و سرم را خم کردم روی گوشی ام . بابا چند ثانیه ای بر و بر نگاهم کرد .
– کارت خیلی واجبه ؟
– بله !
– نمی شه بعدا انجامش بدی ؟
– نه !
– زشته وقتی خودش زنگ زده و دعوت کرده ، تو نیای !
این دفعه چیزی نبیان کردم . بابا اکبر باز هم چند ثانیه ای نگاهم کرد و بعد بدون اینکه دیگر اصرار کند ، از اتاقم خارج شد .
با راهی شدنش نفس کلافه ام را فوت کردم بیرون و موبایلم را روی میز انداختم .
همواره همین طور بود ! بابا هیچوقت من را به کاری مجبور نمی کرد ، ولی با سکوتش آنقدر عذاب وجدان می داد که دیوانه می شدم !
از جا کشیده شدم و صدایم را بالا بردم :
– بابا جون دو مین بهم مهلت بده لباس عوض کنم … منم میام !
و غر غر کنان سر کمد لباسم راهی شدم . یک شلوار جینِ قد نود با هودیِ سورمه ای کلاه دار پوشیدم که روی سینه اش نوشته های انگلیسی جگری رنگ داشت .
موهای کوتاهم را به سرعت شانه زدم و با ریمل و رژ لب کمی به چهره ام رنگ و لعاب دادم . آن وقت از اتاقم بیرون حرکت کردم … .
***
***
سالن خونه ی عمو رضا ساکت بود !
عمو رضا و سوده مقابل من و بابا اکبر نشسته بودند و سرخوشی مشغول پذیرایی بود .
فنجان چای را از توی سینی برداشتم و روی میز کنار کف دستم گذاشتم … و نگاه بی حوصله ام را به گلهای قالی سپردم .
شهاب خانه نبود و من بدون او در آن خونه احساس غربت می کردم .
– خب … علی اکبر جان ! بگو چه خبر ؟!
با آوای عمو رضا سرم را بالاتر گراهی شدم . بابا جواب داد :
– خبری نیست ! خدا رو شکر همه چی امن و ولینه !
– تو چطوری عمو جان ؟
این بار مخاطب عمو رضا ، من بودم . تبسم ضعیفی به لبهایم نشاندم و پاسخ دادم :
– خوبم عمو جان !
عمو رضا این پا و آن پایی کرد . مشخص بود که میمیل داشت حرف خاصی پیش بکشد .
شادی دور چرخاندن دیس شیرینی و آجیل را تازه تمام کرده بود که پدرش رو به او بیان کرد :
– شادی جان … چند دقیقه برو اتاقت ، ما حرف بزنیم !
سرخوشی مکث کوتاهی کرد . معلوم بود جا خورده بود از این درتمایل داشت پدرش … بعد پشت پلکی نازک کرد :
– حالا من غریبه شدم بابا ؟ … واقعا که !
و به حالت قهر از جمع رو چرخاند و به اتاقش حرکت کرد .
خیلی به سختی جلوی خودم را گحرکت کردم تا پشت سرش ادایی در نیاورم ! دختره ی افاده ایِ اعتماد به سقف !
بعد از راهی شدن او … عمو رضا کاملا چرخید به سمت من و فهمیدم که بحث جدی شده است .
– خب … حتما در جریانِ جر و بحث شهاب و مادرش هستید !
نگاه کردم به زن عمو سوده … که یک مدل خاصی نشسته و باسنِ درشتش را تقریبا به سمت من چرخانده و از روی غیظ و نفرت حتی نمی توانست به من نگاه کند !
مطمئن بودم عمو رضا او را مجبور کرده بود که امروز مقابل من بنشیند و در مورد شهاب عزیزش تن به مذاکره بدهد !
عمو رضا ادامه داد :
– من همون روز به خودت هم اظهار کردم ، علی اکبر جان ! اما اندیشیدم بهتره قبل از هر چیزی از آیدا جان بپرسم … که نظر شهاب نظر اون هم هست یا نه !
بزاق دهانم را قورت دادم . شاید می توانستم خود شیرین بازی در بیاورم و بگویم برای من فرق نمی کند … اما بهشدت بی انصافی بود که تمام بار این جنگ را بر شانه های شهاب بگذارم !
– عمو جان … شهاب کار خوبی نکرد که با مادرش جر و بحث کرد ! اینو همون شامگاه به خودش هم گفتم ! …
لب های زن عمو از نفرت پیچ و تابی خورد ، ولی به سختی جلوی خودش را گحرکت کرد و چیزی ناظهار کرد . من ادامه دادم :
– اما در مورد خونه … من و شهاب همه ی عمرمون رو زیر سایه ی پدر و مادرمون بودیم ، از این به بعد هم فرقی نداره و باز زیر سایه ی شما هستیم ! … ولی نظر منم همینه که بریم محیط جدید و شرایط جمتوجه شد … کمی مستقل بشیم !
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن