تبسمی خسته و بی رنگ و لعاب نقش صورت آیدا شد . جمله ی قشنگی بود، ولی آیدا را گرم نکرد … سردتر از آن بود که با شعله ی کم جانی گرم شود … .
– میخوای بچه هات شامگاهیه من باشن ؟! … اما من خیلی گند اخلاقم !
عماد گفت :
– حداقل دو، سه تا دختر میخوام فوتو کپیِ خودت ! … وقتی پیر شدم عین ماده شیر دور و برم بچرخن ! … مثلِ تو که هواخواهِ باباتی، اونا هم هواخواه من باشن ! … از هیچی هم نترسن ! جرات مقابله با بقیه رو داشته باشن !
نگاه آیدا پایین افتاد روی میز . عماد از ترس های او چه می دانست ؟ … ترس از کف دست دادن شهاب ! ترس آن لحظه ای که لوله ی اسلحه جای گرفت روی سرش … یا وقتی تن خونین و مالینش را پشت در اتاق پیدا کرد ! … ترس تهمشاهده کردهای پولاد … و ترس از دیدن شهاب آویخته به طناب دار ! … حیات او سر تا سرش با ترس عجین شده بود ! … آخر او از ترس های آیدا چه می اطلاع داشت ؟ …
– اما بازم نمی تونم بفهمم چرا دنبال من اومدی ؟ … وقتی می دونی که …
– چی رو می دونم ؟
– درباره ی … من و شهاب !
مردمک های تیره ی چشم های عماد ثابت ماند در نگاه خسته ی آیدا … سوزنده، عین یخ ! انتظارش را نداشت ! … با لحنی منجمد زمزمه کرد :
– شهاب مُرده ! … من اونو توی ذهن تو می کُشم !
و دو انگشتش را بهم چسباند، مانند لوله ی اسلحه ای … روی پیشانی آیدا گذاشت .
#سال_بد ❄️
#پارت_728
آیدا چشم هایش را بست و نفسش را حبس کرد در سینه اش . مثل این بود که عماد به او سیلی زده باشد … یا تف کرده باشد توی صورتش . این بدترین چیزی بود که می توانست بشنود … ! … گفت :
– می دونم !
قفسه ی سینه اش می سوخت … گلویش می سوخت … همه ی تنش می سوخت . ولی چشم باز کرد و بعد تبسم کج و معوجی روی لب هایش نقش بست . عاشق شد گریه کند، اما نه … نباید گریه می کرد ! نباید ! نباید ! نباید !
عماد بیان کرد :
– ما نیاز به مدت داریم ، آیدا … هم من، هم تو ! … اگه بهم فرصت بدیم … اگه همدیگه رو از زیستنمون پرت نکنیم بیرون …
یک لحظه مکث کرد … انگشتانش بالا رفت و زیر چانه ی آیدا نشست ... او را وادار کرد تا مستقیم در دیده هایش خیره شود … .
– من دوستت دارم آیدا ! … برام مهمه که حالت خوب بشه ! … می تونی اینو بفهمی ؟!
آیدا لب هایش را روی هم فشرد و سری تکان داد . دلبسته شد حرف بزند … بگوید که می فهمد حرف هایش را ! اما نمی فهمید ! نمی توانست بفهمد که برای عماد مهم است … که دوستش دارد ! هیچ چیزی نمی توانست بفهمد ! آنقدر غصه خورده بود که آب شده بود … کوچک شده بود ! قوه ی درک و همدلی اش مانند کودکی دو ساله شده بود !
عماد باز بیان کرد :
– من نمی خواستم این اتفاقا بیفته ! تمام تلاشم رو کردم تا شامگاه خواستگاری آروم و خوب پیش بره ! با مادرم صحبت کردم ! حتی بارها حرکت کردم مشاهده کردن پدرت تا اگر تردیدی در مورد من داره، بر طرف کنم ! … اما اتفاقی که افتاد خارج از همه ی برنامه ریزی های من بود ! حالا اگه اجازه بدی دوباره میام تمایل داشتگاریت … و قول می دم این دفعه …
– نیازی نیست !
آیدا گفت … . انگشتان عماد زیر چانه اش از حرارت افتاد … آیدا دست او را پس زد و از پشت میز برخاست .
– نیازی نیست بار دیگر بیای ! من باهات ازدواج می کنم !
#سال_بد ❄️
#پارت_729
نفسی کشید و نگاهش را از عماد گحرکت کرد . گفت :
– کم کم برگردیم سمت ماشین !
منتظر نماند تا واکنش عماد را ببیند . سرش را پایین انداخت … در مسیر درختان خیس و باران خورده شروع کرد به قدم زدن … .
***
برگ نارنجی رنگ سپیداری از درخت جدا شد و در هوا تاب خورد … و بعد آرام مقابل پاهای من فرود رسید … .
جرعه ای از نوشیدنی گرمم را نوشیدم و نگاه کردم به حرک کف دست های کارگری که داشت آجرها را دانه به دانه روی هم می چید و جای دربِ شیشه ای اتاقم را مسدود می کرد … .
مثل یک زخمِ ریش شده … مثل دهانه ی گوری که باید بسته می شد ! …
این هم آخرین نشانه از عشق نوجوانیِ من و شهاب بود که از بین رفت ! …
بابا اکبر تکیه زده بود به دیوار و به من نگاه می کرد . حالتی از پریشانیِ خالص در نگاه هایش پر پر می زد . جویا شد :
– مطمئنی آیدا ؟
تبسم زدم و پرسیدم :
– شما مطمئن نیستی ؟!
– برای اینکه از این وضعیت در بیای لازم نیست حتماً ازدواج کنی ! می تونیم بریم از این خونه ! … می تونیم بریم جای دیگه ! … ازت مواظبت می کنم … دیگه نمی ذارم کسی اذیتت کنه !
– بهر حال یه روزگاری باید ازدواج کنم بابا ! … به نظر من عماد مرد خوبیه !
بابا با لحنی رنگ باخته اظهار کرد :
– دلت باهاش نیست آیدا ! می دونم ! … دوستش نداری !
#سال_بد ❄️
#پارت_730
لب هایم را روی هم فشردم و نفسم را برای مدتی در سینه نگه داشتم . گفتم :
– نمی خوام ناراحتت کنم بابا، اما من … دیگه نمی تونم کسی رو دلبسته شده باشم ! قدرتش رو ندارم …
اعتراف دردناکی بود … اما حقیقت داشت . من نمی توانستم دیگر به چیزی عشق بورزم . حتی دیگر نمی توانستم از چیزی لذت ببرم . انگار قسمتی از روحم بی حس شده بود … فلج شده بود … از کار افتاده بود … .
بابا تقریباً التماس آمیز آوایم کرد :
– آیدا !
– من دیگه دنبال دلدادگی نیستم بابا ! این داستانا دیگه از من در نمیاد ! … من مردی رو می خوام که مراقبم باشه ! … هوامو داشته باشه ! اجازه نده کسی اذیتم کنه … !
سرم را پایین انداختم پایین و بزاق دهانم را قورت دادم . دیگر حتی اشکی برای ریختن نداشتم … ولی در درون دلم خون می گریستم .
– من خسته شدم بابا ! می تونی منو بفهمی ؟
بابا اکبر اضافه کرد :
– خدا لعنت کنه سوده رو ! … خدا لعنت کنه هر کسی که باعث این اتفاق شد !
تبسم تلخی زدم و چشم دوختم به کارگری که آخرین آجر را روی دیوار چید . گفتم :
– فعلاً لعنت شده ی تمام جهان منم بابا ! … دعا کن به آهستهش برسم !
تکیه ام را از دیوار حیاط گرفتم و آخرین جرعه ی نوشیدنی را هم نوشیدم . کارگر چرخید سمت بابا اکبر و اظهار کرد :
– حاج آقا … کار منم تموم شد ! امری نیست دیگه ؟ …
بابا اکبر به سختی از اندوه خود خارج شد و کف دستی به ته ریشش کشید . گفت :
– خسته نباشی اوستا ! … بریم برسونمت خونه ات … سر راهم کف دستمزدت رو از عابر بانک بردارم !
و با نگاهی به من ادامه داد :
– برو خونه بابا جان … درو برای کسی باز نکن ! من نیم ساعت دیگه برمی گردم !
#سال_بد ❄️
#پارت_731
می دانستم منظورش چیست . او از یورش بار دیگر ی سوده یا شهاب می وحشت کرد … از اینکه من تنها باشم و آنها بیایند و …
نمی دانست در این چند روزگار شهاب حتی یک زنگ به من نزده بود !
سری آهسته جنباندم و با خداحافظی زیر لبی … برگشتم به داخل خونه . لیوان نوشیدنی ام را در آشپزخونه گذاشتم و به اتاقم راهی شدم .
اتاقم حالا بدون آن در شیشه ای … قلبگیر، تاریک و خفه کننده به نظر می رسید . وصله پینه ی زشتی که با آجرهای زرد رنگ روی هم ردیف شده بود … مثل یک قبر عمودی که من را حبس داشت !
بغض به گلویم نیشتر زد . نشستم روی صندلی ام و سرم را بین کف دست هایم گراهی شدم . دیگر چقدر باید غصه می خوردم ؟ … هیچ چیزی در زیستن من درست نمی شد !
آوای زنگی که در فضا برخاست … باعث شد سرم را کشیده کنم و نگاهی به اطراف بیاندازم .
آوای زنگ بیگانه متعلق به موبایلی بیگانه … افتاده در کنج اتاقم بود !
دستی به موهایم کشیدم و برخاستم … و آن موبایل را برداشتم . اندیشیدم شاید این موبایل متعلق به کارگری باشد که چند دقیقه ی پیش دیوار را درست می کرد ! …
گوشی آنقدر زنگ خورد تا قطع شد … و باز مجدد … .
این بار تماس را بر قرار کردم … .
– الو !
صدای آن سوی خط با تاخیری کوتاه پاسخ داد :
– سلام !
– ببخشید … من این گوشی رو تصادفاً پیدا کردم ! اگر صاحبش رو می شناسید …
– نشناختید منو … آیدا خانم ؟!
خون یخ بست در رگ هایم و نفسم از رمق افتاد . صدای صابر بود ! …
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن