زنجیر و زر:
مانند دختری که نتوانست تحمل کند و حال تبدیل به
یک فرشتهی کوچک شده بود.
مانند زنی شبیه صحرا که تا مرز سی سالگی حتی
نمیخبر داشت خرسندی چیست و حال یکی از
سرخوشترین افرادی بود که میشناختم.
و یا شاید هم مانند من که تقریباا جنازهام از زیر
مشکلات بیرون وارد شده بود ولی امروزگار خودم را
خوشبخت ترین انسان روی زمین میدانستم!
اروند که کمی چرخید، فشار آرامی به کف دستش وارد
کردم و لب زدم:
-میشه آزرده نباشی؟
دیدهانه کمی سرخش را به صورتم دوخت. سپس
کف دستش را دور شانهام حلقه کرد و بوسهای به
شقیقهام زد.
-افرا؟
-جانم؟
-اگه یه روز دختردار شدیم اسمشو نهال بذاریم؟
دوست دارم این کارو برام نیلوفر بکنم. اسمش
شاید برام یادآور چیزهای خوبی نباشه ولی فامیلیش
دقیقاا یه آینه از خودش بود.
با تبسمی تلخ به طرفش سرچرخاندم و او با آهی
عمیقتر ادامه داد.
-نیلوفر واقعاا مثله یه نهاله کوچیک و ظریف بود
که زیادی نیاز به مراقبت داشت منتهی من و علی
اون موقع نه این کار برامون امکان پذیر بود و نه
میتونستیم بیشتر مواظبش باشیم. برای همین
نمیدونم. حس میکنم دلم میخواد برای یه نهاله
دیگه پدری کنم. برای یه نهاله دیگه ریشه باشم.
خاک باشم. نور باشم و نشونش بدم زندگی میتونه
چقدر دلنشین باشه… حس میکنم اگر این کارو
کنیم نیلوفر هم بسیار خوشحال میشه… نظر تو
چیه؟!
روی نوک پا خم شدم تا گونهی زبرش را ببوسم و
در گوشش بیان کردم:
-نظر من اینه که تا وقتی دختردار بشیم، حاضرم
حامله بشم و هر سال یه بچه به دنیا بیارم تا تو
بتونی نهاله خودتو داشته باشی!
اینبار خنده هایش طعم واقعیتر به خود گراهی شد و
من بیشتر خودم را به تن گرمش چسباندم.
خیره به اسم دخترک در قلب به او قول دادم که با
آنکه هیچگاه نمشاهده کردمش، مادر شدن برای یک نهال
دیگر که جای خود را داشت، اگر روزگاری کسی را
شبیه او و یا شبیه منه گذشته هایم ببینم، برایش
تبدیل به یک حامی درست حسابی شوم!
یک انسان از جنس خدا تا یک دختر دیگر، یک
موجود ظریف دیگر مجبور نشود از مسیرهای
صعب العبوری که ما گذشتیم، بگذرد!
به او قول دادم برای او این کار را کنم تا شاید
روحش آرامش بیشتری بگیرد… یک آرامشه
همیشگی!
آهستهشی که قطعاا روحه کوچکش لیق آن بود…!
_♡_
-مطمئنی خوبی دیگه افرا؟ آره؟
دردی موذی و اعصاب خرد کن در جانم جای گرفته
بود ولی اصلاا و ابداا دوست نداشتم که اروند بفهمد.
بخاطر اصرارهای آراد و همایونی که میمیل داشت
بخاطر پدر شدنش یک جشن کوچک ترتیب دهد،
برای آخر هفته بیرون از شهر و به یک منطقهی
خوش و آب و هوا آمده بودیم.
یک باغ سرسبز که خوراکه تعطیلات بود و میشد
هر لحظه در فضای قشنگیش زیستن و زنده بودن
را لمس کرد.
و من با آنکه نگاهانم با مشاهده کردنه هر گوشه و کنارش
ستاره باران میشد و خودم با وجود مخالفت اروند
اصرار کرده بودم که به اینجا بیایم، حال بخاطر
درد مسخرهام به شدت پشیمان بودم اما جرات
نداشتم کلمهای بگویم.
-افرا؟!
به سختی میمیک صورتم را عادی نگه داشتم و
اخم هایم را ساختگی درهم کشیدم.
-عشقم خوبم چرا اَلکی اِنقدر دلواپسی آخه؟ برو یه
کم پیش مردا باهاشون اختلات کن خب… خسته
نشدی انقدر پیشه من موندی؟!
دست به کمر شد و نگاهش را ناراضی در
سرتاپایم چرخاند.
-نمیدونم… یه جوریم فکرم درگیره.
کف دست پشت کمرش گذاشتم و کمی به سمت باغ
هلش دادم.
-جای درگیری برو برام غذا بیار الآن آراد همه
جوجه هارو میخوره من گشنمه.
از آنجا که از معدود دفعاتی بود که خودم به جای
تنقلات اسم غذا را آورده بودم، صورتش باز شد و
سریع بیان کرد:
-گرسنهای؟ باشه… باشه صبر کن الآن برات
میارم.
تا از در بیرون زد، روی مبل خم شدم و چنگی به
شکمم زدم.
-آخ… ای خدایا این چه دردیه دیگه؟!
خیسی عرق را کم کم روی شقیقه هام حس
میکردم و ترسی عجیب داشت در قلبم خونه
میکرد.
ممکن بود وقت زایمانم رسیده باشد؟!
سریع سر تکان دادم.
-نخیر… دیوونه نشو افرا این فقط یه درده معماما
بخاطر حاملگیته وگرنه تو که هنوز هشت ماهتم
نیست!
-آره… آره وقتش نیست مطمئناا الن وقتش نیست.
همانطور که به سمت دستشویی میرفتم در تلاش
بودم تا به ذهنم حالی کنم هنوز روزگارهای زیادی تا
زایمان کردن فاصله دارم و به زنگ خطری که
هشدارگونه در مغزم تکرار میشد و میاضافه کرد:
امکانه زایمان زودرس وجود دارد.
هیچ توجهی نکنم!
به سختی در سرویس را باز کردم.
و اهمیتی به صحرا که صوتیم زده بود تا لباسه
جمشاهده کردش که برای زنان حاملهی پا به ماه و کاملاا
برایش بزرگ بود و او با خرسندی تمام همه
رنگ هایش را برای خود خریده بود را ببینم،
ندادم.
در را محکم پشت سرم بستم و با کمری خم شده
مقابله روشویی از حرکت ایستادم.
صورتم سرخ شده بود و چسبناک و در دیدهانم
تنها حسی که وجود داشت، ترس بود و ترس!
خشمگین از خود محکم لب گزیدم و با دردی که
یکباره بیشتر بینه پاها و کمرم پیچید، محکم آرنجم
را گاز گرفتم و شیر آب را باز کردم تا صدایم
بیرون نرود.
این یک درد عادی بود.
شبیه دردهایی که در این چند وقته گاهی به سراغم
میرسید و با آنکه کمی زیادتر از آن موقع ها بود
باید ساکت میماندم!
ملایم می ماندم تا دلواپسی های همیشه پررنگ
اروند را بیشتر از این نکنم!
مر ِد بیچاره حق داشت بعد از ماه ها کمی به ذهنش
استراحت دهد و من نباید بخاطر یک در ِد مقطعی
ذهنش را به هم میریختم.
برای خود سر تکان دادم و با کف دستی لرزان روی
صورتم آب پاشیدم و نفس نفس زنان آن یکی کف دستم
را هم روی شکمم گذاشتم.
-آروم باش مامانم، تو که قصد نداری الآن بیای
دورت بگردم. پس بابارو بیخودی نگران نکنیم
باشه عزیزم؟!
گویی کودکم دلش به شدت لجبازی میتمایل داشت و
بهیکباره چنان دردی در وجودم پیچید که بیاختیار
جیغ کوتاهی از میانه لب هایم فرار کرد و لحظهای
بعد چند تقهی ساکت به در خورد.
-افرا خوبی؟ جیغ زدی یا من اشتباه فهمیدم؟!
صدای کمی نگرانه صحرا اشک حلقه زده در
نگاهانم را بیشتر کرد.
-خو..خوبم ن..دلواپس نباش!
با مکث جواب داد:
-مطمئنی؟ پس چرا صوتت میلرزه؟ میخوای
اروندو صدا کنم؟!
شتابزده در را باز کردم تا جلویش بگیرم و همین که
نگاهمان درهم قفل شد، گویی یک تبر از پشت به
پایینه کمرم کوبیده شد که از درد زیاد هم خودم
خشک شدم و هم اشک هایم!
نفس نداشتم و دهانم نیمه باز مانده بود و با حسه
خیسی شمشاهده کرد، شوکه مردمک هایم پایین رفت و جیغ
صحرا بود که همه را داخل کشاند!
-افـرا کیسـه آبـت!
در کسری از ثانیه همه داخل وارد شدند.
و من به سختی با تنی که از گرمای زیاد
میسوخت و از سرمای زیاد داشت یخ میزد،
خودم را سرپا نگه داشتم.
نگاهم میانه بلبشویی که به وجود آمده بود،
میچرخید.
همه به شدت هول کرده بودند.
یکی دنباله لباس هایم میگشت.
آن یکی کیفم و دیگری به دنباله مدارک
بیمارستان…
آراد فریاد میکشید به دکترش زنگ بزنید و
صحرا همانطور که بر سرش میکوبید جیغ کشان
میگفت:
-آخه چرا بچه باید اِنقدر زود به جهان بیاد؟!
و تقریباا هیچکس حواسش به منی که داشتم از
ترس پس میافتادم، نبود!
اروند و هانی جون نبودند و وقتی که حس کردم
چیزی تا غش کردنم نمانده، صدای فریادش از
جلوی در وارد شد و در کسری از ثانیه خودش را به
هیاهوی جمع رساند.
وسایلی که دستش بود را کناری انداخت و نگاهش
که به دیدهانه هراسیدهام افتاد، تا ته ماجرا را
خواند!
-سـاکـت!
فریاد غرش وارش همه را ساکت کرد و بهسرعت به
سمتم آمد.
نگاهش را به دیدهانم دوخت و قبل از هر کاری
بوسهای به نگاهم زد و آهسته بیان کرد:
-نترس باشه عروسکم؟ همه چی بهشدت خوب میشه
خب؟!
با چشم هایی که داشت سیاهی میراهی شد با تاخیر
پلک زدم و از آنجا که درد داشت جانم را
میگرفت، بیش از آن نتوانستم تحمل کنم و جیغ
کشیدهم فضا را مشتنجتر کرد.
اروند بیهیچ کلمهای دستش را دور کمرم حلقه
کرد و تنم را گهواره وار در آغوش گرفت.
-لباساشو بیار صحرا!
-وای دارم میمیرم… خدایا ُمردم!
گویی طفل معصومی که هر شامگاه با او صحبت
میکردم، یک چاقو به دست گرفته بود و از داخل
جوری به شکمم فشار میآورد که گویی قصد تکه
تکه کردن تنم را دارد.
شبیه ماهیای که از دریا به دور مانده، نفس نفس
میزدم و نگاهانه وق زدهام میانه همه میچرخید.
اتفاقات را به خوبی درک نمیکردم ولی تکاپوی
جمعیت و فریادهای که هانی و اروند میکشیدند تا
جمع را کنترل کنند، نشانگر این بود که نه تنها من
بلکه همه دچار آشوب و استرس شده بودند.
با صدا بلند کردن اروند، آراد تند پشت فرمان
جای گرفت و من را هم روی صنقلبی عقب خواباند.
اروند سرم را در آغوش گرفت تا تنم را کنترل کند
و من از درد زیاد در حاله جان دادن بودم.
-وای مردم… وای دارم میمیرم وای خدایا
نمیخوام.
اروند پیشانیام را محکم بوسید و کف دستش را دور
تنم پیچید.
-جان چیه خانومم؟ چیو نمیخوای عروسکم؟
با گریه سرم را به چپ و راست تکان دادم.
حس میکردم تک تک استخوان هایم در حال پودر
شدن است.
-نمیخوام الآن زایمان کنم. نباید الآن زایمان کنم.
من دکتر خودمو میخوام. ت..توروخدا اروند!
بیجواب نگاهانه مضطربش را از صورتم گراهی شد و
بر سر آراد فریاد کشید.
– ِد تندتر برو دیگه چرا اِنقدر فس فس میکنی.
-داداش مهرو نگاه اصلاا هیچ جارو نمیبینم. بعد
مگه این اطراف بیمارستان هست؟ کجا باید…
جملهاش تمام نشده بود که فریاد قد بلند اروند دهانش
را بست و تنم را لرزاند.
-ساکت باش و مسیرتو برو!
درد داشت تنم را از تو تکه تکه میکرد ولی از
ترس لل شدم و زبانم به سق دهانم چسبید.
چیزی نگذشت که اروند کف دستش را روی شکمم
کشید و محکم گونهام را بوسید.
-خوبی عسلم؟
با دردی که گاهی اوج میگحرکت کرد و گاه کمی ملایمتر
میشد، نگاهانه هراسیدهام را به صورتش دوختم و
آرام لب زدم.
-یعنی چی که این اطر..اف بیمارستان ن..نیست؟!
-چیزی نیست تو فکرشو نکن.
از درد کمرم قوس برداشت و در حالی که به
سختی خودم را کنترل کرده بودم تا فریاد نکشم،
لب زدم:
-منو ببر بیمارستان اروند من باید س..سزارین
بشم. به دکترم زنگ ب..بزن بیاد حتی فکرشو هم
نکن که من ط..طبیعی زایمان کنم!
نگاهمان به هم گره خورده بود و چرا مانند همیشگی
حرفم را قبول نمیکرد؟!
چرا نمیگفت هر جور تو بخواهی خانومم؟!
خدا لعنتش نکند چرا هیچ چیز نمیگفت؟!
فریاد کشیدم:
-چرا هیچی نمیگی اروند یه حرفی بزن خب!
-اروند جاده رو بستن!
جملات من و آراد هممدت بود و امکان نداشت
بیش از این خون در تنم یخ بزند!
به سختی نیم خیز شدم.
نگاهم که به مانع های قرمز رنگ افتاد، خشک
شدم.
دقیقاا چه خبر بود؟!
آراد به سمتمان چرخید، یک نگاه به من وحشت کرده
انداخت و آرام رو به اروند گفت:
-زده خطره ریزش کوه، احتمالا تا فردا هم بازش
نکنن.
دیگر نتوانستم تحمل کنم و با گریهای مظلومانه و
پر از درد نالیدم:
-من اینجا طبیعی زایمان نمیکنم اروند میمیرم!
بخدا از درد میمیرم، میدونم یه کاری کن…
خواهش میکنم!
اروند به خود وارد شد و همانطور که به آراد میاضافه کرد:
-دور بزن.
کف دست هایش را دور تنم حلقه کرد و لب هایش را
به گوشم چسباند.
-باشه عزیزم باشه خانومم آروم باش مگه من
دوست دارم تو درد بکشی آخه؟ خودتو اذیت نکن
خب؟ یه فکری براش میکنم نفس.
میبیان کرد آهسته باشم ولی ناامیدی من پررنگتر از این
حرف ها بود.
قبول کردنش سخت بود ولی کیسه آبم پاره شده بود
و جاده را هم بسته بودن.
در همچین موقعیتی چه کاری از کف دستش ساخته
بود؟!
با ناله و گریه هایم که لحظهای قطع نمیشد، دست
روی شکمم گذاشتم به موجوده کوچک درون
شکمم التماس کردم که ساکت باشد.
ولی تغییری در حالم به وجود نیامد و سرعت تند
آراد هم باعث شده بود کمرم منقبضتر شود.
و اگر میسؤال کردند میدانی جهنم چه طور جاییست؟
من قطعاا این لحظه را مثال میزدم.
کمی بعد آنقدر دردم شمشاهده کرد شد که حس میکردم
عملکرد مغزم هم مختل شده.
صداها را درست نمیمتوجه شدم و اشک اجازه نمیداد
تا دقیقاا دور و اطرافم را ببینم.
میفهمیدم که آراد و اروند در حال بحث هستند و
آخر سر زمانی که ماشین توقف کرد و با وارد شدن
صدای هانی خانوم که میبیان کرد:
-چاره ای نیست باید بریم پیشه قابله روستا!
جملهای که حتی در آن حال هم گوش دادمش
و دریافتم که چرا میگویند بهشت زیر پای مادران
است!
چرا که هر زن هنگامه به جهان آوردنه کودکش یک
بار به طور کامل میمیرد و سپس دوباره زنده
میشود!
موهایش میریزد. استخوان هایش ِله میشوند.
تنش پاره پاره میشود و جدا شدن گوشت از
استخوانش را به خوبی حس میکند تا بتواند زیستن
را به یک موجود دیگر هدیه دهد!
و قطعاا برای این بود که مادرها در این جهان تکرار
نشدنی بودند!
با توقف ماشین مقابله یک منزلی کلبه مانند و
قدیمی، اروند و آراد از ماشین بیرون پریدند و
هانی خانوم که همراه آهو پشت سرمان وارد شده بود،
کنارم آمد و اضافه کرد:
-آروم باش افرا باشه میدونم منم این دردو چشیدم
بسیار سخته ولی الآن باید قوی باشی. بیادگار بچهت
و اروند باید قوی باشی چون اگه تو قوی نباشی
اونا از بین میرن… باشه عزیزم؟
میوحشت کردم… آن هم خیلی زیاد!
هرگز همچین زایمان سختی را تصور نکرده بودم
ولی میدانستم حق با اوست.
من دیگر مادر شده بودم و باید دقیقاا شبیه یک
مادر، قوی و کاردان عمل میکردم!
-ب..باشه.
فشار آهستهی به کف دستم وارد کرد.
-متاسفانه نمیشه رسید بیمارستان ولی خبر فرستادم
یه کم دیگه قابله شهر میاد باید… باید طبیعی
زایمان کنی!
با گریه سرم را به چپ و راست تکان دادم.
از دردی که قطعاا بیشتر از این میشد میوحشت کردم
ولی یک ترس بزرگتر هم داشتم.
نفس نفس زنان گفتم:
-ب..بچه م چیزیش نمیشه؟ د..داره زودتر به دنیا
میاد اگه مشکلی داشته باش..ه یا نیاز به دکتر یا
ب..بیمارستان داشته باشه باید چی..کار کنیم؟!
پیشانیام را بوسید و مادرانه کف دست هایش را دو
طرف صورتم گذاشت.
-نگران نباش هیچی نمیشه. نوه من سالمه سالمه.
زنه هم کارشو بلده نصفه این شهرو اون به دنیا
آورده اما مسلماا یه کم درد میکشی و بخاطر همین
کنترل اروند سخت میشه. مطمئنم حرف منو قبول
نمیکنه، ازت میخوام بهش بگی بیرون وایسه و
دخالتی تو زایمانت نداشته باشه!
از درد ناله کردم و دلواپس لب زدم:
-ولی اون پ..پزشکی خونده بهتر نیست که…
مصمم اظهار کرد:
-نه نیست. میشناسمش درد کشیدنه زیاده تو رو
که ببینه دیگه نمیشه کنترلش کرد. بودنش پیشت
فایده که هیچی شاید ضررم داشته باشه.
تا خواستم جوابش را دهم، دردی که لحظهای
ساکت میشد و مجدداً خودنمایی میکرد، کاملاا
ناگهانی به سیم آخر زد و نفسم را برید.
کشیده جیغ کشیدم و همهمه به بیشترین حد خود
رسید.
____♡_
هممدت با جیغ بهشدت قد بلند افرا زنه قابله همراه با
یک دختر جوان رسید و در حالی که زیرلب و به
زبان محلی چیزی میگفت، سریع وارد کلبه شد و
اشاره زد که افرا را هم بیاورند.
هانی تند همراه اروند که مضطربی از سر و
رویش میبارید، کمک کرد تا افرا را روی تخت
وسط خانه بخوابانند.
-جانم؟ آروم باش خانومم درست میشه خب؟ زود
راحت میشی بهت قول میدم.
اروند سعی داشت همسرش را آرام کند اما لحن
خودش آنقدر نگران و پر از استرس بود که هق
هق های افرا را هم بیشتر میکرد و زمانی که
دخترک با همان حال بد و سروصورت عرق کرده
اضافه کرد:
-اروند تو برو بیرون!
برق از سرش پرید و دیدهانش درشت شد.
-چرا برم؟! عمراا نمیرم پیشت میمونم!
افرا تند سرش را به چپ و راست تکان داد و
ملتمس کف دست اروند را گحرکت کرد.
-خواهش میکنم برو. تو نمیتونی درد منو ببینی و
دووم بیاری. منم اینجوری سخت..تر میشه برام.
برو و بذار مامانت پیشم بمونه.
همین که اروند میل داشت به شدت مخالفت کند، افرا
بیان کرد:
-مرگ من… جون خودم قسمت میدم ب..بری.
برو هر و..وقت صوتی بچهمونو ش..شنیدی بیا
تو!
اروند از حرص و عصبیت حس کرد موریگ
های مغزش در حاله پاره شدن هستند و یکدفعه
زنه قابله گفت:
-برو بیرون پسر میخوام کارمو شروع کنم!
جداا قلبش میمیل داشت همه چیز را نابود کند ولی
زمانی که افرا با جیغ تکرار کرد:
-مرگ من برو بیرون اروند!
با فریادی خشمگین بیرون زد و هر دو کف دستش را
روی صورتش کشید.
باورش نمیشد که همسرش به جای بیمارستان فوق
تخصصی که با آن هماهنگ کرده بود در حاله
زایمان داخله یک کلبه قدیمی در قلبه کوهستان
است!
تجهیزات پزشکی نبود. پزشک نبود و حتی خودش
را هم بیرون کرده بودند!
لحظهای ترس همهی وجودش را گحرکت کرد.
اگر بلایی سر نخودچی قشنگیش میآمد چه؟!
با عجله برگشت و اینبار آراد بود که جلویش را
گراهی شد.
-وایسا پسر آروم بگیر مولین پیششه، زنه هم
هست. موضوعه مهمی باشه آوات میزنن
میدونی که هانی چقدر حواس جمعه، تجربه هم
داره.
-زنم اونجاست آراد چطوری آرام باشم؟ اگه بلایی
سرش بیاد چی؟! اگه زیاد خونریزی کنه چی؟!
هر جملهای که میگفت حاله خودش را خرابتر
میکرد اما آراد محکمتر شانه هایش را گحرکت کرد و به
دیدهانش خیره شد.
-هیچی نمیشه داداشم، داریم راجع به افرا حرف
میزنیم ها. اون دختر بسیار قویتر از این حرف
هاس. اجازه بده تو آرامش بچهشو به جهان بیاره.
مشاهده کردی که قسمتم داد. تو اینطوری هول کنی اون
حالش خرابتر میشه.
آهو نیز که تا آن لحظه در حاله جویدن ناخن هایش
بود، جلو وارد شد و کف دستش را گراهی شد.
-راست میگه اروند خودش همینجوری بهشدت
هراسیده ببینه تو هم هول کردی اصلاا خوب نیست.
اروند ناچار با قلبی که به شدت میلرزید لبهی پله
جای گرفت و با هر دو دست سرش را گرفت.
هر از چندگاهی چند عمل رایگان انجام میداد تا
به نوعی یک کار انسان دوستانه برای افراد کم
توانتر جامعه انجام دهد و در مقابله خودش و
خدای خودش یک انسان بیهوده و بیمصرف
نباشد.
صداهای دردناک زیادی را شنیده و گالون گالون
خون متوجه شده بود.
و زمانی که یک کودک هفت ساله را عمل کرد،
بیش از همواره تحت تاثیر قرار گراهی شده بود و شاید
زایمان در مقابله تصویرهایی که چشمانش مشاهده کرده
بود، یک هیچ خالی به حساب میآمد. ولی شنیدن
جیغ های افرا و ناله کردن هایش از خود مرگ هم
برایش دردناکتر شده بود!
آنقدر اعصابش به هم ریخته بود که عاشق شد
خودش را کتک بزند که اصلاا چرا همسر ظریف
و معصومش را باردار کرد!
_♡_
آنطرف دیوار هم افرا حس میکرد امکان ندارد از
زیر این درد جان سالم به در ببرد.
-زور بزن دختر زور بزن کم مونده.
تنها جملهای که قابله با لهجه محلی میبیان کرد این بود
و افرا زن را شبیه به عزرائیل خود میدید!
هانی با چشم های اشکی کنار افرا قرار گرفته و مدام
سر و موهایی که عرق از آن ها میچکید را
نوازش میکرد.
مدتی اصلاا از این دختر خوشش نیامده بود. ولی
وقتی با شخصیت اصلیاش آشنا شد و مشاهده کرد با آن
سن کمش چطور پسرش را خوشبخت و خرسند
کرده، قلبش برای عضو چشم عسلیه خانوادهاش به
تپش افتاد و حال او را مانند آهو میدید و مشاهده کردنه
درد کشیدنش بسیار برایش دلخور کننده بود.
-افرا جان چیزی نمونده عزیزم به این فکر کن
بعدش مامان میشی. یه پسر کوچولو که ماله خودته
و کسی که عاشقشی پدرشه. چیزی از این
قشنگتر تو جهان وجود نداره مگه نه؟!
میمیل داشت افرا را آرامتر کند و اما وقتی که افرا
چشم های اشکیاش را به او دوخت و همانطور که
از درد به خود میپیچید، نالید:
-دارم میمیرم مامان… بخدا قسم دارم میمیرم!
از معدود دفعاتی بود که به هانی مامان میاظهار کرد و
دل زن پر از عشق شد.
قطعاا پسرش بخاطر داشتن این مهربانه جذاب زیادی
خوش شانس بود!
-درست میشه عزیزم میگذره، یه کم دیگه طاقت
بیار.
-نمیتونم… نمیتونم وای خدایا م..مردم!
زنه قابله فریاد کشید!
-سر بچه رو دارم میبینم، زور بزن دختر.
و سپس میانه ناله ها، دردها و فریادها زمانی که
افرا جدا شدن گوشت از استخوانش را به طور
کامل حس کرد و رحم و بینه پاهایش جوری از
درد تیر کشید که انگار چاقو خورده، با جیغ
فرابنفشی که کشید و گلویش را پر از خون کرد و
سپس آوای گریهی نوزاد در اتاق پیچید.
همزمان با جیغ زیادی قد بلنده افرا در کلبه شکسته
شد و اروند حیران شده، کنار ورودی توقف کرد.
یک موجود زیادی کوچک که هنوز با بند ناف به
مادرش وصل شده بود و الههی زیبایی که
دیدهانش روی هم افتاده و در جهانی بیخبری فرو
حرکت کرده بود.
#زنجیروزر
قابله بند ناف را برید و نوزاد گریان را روی
بالتنهی مادره بیهوش شده از دردش خواباند.
آوای تبریک ها کشیده و چند قطره اشک از چشم
اروند جاری شد و صورتش را خیس کرد.
تصویری که میمتوجه شد، آنقدر زیبا و دلچسب بود که
حتی اگر همین حال هم میمرد هیچ آرزویی بر
قلبش نمانده بود.
_♡_
افرا:
-بیدار شدی بالخره زیبا من؟
با صدای اروند کنار گوشم پلک های نیمه بازم تا
آخر باز شدند و مردمک هایم را به دیدهانش
دوختم.
-اروند؟
-جون اروند؟ قربونت برم من خوبی؟!
مغز خواب رفتهام کم کم داشت به کار میافتاد.
نگاهم را در اتاق ناآشنا که احتمالا داخله یک
بیمارستان بود، چرخاندم.
ِکی به اینجا آمده بودم؟!
اتفاقات نرم نرم کنار هم چیده شدند.
ویلا رسیدن، درد وحشتناک و زایمان و سپس به جهان
آمدنه پسرم… پسرم… پسرم!
چشم های گردم قفله شکمه دوباره تخت شدهام شد
و بهسرعت نیم خیز شدم.
-کوش بچهم کجاست؟ چرا نیستش؟!
اروند به سرعت دستش را روی قفسه سینهام
گذاشت و بار دیگر روی تخت خواباندتم.
-هیش آروم… خوبه عزیزم پسرمون بسیار خوبه
دلواپس نباش.
بغض کردم و به کف دستش چنگ زدم.
-بیارش خواهش میکنم. میخوام ببینمش میخوام
با چشم های خودم ببینه که خوبه.
پیشانیام را محکم بوسید و بیان کرد:
-دکترش گفت هیچ مشکلی نیست اما میرم
میارمش تا با چشم های خودت ببینی. منتهی به
شرط اینکه سرجات بمونی و از تخت پایین نیای…
خب؟
-نمیام قول میدم.
سر تکان داد و همین که از اتاق بیرون زد، خیلی
ملایم نشستم و به تاج تخت تکیه دادم.
لباس هایم عوض شده بود و خاموشی و سکون در
اتاق ناآشنا موج میزد ولی با این حال مضطرب
بودم و قلبم تند میکوبید.
عجیب ترین حس ممکن را داشتم و نگاهم از در
جدا نمیشد.
این یک خواب نبود… یک رویای شیرین هم
نبود…
واقعاا قرار بود اروند کمی بعد در را باز کند و
همجاده پسرمان بیاید!
پسرمان…
پسر من و او…
پسری که من مادرش بودم…
قطره اشکی از چشمم چکید و هنوز جادهش را
روی گونهام پیدا نکرده بود که در باز شد و با
مشاهده کردنه کف دست های اروند که گهوارهطور دور یک
موجود کوچک قرار گحرکت کرده بود، قطرات اشک
شدت بیشتری گحرکت کردند و لب هایم نیمه باز ماند.
-اینم از آقا پسر شما مولینه قشنگش.
ساکت نوزاد را به دستم داد و من شامگاهیه کسی که
تمامه عمرش منتظر این لحظه بوده، با عطش و
اشتیاق و گریه نه چندان محکم او را به آغوش
گحرکت کردم.
مادر شدن، قطعاا خاص ترین اتفاقه جهان بود!
من با اروند یک دلدادگی کامل و فوقالعاده را تجربه
کرده بودم ولی وقتی که موجود کوچک خودم را در
آغوش گراهی شدم، قلبم چنان مملو از محبتش شد که
انگار تا آن لحظه پر از خالی بوده است!
-عشق من، مسافر کوچولوی من، خوش اومدی
عمرم، خوش اومدی به حیاتمون نفسه من.
با یاداوری اینکه حدودا یک ماه و نیم زودتر به
جهان آمده است با ترسی شمشاهده کرد سر قد بلند کردم.
-اروند الآن وقته زایمانم نبود برای همین بچهم
اِنقدر کوچولو و ظریفه. مطمعئنی اضافه کردن مشکلی
نداره؟ دکترش…
-دلواپس نباش مادر زیبا کوچولوت با اینکه خیلی
عجله داشته و زودتر اومده ولی حالش خوبه خیالت
راحت.
سر قد بلند کردم و به زنی که با روپوش سفید در
ورودی ایستاده و با مهربانی نگاهم میکرد، تبسم
کوچکی زدم.
-شما پسرمو معاینه کردین؟
جلوتر آمد و همانطور که سرمم را چک میکرد،
اضافه کرد:
-آره عزیزم خیالت راحت مشکلی نیست. هر
جفتتون معاینه شدین و میشه بیان کرد از مادر قویای
که تو این دوره زمونه تونسته بچهشو کاملاا طبیعی
به دنیا بیاره، همچین بچهی قویای هم به وجود
میاد.
با گونه های گلگون شده نگاهم را در صور ِت
کوچک کودکم چرخاندم.
-ربطی به قوی بودن نداره چون وقتی بهش فکر
میکنم، یعنی راستشو بخواید حتی نمیتونم بار دیگر
بهش فکر کنم! وحشتناک ترین چیزی بود که تا
حال تجربه کردم و درست ترش اینه که مجبور
شدم تجربه کنم!
اروند خم شد و بیتوجه به نگاهه زن سروصورتم
را بوس باران کرد و با آوای نه چندان آرامی
اضافه کرد:
-معلومه که ربط داره عزیزم. زنه من خیلی
شجاعه. بهت افتخار میکنم اما اینم بگم که هممونو
سکته دادی. چقدر بهت بیان کردم نیایم اینجا گوش
نکردی!
از محبت همیشگی و غر زدن های سبک خودش
لبخند روی لب هایم نشسته بود. ولی مانند گذشته
نمیتوانستم در خوشی پرستیدن از سمت او غرق
شوم، چراکه حال یک لذت بزرگتر داشتم!
لذتی شبیه خیره شدن به اجزای صورت پسری که
قرار بود برایش بهترین مادر شوم.
چشمانه بسته و کوچکش، لب های سرخی که جمع
کرده و بینیای که شاید به اندازهی یک نخود هم
نبود و موهای پرز مانند طلایی رنگش… آنقدر
دلربا و دوست داشتنی بود که میتوانستم همین حال
جانم را هم برایش دهم.
ساکت بیان کردم:
-اگه میدونستم قراره زودتر به جهان بیاد هیچوقت
اصرار نمیکردم بیایم. یه دفعه همه چی خیلی
غیرقابل پیش بینی شد. اولش که دردم گحرکت کرد حس
میکردم یه چیزی مثله همیشهس منتهی این بار
شدتش بیشتره حتی از این کوچولو خواهش کردم
آروم بگیره زیرا نمیخواستم نگرانت کنم و حال
که تو بغلمه…
اروند همانطور که از پشت مرا در آغوش گرفته
بود، با پشت دست و بهشدت نَرم گونهی سرخ
پسرمان را نوازش کرد و بیان کرد:
-حال که تو بغلته من دارم قشنگ ترین تصویره
عمرمو میبینم. اما اینم بگم که مادرو پسر جفتتون
بدجوری منو ترسوندین. ازتون دلگیرم درجریان
باشید!
با تبسم به طرفش سرچرخاندم تا لب هایش را
ببوسم که با صدای سرفهی مصلحتی دکتر سریع
از هم فاصله گراهی شدیم.
آنقدر غرق دنیای سه نفرهی خودمان شده بودیم که
به کل وجود او را فراموش کرده بودیم.
زن با شیطنت لب زد:
-اما این فسقلی هم ارزش درده شما و هم ارزشه
استرس کشیدنه شمارو داشت… مگه نه؟!
چنان تند و سریع هممدت با اروند گفتیم:
-معلومه که داشت!
که صدای خندهی زن در اتاق پیچید و ادامه داد:
-دقیقاا بخاطره همینه که عاشقه شغلمم. هیچ چیز تو
جهان قشنگتر از دیدنه بزرگتر شدنه خانواده های
خوشامگاهخت نیست… خب دیگه عزیزم من باید برم
به بقیه بیمارها سر بزنم فقط قبلش بگم آقا
کوچولوتون کاملاا سالمه. اما چون زودتر به جهان
اومده فعلاا درست نمیتونه از سینه خودت شیر
بخوره. یه مدت باید از شیردوش استفاده کنی تا
وقتی که یاد بگیره چطوری سینهتو بگیره.
مضطرب اظهار کردم:
-ولی من بلد نیستم.
-اصلاا دلواپس نباش یکی از پرستارهارو میفرستم
کمکت کنه، تو فقط سعی کن استراحت کنی.
-باشه ممنونم.
از اتاق که بیرون حرکت کرد به احساساتم اجازهی غلیان
شدن دادم.
-میبینش چقدر خوشگله!
-درست مثله مولینش!
از خوشی چشمانم خیس شدند.
قطره اشک درشتی که از دیدهم چکید، مستقیم
گونهی کوچک امید زندگیام را هدف گحرکت کرد و بعد
خارقالعاده ترین اتفاقه ممکن افتاد.
نوزاد زیبایم با نق نقی کوچک پلک هایش را نیمه
باز کرد.
با دیدن نگاه هایی که کپی برابره اصله پدرش
بود، نفسم از زیبایی زیادش حرکت کرد و اروند بود که
بیقرار قربان صدقهاش رفت و با شور هردویمان
را در آغوش گرفت.
کف دست هایش محکم دور من و چشم دلربای کوچکم
حلقه شد و خدایا اگر هزار بار هم شکرت
میکردم، کافی نبود!
__♡_
-بالشت بذارم پشتت خانومم؟
-نه نازلی جان راحتم مرسی.
نازلی با شور و شوق همانطور که ملحفه ها را
داخله کمد میگذاشت و برای خود یک شعر محلی
میخواند، گفت:
-وای افرام یادت میاد چقدر از این روزگارها میگفتم
و آب میشدی؟ اما من میدونستم. میدونستم مادر
شدن چقدر بهت میاد. ماشالله هزار ماشالله.
تک خندهای زدم و لبهی تخت جای گرفتم.
-چی بگم وال نازلی من همیشگی عاشق شدم،
اروند جونت نمیتمایل داشت!
با اوردن اسمه اروند نگاه هایش درخشید و لب
زد:
-قربونش برم من پسرم آقاست… آقا.
آراد همیشگی هوایش را داشت ولی از روزی که به
خانه وارد شدیم و اروند از او میل داشت تا مدتی که
اینجا هستیم برای کمک به من بیاید و یک
جورهایی نشانش داده بود که کاملاا قلبش با او
صاف شده، تبسم از روی لب های نازلی پاک
نمیشد و الحق که محبت مادرانه و به شدت
صادقانهاش زیادی دوست داشتنی بود.
-بله خب به هر کی میرسیم همینو تحویل ما میده
انگار ما خانوم نیستیم!
-عه نگو اینجوری دختر!
خندهام پررنگتر شد و به سراغه پیمسیرن کشیده و
آبی رنگم که قرار بود لباسه امروزم باشد، حرکت کردم.
-پس مطمئنمی این قشنگه دیگه آره؟
-آره آره بهشدت بهت میاد دخترم رنگتو باز میکنه،
همینو بپوش.
-باشه پس… کمکم میکنی لطفاا؟
-آره حتماا
با کمک نازلی لباسم را عوض کردم و مقابله آینه
بعد از مدت ها یک آرایش غلیظ و دلربا روی
صورتم نشاندم.
سایه طوسی و رژلب صورتیام چهرهام رازیباتر
و شاید هم مادرانهتر نشان میداد.
با یک تل آبی رنگ همرنگ لباسم از آینه فاصله
گرفتم و لبخند به لب هایم چسپیده بود.
امروزگار یک جشن کوچک در منزل برپا میشد و
قرار بود اسمه امی ِد کوچک و شیرینم را اعلام کنم.
-ماه شدی دخترم.
-ممنون نازلی جون… محبتم هنوز خوابه؟
نازلی با دیده های درخشان شتابزده سر تکان داد.
-ماشالله تا حال بچه به این آرومی نمتوجه شده بودم، آره
خوابیده.
-باشه باز من یه سر میرم ببینمش.
سر تکان داد و بهسرعت از اتاق بیرون زدم.
به اروند قول داده بودم تا مدتی که حاضر نشدهام
سراغ کودکمان نروم ولی در همین یک ساعت
آنقدر بیقرارش شده بودم که قلبم میمیل داشت به
سمتش پرواز کنم.
بهسرعت از پله ها پایین رفتم و دقیقاا روی آخرین پله
بود که کف دستی محکم دور کمرم حلقه و لب های
گرمی به گوشم چسبید.
-کجا با این عجله خانوم دلبره؟
چرخیدم و کف دست هایم را دور شانهاش حلقه کردم.
با نیشی باز زمزمه کردم:
-خانوم قشنگه داره میره سراغ کوچولوش.
نگاهش را با حظ در صورتم چرخاند و آرام بیان کرد:
-تموم شد کارات؟
-اوهوم.
بوسهای به گوشهی لبم زد و زمزمه وارتر از قبل
اضافه کرد:
-حال که عروسک بودی و عروسکتر شدی،
نظرت چیه تا قبله اومدنه مهمون ها یه کم به
شوهرت توجه کنی؟ هووم؟
-اوووم چیزه یعنی…
-یعنی؟!
-الآن وقتش نیست.
موهایم را نوازش کرد و شیفتهتر خیرهام شد.
-چرا؟ پس ِکی وقتشه؟ خبر داری چند وقته کلاا
حواست به من نیست؟!
-اروند آخه باید برم به بچه سر بزنم بعدم قراره
همه بیان درست نیست که…
بیتوجه به حرف زدنم دستم را کشید و به سمت
اتاق کار بردتم.
-نازلی حواسش به پسرم هست. مهمونا هم بیان
برام مهم نیست، من دلم برای عروسک فراری
خودم تنگ شده.
-اروند جان خب چه عجله ایه؟ بذار…
در را محکم بست و با به کام کشیدن لب هایم
فرصت حرف زدن را ربود.
با استشمام عطر تنش و مچاله شدن در آغوشش،
قلبم مانند همواره از رسیدن به معشوقش پای کوبی
راه انداخت.
آنقدر روح هایمان به هم نزدیک بود که با یک
بوسه، جسم ها تمولیا به طرف هم کشیده شدند.
حرصی به بوسه هایش پاسخ دادم و با گاز محکمی
که از لب هایش گرفتم، ساکت لبخند زد و رهایم کرد.
-چی شد عروسک؟ تا الآن نمیمیل داشتی که!
با سر انگشت موهایش را نوازش کردم و به نگاه
هایی که جهانیم بود، دیده دوختم.
–
ِکی مشاهده کردی نخوامت؟ فقط اضافه کردم الآن وقتش نیست.
روی مبل خواباندتم و با هیکل تنومند و مردانهاش
روی تنم سایه انداخت.
-شرمنده ولی برای لذت بردن از زنم نمیتونم
صبر کنم تا ورودی و خروجی های خونه تموم
شه!
از تخسیاش تبسم روی لب هایم قرار گرفت و چیزی
نگذشت که مانند همیشه در شور و هوس و اشتیاق
غرقم کرد.
سرخوش از بوسه هایش، اجازه دادم یقهی پیمسیرنم
را پایین بیاورد و بوسهی عمیقی که به بالی
سینهام زد، آخرین سدهای مقاومتم را هم شکست.
-اروند!
-جانم خوشگم؟
کف دستانش گاهی با قدرت و گاهی به سبکی یک پر
نوازشم میکرد.
این مرد کاملاا توانایی دیوانه کردنم، تواناییه غرق
کردنم در کورهی هوسی آتشین را داشت. ولی بسیار
خوب میدرک کردم که عکسالعمل نشان دادن هایم به
تمامه حرکاتش تا چه حد او را از خود بیخود و
امیال مردانهاش را بیدار میکند!
صدایم را با بوسه هایش ساکت و همین که کف دستش
به سمت کمربندش حرکت کرد، با تقهی محکمی که به در
خورد هر دو از جا پریدیم.
-اروند بیا من اومدم.
با صوتی آراد حرصی دندان روی هم فشرد و با
آنکه خوشیام زایل شده بود، نتوانستم به لحن و
نگاه هایی که از عصبیت چین خورده بود،
نخندم.
-چیکار کنم خب؟ خوش اومدی برو تو سالن.
-نمیشه بیا بیرون استقبالم نه تو اومدی نه افرا…
این چه وضعه مهمون دعوت کردنه آخه؟ من
اعتراض دارم.
_♡_♡_♡_
از کف دست آراد و سر زدناش❤️😂😏
-اوکی خروجی رو بلدی دیگه؟
-اروند اذیت نکن بیا دیگه… اصلاا افرا کجاست؟
از اینکه مدام سراغم را میگرفت گونه هایم سرخ
شد و آهسته زمزمه کردم:
-وای بهشدت بد شد.
اروند بیتوجه به صدا زدن های آراد کلافه از حرکت ایستاد
و همانطور که لباسش را مرتب میکرد، کف دستم را
گرفت و قد بلندم کرد.
-قربون این گونه های گیلاسیت برم چی زشت
شد؟ ول کن بابا اینو خودم صد بار مچشو گحرکت کردم.
کف دستی به لب هایم کشیدم تا رژ لب پخش شدهام را
پاک کنم و آرام زمزمه کردم.
-نه خب بازم درست نیست، زودتر بریم تا بیشتر
شلوغ پلوغ نکرده.
کف دستم که روی کف دستگیره جای گرفت، کمرم را گحرکت کرد و
صوتیم زد.
-افرا؟
-جان؟
نگاهش را در سرتاپایم چرخاند و همانطور که
روی نبضم را میبوسید، اضافه کرد:
-آرومی؟ اگر اذیتی همین الآن بریم اتاقمون اصلاا
فکر کسی رو هم نکن خودم اوکیش میکنم.
چند سال گذشته بود اما هنوز هم مانند اامان باری
که میمتوجه شدم چقدر رضایت و آهسته شدنم در عشق
بازی هایمان برایش مهم است تا بناگوش سرخ
میشدم و سرخ میشدم.
-ن..نه اصلاا احتیاجی نیست خوبم.
-مطمئن باشم؟
-آره اروند اینجوری نگو دیگه بسیار خجالتم میدی!
همانطور که دستش را دور کمرم حلقه میکرد و
در اتاق را باز و ساکت درگوشم اضافه کرد:
-یه چیز بسیار عادیه و نرماله افرا خانوم کاش اینو
درک کنی و انقدر اَلکی خجالت نکشی. من
همونطور که وظیفه دارم مراقبت باشم و همه
جوره حمایتت کنم، وظیفه هم دارم زنمو آروم نگه
دارم و اجازه ندم هورمون هاش اذیتش کنن!
سر پایین انداخته و با آنکه مثله همیشگی در حاله آب
شدن بودم ولی میدانستم باید بخاطر این درک
بالیش شاد هم باشم!
همانطور که اولگا روانشناس و رفاقت که در
غربت پیدا کرده بودم، بارها در صحبت هایش
اضافه کرده بود که برآوده نشدن درس ِت نیاز جنسی
بیشترین قلبیل برای جدایی و دلسردی زوج هاست!
و من خوشامگاهخت بودم که َمردم همه جوره عاقل و
به فکر بود!
-چی؟ شما دوتا با هم اون تو بودین؟!
با صدای آراد از فکر بیرون رسیدم و همانطور که
با تبسم زمزمه میکردم:
-خوش اومدی.
سعی داشتم هر چه زودتر از مقابله متوجه شدش فرار
کنم.
-چه خوش اومدنی بیاید بیرون ببینم، نوچ نوچ…
خجالتم خوب چیزیه وال!
اروند اظهار کرد:
-به تو چه مردک؟ اصلاا کی اظهار کرد بهت زودتر
بیای؟!
-کی گفت هان؟ کار خدا بود که بیام مچ شما
بیتربیت هارو بگیرم. وایسید به همه میگم تو اتاق
های دربسته یواشکی با هم خلوت میکنید!
اروند خندان گفت:
-اخه تو چرا اِنقدر پررویی؟ مگه رابطه نامشروع
دارم. با زنمم نمیتونم خلوت کنم؟!
-حال وایسا نشون میدم خلوت کردنو بهت!
تند به سمت سالن رفتم و با آنکه لحن آراد پر از
شوخ طبعی بود و اروند هم قد بلند قد بلند میخندید ولی
میاطلاع داشتم قرار است حسابی امشب از کف دست تکه
هایش سرخ و سفید شوم!
-بگو دیگه افرا!
-دختر اِنقدر طولش نده ُمردیم!
مولین جان مردمو اذیت نکن.
با تبسم و چشم های اشکی همانطور که ثمرهی
محبت زیبایم را در آغوش گرفته بودم، کنار اروند
از حرکت ایستاده و نگاهم را بینه خانواده بزرگ و دوست
داشتنیام میچرخاندم.
خانوادهای که به دلرباترین شکل ممکن کامل شده
بود.
صحرا و خانوادهاش، بابا سجاد و مولین نرگس،
هانی جون و آهو و دولید تازه مان علی، آراد و
هستی به هممسیر کوچولوی دوست داشتنیشان
بنیامین، نازلی و پسرش دانیال که فوقالعاده ترین
نوجوانی بود که تا به حال مشاهده کرده بودم و حال با
جنتلمنانه ترین حالت ممکن روی اماچرش قرار گرفته
بود.
و حتی عماد و آقلبر هم به این جشن دعوت شده
بودند!
جشنی که قرار بود اسم پسرمان را در آن اعلام
کنیم و حال همه با چشم هایی ذوق زده و پر از
هیجان منتظر بودند تا بفهمند اسم فرشتهی
کوچکمان که حاصل یک عشق بزرگ بود،
چیست!
-افراااا… اروند حداقل تو بگو.
به خود آمدم و صوتدار لبخند زدم.
-باشه… باشه جیغ نکشید. اسمو حتی اروندم
نمیدونه. میل داشت من انتخاب کنم و منم تمایل داشتم
مثله شما سورپرایز بشه.
هیجانشان بیشتر شد و من رخ به رخ مردی که هر
روز بیشتر از قبل عاشقش میشدم، ایستادم و با
تمام حسی که به او داشتم، با شیفتگی به نگاهانش
خیره شدم و لب زدم:
-دوست داشتم اسمشو با هم انتخاب کنیم ولی زیرا
اظهار کردی میخوای سلیقهی من باشه منم قلبم میل داشت
اسمش جذابییه جهانیی که داریم تجربهش میکنیم رو
بیشتر کنه یا شایدم تمایل داشتم نشونش بده نمیدونم.
ولی برای همین… برای همین اسم پسرمونو
میذارم مهرزاد چون اون اولین خورشید
زیستنمونه و اامان زاده محبت بینمون… امیدوارم
تو هم دوستش داشته باشی!
صدای جیغ جماعتی که تمولیا گوش تیز کرده
بودند، قد بلند شد و اروند همانطور که در نگاهش
ماا
تما عشق به پای جسم و روحم میریخت، سر
خم کرد و لب هایم را آرام اما پر از حس بوسید.
صدای کف دست زدن ها کشیدهتر شد ولی در همهی آن
صداها تنها صدایی که با گوش هایم که نه با قلبم
میگوش دادم و با ادراکم لمس میکردم، صدای
زمزمهوار اروند بود که میگفت:
-خیلی قشنگه عزیزم درست مثله خودت… عاشقش
شدم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن