کشیده شدم از ماشین یه بطری آب و جعبه دستمال و برداشتم سمت پناه راهی شدم…
سرشو بین کف دستاش گرفته بود و هقهق میکرد، نمیتونستم ازش بخوام گریه نکنه، چون الان تنها چیزی که آرومش میکرد همین اشک ریختن بود…
کنارش روی زانو قرار گرفتم و آروم صداش کردم که سرشو کشیده کرد، نگاهاش قرمز شده بود ولی بازم به خودم اجازه نمیدادم ازش بخوام گریه نکنه، پناه باید خودشو خالی میکرد چراکه وقتی از اینجا بریم اون شهر نیاز به یه دختر قوی داره، نیاز به همون دختری داره که من حالم ازش بهم بخوره و ازش متنفر باشم نه یه دختر ضعیف، پناه باید خودشو آماده میکرد برای جنگیدن…
اما با مشاهده کردن صورتش که از درد جمع شد مجبور شدم خلاف چیزی که میخواستم عمل کنم…
دستمال و بطری و جلوش گرفتم
– بیا صورتتو بشور… میدونم نیاز داری با پدرت حرف بزنی پس تا من خیرات و پخش کنم تنها باهاش صحبت کن… اما بعدش آماده شو بریم اینجا سرده هرچی بیشتر بمونی بدن دردت بیشتر میشه…
پناه: باشه…
کشیده شدم برم که آوام زد
پناه: آرنگ
– بله
پناه: مرسی!
– کاری نکردم…
یه ربعی طول کشید پخش کردن خیرات ولی از دور چشمم به پناه بود که حالش بد نشه، وقتی نزدیکش شدم خودش قد بلند شد…
ترجیح میدادم خالی شده باشه و بعد از اینجا بریم بیرون پس با ترمشاهده کرد پرسیدم
– بریم؟
پناه: آره، بریم…
جاده افتادم، آوای قدمهاش از پشت سرم میومد که یه لحظه توقف کرد، برگشتم مشاهده کردم با حسرت داره به سنگ قبر پدرش نگاه میکنه…
– میخوای بازم بمونی؟
با بغض توی دیدهام خیره شد
پناه: هربار میومدم براش نی میزدم… بابام نی بهشدت دلبسته شد اما الان توی ماشین جا گذاشتم!
– اشکالی نداره الان نمیشه کاری کرد ماشین دست ولگاست تا الانم رسیده خونه، بمونه دفعه بعد…
پناه با مظلومیت سرشو انداخت پایین و اضافه کرد
پناه: داخل ماشین تو مونده…
پناه خجالت کشیده بود!؟ قطعا برام قابل باور نبود ولی رد کردن میل داشتهی به این سادگی هم کار من نبود پس چند دقیقه بیشتر موندن هیچ اشکالی نداشت میارزید به اینکه حسرتی توی قلبش نمونه…
– باشه تو برگرد من الان کیفت و میارم…
و برای اولین بار امروزگار دیدهاش از ذوق برق زد و تبسم روی لباش قرار گرفت
پناه: وای ممنونم، از کولهم بیرون زده یه کاور سیاه داره…
سری به نشونه تایید تکون دادم و تند راهی شدم سمت ماشین، برای اامان بار آدرس درست داده بود، نی و بیرون کشیدم و در ماشین و بستم…
نگاهی به آسمون انداختم هوا داشت روبه تاریخی میحرکت کرد پس سریع برگشتم سمت پناه اونم فوری شروع کرد به نی زدن…
چندتا تحریر که حرکت کرد به خوبی متوجه شعر شدم، داشت ای ساربان آهسته ران و میزد…
نی تنها سازی هست که سوز قلب نوازنده جذاب ترش میشه و پناه داشت ثابت میکرد نوازنده دوهزاری نیست و تحریرهارو عالی ادا میکرد…
شاید اگه بیرون نبودم باید دیده بسته از این صدای دلنواز لذت میبردم ولی الان نمیشد مخصوصا اون عدهای که درحال ترک محیط بودن با صدای ساز به سمت ما اومدن و دور و برمون ۲۰-۳۰ نفری به نمایش از حرکت ایستاده بودن…
اما پناه نگاهاشو بسته بود و اشک از چشمای بستهش جاری میشد و حواسش به اطرافش نبود و با تمام وجودش داشت نی میزد…
وقتی یه آهنگ تموم شد تازه چشماشو باز کرد متوجه اطرافش شد که فوری اشکش و پاک کرد و خودش کشیده شد…
چندنفری با گفتن عالی بود و ایول ازش تشکر کردن و یه صلوات هم برای سرخوشی روح پدرش فرستادن پناه هم تشکر کوتاهی کرد و به سمت ماشین حرکت کردیم…
داخل ماشین پناه داشت میلرزید و آوای خوردن دندونهاش به هم رو میشنیدم… و دقیقا این همون چیزی بود که من دلواپسش بودم سرما برای وضعیت پناه واقعا خوب نبود تند بخاری و روشن کردم و تنظیم کردم سمت پناه که آروم آروم گرمش شد و این از قطع شدن صوتی دندونهاش مشخص بود…
شروع کرد به گشتن داخل کیفش ولی اون وسیلهای که میتمایل داشت و پیدا نمیکرد و این کلافهش کرده بود…
حس کردم شاید گرسنهش باشه خب اون حجم از اشک هر آدمی و دچار افت فشار و ضعف میکرد…
خم شدم داشبرد و باز کردم یه ظرف مغز و میوه خشک برداشتم و بیحرف گذاشتم روی پاش…
حواسم به رانندگیم بود و توجهی به صورتش نکردم که بعد از یکی دو ثانیه با لحن طلبار پرسید
پناه: اَه چرا تو این مقلبی هستی؟؟
انگاری زبونش فعال شده بود و باز همون پناه همیشگی داشت بیدار میشد!
– با منی ؟ چه مدلی؟
پناه: مثل پیشگوها میمونی… انگار ذهن آدمارو هک میکنی از کجا درک کردی من تو کیفم دنبال خوراکی میگشتم؟
خونسرد اضافه کردم
-از هیچجا گفتم گریه کردی احتمال داره دچار افت فشار بشی…
یه نگاهی بهش کردم و با لحنی که میدونستم حرصش درمیاد گفتم
– منم حال و حوصله ندارم غش کنی جمعت کنم!
پیشبینیم کاملا درست بود و یکم حرص چاشنی صوتش شد
پناه: یعنی تو اسید حل شی که محبت هم کنی از دماغ آدم درمیاری!
حق داشت منم چیزی نبیان کردم ولی برام سوال شد…
محبت؟ اشتباه میکنی من محبت نکردم کاری و انجام دادم که انسانیت بهم حکم میکرد… مگه چقدر انسانیت دچار فراموشی شده که باید این کارهای جزئی و محبت بدونی؟
یه ربعی گذشت و ته اون ظرف و درآورد و دوباره فکش به کار افتاد و رادیو تهران شروع کرد
پناه: آرنگ کف دستت درد نکنه
نگاهی کوتاهی بهش انداختم
-بابته؟
پناه: امروز… با اینکه مریضیمو میدونستی به کسی نگفتی!
– خواهش میکنم کلاغ محله نیستم…
حرفم تموم نشده بود که گوشیم زنگ خورد و اسم محمد روی صفحه نمایشگر ضبط افتاد…
– بله
محمد: سلام آرنگ اومدی خونه؟
– نه
محمد: کی میای؟
– معلوم نیست!
محمد: داداش معلوم نیست چیه یه ساعت بگو
– تو بعد از ۱۲ حساب کن
صوتی فریاد قد بلند محمد توی ماشین پیچید
محمد: چــــــــــی؟ آرنگ حالت خوبه؟ پناه قم هم حرکت کرده بود تا ۱۰ باید میرسیدی… خب پناه که میاد خونه؟
– نه
محمد: اذیت نکن پسر الان منو سرکار گذاشتی؟
کلافه بیان کردم
– بیکارم؟
محمد: آرنگ جان اون مادرت تلگرافی حرف نزن درست بگو ببینم چخبره؟
به پناه چشم دوختم و آروم لب زدم چی کنم که بیخیال گفت بگو
– با پناه میخوایم بریم دکتر…
محمد: آها… حالا من چیکنم؟
– بشین یه قل دوقل بازی کن… چیو چی کنی؟
محمد: پگاه الان نیم ساعته هر دو دقیقه میگه بریم بریم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن