***
اسکاچ را محکم به لبه های فنجان ها کشیدم و سر تا تهشان را کف مالی کردم . بعد زیر جریان خنک آب، آن ها را شستم . با دقت به فنجان ها چشم دوختم تا مطمئن شوم ردّ رژ لبم روی فنجان باقی نمانده … بعد شروع کردم به خشک کردنشان . پس از آن حوله را دور و بر سینک کشیدم .
صوتی معترض شهاب را از توی سالن گوش دادم :
– آیدا جان … تشریف نمیاری ببینمت ؟! … همش توی آشپزخونه بودی !
حوله ی آشپزمنزل را روی کمد رها کردم و با نفس خسته ای … راهی شدم بیرون .
شهاب روی کاناپه دراز کشیده بود . با مشاهده کردنم می میل داشت از جا برخیزد … که به سرعت گفتم :
– کشیده نشی ها !
و کف دستم را روی شانه اش گذاشتم و وادارش کردم بار دیگر دراز بکشد . صورت شهاب از درد مچاله شد … اما صدای ناله ای از گلویش بر نمیل داشت .
– اینهمه وسواست برای چیه ؟! … نیم ساعت اومدیم همدیگه رو ببینیم ها !
پای کاناپه جای گرفتم و اضافه کردم :
– بعد که مولینت برگشت خونه و فنجونای کثیف رو دید … میخوای بهش چی بگی ؟ … اصلاً میگی ردّ رژ لب مال کیه ؟!
– مامان من خودش می دونه تو میای اینجا ! از من میشنوی … اصلاً عمداً خونه رو خالی کرده که تو بیای !
پشت پلکی برایش نازک کردم :
– به به ! عجب ننه ی روشنفکری ! خونه خالی میکنه واسه گل پسرش ! … حالا تا وقتی ما نامزد بودیم که همش دماغش توی چِش و چالمون بود !
شهاب پلک هایش را روی هم فشرد و آهسته لبخند زد :
– آیدا … به خدا نفس کشیدن هم برام دردناکه ! منو نخندون توی این وضعیت !
#سال_بد ❄️
#پارت_625
نفسی گحرکت کردم و آخرین موچی نوتلایی باقیمانده در جعبه را برداشتم و گاز زدم . شهاب نگاه می کرد به من … عمیق و با محبت . از آن مقلب نگاههای مخملی و نرمی که قبل از این اتفاقات زیاد در دیده هایش می دیدم . اضافه کرد :
– چند روزگار پیش مادرم از پایین اومد … نشست کنار تخت من ! شروع کرد ضجه زدن ! می بیان کرد آیدا بهت وفا نداره … تا متوجه شد گرفتار شدی و مریض … ولت کرد !
با چشم هایی گرد شده نگاهش کردم . لابد منظورش از همان روزی بود که سوده دم آپارتمان ما وارد شد و بابا اکبر کف دست به سرش کرد ! … به یاد لحنش افتادم و با انزجار اضافه کردم :
– عجب آدمیه مادرت ! از یه طرف میاد به من میگه بیا بالا آشتی کن با شهاب … از طرف دیگه چغامامو می کنه !
– من بهش اضافه کردم آیدا هیچوقت منو ول نمی کنه ! ول کنه هم حق داره ! … اونی که توی این رابطه گند زد به همه چی، من بودم !
کف دستش را دراز کرد و انگشتانش را نوازش وار روی گونه ام کشید . ادامه داد :
– ولی قول می دم از این به بعدش رو درست کنم !
خواستم چیزی بگویم … صوتی باز و بسته شدن در حیاط را متوجه شدم . دلم درون سینه ام آوار شد . نگاه حیرانی با شهاب رد و بدل کردم :
– اومدن ؟ به این زودی ؟!
از جا جستم و تند پای پنجره دویدم و به پایین نگاهی انداختم . زن همسایه بود که از خرید برگشته بود ! نفس راحتی از گلویم خارج شد !
– خدا رو شکر ! همسایه است !
همان جا به دیوار تکیه زدم . شهاب اضافه کرد :
– الکی نگرانی ! کسی بیاد … هستی بهمون خبر می ده دیگه !
اضافه کردم :
– آره !
اما احساس بدی ته دلم شروع به گزش کرد . من و شهاب تمام عمر عاشق هم بودیم … اگر احساسمان اینقدر رسمیت نداشت که مثل دزدها به متوجه شدنش رسیده بودم و با هر صدایی از جا می پریدم … پس واقعاً یک جای کار را اشتباه راهی شده بودیم !
#سال_بد ❄️
#پارت_626
با ناراحتی گفتم :
– شهاب ! … به نظرت این وضعیت درسته ؟! آخه مگه ما کی هستیم ؟! …
نفس خسته ای کشیدم و با لحنی آزرده ادامه دادم :
– خسته شدم شهاب ! هم خسته شدم … هم حس حقارت دارم !
جاده راهی شده را با قدم هایی سست و مردد برگشتم … و اینبار لبه ی میزِ جلو مبلی قرار گرفتم . شهاب کف دست دراز کرد و سعی کرد انگشتانم را بگیرد .
– آیدا ! … آیدا گوش بده ببین چی می گم ! … یه رفاقت دارم از دوران خدمت … تهران حیات می کنه ! … اضافه کرد می تونه برام یه کار درست و حسابی جور کنه ! …
تبسم ناراحتی زدم . ته قلبم انگار گلی پژمرده بود … با گرمای هیچ خورشیدی دیگر سر پا نمی شد !
شهاب ادامه داد :
– فقط یکم دردم کمتر بشه … میام خونه تون میل داشتگاری ! ایندفعه عقد می کنیم آیدا ! … نه نامزدی … نه صیغه ! فقط عقد رسمی ! بعد دو تایی می ریم از این شهر ! …
نگاه می کردم به کف دستانش که در جستجوی من بود . انگشتانش را گحرکت کردم … و شهاب باز با سرعت ادامه داد :
– یه آپارتمان پنجاه متری رهن می کنیم … توش پر از گل و گیاه ! مبلای رنگی ! ظرفای سفالیِ آبی ! … تو دوست داری … مگه نه ؟! … مگه نه آیدا ؟! هر روز صبح می ریم سر کار … عصر بر می گردیم ! … با هم خوشامگاهخت می شیم آیدا ! … تو با من خوشبخت می شی !
سریع حرف می زد … کف دستپاچه ! … او هم مثل من احساس کرده بود که دیر کرده ؟ …
– من تو رو خوشامگاهخت می کنم آیدا ! به جون خودت قسم … تو بدبخت نمیشی با من ! … من خوشامگاهختت می کنم !
نگاهش کردم … و قطره اشکی روی گونه ام سُر خورد .
– من خیلی دوستت دارم شهاب ! … اما حالم خوب نیست ! … حس می کنم دیگه هیچوقت خوب نمیشم !
#سال_بد ❄️
#پارت_627
کف دستش میان انگشتانم سرد شد … و در نگاهش احساسی فرو ریخت ! … مشاهده کردم که نفسش را برای چند ثانیه ای حبس کرد … و وقتی شروع کرد به حرف زدن، صوتیش از ناامیدی رنگ باخته بود !
– اینطوری نگو !
مکثی میان کلماتش افتاد … باز اضافه کرد :
– وقتی اینطوری حرف می زنی … من پاک خودمو می بازم ! همه چیمو می بازم ! …
با بی قراری میل داشت از جا برخیزد … باز مانعش شدم . فوری اشکم را پس زدم و اضافه کردم :
– باشه شهاب ! ببین … گریه نمی کنم ! از این حرفا هم دیگه نمی زنم !
– من که بیان کردم همه چی رو درست می کنم ! فقط بهم مهلت بده ! … نبیان کردم ؟ … اظهار کردم عقد می کنیم می ریم تهران …
به سختی جلوی خودم را گرفته بودم تا نزنم زیر گریه .
– گفتی شهاب جان ! بیان کردی ! … بی خیال !
– من باید چیکار کنم آیدا ؟ … چیکار کنم که حالت خوب بشه ؟
درمانده بود … خسته و شاید وحشت کرده ! چقدر حس بدبختی می کردم از اینکه نمی توانستم او را در آغوش بگیرم حتی ! … یا سر روی سینه اش بگذارم ! چه احساس تنهاییِ وحشتناکی می کردم … حتی در حضور او ! …
اینکه می وحشت کردم حرف هایم را حتی به شهاب بگویم … باعث می شد احساس خفگی کنم !
– بس کن شهاب … بس کن عزیزم ! بیا همین چند دقیقه ای که کنار هم هستیم، حرفای خوب بزنیم !
بغضِ هجوم برده به گلویم را پس زدم … به سختی ادامه دادم :
– معلوم نیست باز کِی همدیگه رو ببینیم !
او چیزی نبیان کرد … و من کف دست سالمش را بالا بردم . گونه ی تب زده ام را به کف کف دستش چسباندم … .
***
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن