– چرا؟
با حسرت لب زدم:
– نمیخوام تو این شرایط ولشون کنم.
کف دستش و روی سینهش گذاشت.
– من هستم. حواسم بهشون هست.
از توی نگاهم خوند که نمیتونم بهش اعتماد کنم و با حرف اون از این بیمارستان بیرون نمیرم.
نگاههاش رو مالوند.
– من چندین ماهه که مراقب زن و بچت هستم. این چندروز هم روش! مطمئن باش نمیذارم اتفاقی بیفته.
روی زانوهام خم شدم. نمیدونستم کار درست چیه!
انگار متوجه ترمشاهده کردم شد:
– بخدا که کار درست همینه. تا دیر نشده زیستنت رو نجات بده!…
~سایه~
به آرومی دیدههام رو از هم باز کردم.
زیر شکمم و سرم تیر عمیقی میکشید.
گیج نگاهی به اتاق نیمه تاریک بیمارستان انداختم.
دستم و آروم روی سرم گذاشتم و با کمی فکر همه چی به یادم اومد.
فوری شکمم رو خیره شدم که تخت بود.
پسرم کو؟!
با وحشت تمایل داشتم کشیده بشم که درد نذاشت.
همون موقع در باز شد و یه پرستار اومد داخل.
بعد اینکه علائمم رو چک کرد و چندتا سوال ازم پرسید، خواست بره که جلوش رو گراهی شدم.
با صدای خش داری پچ زدم:
– بچم کجاست؟
– پسرت سالمه عزیزم. یکم استراحت کن بعد اینکه سرمت تموم شد میتونی بری ببینیش.
استرس و دلشوره و هیجان همهی بدنم رو دربرگحرکت کرد. فوری روی تخت نیم خیز شدم.
– الان میخوام ببینمش.
نچی کرد.
– بعد سه روز به هوش اومدی نمیتونی به راحتی راه بری باید کمی صبر کنی.
دیدههام از حدقه بیرون زد. سه روز!
با وجود سرگیجه و درد، سِرُم رو توی یه کف دستم گحرکت کردم و کف دست دیگم رو به دیوار زدم.
هرچقدر سعی کرد سرجام برم گردونه ولی اهمیت ندادم و با حال بد از اتاق خارج شدم.
پدرام روی صنقلبی قرار گرفته بود و سرش رو پایین انداخته بود. صداش زدم که مثل فنر از جا پرید و با متوجه شدن من شوکه به سمتم اومد.
– خوبی؟ چرا قد بلند شدی؟ جاییت درد نمیکنه؟
بدون اینکه جوابش رو بدم سؤال کردم:
– میدونی بچم کجاست؟
تلخندی زد.
– آره بیا بریم.
منو به جایی که دردونم خوابیده بود برد.
با مشاهده کردنش دلم به تپش افتاد.
انگار جون مجدداً ای گرفتم.
بی اختیار اشکهام شروع کردن به چکیدن.
آروم دستم و روی سرش کشیدم و نگاه بستم.
حس فوق العاده مادر شدن رو مجدداً تجربه کردم.
بالاخره پسر کوچولوم رو با همهی سختیهایی که توی این مدت کشیدم دیدم.
چقدر قلبم میخواد بغلش کنم اما به خاطر این کف دستگاه هایی که بهش وصلن نمیشه!
– نمیخوای بدونی ماهد کجاست؟
با شنیدن اسمش، اشکهام شدت گرفتن.
قطعا گذاشته رفته و منو بچم براش ارزشی نداریم.
– نه.
نفسش رو به بیرون فوت کرد.
– مطمئنی؟
حقیقتا دلم میخواست بدونم کجاست ولی نمیدونم چی مانع میشد!
انگار از متوجه شدن جواب میترسیدم.
– نمیدونم… به نظرت نیازه که بدونم؟
– شاید آره و شایدم نه.
استرسم بیشتر شد. خیره به پسرک دلربام زمزمه کردم:
– بگو.
کمی نزدیکم شد و آروم گفت:
– حرکت کرده کمپ.
جوری گردنم رو چرخوندم که درد سرم صدبرابر شد. لب خشکیدم رو خیس کردم:
– کمپ؟
با تاسف سر تکون داد.
– آره. ندرک کردی اعتیاد پیدا کرده؟
حرفش برام قابل هضم نبود.
چطور امکان داره ماهد معتاد شده باشه؟!
وقتی متوجه شد توی شوکهم، به بیرون اشاره کرد.
– بیا بریم بیرون برات تعریف میکنم.
قلبم نمیومد از پسرم دل بکنم اما از طرفی متوجه شدن حقیقت حیاتی بود!
نگاه عمیقی به کوچولوم انداختم و بعد از بوسیدن دیدههای بستهش، با پدرام بیرون حرکت کردیم.
روی نزدیک ترین صنقلبی جا خوش کردم که جای بخیههای زیر شکمم تیر کشید.
با درد کمی خم شدم که دلواپس شد.
قبل از اینکه چیزی بگه بیان کردم:
– همین الان لطفا همه چیو توضیح بده. من خوبم
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن