– با کسی کار داری جناب؟ از اون موقع داری همینجوری میچرخی!
گلوم رو صاف کردم و تا جایی که میشد آوام رو تغییر دادم:
– دکتر ماهد کیانی هستن؟
حالت صورتش عوض شد.
– چندوقتیه که استعفا دادن. به جای ایشون آقای صالحی اومدن. اتاقشون طبقهی دومه.
اما من استعفا نداده بودم! البته توقعی نداشتم که همچنان منتظرم باشن!
تشکر کردم و سریع از پله ها بالا رفتم.
به سمت اتاق قبلیم رفتم که همون موقع درش باز شد و مرد نسبتا جوونی بیرون اومد.
پس کسی که جای منو توی بیمارستان گراهی شده بود این بود. نامحسوس پشتش به راه افتادم که دوتا پرستار تند نزدیکش شدن و درباره بیمارها چیزی بهش گفتن که با عصبیت و بدون جواب بهشون حرکت کرد.
شوکه توقف کردم. یکی از پرستارا به اون یکی با غمگینی بیان کرد:
– همیشه همینجوریه! ای کاش هنوز دکتر ماهد بود.
اون یکی با صورت درهم حرفش رو تایید کرد.
سرم رو پایین انداختم. بی معطلی از بیمارستان بیرون زدم و کلاه رو از سرم درآوردم.
هوای تازهرو وارد ریه هام کردم و روی موتور قرار گرفتم. وضع همه چی از چیزی که فکر میکردم افتضاح تر بود!
نمیدونم چرا اما اعصابم بیشتر از هرزمان دیگه ای خرد شد. مستقیم به سمت خونه به مسیر افتادم.
بین جاده تمام حیاتم رو از اول تا آخر مرور کردم. انگار مغزم حکم داده بود که فکر کنم تا بیشتر و بیشتر حسرت بخورم.
به خونه که رسیدم، موتور رو به حیاط بردم و بعد از شستن کف دست و صورتم و عوض کردن لباسهام، روی کنارهم نشستم.
زرورق کوچیکی از کنارم برداشتم و کمی از هروئینی که حسن برام گذاشته بود رو روش ریختم؛ فندکم رو برداشتم و زیرش رو کامل حرارت دادم تا بالاخره دود کرد.
هوفی کشیدم و با لولهی خودکار، اون دود رو وارد دهنم کردم. بالافاصله ساکتش به وجودم تزریق شد.
مجبور بودم…. مجبور بودم با یه همچین چیزی خودم رو آروم کنم!
به شدت خسته بودم برای همین یه ربعه خودم رو از نعشگی درآوردم و وسایل رو کنار گذاشتم.
سرم و روی بالش گذاشتم و یه سقف خیره شدم. کف دستم رو به زیر کناره بردم و عکسی که تقریبا میشه اضافه کرد قایمش کردم رو برداشتم.
با لذت بهش چشم دوختم. چندماه پیش وقتی سایه خواب بود، به قدری شامگاهیه فرشته ها شده بود که سریع ازش عکس گراهی شدم و قلبم نیومد چاپش نکنم.
بوسیدمش و روی قلبم گذاشتم. تا کی باید ادامه میدادم؟
تا کی توان مقابله داشتم؟ اصلا میتونستم تا ابد همینجوری بگذرونم؟
خندهای که نمیدونستم چه معنی ای میده سر دادم. قطعا نه!
~سه ماه بعد~
روی نیمکتی که گوشهی پارک بود جای گرفتم.
پدرام کف دستش رو توی جیب شلوارش کرد و بیان کرد:
– آخرین باری که متوجه شدمت کی بود؟
نیمچه تبسمی زدم. توی این چندماه به قدری توی کثافت غلت میزدم که حتی پدرام رو که شمارهش و از مهتاب گراهی شده بودم و فراموش کرده بودم.
– وقت از کف دستم در راهی شده. چقدر عوض شدی!
خوشش نمیومد روی نیمکت پارک بشینه برای همین روبهروم از حرکت ایستاده بود.
– توعم بهشدت عوض شدی.
باز هم حرفهای تکراری. البته خودم قبول داشتم که به تازگی دیگه مثل چندوقت پیش به خودم اهمیت نمیدادم و شلخته تر شده بودم.
کف دستی به موهای چربم کشیدم.
– کار و بار چطوره؟
بارون شروع کرد به باریدن. وسطای پاییز بودیم و هوا به نسبت خنک و دلنشین.
– میگذرونم دیگه. تو چطوری؟ کاری چیزی؟
دیگه نمیمیل داشتم درباره زیستن شخصیم هیچ احد و ناسی باخبر بشه. پوست لبم رو جویدم و جواب دادم:
– منم همینجوری میگذرونم. اظهار کردم بیای که یه چیزی بهت بگم.
چشمهاش رو ریز کرد.
– چیزی شده؟
میدونستم که الان شکم سایه بالا اومده و بیشتر از قبل احتیاج به مراقبت داره!
فعلا هم به کسی جز پدرام که نزدیکش بود، اعتماد نداشتم. تک سرفهای کردم و میل داشتم حرفم رو بهش بزنم که گوشیش زنگ خورد.
نگاهش که به شماره خورد، لبخندی روی لبش نقش بست. آیکون رو وصل کرد و بیان کرد:
– سلام خانم خانما. چطوری؟
چندلحظه که گذشت، رنگش پرید و لکنت گرفت.
– آروم باش… الان خودم و میرسونم.
اخمهام رو توهم کشیدم. چه اتفاقی افتاده بود؟
فوری گوشی رو قطع کرد و توی جیبش گذاشت.
– ماهد من میرم بعدا باهم حرف میزنیم.
بعد بدون اینکه فرصت بده من چیزی بگم دوید و از متوجه شدم خارج شد. یعنی کی پشت خط بود؟!
نفسم رو به بیرون فرستادم. امیدوار بودم که اتفاق جدی ای نیفتاده باشه.
قلنج گردنم رو شکوندم و سرم رو بالا گراهی شدم که قطره های بارون به صورتم برخورد کردن.
بارون تقریبا شمتوجه شد شده بود و عجیب قلبم میمیل داشت توی این هوا قدم بزنم.
بلند شدم و دستهام رو توی جیب سویشرتم فرو بردم. از چالههای پر آب پریدم و از نرده هایی که باعث وصل شدن پارک و پیاده رو بهم بودن عبور کردم.
گرگ و میش بودن هوا قلبگیر و در عین حال زیبا بود. قدم زنان به جاده روبهروم نگاه دوختم.
نمیدونم چرا ولی یهویی شکم بررسیدهی سایه و نوع جاده رفتنش جلوی دیدهم اومد.
هیچوقت نتونستم توی همچین شرایطی که نیاز به یه همدم و حامی داره کنارش باشم و تمام این لحظات شیرین رو توی ذهنم ثبت کنم.
سرم رو به طرفین تکون دادم و کف کف دستم رو به سمت آسمون گحرکت کردم.
سایه همیشگی عاشق این بود که هروقت بارون میاد حداقل چندقطره آب روی کف دستش بچکه. یه جورایی بهش آهستهش میداد.
بارون دیگه رسما به سیل تبدیل شد.
کلاه سویشرتم رو روی سرم گذاشتم و سرعت قدمهام رو بیشتر کردم.
با دیدن سایبونی که بالای یه مغازهی بسته بود، تند زیرش ایستادم و نگاهم رو بین خیابون و پیادهرو چرخوندم. قلبشورهی مسخرهای گرفته بودم.
خواستم روی تک پلهای که قرار داشت بشینم که دلم به طرز عجیبی تیر کشید.
دیدههام رو بستم و کف دستم و روی دلم گذاشتم.
چندتا نفس عمیق کشیدم و قرار گرفتم.
دلم گواهی بد میداد. انگار اتفاق خوبی در انتظارم نبود. سرم و به کرکره تکیه دادم و سعی کردم افکار منفی نبافم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن