پناه نگاه عصبی بهم انداخت انگار نه انگار این دختر چند دقیقه پیش درحال گریه کردن بودن، صداش حالا دیگه بغض آلود نبود اما حرص توی صوتش کاملا مشهود بود
پناه: جوجه چیه؟ بگو عروس هلندی… تازهشم اینا اسم دارن…
با دست بهشون اشاره کرد و با لحن جالبی اضافه کرد
پناه: آقا کاکلی، خانم گلگلی، پسر کوچولو چیلا، دختر خانم هم طیلا…
مقصر این تبسمی که روی لبم جای گرفت من نبود بلکه این پناه بود که با این لوس بازی های بیش از حدش باعث اصول چند سالم از یادم بره و زیر پا بذارمش…
سریع تبسممو جمع کردم ولی انگار دیر شده بود، گیلدا با تعجب سؤال کرد
گیلدا: آرنگ الان خندیدی؟
و یه بارم شده ولگا نجاتم داد
ولگا: نه بابا به لحن بیان پناه پوزخند زد، یعنی نمتوجه شدی مسخره کرد؟
و شاید فقط خودم میدونستم که این تبسم اصلا شامگاهاهتی به پوزخند نداشت چراکه حتی توی وجود خودمم انرژی مثبت تزریق شد، پوزخند چنین نیرویی نداره!
پناه: مرد بی احساسِ به درد نخور، همون به درد کف سابیدن میخوری، من که میدونم پای اعلامیه تو باید بنویسم در اثر استفاده زیاد از موارد شوینده گور به گور شد!
پناه درونش یه دختر بچهی ۸ سالهی حواس پرتِ عصبی داشت که با یه جرقه فعال میشد درست مثل الان که بدون توجه به مولین که حالا داشت یه نمه چپ چپ نگاهش میکرد سریع تند بهم توهین میکرد، نه واقعا کارهای این دختر خنده دار نیست؟ کنترل کردن خنده جلوی بعضی از حواست پرتی های پناه سخت بود!
ولگا: پرفکت خودتو بزن به بیخیالی آرنگ و فحش کش کن اصلا هم خواست به نازبانو نباشه…
با این حرف ولگا تازه نگاه پناه به مامان افتاد و ناخداگاه دستشو جلوی صورتش گذاشت و هین قد بلندی اضافه کرد…
ولگا: مارجان این دختر بلد نبود، ولی خودتم میدونی کسی قربون صدقهی آرنگ که نمیره، حالا من یه کلاس آموزشی کوتاه براش میذارم…
بهم خیره شد و اضافه کرد
ولگا:
You are a crazy man and anti-woman
( تو یه مرد دیوانه و ضد زن هستی)
خونسرد بهش چشم دوختم
– freeloader (مفت خور)
صوتی خنده گیلدا بلند شد که ولگا با حرص اضافه کرد
ولگا: زهرمار با غلظت زیاد، وسط کلاس آموزشی من سوسه نیا!
#پارت346
#سایهی_پرستو
ولگا با یه لبخند ملیح بهم خیره شد و گفت
ولگا: zip it (دهنتو ببند)
– Where is your politeness?
(ادبت کجاست؟)
ولگا شونه بالا انداخت و با بیخیالی بیان کرد
ولگا: I am who I am ( من همینم که هستم)
آوای جدی مارینا خانم مانع شد تا جوابش و بدم
مارینا خانم: تو بسیار غلط میکنی!
ولگا پاشو تاب داد
ولگا: جنبه کلاس آموزشی هم ندارید، بیان کردم کلاسه کلاس!
بی حوصله گفتم
– اونارو بکنید تو جاشون برم شام بیارم…
پناه پا کوبید زمین و با حرص اظهار کرد
پناه: قلبت میاد؟ ببین چه گوگاماَن!
– همین گوگولی ها وسط میز خراب کاری کنن چی؟
پناه: بچههام از تو تمیزترن!
پوزخندی زدم
– خداروشکر به فرزندی قبولشون کردی، پس هرجا راهی شدی دنبال سر خودت ببر…
یکم اخمامو توی هم کشیدم و هشدارگونه اظهار کردم
– الانم میگم کوچیکترین خراب کاریشون مساوی میشه با ریختن کل غذاها تو سطل زباله وَلو اینکه کسی لب به غذا نزده باشه!
پناه چند ثانیه با حرص نگاهم کرد وقتی مشاهده کرد روی حرفم جدی هستم به ناچار پرنده هارو گذاشت روی شونهش و خواست دونه به دونه بذاره توی قفس که در لحظه آخر یکی از جوجه ها روی لباسش خراب کاری کرد…
پناه چشماشو بست
پناه: اَییی…
تا اومد عُق بزنه گفتم
– بالا بیاری خودتو با پرندهها با فرش از همین جا پرتتون میکنم…
پناه: بمیری که درک شرایط هم نداری، بین تو با هویج هیچ فرقی نمیبینم…
این دختر درست بشو نبود! باز جلوی مولین؟
مستانه: نگــــو عمو به این آقایی…
پناه با دهن کجی ادای مستانه رو درآورد، خب کمکم داشتم عامل تمام رفتارهای بدِ راستین و پیدا میکردم!
پناه تا رفت لباسشو تمیز کنه و برگرده من میز و چیدم…
پناه اومد کنارم از حرکت ایستاد و به میز خیره شد
پناه: سالادارو نیاوردی؟
تیز نگاهش کردم
– با افتضاح شما وقت به درست کردن نرسید!
مارینا خانم: چیشده!؟
پناه که از حرف من حرصش دراومده بود اضافه کرد
پناه: هیچی بابا یه آدم کوته بین میره یه زن خل میگیره عالمی و گراهی شدار میکنه… صدف اومده بود، نمتوجه شدین همه ناراحت هستن؟
مارینا خانم اخماشو توی هم کشید
مارینا خانم: پناه به مریم مقدس…
پناه پوزخندی زد
پناه: ۱۲۴ هزار پیامبر و باید دخیل کنیم، مریم مقدس تنها جوابگو نیست!
– پناه کم حرف بزن برو محمد و صوت کن بیاد غذا بخوره، جواب تورو همون پرندههای گوگامات دادن…
مستانه هممدت که صنقلبی و میکشید گفت
مستانه: عمو واقعا میخوای مهریه صدف و بدی؟
شهاب سریع گفت
شهاب: عمو بخدا این زنه حقش نیست تازه باید میکشتیش!
مارینا خانم اینبار عصبی اضافه کرد
مارینا خانم: مهریه چی؟ کشک چی؟ تازه سروسامون گراهی شدی؟
با تعجب داشتم بهشون نگاه میکردم یعنی واقعا پناه حرفی از بحث شکایت و بارداری صدف و سقط بچه نگفته؟
پناه وقتی پایین بود مطمئن شد که من میخوام شکایت کنم یعنی هیچ حرفی نزده؟ حداقل ۱۵ دقیقه بالا تنها بود و مدت کافی برای گفتن موضوع رو داشته!
اصلا الانم میتونه بگه اما سکوت کرده و این نشون دهنده این بود که این دختر واقعا رازداره…
قطعا ترجیحم این بود تا وقتی خودم حرفی نزدم کسی از موضوع شکایت چیزی ندونه و خودم موضوع رو توضیح بدم!
و پناه امروزگار ثابت کرد واقعا دختر باشعوری هست و رازی که به صورت اتفاقی توی ماشینم گوش داده رو به خوبی حفظ کرده!
من هنوز درگیر سوالای توی ذهنم بودم که مامان گوشه روسری قطره اشکی که از دیدهش چکیده بود و پاک کرد و اضافه کرد
مولین: آرنگ بخدا قسم یه پوش کا به صدف هَندی شیرم حلالت نُوُنَم (آرنگ بخدا قسم یه پر کاه به صدف بدی شیرمو حلالت نمیکنم)
کلافه نگاهش کردم
– بحث چیز دیگهس!
محمد اومد داخل آشپزخونه و با لحن طلبکاری جویا شد
محمد: بحث چیه؟ الان متوجه شدم… آرنگ تو میخوای به صدف پول بدی؟ نکن پسر این یه هزار تومنی بگیره مثل کنه میچسبه!
بابا: کنه نه شِل بِرتو بُنه ( کنه نه مثل بوته تمشک میچسبه به آدم)
اخمامو توی هم کشیدم، لازم نبود بگن من باید چیکار کنم، به میز اشاره کردم
– شام بخورید…
گیلدا با ناراحتی گفت
گیلدا: چیزی از گلوی کسی پایین نمیره!
هوف کلافهای گفتم و کف دستی به پیشونیم کشیدم…
کاوه: عمو یه نه بگو خلاصمون کن!
غریدم
– نه مهریه نمیدم، اصلا پولی نمیدم بهش، خوب شد؟ حالا بخورید سرد شد!
مارجان: پس اون حرف چی بود گفتی؟
به تنها کسی که معنی حرفمو متوجه شده بود چشم دوختم، انگار حتی پناه هم میدونست اینا تا مو و از ماست نمیکشیدن ول کن نبود! دیده از نگاه مضطرب پناه گرفتم، احتمالا این چشمها یاد حال اونروزم افتاده بود که حالا با نگرانی نگاهم میکرد…
فاصله دلواپس شدن و جنگ و دعوای من و پناه همین چند دقیقه بود…
دست و پا شکسته شروع کردم به توضیح دادن که مولین با ذوق شروع کرد به کِل کشیدن…
مامان: خداروشکر، خداروشکر همون سقط کرد بچهی اون فاحشه برای ما نموند!
کنترل صدام از کف دستم خارج شد کشیده و جدی بیان کردم
– بچه منم بودا…
حالا پناهی که بین حرفام سمت یخچال راهی شده بود با دوتا دیس بالای سرم خشکش زده بود
– نمیخوای بشینی؟
پناه: چی ؟ هان ؟ آهان…
بعد از گذاشتن اون دوتا اثر هنری طبق یه قانون نانوشته دقیقا جلوی من قرار گرفت…
همه شروع کردن به تعریف و تمجید، الان سالاد چه اهمیتی داشت؟ امروزگار با ارزش تر از این رازداری پناه چیزی ندیده بودم!
محمد کنارم جای گرفته بود و تقریبا هیچی نمیخورد، این یکیو خوب درک میکردم وقتی یه دوره با زنت همه جا میری و یه اتفاقی باعث تنهاییت میشه ثانیه به ثانیه حس بچهای و داری که یتیم شده…
درسته پگاه جدا نشده ولی این شرایط از طلاق هم بدتره، بچه یه طرف… زن یه طرف… خودشم که…!
مریضی پگاه حتی کف دست منم بسته بود و مثل قبل نمیتونستم با راستین باشم و نهایتاً هفتهای چند ساعت میمتوجه شدمش…
آروم جوری که فقط محمد بشنوه اظهار کردم
– غذات و بخور درست میشه، من QEEG (نقشه مغزی) پگاه و دیدم شرایطش از من بسیار حادتر نیست، این روزا میگذره یه دوره هم همه توی سر من میزدن بیاد انتخابم، همه هم از دَم استاد بودن!
محمد: ایشالله… اما آرنگ راجب من همه حق دارن، خدایی بد کردم…
نمیتونستم تکذیب کنم واقعا این آدم بد کرده بود پس فقط گفتم…
– میشه شرایط و مثل قبل کرد
البته امیدوارم…
توی پر سر و آوا ترین حالت ممکن غذا خوردم، احساس میکنم اسید معدم دو برابر روزهای قبل تراوش کرده و دلم میخواست نفری یه چسب بگیرم دور دهن همه رو ببندم…
مارینا خانم: پناه جان معلومه که آشپزیت عالیه این سالاد فقط کار یه دختر هنرمند و سرآشپز میتونه باشه…
آره جان عمهش پنیر گردویی میخوره که نکنه یه دونه گردو بشکنه!
پناه ابرو بالا انداخت و در عین ناباوری من با خونسردترین لحن ممکن گفت
پناه: اتفاقا حدستون کاملا درست بود!
با چشمای متعجب نگاهش کردم
پناه کف دستشو به حالت قد بلندگو وانتیها جلوی دهنش گحرکت کرد و با صدای پر آوازش شروع کرد به اظهار کردن
پناه: املت سوخته، نیمرو شور، تخم مرغ آبپز نپخته، برنج آش شده بلدم…
همه شروع کردن به لبخند زدم
پناه: آشپزی کجا بود این چند روزگار اگه آرنگ نبود تلف شده بودیم، تنها هنر من تو زمینه منزلداری همین سالاد درست کردنه…
مارجان: نه یاد بگیر دختر، فردا روزگار میخوای شوهر کنی میگن دختره هیچی بلد نبود…
ولگا: به قول مولین شنبه بری یکشنبه جلوی در خونه خودمی…
⚡️⚡️⚡️⚡️
صدای شلیک خنده پناه بلند شد
پناه: وای متینم همواره همینو بهم میگه…
اینبار هدف صحبتش مامان بود
پناه: نازبانو جون من یکی از شرایطهام برای ازدواج وجترین (سبزیجات خور) بودن طرف مقابلمه…
مولین: چی جی تِرین؟
پناه: سبزیجات خور، بع بعی باشه…
گیلدا: اونام مقادیری از امگا۳ و کلسیم و آهن دریافت میکنن…
پناه با بیخیال شونه بالا انداخت
پناه: کار نداره برای امگا۳ تخم مرغ آبپز میدم کوفت کنه، کلسیم و از ماست بگیره، آهنم که قارچ پرپر میکنم روی سالادش میل کنه، خوبت شد؟
میل کنه رو جوری گفت از کوفت کنه هم بدتر بود… خدا به داد شوهر این دختر برسه! مجرد بمونه به تمام مردهای کره خاکی خیر رسونده!
گیلدا با لبخند ملیحی جواب داد
گیلدا: حرفی ندارم، مسیرکار خوبی بود منم رویه تو رو در پیش میگیرم…
هوف این دختر عین ویروس بود عقاید و کاراش و نشر میداد! یه گیلدا یکم صراط المستقیم بود اونم از راه بدر کرد…
پناه با دلخوری گفت
پناه: فقط موندم خودمو چطور سیر کنم، این مشکل و کسی حل کنه دیگه تمومه…
اوه اوه توهم که سیریناپذیر!
ولگا با هیجان بیان کرد
ولگا: رستوران سر خیابون…
پناه: ایده خوبیه ولی بازم لو میره آشپزی بلد نیستم…
محمد: دعا کن پگاه خوب شه تنبلی و بذار کنار بیا ور دستش بمون یاد بگیر…
پناه ناله وار اضافه کرد
پناه: سخته…
انقدر با لحن جالبی نالید و عزاداری گرفت که صدای خنده همه کشیده شد
پناه: عه خب جدی میگم چرا میخندین؟
مستانه همونجوری که میخندید بیان کرد
مستانه: پناه نمیدونم کدوم حالتت و باور کنم!
پناه تبسم مهربونی زد
پناه: چطور عزیزم؟
منم کنجکاو بودم بدونم منظور مستانه چیه!
مستانه: آخه وقتی راهی شدارهای امروزت و مقایسه میکنم تعجب میکنم، نه به اونکه پایین اونجوری وقتی صدف به عمو گفت بیغیرت از عمو دفاع کردی نه به بالا که سر یه پرنده نزدیک بود همو کتک بزنین… حالام که اینجوری غم و خنده و مسروری…
ابروهام بالا پرید… با نگاه موذی به پناه که حالا یکم رنگش پریده بود نگاه کردم، خب این عکس العملش نشون میداد قطعا ترجیح میداده من چیزی از حرفای امروزگارش نفهمم…
تبسم مصنوعی زد و گفت
پناه: خب پایین صدف اومده بود و تنها هدف من ضایع کردنش بود حالا به هر نحوی…
مستانه: آره خب
اما من نمیمیل داشتم این بحث تموم بشه، کنجکاو بودم بدونم پایین دقیقا چه حرفایی رد و بقلب شده… قبل از اینکه من کف دست بکار بشم خوی فضول بودن ولگا به دادم رسید و روبه مستانه جویا شد
ولگا: مگه چی گفت به صدف؟
متاسفانه یا خوشامگاهختانه مستانه اگه میمیل داشت موضوعی و تعریف کنه با جزئیات کامل تعریف میکرد و حالا این خصلتش امروز عجیب به کمکم اومد…
وقتی به طور کامل و جامع حرفای پناه و برامون بازگو کرد دیگه صورت پناه از رنگ قرمز گذاشته بود و کاملا آماده فوران کردن بودن… با لحنی که شاید موذی بودنش فقط برای پناه آشکار بود رو بهش اظهار کردم
– پناه واقعا توقع چنین حرفایی و نداشتم، باید ازت تشکر کنم بابت دفاع کردنت…
کلمه دفاع و با لحن خاصی بیان کردم… پوزخندی زد
پناه: اصلا نیازی به تشکر نیست، من فقط این حرفارو بخاطر اینکه صدف رو به روم بود زدم، جنابعالی توی ذهنم همچنان همون آدم شکاک و حال بهم زن هستی…
– صحیح…
سیرک و باید برای آدمایی که روی میز بودن تموم میکردم اصلا حوصله جنجال بعدش و نداشتم، من خوب متوجه شده بودم پناه گاردش نسبت بهم کمتر شده و همینطور گارد خودم نسبت به اون… اما دوست نداشتم آدمهای این میز فکر دیگهای درباره پناه بکنن…
فکرهای اشتباهی که باعث بشه هم این دختر توی خونه من معذب بشه هم من…
پس قرار نبود زیرا از حرص خوردنش لذت میبرم با اذیت کردنش برای بقیه سوءتفاهم درست کنم…
از روی میز قد بلند شدم و با برداشتم اامان بشقاب به مراسم شام پر هیجان امشامگاه خاتمه دادم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن