چند دقیقه ی بعد در خیابانِ منزل ما پیچیدیم … و من بهیکباره مثل اینکه جریان قوی برق از تنم عبور کند، از جا پریدم .
در تاریکی کوچه که با نور چراغ برق ها رنگ ملایمی خورده بود … بابا اکبر را دیدم که دم در از حرکت ایستاده بود و داشت باغچه ی مقابل خانه را آب می زد .
نفسم در سینه ام گره خورد .
– ای وای بابام !
صوتیم از وحشت ته گحرکت کرده بود ! عماد به من نگاهی انداخت و سرعتش را کم کرد … ولی کاملاً متوقف نشد .
– خب ! چرا اینطوری می کنی ؟!
– چرا ؟! … خب برای اینکه … هووف !
پلک هایم را با حرص روی هم فشردم . قلبم می تمایل داشت جیغ بزنم ! بابا اکبر آدم تعصبی و سخت گیری نبود … اما با این حال می خبر داشتم خوشش نمی رسید این وقت شامگاه با یک مرد غریبه جلوی نگاه هایش ظاهر شوم .
اما باید به خودم قوت دل می دادم … من که گناهی مرتکب نشده بودم ! چرا دست و پایم می لرزید ؟ …
نفس عمیقی کشیدم و با لحنی که انگار می میل داشتم شجاعت به خودم و او تزریق کنم، گفتم :
– اوکی … کف دستپاچه نشو ! خودم یه کاریش می کنم ! خب ؟!
عماد از گوشه ی نگاه نگاه مضحکی به من انداخت … و من فهمیدم به اندازه ی یک قرن سوژه کف دستش داده ام تا دستم بیاندازد !
– راستش آیدا … اینطوری که تو بیان کردی … من احساس می کنم استرس گراهی شدم ! اینقد زیاد که … ببین !
ادای کف دستپاچگی در آورد … کف دستش را جلوی صورتم دراز کرد … مثلاً برای اینکه لرزش انگشتانش را ببینم !
#سال_بد ❄️
#پارت_608
خودم را بیشتر به صندلی چسباندم و با حرص و بیچارگی زمزمه کردم :
– مسخره بازی در نیار !
حالا بابا اکبر کمر صاف کرده بود و داخل ماشین را با اخم و کنجکاوی تماشا می کرد … و لابد من را مشاهده کرده بود !
– آیدا کمکم کن ! … بابات خام خواره ؟!
– چی میگی ؟!
ادای ضجه زدن در آورد :
– زنده خوار ؟!
داشتم از شدت استرس پس می افتادم ! از بین دندان های بهم چفت شده ام غریدم :
– عماد میگم مسخره بازی در نیار داره نگامون میکنه !
بلاخره ماشین را نگه داشت .
نفس های عمیق و پی در پی کشیدم تا خونسردی ام را پیدا کنم . بابا اکبر داشت مستقیم نگاهم می کرد … و من نمی دانستم باید به او چه توضیحی بدهم .
احساس ضعف می کردم … اما به عماد اضافه کردم :
– اوکی من الان پیاده میشم … و تو فقط گازش رو بگیر و برو ! خب ؟
با اطمینان پاسخ داد :
– انجام شده بدون !
باز نفس عمیقی کشیدم و بسم اللهی زیر لب گفتم … و از ماشین عماد پیاده شدم .
#سال_بد ❄️
#پارت_609
ماشین را دور زدم و به طرف بابا اکبر حرکت کردم .
– شامگاه بخیر !
سعی کردم تبسم بزنم . خدا را شکر هوا تاریک بود و رنگ و روی پریده ام را نمی متوجه شد . بابا اکبر شلنگ آب را در باغچه رها کرد و دو قدمی به جلو رسید .
– دیر کردی بابا جان ! دلواپست شدم !
نگاهش به پشت سر من بود … جایی که ماشینِ عماد هنوز حضور داشت . با حرص فکر کردم پس چرا نمی رود ؟! …
– راستش … یه اتفاقی افتاد ! … امم …
عماد خیال حرکت کردن نداشت … و من با بیچارگی سعی کردم توضیح قابل قباما برای بابا بلغور کنم .
– گوشیمو توی خیابون زدن ! … بعد …
– گوشیت رو زدن ؟ یعنی چی ؟! … خودت خوبی ؟
– خوبم ! خوبم ! بقیه اش رو توی خونه توضیح میدم ! … این آقا هم … کمک کرد به من ! …
نگاه مضنون بابا اکبر باز از روی شانه ی من به پشت سرم جلب شد … و بعد من صدای باز و بسته شدنِ درب ماشین عماد را متوجه شدم !
شانه هایم بی اختیار بالا پرید . عماد پیاده شده بود ؟ … حتی جرات نداشتم برگردم و به پشت سرم نگاهی بیاندازم !
بعد صدایش را درست از پشت سرم شنیدم :
– شامگاهتون بخیر … جناب سلطانی !
و کف دستش که از کنار بدن من عبور کرد و به سمت بابا اکبر دراز شد … .
– من عماد شاهید هستم ! بهشدت خوشوقتم از دیدارتون !
#سال_بد ❄️
#پارت_610
با حرکت سریعی خودم را عقب کشیدم . احساس می کردم مغزم عین یک دانه ذرت گرما مشاهده کرده در معرض انفجار است ! بهشدت به خودم فشار می آوردم تا جلوی بابا اکبر کنترلم را از کف دست ندهم و عین دیوانه ها سر عماد جیغ نزنم !
داشت دقیقاً چه کاری می کرد ؟!
بابا اکبر دست پیش برد و با عماد دست داد . حالت نگاهش مضنون و جستجوگر بود … مثل اینکه داشت فکر می کرد قبلاً این آدم را کجا مشاهده کرده است !
– اسمتون برام آشناست ! … اما متاسفانه هنوز به جا نیاوردم …
عماد به سرعت پاسخ داد :
– آشنا میشیم با هم !
حالا دیگر تمام توجهش به بابا بود و به من نگاه نمی کرد … ادامه داد :
– حقیقتش من مدتی هست که مترصد فرصتی هستم برای اینکه برای عرض ادب خدمت شما برسم ! قسمت نشد تا امشامگاه …
با دندانم به جانِ پوست لبم افتادم . در دلم برای عماد دهان کجی کردم … چه مودب حرف می زد حالا ! یک آدم می توانست چند چهره داشته باشد ؟! …
بابا اکبر هنوز همان حالت تدافعی و مضنون خود را حفظ کرده بود :
– خواهش می کنم …
عماد بلاخره به من نگاهی انداخت … و من فرصت کردم دور از نگاه بابا اکبر به او چشم غرّه ای بروم . ولی حرص خوردن های من عین خیال او نبود !
#سال_بد ❄️
#پارت_611
بیان کرد :
– جناب سلطانی … اگر وقتتون آزاده چند دقیقه ای صحبت کنیم !
مکثی میان کلماتش افتاد و باز با نگاهی به سمت من … ادامه داد :
– به صورت خصوصی ! … من و شما با هم !
بهت زدگی ام به حدی بود که بی اختیار به خنده افتادم . عماد چه حرف خصوصی داشت که با پدر من بزند ؟ … دلم داشت در سینه ام منفجر می شد ! کف دستپاچه میل داشتم آن شرایط را تغییر بدهم :
– صحبت خصوصی این وقت شامگاه ؟ … آخه مگه فردا رو ازتون گراهی شدن ؟ …
بابا اکبر چرخید و به من نگاهی انداخت … که در دم فهمیدم خراب کرده ام ! … انگشتانم را بهم گره زدم و با خنده ی کف دستپاچه ی دیگری … سعی کردم حرفم را رفع و رجوع کنم :
– آخه میگم … دیرشون نشه یه وقت !
بابا اکبر اظهار کرد :
– آیدا جان … شما برگرد داخل !
لب هایم را با نارضایتی روی هم فشردم :
– بله ! چشم !
چند قدمی پساپس حرکت کردم . داشت گریه ام می گراهی شد . نگاهم میخکوب عماد بود، بلکه دوباره نگاه هایش به سمت من بچرخد . ای کاش جادهی بود تا او را برای تمام صحبت هایش منصرف کنم !
لفت دادنم برای برگشتن داخل منزل … توجه بابا اکبرم را جلب کرد . چرخید به طرف من و گفت :
– آیدا جان ؟!
این مقلب آیدا جان گفتنش یعنی از کارم خوشش نیامده … و باید کوتاه می آمدم . از طرفی عماد از پشت سرِ بابا … به من تبسمی زد و پس از آن نگاهکی …
داشتم از عصبیت منفجر می شدم و نمی توانستم بروزگار بدهم .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن