ای در درون جانم و جان از تو بی خبر
وز تو جهان پرست و جهان از تو بی خبر
ای جلالت فرش عزت جاودان انداخته
عکس نورت تابشی بر کُن فکان انداخته
♥️به نام خدا♥️
🔥⚡🔥⚡🔥⚡
۱۴.۱
به سمت خونه اشان به راه افتادم .
به خونه اشان رسیدم.
ماشین را زیر درخت پارڪ ڪردم.
نگاهی درآینه به خودم انداختم.
شیرینی،گل وهدیه ها را براداشتم.
ازماشین پیاده شدم .
نگاهی به اطرافم انداختم.
دڪمه ی آیفون را با استرس فشردم.
صوتی زیبا وقلبنشی پشت آیفون ڪه حدث میزدم مادر نسترن باشد بیان کرد:
-بفرمایید!……. ڪیه؟!……
با خجالت گفتم :
+- سلام خاله جان!…حورا هستم!
مادر نسترن با صدای ڪه پراز مسروری بود گفت:
-سلام عزیزم….بفرمایید دخترم……خوش اومدی….
ممنونی اضافه کردم.
در با تیڪی باز شد.
وارد شدم ونگاهی به اطرافم انداختم.
حیاطی ڪه بخاطر او مدن زمستان لخت شده بودند…
وخالی از هرگونه برگی بود.
خانه ای دوطبقه .
ڪه نسترن اینا واحد اول بودند.
ساختمانی با نماییی سلطنتی..
بخاطر شب لامپ های جذاب وتزیینی نمای ساختمان را قشنگتر ڪرده بود.
در وردوی خونه باز شد.
وقامت قد بلند استاد نمایان شد.
نگاه از ساختمان های روبه رویه ام گحرکت کردم.
از سنگ فرشها گذشتم.
ومقابل استاد توقف کردم.
با لبخند بیان کرد:
-سلام دخترم!.
۱۴.۲
-سلام دخترم!
لبخندی زدم واظهار کردم:
+-سلام استاد….خوب هستید….حالتون خوبه؟!…..
استاد تڪ خنده ای ڪرد واضافه کرد:
-با عمو امیر راحت ترم….حال منم خوبه دخترم….
میخواستم اعتراض ڪنم.
ڪه عموبیان کرد:
-آخ دخترم….بفرمایید داخل…هوا سرده…
ممنونی گفتم .
وارد خونه شدم وعمو امیر پشت سرم وارد شد.
نیم بوتم را درآوردم.
ڪه عمو امیر دمـپایی های روفرشی را جلویم گذاشت.
ممنونی گفتم.
دمپای های جالبی بود.
دمپایی صورتی رنگ خز دار.
وتوپ های عای پشم پشمی های صورتی.
عمو جلوتر از من به راه افتاد .
وارد نشیمن شدیم.
عمو بفرماییدی گفت.
روی مبل گل گلی های رنگا رنگ جای گرفتم.
نگاهی به منزل انداختم.
سه تا آتاق ڪنار هم روی مسیر رو.
ڪه ڪنار آشپزخونه بود.
وآشپزخانه ای ڪه نزدیڪ نشیمن بود.
-سلام عزیزمم…خوش اومدی….
با آوای نسترن به سمت اش برگشتم.
از روی مبل قد بلند شدم.
ونسترن را در آغوش گرفتم.
نسترن ڪنارم قرار گرفت.
همان موقع آوای تق تق ڪفشی آمد.
۱۴.۳
همان موقع آوای تق تق ڪفشی آمد.
نگاهم را از نسترن گرفتم.
وبه زن جوان روبه رویم دوختم.
محو دلربایی زن شدم.
لباس ساحلی یقه قایقی پوشیده بود.
موهای زرده اش را دم اسبی بالا بسته بود.
ودیده های سبزش راخط نگاه ڪشیده بود.
ورژلب قرمز رنگی زده بود.
اامان چیزی ڪه درصورتش اش به چشم می وارد شد.
دیده های یشمی اش بود.
نزدیڪم شدوکف دستش را جلوآورد.
قد بلند شدم ومقابلش از حرکت ایستادم.
کف دست را جلو آوردم.
وباآوای آرومی گفتم:
+-سلام خاله جان…
بهیکباره مرا درآغوش گراهی شد.
وڪنار گوشم گفت:
-سلام عزیزم…..خوش اومدی …..واقعا مثل تعریف های ڪه ازت گوش دادم…..زیبا هستی…
خندیدم ودر جوابش گفتم:
+-به جذابیی شما نیستم….ڪه …
ریز خندید وممنونی اضافه کرد.
روی مبل ڪنار عمو امیر جای گرفتم قرار گرفت.
وروڪرد سمت ام وگفت:
-راحت باش عزیزم…..
ڪنار نسترن روی مبل های دونفره جای گرفتم.
همون موقع یاد هدیه های ڪه گراهی شده بودم افتادم.
شیرینی وگل را برداشتم روی عسلی های میز گذاشتم .
واضافه کردم :
+-من شیرینی دانمارڪی ونون خامه ای گحرکت کردم….خدا ڪنم عاشق شده باشین.
وباڪس هدیه های دیگه را برداشتم
۱۴.۴
وباڪس هدیه های دیگر را برداشتم.
باڪس اول را به دست نسترن دادم وروڪردم سمت اش وگفتم :
+-هدیه ای ناقابله….
قد بلند شدم.
به سمت مادر نسترن به را افتادم.
وباڪس دوم رو به به کف دستش دادم واضافه کردم:
+-بفرمایید خاله جان!….انشالله خوشتون بیاد….
ممنونی بیان کرد.
-اییییی جان….چه دلبرههه….
با جیغ نسترن به طرفش حرکت کردم.
سریع پرید وگونه ام را بوسید واظهار کرد:
-عزیزم چرازحمت ڪشیدی…..بهشدت زیباهه….
مادر نسترن قد بلند شد.
وبه طرفم اومد.
گونه ام روبوسید.
وبا تبسم اظهار کرد :
-خیلی مهربونی عزیزم….بسیار دلبرهه…
نگاهی به انگشتر در کف دست اش ڪرد.
خاله قد بلند شد وبه آشپزخونه رفت.
آروم نزدیڪ نسترن شدم.
وڪنار گوشش اضافه کردم:
+-نسترن!…..اسم مولینت چیه؟!….
نسترن درحالی ڪه با کف دستبندش ور میحرکت کرد گفت:
-دنیا!….
جهان شجاعی……
آهانی بیان کردم.
وبعداز چند دقیق دوباره پرسیدم:
+-خانواده مولینت ڪجا هستند؟!….
نسترن بلاخره قلب از دستبنداش ڪند .
نگاهم ڪرد واظهار کرد:
-این داستان رو هیچڪس نمی فهمه….زیرا مثل خواهرمی بهت میگم…
با ڪنجڪاوی اظهار کردم :
+-باشه بابا……من برای ڪسی نمیگم….
نسترن شروع ڪرد به صحبت ڪردن:
-اونجور ڪه گوش دادم.
خانواده مامانم دوتا دختر داشتن…..مولینم وخواهرم…..خاله ام دوسال از مامانم بزرگتره…..مولینم اونوقت هفده سالش بوده….ڪه عاشق بابام میشه….بابام بردار شوهر خاله ام میشده…..بعد پسر عموی مامانم عاشق مولینم بوده واز وقتی مادرم به جهان اومده…اضافه کرده بودند عروس حاج رضا هست….. وبابامم هم از بچگی میگفتن دختر عموش قراره در آینده بشه زنش…..تا وقتی ڪه خاله ام عروس عروس خانواده اشون میشه…..وبا متوجه شدن مادرم وشیوطونیاش همه چی عوض میشه…بابام هم ڪه سنی نداشته….همش بیست سالش بوده…
بابام خودش میگه دختر عموش براش مثل خواهر بوده….وحسی بهش نداشته وقلبش برای مامانم راهی شده بوده.
دخترا شام آماده هست.
۱۴.۵
دخترا شام آماده هست.
بیاین شام.
با صوتی خاله دنیا ڪه از آشپزمنزل صوتمون میزد .
به خودمون اومدیم.
نسترن کشیده شد.
وکف دست منم دنبال خوده اش ڪشید.
باهم وارد آشپزخونه شدیم.
عمو امیر صنقلبی را برای من ونسترن بیرون ڪشید.
وبفرماییدی بیان کرد.
نگاهی به میز مقابلم انداختم.
هزاز جور مقلب غذا ودرسر بود.
روی صندلی ڪنار نسترن قرار گرفتم.
ومقدتری از قرمه سبزی خوش رنگ برای خودم ڪشیدم.
آروم آروم مشغول خوردن بودیم.
با حس سنگینی نگاهی.
سرم را بالا آوردم.
نگاهم در نگاه عمو امیر گره خورد.
عمو امیر آهسته لب زد .
-نوش جان .
سری به معنی منونی تڪون دادم.
بعد از اینڪه شام را خوردیم.
ڪمڪ خابه جهان سفره را جمع ڪردیم.
وبعد از آن به نشیمن حرکت کردیم.
بسیار ڪنجڪاو ادامه داستان زندگی خاله جهان بودم.
خودم ونسترن ڪنار هم قرار گرفته بودیم.
عمو امیر با فنجون های چای به جمعمون پیوست.
وپس از چند دقیقه خاله جهان با ظرف شیرینی خوری به ما اضافه شد.
خاله جهان پس از چند دقیقه اظهار کرد :
-متولد چه ماهی هستیم عزیزم.
چایی ام را روی عسلی ڪنارم گذاشتم.
واظهار کردم:
+- متولد ۱۳۷۹/۹/۱۷هستم.
نسترن با ناباوری وتعجب گفت:
-حورااا….میدونستی منم دقیقا همین روزگار به جهان اومدم.
نه ای بیان کردم .
ڪه نسترن ریز خندید واظهار کرد:
-اوه چه تفاهمی داریم.
صدای زنگ موبایلم کشیده شد.
موبایلم را در ڪوله ام در آوردم با متوجه شدن اسم مخاطب تند دڪمه ای اتصال را زدم.
ڪه صدای سپهرداد در گوشی پیچید.
با خرسندی گفتم:
+-سلامم…. داداشم…
لبخند زد واضافه کرد:
-به به حورا خانم…..داخل آسمونا دنبالت میگشتم ….توی تلفن پیدات ڪردم…..
با خنده گفتم
+-چطوری بی معراهی شد…
سپهرداد با حرص اظهار کرد:
-بی معرفت منم یا تو؟!….خاله سوسڪه دقت ڪردی از وقتی راهی شدی تهران دیگه حالی نمی پرسی….
با عصابنیت اضافه کردم:
+-سپهردادددددد!….
خاله سوسڪه چیه؟؟؟
بهت بگم عمو سوسڪه….
خندید واظهار کرد:
-حالا حرص نخور….صورتت جوش میزنه….راستی به زودی میایم تهران دیدنت…..
با ذوق گفتم :
+-ای جونمم…ڪی میاید؟!…..این هیرادخاڪ بر سری هم بیارید…..
حالا فقط فڪر پریماه جونشه…..
قد بلند شروع ڪرد به ریز خندیدن.
همون موقع صوتی از اون ور خط متوجه شدم .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن