***
نفسم در سینه پر پر می زد … وقتی عاقد داشت خطبه را می خواند … .
نگاهم در اتاق وسیع عقد چرخید … بین گلهای طبیعی که فضا را تزئین کرده بودند و میهمانانی که روی صنقلبی ها قرار گرفته بودند . آوای موسیقی از سالن اصلی می رسید … و من داشتم ذوب می شدم .
بابا اکبرم حضور داشت … و عمه الهام و عمه آشا . عمه آشا چادر مشکیِ نگین کاری شده اش را سفت و سخت دور تنش پیچیده بود و با حالتی منجمد به سفره ی عقد نگاه می کرد . می خبر داشتم به اصرار عمه الهام حاضر شده بیاید و بعد از جاری شدن خطبه ی عقد هم می رفت … حتی می دانستم فافای نازنینم را با خود نیاورده !
اما هستی رسیده بود و می خبر داشتم حالا همجاده با روشنک و حنانه مشغول رقصیدن است . اجازه نیافته بود به اتاق عقد بیاید ... عمه الهام می اظهار کرد جای بچه بازی نیست !
ولی آلا حضور داشت … و امین و احترام خانم . چند نفری دیگر از اقوامشان بودند که به من معرفی شدند … نام و نسبت همه یشان را بلافاصله از یاد بردم ! … ذهنم شلوغ و پر سر و صدا بود … .
– عروس خانم برای سومین بار می پرسم …
صوتی عاقد در گوشم زنگ خورد و نگاهم باز برگشت به آینه … .
عماد از درون آینه به من زل زده بود . بعد کف دستش نشست روی انگشتانم … . انگشتانش آنقدر پر حرارت بود که حس کردم داغ گذاشت روی کف دستم … .
و بعد بلاخره اظهار کردم :
– با اجازه ی پدرم و بزرگای جمع … بله !
انگار بندی در قلبم از هم گسست … سقوط کردم در سرنوشت خودم ! …
عماد نفس عمیقی کشید … و دیگران شروع کردند به کف زدن … .
عاقد باز شروع کرد :
– به میمنت و مبارکی باشه عروس خانم ! حالا جناب آقای عماد شاهید ، آیا شما هم به بنده وکالت می دهید …
عماد کلام او را قطع کرد :
– منم بله ! … سریع تر پیش ببرید روال رو آقا
در میان تشویق دیگران بود که حلقه ها بینمان ردّ و بقلب شد . حلقه ی من همان انگشتر ظریف با الماس آبی کمرنگ … و مال او یک رینگِ ساده ! عماد حلقه را درون انگشت کف دست چپ من سُراند و روی کف دستم را بوسید … .
بابا اکبر به طرفم آمد . کت و شلواری به تن داشت که به سلیقه ی من خریده بود و کراوات بسته بود ... .
از روی مبل برخاستم و به طرفش راهی شدم . حلقه اشک کمرنگی ته چشم های همواره ساکتش را متلاطم کرده بود … .
زیر لبی زمزمه کرد :
– یکی یدونه ام !
و من را در آغوش گرفت … عمیق و طولانی ! کف دست هایم را دور تنش حلقه زدم و سرم را روی شانه اش گذاشتم . نمی تمایل داشتم از آغوشش بیرون بیایم … تنم بین دست هایش می لرزید … .
داشتم می مردم ! … ای کاش تمام آدم ها محو می شدند … تمام صداها خاموش می شدند ! … ای کاش در این جهانی به این بزرگی فقط من می ماندم و بابا اکبرم ! …
خسته بودم … ای کاش می توانستم همانطور که سرم روی شانه ی بابا بود، به خواب فرو بروم !
آغوشمان آنقدر طولانی شد … که صدای عماد را پشت سرم متوجه شدم :
– آیدا جان !
حتی یخ نگاه عمه آشا ذوب شده بود ! هر دو عمه به سمت ما رسیدند … عمه الهام گفت :
– داداش … اشک این بچه رو در میاری امشامگاه ! … تو رو خدا آروم بگیر !
و عمه آشا اضافه کرد :
– روح زن داداش سرخوش باشه ! اینقدر این پدر و دختر به هم وابسته هستن که حد نداره !
این جمله را خطاب به عماد اظهار کرد … . احترام خان با تبسمی رسمی پاسخ داد :
– حق دارن ! … اما باید خیالشون راحت باشه ! آیدا جان از امشامگاه دختر منم هست !
#سال_بد ❄️
#پارت_851
پس از آن عکس هایی بود که گراهی شده شد و کادوهایی که تقدیم شد .
احترام خانم یک جفت گوشواره به من هدیه کرد . گوشواره ها شبیه دو گلابیِ طلایی بودند که سطح آن ها با مرواریدهای کوچک و جذاب تزئین شده بود .
احترام خانم یک لنگه از گوشواره ها را میان انگشتانش گحرکت کرد و با حالتی لطیف نگاهش کرد .
– شامگاهی که عماد متولد شد … همسرم این گوشواره ها رو برای دیده روشنی بهم هدیه کرد !
نگاهش که مجدداً به جانب من برگشت … پر از حزن و سرخوشی، همزمان بود .
– خواهش میکنم … مراقبش باش !
متوجه نشدم منظورش گوشواره ها بود یا عماد ؟ …
پس از من و عماد وارد تالار اصلی شدیم … دوسرخوشوش همدیگر … .
از پله کانِ عریض مرمری پایین رفتیم . آوای رعد تشویق و هیاهوی دیگران بود که در گوشم پیچید … .
هستی و حنا و روشنک را می متوجه شدم که از اشتیاق روی پا بند نبودند و برایم کف دست تکان می دادند … .
بازوی عماد را گرفته بودم و به آدم ها نگاه می کردم … .
آن شامگاه تولد ، من هم آن پایین بودم و سر بالا گرفته بودم تا عماد را ببینم … و حالا این بالا بودم، کنار او !
دلم آنقدر سریع و دردناک می کوبید که می خواست من را از پا در بیاورد ! … کف دست هایم عرق کرده بود … نفسم به سختی بالا می آمد .
در میان جمعیت بودم و دوشادوش عماد … . دختر بچه هایی که پیراهن های سفید به تن داشتند و سر راهمان گلبرگ های سرخ می ریختند … .
قدم بر می داشتم و فکر می کردم …
دیگر تمام شده بود !
دیگر … من همسر عماد شاهید شده بودم ! …
#سال_بد ❄️
#پارت_852
گلبرگ های سرخی که مثل باران بر سر راهمان می ریخت … یکی از آن ها روی دامن پیجادهنم افتاد … .
نگاه گیجم روی قدم هایم میخکوب بود … .کف دست عماد من را جادهنمایی می کرد … .
مثل اینکه در خواب بودم … . آن خواب هایی که هر چه می دوی به جایی نمی رسی … هر چه فریاد می کشی صدایت از حنجره بالا نمی آید ! … من خواب بودم ! تنم لمس و بی حس بود ! داشتم به قهقرا می حرکت کردم !
اما تبسم می زدم … قول داده بودم به خودم که از پا نیفتم ! قول داده بودم که قوی بمانم !
حیات هیچوقت آنچنان پیش نمی رود که ما دوست داریم . حیات شعبده های زیادی در چنته دارد … و من دیگر این را با گوشت و پوست و استخوانم می متوجه شدم . حالا که سرنوشت من را به این نقطه رسانیده بود … باید می پذیراهی شدم !
انگشتانم دور بازوی عماد سفت تر شد و نگاهم به جمعیت … .
حالا به جایگاه مخصوص عروس و داماد رسیده بودیم . دیگران هنوز مشغول تشویق ما بودند . تبسم زدم و چشم دوختم به بابا اکبر … به احترام خانم … به هستی و حنا و روشنک که از خوشحالی روی پا بند نبودند … .
برایشان کف دست تکان دادم … .
همه چیز خیلی بهسرعت و اتومات وار می گذشت … آنچنان که قدرت فکر و تصمیم گیری برای هیچ کدام از حرکاتم نداشتم . شده بودم عروسکی که از قبل تمام برنامه هایش را تنظیم کرده بودند … .
با عماد رقصیدم … بارها و بارها ! میان بازوهای او … سبک و بدون فکر … انگار خودم را به باد سپرده بودم ! … .
یک بار پنجه ی کفشش را لگد گرفتم … خنده اش را در میان رقص نور اطرافمان مشاهده کردم … . میان دست هایش بودم و نزدیکش … آنقدر نزدیک که می توانستم بوی گرم پوستش را همجاده با رایحه ی خوش افترشیوش که مخلوطی گیج کننده از بوی چوب صنقلب و اوکالیپتوس و عطرهای دیگر بود زیر شامه ام حس کنم … .
بی اختیار روی پنجه ی کفش هایم برخاستم و بینی ام را به گونه اش نزدیک تر کردم و عمیق تر نفس کشیدم … .
#سال_بد ❄️
#پارت_853
به گمانم از این حرکتم حیرت کرد و هم مدت لذت برد … سرش را توی گوشم برد و چیزی گفت … . کلماتش را در سر و آوای اطرافمان نمتوجه شدم … بیخودی تبسم زدم .
مدت می گذشت و می گذشت … نمی اطلاع داشتم برف بند آمده یا نه ! یاد سرسی افتادم و مسرور از اینکه حالا جای گرم و راحتی دارد … . فکر می کردم اگر دیشب او را برنمی داشتم، حتماً می مرد ! مسخره بود که در آن شرایط به چنین چیزی فکر می کردم !
باز به دنبال عماد گشتم که حالا از من دور شده بود . دیده هایم بی اختیار او را جستجو کرد … و بلاخره او را یافت ! جایی کنج سالن و دور از هیاهوی جشن … همجاده با سه مرد دیگر ایستاده بود و حرف می زد … . کف دستش را متوجه شدم که به حالتی دوستانه روی شانه ی یکی از مردها قرار گرفت … و بعد نفهمیدم چه اظهار کردند که با آوای قد بلند ریز خندیدند … .
کسی اسمم را آوا کرد :
– آیدا ! آیدا !
دوستانم بودند … هستی و روشنک و حنانه ! هر سه به طرفم آمدند و دورم حلقه زدند . دست هستی قرار گرفت روی بازویم … اضافه کرد :
– وای آیدا … محشر شدی !
نگاهش کردم … قطره اشکی از سر مسروری در چشم هایش می رقصید . حنانه بیان کرد :
– حلقه ات رو ببینم !
کف دستم را بالا گراهی شد و خیره به حلقه ام … روشنک اظهار کرد :
– بسیار دلنشینه آیدا ! اصلاً همه چیت زیباه … سر تا پات زیبا شده !
کف کف دستش را گذاشت روی سینه اش و نفس عمیقی کشید . به طرفش برگشتم و بی فکر جویا شدم :
– دوست پسرت کجاست
انتظار این سوال را نداشت … بی اختیار لب ورچید . به سختی پاسخ داد :
– خبری ازش ندارم ! دو روزگاره قهریم با همدیگه !
– واقعاً ؟!
با چنان وجد و اشتیاقی جویا شدم … که نزدیک بود دو شاخ از روی سر روشنک بزند بیرون ! … هستی کف دستپاچه وسط حرف پرید :
– میگم … بریم برقصیم !
حنانه با بشگن زدن خواند :
– امشامگاه شامگاه رقصه ! غصه دیگه بسه ! امشب انگاری هر جا میری مجنون داره با لیلی می رقصه !
من و هستی و روشنک هم به او ملحق شدیم … هر چهار نفرمان با هم خواندیم :
– امشامگاه شامگاه نوره ! شب جشن و سروره ! امشامگاه انگاری هر جا میری عاشقی زوره !
با هم رقصیدیم و رقصیدیم ! … کم کم دیگران هم به ما پیوستند .
می رقصیدم … رها ! بر باد رفته ! … دیگر به چیزی فکر نمی کردم ! به شهاب هم فکر نمی کردم … نمی خواستم فکر کنم ! … نباید !
تمام شده بود دیگر ! … تمامِ تمام !
در حلقه ی دوستانم بودم … گرمم بود . عماد هنوز مشغول خوش و بش با میهمانان بود … ولی نگاهش و حواسش به سمت من .
بهیکباره احساس تهوع شمتوجه شدی به من کف دست داد . توفانی در حلقم پیچید … کف دستم را روی دهانم گذاشتم و عوق زدم … .
هستی به سرعت زیر بغلم را گحرکت کرد :
– آیدا جان … خوبی ؟
#پارت_855
سرم را برایش تکان دادم . سرم گیج می حرکت کرد . نمی خواستم توجه دیگران به طرفم جلب شود . دست سردم پنجه های هستی را فشرد :
– برم بشینم یکم ! خیلی خسته شدم !
در معیت دوستانم به طرف صندلی مخصوص برگشتیم . خدمتکاری برایم آب آورد . کمی از آب را با نی نوشیدم . روشنک جویا شد :
– چت شد یهو آیدا ؟ حالت تهوع داری ؟!
با چشم های بسته تبسم زدم :
– خوبم … فقط خسته شدم !
حنانه به شوخی پرسید :
– نکنه خبریه ؟ … چیز میزاتون رو انجام دادین و بچه رو کاشتین و …
هستی به ران پای او کوبید … شاید فکر می کرد من از این شوخی آزرده می شوم . اما من خندیدم … . خنده ام به دوستانم سرایت کرد … آنها هم زدند زیر خنده … .
چشم بر هم زدنی همه چیز تمام شد ! …
به خود که آمدم، شامگاه پایان گرفته بود . ساعت از نیمه گذشته بود که میهمانان کف دسته دسته سالن را ترک کردند … .
وسط تالار بزرگ از حرکت ایستاده بودم … میان میزهای خالی و بهم ریخته . خدمه ی یونیفرم پوش بین میزها می چرخیدند و بشقاب های کثیف و زیر سیگاری های پر از ته سیگار و کف دستمال های پر از لکه های رژ لب را جمع می کردند … . یک لنگه کف دستکش توری روی میز نزدیک من جا مانده بود ... . نوک انگشتم را آهسته روی کف دستکش کشیدم و گل ظریفش را لمس کردم … .
صدای قدم هایی را از پشت سرم متوجه شدم . به عقب برگشتم و عماد را دیدم … .
دست راستش را در جیب شلوارش فرو کرده بود … به من نزدیک می شد .
در نگاهش نوری می درخشید … .
– خب … عروس خانم ! … عروسِ من !
به من رسید … مقابلم توقف کرد . عرق داغی روی پیشانی ام جای گرفت … .
– بابام کجاست ؟
– راهی شد !
– بدون خداحافظی از من ؟!
– رفت آیدا !
– مادرت …
– اونم راهی شد ! … همه حرکت کردن آیدا !
دستش روی دستم نشست و انگشتانش میان انگشتانم فرو رفت . نگاهش ذوب کننده بود … .
– فقط من و تو موندیم … دلدادگی من !
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن