لبام رو بهم فشردم.
– فهمید که من حاملم.
توقع داشتم متعجب بشه اما در کمال ملایمش و بی تفاوتی بیان کرد:
– خب؟
ابروهام بالا پریدن.
– همین دیگه. تو خیابون وقتی مهتاب بهم لگد…
حرف توی دهنم ماسید. اصلا حواسم نبود که به ماهد نباید چیزی درباره دعوای ظهر بگم وگرنه قیامت به پا میکنه!
– چی؟
لحنش بلند و ناباور بود. تک سرفهای کردم و سعی کردم بحث رو عوض کنم.
– وقتی داشتم باهاش حرف میزدم مامانت از جاده رسید و اولش راهی شد پیش مهشید و بعد پیش من.
با شک و ترمشاهده کرد پرسید:
– اولش داشتی چی میگفتی؟ مهتاب داشت چیکار میکرد؟
با قیافهی زار به زمین خیره شدم.
– هیچی بابا یه لحظه حواسم پرت شد به چیزی از خودم گفتم. ثریا خانم هم قراره باهات حرف بزنه آمادگیش رو داشته باش.
نچی کرد.
– آخ باز معلوم نیست چقدر میخواد سرزنشم کنه که بهش نگفتم بارداری. همش تقصیر توعه توله سگه که حواس واسم نمیذاری.
خداروشکر که گیر سه پیچ نداد تا حرفی که اول زدم رو کامل کنم.
خندهی کوتاهی سر دادم.
– اشکال نداره مادره دیگه.
نفس عمیقی کشید.
– مطمئن باشم که چیز بدی بهت نگفته؟ سایه من مولینم و میشناسم اگه چیزی اظهار کرده بگو بهم.
دیدههام رو توی حدقه چرخوندم.
– خب اگه آزردهم کرده بود بهت میاضافه کردم دیگه! برو مزاحمت نمیشم بعدا حرف میزنیم.
صوتی ضعیفی توی گوشی پخش شد.
– آقای دکتر کیانی به اورژانس…. آقای دکتر کیانی به اورژانس.
پیشونیم رو مالوندم و اظهار کردم:
– اوه اوه برو که صوتت میکنن.
انگار که داره با قدم های کشیده جاده میره، با نفس نفس و شتابزده گفت:
– اگه شد بهت زنگ میزنم مواظب خودت باش.
لبخندی زدم و گوشی رو قطع کردم.
#سرمست_192
به اتاقم حرکت کردم و لباسهای خاکیم رو درآوردم.
بهسرعت یه حوله از توی کشو برداشتم و به طرف حموم پرواز کردم.
احساس میکردم به شدت کثیفم و باید هرچه تندتر خودم رو تمیز کنم.
وارد حموم شدم و حولهرو آویزون کردم.
لباس زیرام رو درآوردم و توی سبد رخت چرکا انداختم.
شیرآب رو باز کردم و بعد از تنظیم کردن، زیر دوش راهی شدم.
آب گرم و ملایمشبخش که به پوستم خورد، کسالت رو از بدنم خارج کرد.
لبخندی روی لبم نشوندم و چنددقیقه بیحرکت زیر دوش موندم.
بعد سرم و شامپو زدم و حسابی تن و بدنم رو کفمالی کردم و شستم.
وقتی کارم تموم شد، حولهرو تنم کردم و از حموم بیرون راهی شدم.
تند برای اینکه بار دیگر سرما نخورم و کار کف دست خودم ندم، خودم رو به اتاق رسوندم و سشوار رو از توی کشو برداشتم.
چندروزگار پیش ماهد بدون اینکه بهم خبر بده رفت برام یه سشوار نو خرید و وقتی هم من خونه نبودم خودش اون سشوار قدیمی رو برداشت و این جمتوجه شدهرو جایگزین کرد.
چقدر خوب بود که دارمش!
در عرض یه ربع موهای قد بلند موجدارم رو سشوار کشیدم و دم اسبی بستم.
حولهرو پشت در آویزون کردم و اول به بدنم لوسیون زدم و بعد لباسهام رو دونه دونه تنم کردم.
جلوی آینه وایسادم و یکم کرم به صورتم زدم.
ریمل و خط دیده نازکی به چشمهام کشیدم و رژگونهی صورتی به گونههام زدم.
در آخر رژ صورتی مات رو روی لبای قلوهایم کشیدم و عطر شیرین مخصوصم و روی خودم خالی کردم.
احساس سبکی و ساکتش بهم کف دست داده بود.
با سرخوشی دستی به موهام کشیدم و از اتاق خارج شدم.
به آشپزخونه حرکت کردم و چایی ساز رو به برق زدم؛ یه سینی از توی کابینت برداشتم و استکان و قندون روش گذاشتم.
تا چایی آماده میشد بهتر بود سرکی به گوشیم بکشم.
با دو به طرف گوشیم که روی اپن بود رفتم و برش داشتم.
صفحهش رو باز کردم که دیدم یه تماس از دست راهی شده از مهشید دارم.
شونهای بالا انداختم. اگه کار واجبی داشته باشه بار دیگر زنگ میزنه.
وارد گالریم شدم و دونه دونه عکسهای آیدا رو ورق زدم.
چقدر دلم واسش تنگ شده بود!
امروز صبح باهاش حرف زده بودم ولی بازم قلبم پر میکشید برای مشاهده کردنش!
لبخند پردردی زدم و یکم تو برنامه هام چرخیدم که بالاخره صدای چایی ساز در اومد.
از جا برخاستم و به آشپزخونه حرکت کردم.
به دودقیقه نکشید که چایی ریختم، غذا رو روی گاز گذاشتم و زیرش رو زیاد کردم و دوباره سرجام برگشتم.
همیشه در این موارد سرعت عملم بالا بود.
یه قند توی دهنم گذاشتم و چایی رو داغ داغ سر کشیدم.
استکان رو روی میز گذاشتم و شتابزده شمارهی علیرضا رو گحرکت کردم.
بار دیگر میتمایل داشتم صدای لطیف دخترم و بشنوم.
طبق عادت همیشگی با بوق سوم جواب داد.
– بله؟
بدون اینکه سلام کنم با لحن سردی گفتم:
– گوشی رو بده آیدا.
حرفی نزد و گوشی رو از خودش دور کرد.
– آیدا بابا؟ بیا مولینت میخواد باهات حرف بزنه.
صوتی جیغ خفیفش از دور هم مشخص بود.
چندثانیه بعد، آوای پرانرژی و خوشحالش توی گوشم پیچید:
– سلام مامان سایه.
لبخندی زدم و روی کاناپه دراز کشیدم.
– سلام عاشقی مولین. چطوری؟
– عالی! دلم برات تنگ شده بود.
باخنده و لحنی مهربون گفتم:
– واه واه واه. خوبه صبح زنگ زده بودیا!
خودش رو به آزردهی زد و از بین لبای غنچه شدش زمزمه کرد:
– خب مگه کف دست خودمه؟ بعدشم مگه قرار نبود بیای بهم سر بزنی؟
لب برچیدم.
– میام زیبام نگران نباش.
با خنده جیغی کشید.
– نکن بابایی.
خمیازهای کشیدم و دیدههام رو توی حدقه چرخوندم.
– چیشد وروجک خانم؟
ریز ریز خندید.
– بابا اذیتم میکنه.
خمیازهی دیگهای کشیدم. عجیب خوابم میومد!
احتمال داشت به خاطر حموم باشه.
– مامان خوابت میاد؟
لحنش متعجب و سوالی بود.
نگاههام رو با خستگی مالوندم.
– آره یکم.
ذوق زده و مسرور بیان کرد:
– میشه برات لالایی بخونم؟
یه تای ابروم رو بالا انداختم.
– مگه بلدی خانم کوچولو؟
مطمئن بودم که الان سرش و بالا داده و یه کف دستش رو به کمرش زده.
– بله پس چی! بخونم؟ اما باید بخوابیا!
دلم نیومد قلبش رو بشکونم برای همین با تبسم “باشه” ای گفتم.
گوشی رو روی اسپیکر گذاشتم و نگاههام رو بستم.
گلوش رو صاف کرد و اهم اهمی کرد.
– عروسک قشنگ من، عروسک زیبا من… بشین کنار قلب من! شامگاه شد؛ لالا کن… شامگاه شد؛ لالا کن…
دختر ناز و خوب من، نازنین محبوب من
شب شد؛ لالا کن… شب شد؛ لالا کن…
انقدر خسته بودم که با شنیدن صوتش کم کم چشمهام گرم شد و بعد، سیاه مطلق!…
با صدای کوبونده شدن در، پلکهام رو آروم باز کردم.
با متوجه شدن دود و آتیشی که سرتاسر خونهرو فراگرفته بود، جیغی کشیدم و روی مبل قرار گرفتم.
سرم گیج میراهی شد و حالت تهوع بهم دست داده بود.
کسی هی به در میکوبوند اما قابلیت رفتن به سمت در رو نداشتم.
از طرفی حالم بد بود و از طرف دیگه، آتیش جلوش رو گراهی شده بود.
دستم و روی دلم گذاشتم.
نمیتونستم درست نفس بکشم. نفس تنگی بهم دست داده بود.
چندبار سرفه کردم و به قفسهی سینهم ضربه زدم ولی فایده نداشت.
آتیش مثل برق و باد بیشتر میشد و وسایل بیشتری رو میسوزوند.
تمام بدنم از گرما عرق کرده بود و سرگیجم بیشتر و بیشتر میشد.
اگه چنددقیقه دیگه بین این آتیش سوزان میموندم قطع به یقین زنده زنده میسوختم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن