مانتوی منو برداشته بود و با قیافه ی توهم میاظهار کرد-به خاطر بهانه دیشامگاه نیومدی؟
اتابک زیر لب یه چیزی گفت…
شامگاهنم بلند گفت-من مهمترم یا دختر برادرت؟؟؟

The post رمان سرگیجه های تنهایی من پارت یک appeared first on رمان دونی.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان آلودگی - رمان سیتی | فروشگاه دانلود رمان

مشاهده و دانلود ←