حدود نیم ساعت طول کشید تا همه چی رو بهم بگه. انقدر حرفهاش شوکه کننده بودن که حرفی برای زدن نداشتم.
این همه اتفاق برای ماهد افتاده بود و من بی خبر بودم؟! چرا آخه خدایا؟!
– بیا یکم آب بخور.
انقدر گیج بودم که اصلا متوجه نشدم که حرکت کرده برام آب گراهی شده آورده..
تشکری کردم و یه قلپ خوردم. دلم میتمایل داشت همین الان برم ببینمش.
نباید تو این شرایط تنهاش بذارم!
میل داشتهم رو به زبون آوردم که تک خندهای کرد.
– الان نمیشه. هروقت مرخص شمشاهده کرد اون موقع میبرمت.
چندبار دیگه اصرار کردم که باز هم با ملایمت سعی کرد قانعم کنه.
راست هم میبیان کرد. الان نه میتونستم پسرم رو ول کنم و نه خودم توانایی و قلب رفتن به اونجا رو داشتم.
قطعا توی روزهای اول زیاد اذیت میشه و قلبم نمیخواد شاهد عذاب متوجه شدنش باشم.
اول باید خودم و بچم رو آماده کنم و بعد بریم به دیدنش!
****
پسرم رو توی بغلم فشردم و دست آیدا رو گحرکت کردم. بعد مرخص شدن از بیمارستان پیش آیدا حرکت کردم و کلی باهاش حرف زدم و معذرت خواهی کردم و وقتی که فهمید یه برادر کوچیکتر داره، میمیل داشت از مسروری بال دربیاره..
حواسم رو به الان جمع کردم و مضطرب به در نگاه کردم. همون موقع باز شد و با سری افتاده از اتاق بیرون اومد. بدنش به شدت باریکاندام شده بود ولی صورتش رو نمیتونستم ببینم.
دوباره دلم مثل گنجشک تپید.
آیدا با صوتی کشیدهی گفت:
– عمو ماهد!
بالاخره سرش رو بالا گراهی شد. با مشاهده کردن قیافه شکسته و رنگ پریدهش اشک توی نگاههام حلقه زد.
مرد من زیادی اذیت شده بود!
انقدر تعجب کرده بود که عکس العملی نشون نمیداد.
تند جلوی گریهم رو گراهی شدم و با قیافهی بشاش جلو راهی شدم. با لحن سرخوشی اضافه کردم:
– سلام آقا ماهد.
آروم دستش رو بالا آورد و صورتم رو قاب گحرکت کرد. با تته پته لب زد:
– سایه؟
قلبم ضعف حرکت کرد برای آوا زدنش. “جانمی” به زبون آوردم که نگاهش رو به سمت بچه گحرکت کرد.
با بغض آشکاری صورتش رو بوسید و بعد لباش رو روی پیشونی من گذاشت.
از این همه آرامش نگاه بستم. بوسهی عمیقش رو کاشت و بعد فاصله گراهی شد.
آیدا رو هم بغل کرد و همه به حیاط راهی شدیم.
روی نیمکت نشستیم که پسرمون رو دادم بغلش و آیدا رو هم کنار خودم نشوندم.
تقریبا ده دقیقهی تمام بچهرو بویید و بوسید و باهاش حرف زد. انگار که تو عالم دیگه ای بود.
تک سرفهای کردم که به خودش اومد.
لبخندی روی لبش بود که با جهان عوضش نمیکردم.
– حالت چطوره؟
با همون لبخند جواب داد:
– نصف دوره ها رو گذروندم چیزی نمونده دیگه. بسیار بهتر از قبلم.
نفس راحتی کشیدم. ادامه داد:
– تو بگو.
– هممون عالی ایم. از این بهتر؟
کوتاه ریز خندید و بعد بلافاصله با غم گفت:
– سایه منو میبخشی؟
کف دستم و روی پاش گذاشتم و از ته قلب اظهار کردم:
– بیا دیگه به گذشته فکر نکنیم. هرچی بوده تموم شده! از این به بعد فقط و فقط خودمون مهمیم و برای زیستنمون تصمیم میگیریم.
از خدامیل داشته گونهم رو آروم گاز گرفت و بعد به پسرمون اشاره کرد:
– اسم انتخاب کردی؟
لب برچیدم.
– نه. میخواستم تو انتخاب کنی!
بی فکر و تعلل دیدههاش درخشید.
– ساعد.
اسم دلنشینی بود. با ذوق سر تکون دادم که بینیش رو به بینی ساعد مالوند و یه کف دستش رو دور شونهم حلقه کرد.
– دوست دارم حیاتم. مرسی که موندی و نرفتی!
– من بیشتر آقا ماهد. انجام وظیفه بود.
هردو به خنده افتادیم. آیدا اومد بینمون قرار گرفت و با آزردهی بیان کرد:
– منم بغل کنید.
چهارتایی همو بغل کردیم و مثلث خانوادهی چهارنفرمون رو برای همواره به وجود آوردیم!…
پایان
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن