آنقدر جدی بیان کرد که برای یک لحظه جا خوردم . اظهار کردم :
– نه بابا ! من چیکار دارم به تو ؟!
چپ چپی نگاهم می کرد که آرنجم را به تشک فشردم و به سختی سر جایم قرار گرفتم . هنوز سرم گیج می رفت … اما در مجموع از سر شب بهتر بودم . عجیب تر آنکه … روحم نیز تغییر کرده بود ! دیگر آن دختر گریان و شکننده و بدبخت نبودم … چیزی فراتر از آن بودم ! کسی که آب از سرش گذشته بود ! …
نگاهی به کیسه ی سرم انداختم که تقریباً تمام شده بود … و بعد با یک حرکت سوزن را از رگم کشیدم بیرون !
عماد چنان بهیکباره از جا پرید که ته دلم خالی شد . دو سه برگه کف دستمال کاغذی از داخل جعبه بیرون کشید و به طرف من آمد .
– دیوونه ای چیزی هستی ؟! … نمی تونی بدون گند زدن به روانِ من سر جات بمونی ؟!
خون از رگم چکه کرد … که عماد دستم را گحرکت کرد و دستمال ها را روی جای سوزن فشرد . از سوزشی که در رگم ایجاد شده بود، لبم را گاز گراهی شدم و گفتم :
– مجبور نیستی تحملم کنی ! …
هیستریک و پر حرص ریز خندید و اظهار کرد :
– آخ آخ ! از این حاضر جوابیای دختر بچه ها ! چقدر هم من حوصله دارم الان !
– اصلاً کی به تو گفته منو از کف خیابون جمع کنی ؟ من قلبم میخواست شامگاه همونجا بخوابم !
مجدداً صدایش بالا راهی شد :
– آیدا بسه ! بسه ! … اینقدر عین خر روی مغز من یورتمه نرو !
چشم دوخت به چشم های من … نگاهش مخلوطی از حس خشم و ناباوری بود ! انگار هنوز باور نمی کرد چه اتفاقی از سر هر دوی ما گذشته بود ! …
– می خواستی خودکشی کنی آیدا ! … واقعاً نزدیک بود بمیری !
نیشخندی زدم و کف دستم را از بین کف دست هایش بیرون کشیدم :
– نگران نباش … حالا که نمردم ! فقط گوشیم به فاک حرکت کرد ! … و البته اعصابِ تو !
عماد با ناباوری اضافه کرد :
– نزدیک بود پشت فرمون سکته کنم ! آخه تو چه موجود وزه ای هستی ؟! … یه ذره گردن بگیر خودتو !
جوابش را ندادم که اینبار چانه ام را گراهی شد و صورتم را با خشونت به طرف خود برگرداند .
– منو ببین آیدا ! … دفعه ی آخرت بود که همچین غلطی کردی ! … یک بار دیگه … یک بار دیگه منو با جون خودت تهمتوجه شد کنی … بلایی سرت میارم که از کرده و نکردت پشیمون بشی !
چقدر جدی و برّنده حرف می زد . برق خشمی در نگاه های تیره اش می درخشید که اگر در هر موقعیت دیگری بودیم … حتماً عقب نشینی می کردم .
ولی آن شامگاه برای من همه چیز تغییر کرده بود !
صورتش به صورتم نزدیک بود و انگشتانش چانه ام را می فشرد … که من پچ زدم :
– من دختر نیستم !
چند لحظه ای طول کشید … .
حیرتی که در چشم هایش می چرخید را می توانستم ببینم … و انگشتانش که از حرارت افتاد … .
– چی ؟!
کف دستش را پس زدم … .
– اضافه کردم دختر نیستم ! یعنی باکره نیستم ! اون پرده ی گوشتیِ معروف رو دیگه ندارم ! …
متحیر بود و بی نفس … می توانستم بفهمم چه ضربه ی هولناکی به او زده ام … و از این کار لذت می بردم !
از روی تخت برخاستم و کنار راهی شدم . عماد هنوز مقابل تخت خالی ایستاده بود و به دیوار نگاه می کرد . حتی آنقدر قدرت نداشت که خودش را جمع و جور کند و به طرف من برگردد … .
– شب تولدت رو یادته که لباس آبی تنم بود ؟ … آره همون شامگاه بود ! …
هنوز همان بی واکنشیِ عماد … ! … او را فلج کرده بودم و چقدر از این کار مسرور بودم ! …
شانه ای بالا انداختم و با لحنی عمداً بی اعتنا … باز گفتم :
– در ذهنش گذراندم شاید قلبت بخواد بدونی ! … من بهت دروغ نمی گم ! … هیچ آدمی اینقدر برام مهم نیست که بهش دروغ بگم !
و باز در ذهنش گذراندم به شهاب ! … من به شهاب دروغ نمی اضافه کردم، ولی پنهان کاری زیاد داشتم . زیرا نمی تمایل داشتم او را از دست بدهم … چون عاشقش بودم ! … چراکه می میل داشتم از او محافظت کنم ! ولی …
– مشکلی با این قضیه نداری آقای شاهید ؟! … تو اولین نفرِ من نیستی ! … البته مطمئنم من برای تو هزارمین هم نیستم !
دم عمیقی گحرکت کردم و باز نگاه کردم به او … که همچنان پشت به من ، به دیوارِ سفید نگاه می کرد . لذتی گزنده در دلم احساس می کردم و در عین حال … دلگیر بودم !
با صوتیی از حرارت افتاده … گفتم :
– اگه مشکلی نداری … منم مشکلی ندارم ! می تونی بیای خواستگاریم ! …
و بیش از آن صبر نکردم که چیزی بگویم یا پاسخی بشنوم . مطمئن بودم که خشم عماد شاهید سوزنده بود ! …
کلاهِ هودی ام را روی موهایم کشیدم و از اتاق خارج شدم … .
***
دم ایوان از حرکت ایستاده بود و با دست هایی چلیپا مقابل سینه اش … نگاه می کرد به ماشینِ آلا که آرام ملایم وارد پارکینگ شد . یک دقیقه ی بعد مادرش از ماشین پیاده شد … و سپس امین و آلا … .
خدا را شکر کرد که امین بی عقلی نکرده و با آن کوپه ی مسخره اش مسیر نیفتاده از تهران … واگرنه اینبار با چکش به جانِ ماشینش می افتاد !
با صوتی قربان صدقه های مادرش … نگاهِ اخم آلودش را از امین گرفت و سعی کرد تبسمِ کجی بزند … .
– خیلی خوش اومدین مادر !
چشم های احترام خانم برق می زد … انگار ته مردمک هایش را پرده اشکی کمرنگ، براق کرده بود . اضافه کرد :
– الهی قربونت برم عزیزم ! … خوش باشی همواره !
هنوز چند قدمی با او فاصله داشت که کف دست هایش را برای در آغوش کشیدنش باز کرد … عماد چند قدم باقیمانده را طی کرد و مقابل مادرش توقف کرد .
احترام خانم روی نوک پنجه ی پاهایش از حرکت ایستاد و کف دست هایش را دور گردنِ عماد حلقه کرد … .
– دلم برات تنگ شده بود !
امین اظهار کرد :
– بذار حالا زن بگیره … از اینم کمتر می بینیش !
آلا با اشتیاق خندید … و احترام خانم هم ! … آلا کف دست هایش را مقابل دهانش گرفت و بیان کرد :
– وای داداش ! باورم نمیشه قراره ازدواج کنی !
عماد لبخند نصفه و نیمه ای زد . هنوز هم عصبانی بود !
یک هفته از شب بیمارستان می گذشت … و او هنوز به همان شدت اول حس می کرد در آتش می سوزد ! این واقعیت که آیدا باکره نبود، به اندازه ی کافی عذابش می داد . اما چیزی که بیشتر او را می سوزاند، لحن آیدا هنگامِ ادای کلمات بود !
انگار که لذت می برد از آزار دادنِ عماد !
– چرا باورت نشه ؟! … بیا بغلم ببینمت !
آلا با روحیه ی کودکانه ای که داشت بالا و پایین پرید و راهی شد تا عماد را بغل بگیرد . اما آوای هینِ وحشت زده ی احترام خانم … او را سر جا میخکوب کرد :
– عماد ! … خدا منو مرگ بده ! دستت چی شده ؟!
عماد نگاه کرد به دست باندپیچی شده اش . این هم حاصلِ همان شامگاه بود ! دو بار تصادف کرده بود … دو بار !
یک مرتبه وقتی با سرعت داشت خودش را به پل می رساند و از خیال اینکه آیدا خودکشی کرده ، به جنون رسیده بود … و مرتبه ی دوم وقتی از بیمارستان بیرون آمد و آنقدر حواسش پرت بود که با ماشینی برخورد کرد … . پس از آن پیاده شد و آنقدر مشت به کاپوتِ ماشین کوبید … آنقدر مشت کوبید که کف دستش ناکار شد … .
امین دقیق شد در صورتش … و گفت :
– پیشونیت هم زخم شده انگار !
احترام خانم باز هینی کشید … و عماد سعی کرد با شوخی و خنده آن موقعیت را جمع کند :
– بهم میاد ؟! …
احترام خانم دست کشید روی صورتِ او … انگار که می تمایل داشت زخم هایش را با جادوی مادرانه ای محو کند .
– شوخی نکن !
عماد دست مادرش را گراهی شد :
– شوخی نمی کنم مادر ! یک تصادفِ مختصر بود ! …
و روی انگشتانِ او را بوسید .
آلا نفس عمیقی کشید … .
– مولین … می بینی که حالش خوبه ! بیخودی اخم نکن دیگه ! … مثلاً اومدیم عروسی !
عماد یک دستش را دور شانه های مادرش حلقه کرد و کف دست دیگرش را دورِ گردن آلا انداخت … همچنان که آنها را به سمت خونه می برد، اظهار کرد :
– عالی اضافه کردی عزیزم ! … یه چیزی بوده، تموم شده !
احترام خانم هنوز هم غر می زد :
– مادر جون … من قلبخورم ازت که چرا تصادف کردی به من خبر ندادی ! … یکی نباید کنارت می بود … ازت مراقبت می کرد ؟!
امین پشت سرشان … آوایش را بلند کرد :
– مادرِ ساده ی ما رو باش ! … اندیشیدی کسی نبوده ازش مراقبت کنه ؟!
آلا باز لبخند زد … و این بار یخ احترام خانم هم باز شد … .
– اسمش چیه حالا این عروس خانم ؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن