احترام خانم برافروخته تر از قبل فریاد کشید :
– از کجا معلوم دو روزگار دیگه تو رو به خاطر یه آدم بهتر ول نکنه ؟!
عماد گفت :
– نشنیدی مادر ؟ همه چیز رو باید فراموش کنی !
از پنجره رو گرداند و راهی شد به طرف میزی … و ته سیگارش را درون زیر سیگاری خاموش کرد . احترام خانم باز اضافه کرد :
– این دختره به تو دعا خورونده می دونم ! … این دختره ی عفریته !
نگاه سرد و هشدار دهنده ی عماد به طرف او … امین میل داشت مادرش را آهسته کند :
– مولین ول کن دیگه ای بابا ! آلا ببرش توی اتاقش تا اوضاع رو از این بدتر نکرده !
– این آدم قراره اسمش بره توی شناسنامه ات عماد … حواست هست ؟ قراره مادر بچه هات بشه !
عماد نفس عمیقی کشید … و نفس عمیق دیگری … .
– اصلاً می دونی دم آخری مادرِ پسره چی توی گوشم گفت ؟ … اظهار کرد دختره قبلاً با پسرش خوا…
نتوانست جمله اش را تکمیل کند … وقتی عماد زیر سیگاری کریستال سنگین را از روی میز قاپید و با تمام قدرت وسط سالن پرتاب کرد … .
آوای درهم شکستن زیرسیگاری کریستالی کف زمین … و پس از آن عربده ی بلند عماد :
– هیچ کس … از اتفاقات امشامگاه … به روی آیدا نمیاره ! مفهومه ؟
نفس در گلوی احترام خانم گره خورد … و عماد چرخید و رخ در رخ او تکرار کرد :
– مفهومه ؟!
صورتش بر افروخته و رگ گردنش بیرون زده بود . آنقدر خشمگین بود که به نظر می رسید هر کاری از او بر می آید .
احترام خانم کاملاً خشکش زده بود که امین شانه هایش را گرفت و او را کمی عقب کشید :
– حله داش ! مفهومه ! … هیشکی اینجا هیچی به روی آیدا خانم نمیاره !
نگاهِ احترام خانم رُک زده و ناباور خیره به عماد بود و وقتی به اشک جای گرفت …
عماد با سرعت از او رو چرخاند و به سمت پله ها راهی شد . تنش داشت می سوخت ! کتش را از تن در آورد و با خشم وسط سالن انداخت و بعد حلقه ی کراواتش را هم باز کرد و آن را به نقطه ای پرتاب کرد . وارد اتاق خود شد و در را پشت سرش بهم کوبید و بعد … ناگهان احساس کرد دیگر نمی تواند حتی یک قدم بردارد .
در خلوت خودش … جایی که دیگر هیچ کسی در کف دسترس نبود … می توانست بازتاب حال درونش را بهتر بفهمد ! … که از هیچ کسی بیشتر از خودش عصبانی نیست ! … که از هیچ حرف و عملی بیشتر از اعمال خودش زخم نخورده بود ! که این جادهی که می حرکت کرد هیچ انتهای روشنی نداشت !
همیشگی می اطلاع داشت شهاب ، آیدا را دوست دارد اما این چیزی که متوجه شده بود … این نمایش درولیتیک و سنگین شامگاهانه … او را بیشتر از آن که به خشم بیاورد ، ناامید می کرد ! ناامید از هر اتفاقی که منجر به درست شدن آن وضعیت شود .
او چطور می توانست شهاب را از ذهن آیدا پاک کند ؟ با جادوی کدام خدا ؟ …
او توانسته بود شهاب را تا مرز نابودی ببرد … اما هر چه می کرد نمی توانست او را از دل و ذهن آیدا خط بزند ! شهاب رقیبی قَدَر تر از آن چیزی بود که فکر می کرد . سایه ی شهاب همه ی خوشی های او را محو می کرد !
آتش زیر پوستش تنوره می کشید . داشت می سوخت ! … می سوخت !
نفس عمیق کشید و سعی کرد خودش را آهسته کند . لباس هایش را از تن کند و به حمام راهی شد و دوش گحرکت کرد . سر درد بود و حس می کرد تمام عضلات تنش گحرکت کرده است .
ساعت از نیمه شب گذشته و سر و آوای دیگران خاموش شده بود . انگار همه به خواب راهی شده بودند . همه به غیر از او !
آنقدر بی تاب بود که نمی توانست آهسته بگیرد . پشت پنجره از حرکت ایستاد و به حیاطِ سر تا سر تاریک نگاه دوخت . داشت باران می بارید و او به آیدا فکر می کرد .
سالِـــــ❄️ـــــ بَـــــــــد, [۱۲/۰۱/۲۰۲۵ ۱۰:۰۰ ب.ظ]
#سال_بد ❄️
#پارت_719
حالش بد بود لابد ! وقتی از خانه یشان بیرون زد، آیدا داشت گریه می کرد .
کلافه و بد خلق از پنجره رو گرداند و به سمت اتاق تعویض لباس رفت . شتابزده و پر عجله لباس پوشید و بیرون حرکت کرد . خودش هم نمی خبر داشت می خواهد چه کند … اما نمی توانست بیشتر از آن در منزل صبر کند .
عماد آنقدر راند تا به کوچه ی خانه ی آیدا رسید . کنار جدول پارک کرد و نگاه دوخت به پنجره های تاریک منزل .
مشتاق دیدار آیدا بود … نگران آیدا بود ! دیوانه ی او بود ! می تمایل داشت حالا کنارش باشد، ولی … حیف !
سیگاری گیراند و به اندازه ی کف کف دستی شیشه را پایین کشید . کامِ خالصی از دود و بغض درون ریه اش فرو بلعید … نگاه دوخت به خانه ی خاموش و خفته … .
***
ساعت شش صبح شده … خورشید پاییزی به زحمت سر بر آورده بود و نوری خاکستری و سرد به شهر می پاشید . باران بند آمده بود ، ولی هنوز خیابان ها خیس بودند .
عماد سرش را چسبانده بود به تکیه گاه صنقلبی و با نگاه های بسته انتظار می کشید … صوتی باز شدن دری را گوش داد و نگاه باز کرد .
دختری را مشاهده کرد که مچاله شده درون کاپشن بادی مشکی رنگی از منزل بیرون زد . در حالی که کلاه کاپشن را روی سرش کشیده بود در پیاده رو مشغول جاده رفتن شد .
آیدا بود !
عماد انتظار متوجه شدن او را این وقت صبح نداشت . ولی به سرعت پیاده شد و پشت سر او حرکت کرد .
– آیدا ! آیدا جان !
آیدا لحظه ای پا سست کرد و به سمت او چرخید . نگاهش عماد را دنبال کرد … اما انگار او را نشناخت ! نوعی گیجی و منگی عجیب در نگاه هایش سو سو می زد .
عماد مقابل او از حرکت ایستاد و آرنجش را با احتیاط گرفت . احساس می کرد دلش در حال زیر و رو شدن است .
– کجا میری آیدا جان ؟ … این وقت صبح داری کجا می ری ؟
دیده های آیدا حالتی بیگانه داشت . زیر پلک هایش از آرایش دیشامگاه کمی سیاه بود و بر عکس لب هایش سفید و بی خون . مثل آدم های تب زده و هذیانی پاسخی درهم داد :
– می خوام برم ! ولم کن باید برم !
بعد کف دستش را با خشونت عقب کشید و ادامه داد :
– میگم باید برم ! به تو چه ربطی داره ؟!
عماد کف دستش را عقب کشید . اگر لمس کردنش به ایدا حس ناامنی می داد، به او دست نمی زد . ولی همچنان مراقب بود درست در نزدیکی اش بماند .
– باشه ! باشه آیدا هر چی تو بگی ! بریم … فقط با هم بریم ! باشه ؟ … منم همراه تو بیام !
آیدا پلکی زد … و بلاخره نگاهش رنگی از آشنایی گحرکت کرد .
– تو اینجا چیکار می کنی ؟ کشیک منو می کشیدی ؟!
عماد کف دستش را روی پیشانی اش کشید . حس می کرد آیدا مریض است … و خودش هم مریض شده ! …
– بیا با هم حرف بزنیم !
– چه حرفی ؟ من فکر می کردم همه چی دیشب تموم شد دیگه !
تلخ و کوتاه خندید … ادامه داد :
– مولینت هم انگار دیشامگاه فهمید همه چی رو ! سوده هیچی از قلم ننداخته لابد ! منم …
– آیدا ! … آیدا جان ! … یه لحظه گوش بده !
کف کف دست هایش را رو به آیدا گرفت . انگار می میل داشت او را به صلح و آشتی دعوت کند … یا میخواست او را لمس کند ! … چه احتیاج مبرمی داشت برای لمس کردن او !
– ما که با هم دعوا نداریم الان ! … داریم ؟! من که نیومدم تا تو رو اذیت کنم ! من … فقط …
سکوت آیدا … و عماد ادامه داد :
– من فقط دنبال مسیری می گردم که بهت بفهمونم … که بفهمی برام مهمی ! … بسیار هم مهمی ! … من می خوام کاری کنم که تو حالت بهتر بشه !
آیدا ملایم گحرکت کرد و تکیه زد به دیوار … و نگاه دوخت به عماد . پرده اشکی کمرنگ ته دیده هایش را شفاف کرده بود . عماد هیچوقت او را تا این حد بی پناه و خسته نمتوجه شده بود . حتی وقتی اسلحه گذاشته بود روی پیشانی شهاب … حتی وقتی او را روی دیوار تراس نگه داشته بود … .
دو دست آیدا را گرفت و انگشتانش را سفت فشرد . دلبسته شد روی آن دست ها را ببوسد .
– بیا بریم آیدا !
احساسی از اندوه عمیق، آیدا را سنگین کرده بود . ولی مخالفتی نکرد . دستش را از دست او بیرون نکشید و همراهش رفت … . عماد که درب ماشین را برایش باز کرد، در خاموشی سوار شد و بعد پیشانی اش را به شیشه چسباند … .
ماشین به آرامی جاده افتاد … . آیدا چشم هایش را بست .
***
یک ساعتی بی هدف در شهر رانندگی می کرد … تا بلاخره به پارک ملی رسیدند . آیدا با لحنی سرد و بی میل گفت :
– یکم قدم بزنم !
عماد از گوشه ی نگاه نگاهش کرد . می خواست به او یادآوری کند هوا آن وقت صبح بی نهایت سرد است ! اما حال آیدا طوری نبود که به این چیزها فکر کند .
ماشین را نگه داشت و هر دو پیاده شدند .
هنوز ساعت هفت صبح نشده بود . به خاطر باران شامگاه قبل تمام پیاده رو ها و چمن ها و درخت ها خیس بود . انگار در هوا یخ پاشیده بودند ! تک و توک آدم های سحرخیزی با لباس های ورزشی در پیست پیاده روی می دویدند … و عماد و آیدا هم دومسروروش همدیگر قدم بر می داشتند .
آیدا زیپ کاپشن بادی اش را تا ته بالا کشید و کلاه آن را روی سر انداخت و کف دست هایش را درون جیب هایش فرو برد .
هم سردش بود و هم نمی میل داشت داخل ماشین برگردد . عماد پرسید :
– آیدا مطمئنی میخوای توی این هوا جاده بری ؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن