زنجیر و زر:
مکث کرد و طوری که انگار همین حال مشتی
محکمی خورده، صورتش جمع شد.
-اِنقدر احمق بودم که مثله یه عوضیه واقعی
نتمایل داشتم دوتا دونه حلقه بخرم و…
اصلاا نمیتوانستم کوچکترین توهینی را نسبت به
خودش تحمل کنم.
بهسرعت رو نوک انگشت های پایم بلند شدم و بیتعلل
لبهایم را به لبهایش چسباندم.
بوسهای عمیق که ساکتش کرد.
شکمه بزرگم مانع از حل شدنمان در هم میشد ولی
کمرم که محکم میانه کف دست هایش فشرده میشد،
برای خوب شدن حالم کافی بود.
حسه نفس تنگی که به سراغم رسید، بالجبار عقب
کشیدم و او بود که با بوسهای صدادار لب هایم را
رها کرد.
دستم را یک طرف صورتش گذاشتم و به نرمی ته
ریش هایش را نوازش کردم.
-بسه دیگه عشقم چقدر میخوای بخاطر همچین
چیزایی خودتو ناراحت کنی؟ درسته ما از این
مراسم ها نداشتیم اما خداروشکر اِنقدر یادگاری
خوب با هم داریم که حسرت هیچی به قلبمون
نمونده باشه. الآنم که در مورد عقدمون حرف زدم
بخاطر این نیست که دلخور شده باشم فقط
میمیل داشتم بگم ما شروعمون هیچ جوره چنگی به
قلب نمیزد ولی بهترین زیستنرو کناره هم تجربه
کردیم، امیدوارم برای علی و آهو هم همینطور
باشه. چراکه امشامگاه هر چقدرم براشون جادویی و
خاص باشه، عمرش چند ساعت بیشتر نیست. مهم
بقیه عمرشونه… سال های زیادی که اگه خدا
بخواد قراره کنار هم زیستن کنن و امیدوارم
خواهرت و علی هم مثله ما فقط جلد زندگیشون
خوب نباشه!
نگاهش پر از مهر شد و حس پرستیدنی که در
نگاهانش بود، احتمالا تا ابد قرار بود ضربان قلبم
را بال ببرد و گونه هایم را سرخ کند.
-دورت بگردم من…
-افرا… افرا اینجایی؟!
صحرا که هیجان زده و پر از هول و ول به تراس
وارد شد، بهسرعت از اروند فاصله گرفتم.
-چی شده؟!
چشمانش برق میزدند و گونههایش به سرخی
گیلاسهای تابستان شده بود.
-بیا یه لحظه کارت دارم.
کف دستم را محکم گرفت و و بیتوجه به صدای بلند
اروند که میبیان کرد:
-خانوممو ندوون دنباله خودت صحرا!
مرا همجاده خود کرد.
با عجله به طرف سرویس بهداشتی حرکت کردیم و دست
عرق کردهاش نگرانیام را بیشتر میکرد.
-یه چیزی بگو دختر چی شده خب؟!
-صبر کن افرا یه لحظه صبر کن!
وارد سرویس که شدیم در را پشت سرش بست و
نفس نفس زنان مقابلم از حرکت ایستاد.
-یه چیزی باید بهت بگم!
-کوفت… خب حرف بزن دیگه!
با شئ ای که یکدفعه مقابلم بال گحرکت کرد و مشاهده کردن آن
دو خطی که قبلا هم شاهدش بودم، دهانم بسته شد
و مضطربی از خاطرم راهی شد.
-من حاملهام!
-چی؟!
-درست متوجه شدی. باور کردنی نیست ولی حاملهام!
یعنی تا جایی که میدونم این دوتا خط نمیتونه
معنیه دیگهای داشته باشه مگه نه؟
-پس چطور… مگه نبیان کرده بودن که دیگه نمیشه؟!
اشک هایش که مشخص بود تماماا از سر ذوق
هستند چکید و لب زد:
-دفعهی پیش که رفته بودم دکتر یه سری آزمایش
دادم. زنه گفت احتمالش بسیار کمه ولی شاید بتونم
مجدداً برای مادر شدن اقدام کنم. جدی نگرفتم
اندیشیدم حال محضه دلخوش کردنم داره یه چی
میگه ولی یه مدته حالتام عجیب شدن. اومدنی اینجا
به همایون گفتم جلو یه داروخونه وایسه و تا
رسیدیم تند استفاده کردم. باورت میشه؟حتی
نتونستم تا خونه صبر کنم. یه تصمیمه لحظهای بود
و حتی فکرشم نمیکردم که مثبت بشه!
-نمیدونم چی بگم شامگاهیه معجزهس تبریک میگم
بهت عزیزقلبم.
محکم و از ته دل گونه هایش را بوسیدم.
برق چشمانش زیادی کور کننده شده بود.
-خیلی خرسندم افرا ولی از یه طرفم حسم عجیبه.
نمیدونم چطور به زبون بیارم شبیه آرزوییه که
سال هاس داشتمش ولی حتی فکرشم نمیکردم یه
روزگار واقعیت پیدا کنه!
ملایم و نوازشوار تری زیر دیدهانش را گحرکت کردم.
-خداروشکر که به آرزوت رسیدی ولی گریه نکن
برات خوب نیست. اینو من نمیگما شوهر خواهرت
میگه. جملهی معروفه گریه برای زنه حامله مطلقاا
ممنوعه! وای صحرا چقدر خوب که حاملهای حال
دیگه یه کم بیخیاله من میشه و کف دستوراتشو به تو هم
میگه. تبریک میگم عزیزم از این به بعد پدر تو
رو هم درمیاره!
کشیده ریز خندید و من بال زدن پروانه ها را در دلم
بهشدت خوب حس میکردم.
بازویش را فشردم و با شادی ای که تمولیا قلبم
را گرم کرده بود، لب زدم:
-پس بار دیگر بهترین مامانه جهان قراره منو خاله کنه
هووم؟
بینیاش را بال کشید و سر تکان داد.
-مثله اینکه!
-لیاقتشو داری. جداا میگم نه چون خواهرمی و
عاشقتم، بخاطر دل بزرگت لیاقته بهترین هارو
داری. وقتی میتونی بچهی یه نفر دیگه رو بیقید
و شرط دلبسته شده باشی، یه بچه که سهله ایشال
خدا جینیشو بچه بده!
نگاهانش گرد شد و به بازویم کوبید.
-دیوونه… اینجوری نگو سکته میکنم این الآن چه
دعایی بود؟
شیطان ابرو بال انداختم.
-همینه که هست. خب بگو ببینم همایون چه حسی
داشت؟ درک کرده دیگه آره؟
مضطرب گوشهی ناخنش را به دندان گرفت.
-نه نبیان کردم.
-وا پس چطوری رفتی داروخونه؟!
-اظهار کردم مسکن میخوام پیچوندمش. وای افرا بهشدت
هیجان دارم. به نظرت وقتی بفهمه چیکار میکنه؟!
-چیکار میخواد بکنه قطعاا خرسند میشه.
-اروند وقتی درک کرد چیکار کرد؟ عکسالعملش چی
بود؟!
با یادآوری روزگاری که خبر باردار بودنم را به
اروند دادم، لبخند از روی لبانم پر کشید و گونه
هایم سرخ شدند.
-چیزه یعنی…
-افرا بپیچراکهی کشتمت، قشنگ تعریف کن میخوام
بدونم. همایون تو بسیار چیزها حرکت کردارهاش شبیه
ارونده.
تک خندهای زدم و سعی کردم بیخجالت کاما
بازی آن روزم را برای صحرا تعریف کنم.
-باشه خب راستش اون روزگار…
-صبر کن بذار رو صنقلبی های بیرون بشینیم بعد
بگو خوب نیست اِنقدر سرپا بمونی.
ناچاراا همراهش شدم تا با تعریف آن روزگار مجدداً
دلم را پر از یک شرمسار ِی محبتآلود کنم!
____♡_
ذهنه قفل کردهام خیره به برگه های آزمایش بود و
جملهی زن بیمکث در سرم میپیچید و میپچید.
Félicitations, vous êtes enceinte
(تبریک میگم شما باردارید)
با دستی که بیاختیار مدام روی شکمم میگذاشتم،
مقابله آینه توقف کردم و نگاهم را به صورتم دوختم.
و این واقعیت داشت…!
داشتم مادر میشدم!
جدی جدی در حاله حمل جنینه مردی بودم که بتم
و تمامه تمایل داشتهام از این دنیا شده بود!
تکهای از وجود او و این بهترین خبری بود که در
همهی عمر متوجه شده بودم!
روزگاری حتی به فردایم هم امیدوار نبودم اما حال
صاحب یک زندگی فوقالعاده، یک شوهر
فوقالعادهتر و کودکی که قرار بود ترکیبی از
جفتمان باشد، شده بودم!
این یک معجزهی خیلی واقعی و عاشق شدنی
بود!
تبسمی که روی لب هایم نشست با قطره اشکی که
از دیدهم چکید، همزمان شد و در کسری از ثانیه
صوتی قهقهه های بلندم با صورتی که تمولیا خیس
شده بود، یک تراژدی پر از تضاد و دلربا به وجود
آورد.
از پشت میز بیرون وارد شدم و از آنجا که چیزی تا
ترکیدن فاصله نداشتم، قد بلند جیغ زدم و فریاد
کشیدم:
-خـدا جووونم شکرت مرررسی دورت بــگـردم،
مـرررسی همه کـس مـن!
هیجانزده روی تخت بزرگ و سلطنتی اتاقمان
حرکت کردم و بپر بپر کنان شروع به رقصیدن کردم.
-شکرت خداجونم شکرت.
با ریموت بالی تخت صوتی موزیک در اتاق کشیده
شد و قلبم میمیل داشت تا فردا صبح بچرخم و
برقصم.
با آخرین چرخش و آشفته شدن موهای کشیده و لختم،
عرق از سروصورتم جاری شد.
و تا خواستم یک پرش قد بلند دیگر روی تخت بخت
برگشته داشته باشم، با درد جزئی ای که در کمرم
پیچید، خشک شدم و تند روی تخت قرار گرفتم.
نفس نفس میزدم و هر دو کف دستم را محافظانه طور
روی شکمم گذاشتم.
-ببخشید مولینی. ببخشید دورت بگردم م..مامانت
یه کم سر به هواس اما بخاطر تو میشم عاقل ترین
زن جهان… صبر کن جوجهم فقط صبر کن و تماشا
کن عمر من.
سر پایین بردم و با آنکه قطعاا لب هایم نمیتوانست
به شکمم بچسبد، در یک تلاش بیفایده سعی خود
را کردم و همین که حس کردم چیزی نمانده تا
استخوان های گردنم از جا دربیایید، قهقهه زنان
بیخیال شدم و تنم را روی تخت انداختم.
-مامانی اظهار کردم عاقل میشم اما فکر کنم تا وقتی به
دنیا بیای وضعیت همینه!
تبسم از روی لب هایم جدا نمیشد و نمتوجه شدم چقدر
در همان حالت ماندم و رویابافی کردم اما همین که
صوتی زنگ موبایلم بلند شد، از عالم خیال بیرون
کشیده شدم و با مشاهده کردن اسم اروند محکم لب گزیدم.
آخرین بار اظهار کرده بود تا وقتی دانشگاهم را تمام
نکردهام بچه دار نمیشویم و از آنجا که هنوز
دانشجو بودم، پس احتمال داشت که زیاد هم از این
موضوع خوشحال نشود!
اخمالود و مضطرب سرم را به طرف چپ و
راست تکان دادم.
دیوونه نشو دختر… مگه از اروند بامحبتترم
وجود داره؟ حتماا مسرور میشه!
آری… البته که خرسند میشد ولی به شرطی که
حس نکند بارداری نابههنگام ضرری به آیندهام
خواهد زد و خللی در رویاهایم و آرزوهایی که او
برایم داشت، به وجود میآورد.
اگر حتی یک ذره هم حس میکرد که این بچه
مانعی برای من خواهد شد، آنوقت نه تنها بخاطر
بودنش خوشحال نمیشد بلکه شانه های پر
مسئاماتش سنگینتر از قبل میشدند و مهمتر از
همهی این ها یک موضوع دیگر بود.
اروند باید میمتوجه شد و درک میکرد که خودش هم
به اندازهی من مشتاقه یک کودک از جنس
عشقمان است!
هر طور شده باید احساسه مسئامات شدید و
مضطربیاش را کنار میگذاشتم و یادش میدادم که
پدر شدن چقدر برازندهاش است!
با فکری که بهیکباره در سرم وارد شد، چشمانم درخشید
و لب هایم با یک لبخند بدجنسانه بال رفتند.
موبایلم که داشت برای بار دوم زنگ میخورد را
بال آوردم و بعد از گحرکت کردن میمیک صورتی که مد
نظرم بود، تماس را وصل کردم.
از همین حال میخبر داشتم قرار است تا مرز یک
سکته ناقص برود اما تقصیر خودش بود که جادهه
دیگری برایم نگذاشته بود!
زر
و من مجبور بودم که توپ را به زمین خودش
بیاندازم…
_♡_
-خانومه من نگاهم نمیکنی؟ نمیخوای بهم بگی
دکترت امروز چی اظهار کرد؟
با بغضی مصنوعی کف دست هایم را درهم پیچاندم و
سر پایین انداختم.
-افرا؟!
-نمیکنم… نمیگم.
چند ثانیه خاموشی شد و سپس با حس بیشتری ادامه
داد:
-چرا دلبرم؟ میخوای دلواپسم کنی؟!
سر بلند کردم و بیتوجه به اونی که با مشاهده کردن
صورتم مانند همواره نگاهانش درخشیده بود،
اخمالود اضافه کردم:
-اگه بهشدت نگران بودی به اون جلسه مسخرت
نمیحرکت کردی و منو اینجا تنها نمیذاشتی!
سر کج کرد و انگشت اشارهاش را روی صفحه
گوشی کشید. دقیقاا ماننده تمامه وقت هایی که نازم
میداد و من شبیه یک گربهی ملوس خودم را در
آغوشش جمع میکردم.
-تو فکر میکنی من مشتاق دیدار نیستم نخودچی؟ فکر
میکنی برای محکم بغل کردنت، برای بوسیدن لب
های کوچولوت بال بال نمیزنم جوجه؟!
در ظاهر به حرف هایش گوش میدادم ولی ذهنم
ماا
تما مشغوله نقشهی بدجنسانهام بود.
-به سرت قسم من بیقرارترم قشنگم ولی هنوز
اِنقدر بیغ نشدم که زنمو بردارم ببرم پیشه چهارتا
سیبیل کلفت و میدونی که باید این جلسه رو
میاومدم!
با دلخوریای ساختگی سراغ اامان جملهام راهی شدم.
-آره ولی این کارت باعث شد تنهایی برم دکتر و
وقتی داشت لمسم میکرد تو نبودی.
گوشهی نگاه هایش چین افتاد و لب هایش را روی
هم فشار داد تا نخندد.
-آخ..آخ کوش؟ کجاست اون تولهای که صبح تا
شب با لباس های یه وجبی لخت و پختی جلوم
میگرده اما نمیذاره بهش کف دست بزنم؟!
…-
-افرا خانوم؟ شما ندیدی این توله خوشمزه مارو؟
حرصی لب زدم:
-اون فرق داره تو شوهرمی!
چشمانش را بست و هووم کشیدهای اظهار کرد.
-پس که من فرق دارم. ایندفعه که یه لقمه چپت
کردم میفهمی اینجوری برای شوهرت زبون
نریزی شیرین عسل!
بیتوجه به حرف زدنش دوربین را عقبتر بردم و
کف دستی به زیر پلک های کشیدم تا اشک های
ساختگیام را پاک کنم.
-اروند متوجه نیستی موضوع فقط نبودنت و تنها
دکتر حرکت کردن نیست. موضوع تصمیمی بود که زیرا
نبودی مجبور شدم تنهایی بگیرم!
توجهش جلب شد و اخمی بینه ابروهایش جای گرفت.
-چرا چی شده مگه؟!
محکم بزاق گلویم را قورت دادم و نگاه دزمتوجه شدم.
-افرا سؤال کردم چی شده؟ جواب بده عزیزم!
-دکتر د..دکتر یه چیزی اظهار کرد یعنی یه خبری بهم
داد!
دیگر عملاا نگران شده و آن هیجانه ااماهاش را به
کل از کف دست داده بود.
♡_♡_♡_
اخه چرا این دختر انقدر پسرمو اذیت میکنه🥹
-چی خب؟ حرف بزن دختر!
سر بال گرفتم و همانطور که داشتم خودم را
میکشتم تا نگاهانم اشکی به نظر برسد، با غمگین
ترین حالت ممکن نالیدم:
-اظهار کرد حاملهام!
خیره به صورتم خشک شده بود و قبله آنکه بتواند
اوضاع را تجزیه و تحلیل کند، ضربه دومم را هم
زدم.
-منم… منم برای سقط وقت گحرکت کردم.
حرفم را زدم و صورتم را با هر دو دست پوشاندم
تا اشک های نداشتهام را پنهان کنم و چیزی
نگذشت که صدای غرش وارش تمامه موهای
نداشتهام را خیس کرد.
-یعنی چی که برای سقط وقت گحرکت کردم؟!
…-
-افرا بردار دستاتو از روی صورتت، ببین با
بدبختی دارم خودمو کنترل میکنم که سرت داد
نزنم. بردار و یه توضیح درست بهم بده! یعنی چی
که وقته سقط گراهی شدم؟!
پشت دستم را محکم روی صورتم کشیدم و دعا
دعا کردم تا پوستم سرخ به نظر برسد.
-خب یعنی بخاطر تو این کارو کردم.
رنگ صورتش کم کم به کبودی میراهی شد و
میتوانستم رگ گردن بیرون زدهاش را هم ببینم.
-بخاطر من؟!
-آ..آره دیگه چراکه تو دوست نداری بچه دار بشیم و
بارها بیان کردی فعلاا وقتش نیست. منم تا متوجه شدم حاملهام
وقته سقط گرفتم. الآن ساعت چنده؟
چرخیدم و همانطور که به ساعت اتاق نگاه
میکردم دروغ های مسخرهام را پشت سرهم
ردیف میکردم.
-اضافه کرد دو ساعت دیگه برم. امروزگار یه وقت داشتن
کنسل شده چراکه من گفتم فوری میخوام دادتش به
من.
خاموشی سنگینی شد و وقتی که دوباره نگاهش
کردم از حس دریدن و وحشی گریای که در
دیدهانش بود، تنم لرزید.
-اروند جان خوبی؟
لحظهای با حرص و خشمگینت دیده بست و وقتی
بار دیگر نگاهم کرد، چشمانش چنان میدرخشید که
هممدت هم فاتحهی خودم را خواندم و هم از به
ثمر قرار گرفتن نقشهام در قلبم جشنی بر پا شد
مشاهده کردنی…!
انگشت اشارهاش را به سمتم گحرکت کرد و با برآشفتهت
غرید:
-میمونی تو خونه… هیچ جا نمیری تا بیام
متوجه شدی؟ با اامان پرواز برمیگردم.
-اما…
بیاختیار فریاد زد:
-گفتم صبر میکنی تا بیام افرا… متوجه شدی چی گفتم؟!
-باشه… باشه عزیزم.
تماس که قطع شد دستی به گونه های تب دارم
کشیدم و با تبسمی که گوشه لب هایم جا خوش
کرده بود، بلند شدم و دستی به شکمم کشیدم.
-مولینی داشتم شوخی میکردم خب؟ یه وقت حرف
هامو جدی نگیری ها داشتم با بابات شوخی
میکردم عزیزم.
به حمام رفتم و همانطور که لوسین ها و گل های
خشکم را داخل وان میریختم با آوردن یک
آبمیوهی خنک و شیرین پذیرایی از خود را به حد
اعلا رساندم.
و در آن واحد همهی تلاشم بر این بود که ذهن و
دلم را کنترل کنم تا بخاطر کاری که با اروند
کردهام عذاب وجدان نگیرم.
♡_♡_♡_
فقط وقتی که میگه اروند جان خوبی😑
به هر حال این موضوع بیشتر از من تقصیر
خودش و مخالفت های همیشگیاش با بچه دار
شدن بود…!
***
-هینن… خدا لعنتت نکنه افرا چطوری تونستی این
کارو باهاش بکنی آخه؟!
زیادی بدجنس شده بودم که هنوز هم بابت آن روزگار
حس پشیمانی نداشتم!
-چیکار میکردم؟ اِنقدر همیشگی مخالفت میکرد
مجبور بودم. خواستم یه جوریایی بهش بفهمونم که
اونم چقدر بچهمون رو میخواد.
صحرا طوری که دارد به یه موجود عجیبالخلقه
نگاه میکند، سر تکان داد و خندهام را بیشتر کرد.
-خب وقتی اومد چی شد؟ چیکار کرد؟!
-حتماا باید اینم تعریف کنم؟ متوجهی که داری
لحظات خصوصیمون رو زیرورو میکنی دخترم؟
-آآ بگو دیگه… لطفاا.
کف دستی به گونه های سرخم کشیدم و با تبسم
شیرینی که گوشهی لب هایم بود، دوباره به یاد آن
روز و خاطرات شیرینمان افتادم.
***
و بیست و چهار ساعت بیشتر نگذشته بود که
خودش را رساند!
اول صبح و وقتی که در یک خواب عمیق و
بهشدت شیرین غرق بودم، متوجه بوی ادکلنش و
سپس کف دست هایش که دور تنم پیچید شدم.
تقریباا محکم تنم را به خود میفشرد و سرش را هم
در گودی گردنم فرو کرده بود.
نفس های تندش هم نماینگر حرصی بود که از
قصد به او خورانده بودم!
-بیدارشو من اومدم.
… –
-افرا پاشو میگم باید حرف بزنیم.
به سختی پلک هایم را از هم فاصله دادم و تا
نگاهم به صورت خسته و چشمانه سرخش افتاد،
برای یک لحظه کوتاه عذاب وجدان ِخ َرم را
گحرکت کرد.
-اروند ِکی اومدی؟
فشاری به ساعدم وارد کرد و تنم را کمی از تخت
فاصله داد.
-پاشو کارت دارم.
خب اینطور که بوش میآمد اوضاع را بدجوری
قاراشمیش کرده بودم!
بزاق گلویم را قورت دادم و آهسته به تاج تخت تکیه
دادم.
دست هایم را مظلومانه درهم پیچاندم و بیربط لب
زدم:
-خوش اومدی عزیزم دلم برات تنگ شده بود، چه
خوب شد که زود اومدی.
ابرو بال انداخت و خیره به مظلوم نمایی هایم پچ
زد:
-پس خوش اومدم؟!
…-
-مرسی خانومم. حال اگه خوش رسید گوییت تموم
شد و بیدارم هستی، مظلوم نمایی رو بذار کنار و
به سوالم جواب بده!
-من…
انگشت اشارهاش را مقابله صورتم تکان داد و
تهمشاهده کردوار اظهار کرد:
-یه سوال ازت میپرسم. فقط و فقط یه سوال ازت
میپرسم و ازت میخوام کاملاا باهام صادق باشی
وگرنه به جون خودت که عزیزترینمی…
قبل آنکه جملهاش را تموم کند بهسرعت جلو حرکت کردم و
خیره در دیدهانش اظهار کردم:
-من نمیتمایل داشتم بچه مونمو بندازم.
برای لحظهای بند وارد شدن نفسش را دیدم و سریعتر
گفتم:
-فقط چراکه هر وقت راجع به بچه حرف زدم
مخالفت کردی و حرف هامو رد کردی، خواستم
بهت ثابت کنم تو هم مثله من چقدر این بچه رو
میخوای!
…-
-میدونم شاید هنوز خیلی وقت داشتیم. شاید با
وجود درس هام الآن زمانه درستی نیست و شاید
زوده و بسیار شاید های دیگه ولی این قشنگ ترین
هدیهایه که زیستن بهمون داده. باید قدرشو بدونیم،
باید درست حسابی بخاطرش ذوق کنیم و باید
خدارو کلی شکر کنیم.
-افرا…
فشار ساکتی به کف دستش وارد کردم.
-دلواپسی هاتو درک میکنم. اینکه دوست داری
پیشرفت کنم و کاملاا رو پاهای خودم وایسمرو
میفهمم و بخدا قسم که منم همینو میخوام. دوست
دارم پرواز کردنه تنهایی رو یاد بگیرم اما باور
کن بچه مانعی برای راه من نیست. تو خودت
خوب میدونی. تو آدمه جهان متوجه شدهای هستی و
میدونی زن های موفق و مادرهای موفقتر کم
نیستن. منم میخوام یکی از همونا باشم! من حس
تو رو میفهمم. درکت میکنم و برای همین بهت
قول میدم بچهمون نه تنها جلومو نمیگیره بلکه
کلی بهم انگیزه برای مسیر های سخت میده. خواهش
میکنم تو هم منو درک کن. فکر نمیکنم تو این
دنیا چیزی باشه که بیشتر از مادر بچهی تو شدن
بخوامش!
سر کج کرد. در نگاهش تمولیا شیفتگی میمشاهده کردم ولی
شیفتگیای که هنوز هم پر از طوفان بود و نشانگر
این بود که عصبیتش به طور کامل رفع نشده
است!
-میدونی حسم الآن خیلی عجیبه. از یه طرف
دوست دارم بمیرم برای این شیرین زبونیت از یه
طرفم دوست دارم بکشمت که اونجوری منو سکته
دادی!
تبسم مهربانی زدم و همانطور که در تلاش بودم
تا مثلاا ملوس و قلببر متوجه شده شوم، ملایم زمزمه کردم:
-میدونم ولی منم حق داشتم مگه نه؟ اینجوری
فکر نمیکنی؟
…
-حال مگه بد شد؟ با بچهت آشنا شدی!
گوشهی دیدهانش چین افتاد و نشانم داد که جادهم
درست است.
-ببخشید عزیزم واقعاا نمیخواستم از کار و حیات
بندازمت ولی نکه بچه مون هم میمیل داشت با باباش
آشنا بشه، این شد که…
جملهام تمام نشده بود که لب هایم محکم شکار لب
های مردانهاش شد.
یک دستش دور پهلویم و دست دیگرش در موهایم
چنگ شد و میشد گفت که این یک بوسه نبود! بلکه
تلاشی عجیب برای از جا درآوردن لب های
بیچاره و زبان سرخم بود!
دست هایم را دور شانه هایش پیچیدم و با آنکه
نفسم کم کم داشت رو به خفگی میرفت، اجازهی
عقب نشینی نمیداد.
با زبانش بسیار محکم و قوی در حاله کند و کاو
داخل دهانم بود و وقتی که یک گاز دردناک از
لب ها و زبانم گرفت، اشک در چشمانم حلقه زد.
عقب کشیدم و با نارضایتی تمام در نگاهانم خیره
شد.
سریع پلک زدم تا تری دیدهانم از بین برود و نالیدم:
-دردم گحرکت کرد نامرد!
سر تکان داد و همانطور که تنم را روی خودش
میکشید به تاج تخت تکیه داد.
یک کف دستش دور تنم و کف دست دیگرش را به نَرمی
پر روی شکمم گذاشت.
-نمیدونی چه دردی به من دادی خانوم کوچولو
که از درده یه بوسه داری شکایت میکنی! تو یه
لحظه بهشت و جهنمو نشونم دادی افرا!
خجالتزده سر پایین انداختم.
-اِنقدر ضربتی عمل کردی که حتی نتونستم درست
حسابی از خبر باباشدنم خوشحال شم.
ِکی انقدر بی رحم شدی نخودچی هووم؟ ِکی
خانومم؟!
سر بال گرفتم و چشمانه شرمندهام را به چشمانه
بیقرارش دوختم.
-بخدا قصد بدی نداشتم فقط میخواستم بهت
بفهمونم که تو هم بچهمون رو میخوای!
لب هایش به یک طرف کشیده شد و ناباور گفت:
-اصلاا چطوری میتونی یه درصد فکر کنی که
نخوامش؟ من برای تو میمیرم. من برای تو هر
سختیای رو به جون میخرم. چطور میتونم
بچهای که مادرش تویی رو نخوام؟ اگه همیشه
مخالفت کردم برای این بود که نمیخواستم فکر
کنی چون فاصله سنیمون زیاده و من داره سنم
میره بال تو مجبوری بهشدت بهسرعت باردار شی! قلبم
میتمایل داشت هر هدف و رویایی که داری بهش
برسی و بعد هر وقت حس کردی حاضری، مادر
بشی. وگرنه مگه دیوونهام آخه که بچهمونو
نخوام؟!
سر پایین انداختم و کف دست هایم را درهم قلاب
کردم.
مثله اینکه بدجوری گند زده بودم و بدتر آنکه
توضیحی هم نداشتم!
کمی سرجایم جا به جا شدم و زیر چشمی نگاهش
کردم.
توضیح دیگری نمانده بود پس ناچاراا به سراغ
آخرین راه حل حرکت کردم.
-حق داری من معذرت میخوام.
_♡_♡_
چرا اخه این پسر انقدر خوبه🥹❤️
…-
-میشه ببخشیم؟ قول… تکرار نمیشه.
با سری کج شده خیرهام ماند و دست هایش اینبار
پرمهرتر از همیشگی دور تنم پیچیدند و لب هایش
بیوقفه به سرم بوسه میزدند.
و میانه بوسه هایش، باز هم اروند واقعی نمایان
شد و تمامه وجودم را لرزاند!
-میبخشمت؟ معلومه که میبخشمت عمرم معلومه
که میبخشمت همه کس من، مامان کوچولوی
من، هر کاریم کنی مگه میتونم از تو قلبخور
بمونم آخه؟!
نیشم تا بناگوش باز شد ولی نتوانستم مانند روزگار قبل
روی تخت بپر بپر کنم و خرسندیام را نشان
دهم.
چراکه اروند مانند یک بت خیلی پرستیدنی تنم را
خیلی ملایم روی تخت خواباند و بوسه های نرمش
از سرم تا شکمم همهی وجودم را سرشار از حس
خوشی کرد.
آرام و شامگاهیه یک مادر نمونه سرجایم ساکت گراهی شدم و
هیچ به روی خود نیاوردم که روزگار قبل چقدر
دیوانهوار شلوغ کاری میکردم.
زمزمه های ساکتش و گفتن اینکه چقدر خوشامگاهخت
است که مرا دارد.
بوسیدن هزار بارهی شکمم و تشکر بابت جنین
چند روزهیمان و حرف های خیلی قشنگش،
اشک را از دیدهانم جاری کرد و کمی بعد شبیه
بچه گربه خودم را در بغلش چپاندم تا با بوسه
هایش مانند همواره ساکت بگیرم و نوازش هایش
روی شکمم را با همهی وجود حس کنم.
***
-باورم نمیشه افرا… واقعاا چطور تونستی؟ بیچاره
گناه داشت!
ریز خندیدم و شانه بال انداختم.
-چیکار کنم خب اون موقع مسیر حله دیگهای به
ذهنم نرسید.
-صحرا اینجایید؟
با آمدن همایون صحرا مثله تیر از چله رها شده
توقف کرد و گونه های سرخش خندهام را بیشتر کرد.
تا همایون مقابلمان توقف کرد، سریع اضافه کرد:
-چیزه من میرم تو کار دارم.
و تقریباا با دو به سمت سالن راهی شد.
همایون شوکه پرسید:
-چرا اینجوری کرد؟ چیزی شده؟!
لب هایم را روی هم فشردم و کف دستی به شانهی
همایون زدم.
-دلواپس نباش اتفاقی نیفتاده فقط یه موضوعی هست
که صحرا میخواد بهت بگه.
-چی؟ چیزی شده؟!
-بیان کردم که مضطرب نباش. صبر کن یه کم جشن تموم
بشه بهت میگه… باشه؟
مشخص بود کاملاا قانع نشده است اما سر تکان داد
و همجاده هم به سالن برگشتیم.
و تبسمی که روی لب هایم قرار گرفته بود، شاید
شادترین تبسم تمامه حیاتام نبود ولی قطعاا آرام
ترینشان بود!
___♡_
آب را روی سنگ قبر سیاه رنگش ریختم و با
دست گل و لی رویش را پاک کردم.
-سلام عزیزم ببخشیدا دیر اومدم. بهشدت سعی کردم
اما زودتر نشد بیام.
…-
-تو هم بیقرارم بودی؟
…-
-بودی بودی میدونم.
…-
خیره به اسمش پشت کف دستم را به صورتم کشیدم و
نفسی عمیق کشیدم.
-مگه میشه مادر قلبش برای بچهش تنگ نشه آخه
طلا خانوم؟!
…-
-افرا تا تو اینجایی من برم یه سر پیشه نیلو و بیام.
با آوای اروند سر بلند کردم و تکانی به کمر
خشک شدهام دادم.
-قطعهاش کجاست؟
با کف دست به سمت راست اشاره کرد.
-یه کم از اینجا پایین تره قطعهی … .
-باشه تو برو منم کارم اینجا تموم شد میام.
با برداشتن کف دسته گلی که برای آن دختر تهیه کرده
بود به سمتی که گفت راه افتاد و من را با مادری
که هرگز نتوانسته بودم ببینمش تنها گذاشت.
گل هایی که سر خاکش کاشته شده و به طور قطع
کار بابا سجاد بود، با طراواتشان حس عحیبی را
به وجودم هدیه میداد.
گویی طلا بود که به صورتم لبخند میزد!
کف دستی به سنگ قبرش کشیدم و با گونه های گلگون
شده پسرم را به مادربزرگش معرفی کردم.
-هنوز تصمیم نگراهی شدیم اسمشو چی بذاریم اما
دوست دارم یه اسم بهشدت خوب براش بذارم. تو
نظری نداری؟ به نظرت اسمه نوهت چی باشه
خوبه؟
مانند همیشگی خاموشی بود و سکوت ولی این عادت
چند سالهام شده بود!
در تنهایی همواره با او حرف میزدم.
به اندازهی تمامه سال هایی که نداشتمش و مانند
یک انسان زنده او را در ذهنم تصور میکردم و
تمامه روزگارمرگی هایم را براش تعریف میکردم.
حتی چند باری که با اروند دعوایم شده بود هم
شکایتش را برای مادری برده بودم که شاید جسماا
کنارم نبود اما در دلم یک خونهی خیلی محکم
برای خود ساخته بود!
بعد از دقایق طولنی خم شدم و با بوسهای که بر
روی اسمش زدم، قد بلند شدم.
-دارم میرم مامان جون ولی میدونم غمگین نمیشی
چون میدونی که هر وقت تنها بشم حتماا بازم با
هم حرف میزنیم.
در ذهنم که تایید کردنش به تصویر کشیده شد با
ملایمش خاطر به طرفی که اروند راهی شده بود، قدم
برداشتم.
تا دیدمش کنارش رفتم و نگاهم را به اسمی که
روی سنگ حک شده بود، دوختم.
نیلوفر نهالی
دختر کوچکی که شاید تا حدودی زیستن ای شامگاهیه
به من را تجربه کرده بود ولی نتوانسته بود طاقت
بیاورد و در همان سن و سال کم به زیستن خود را
به اتمام رسانده بود.
روزگاری که از اروند پرسیدم چرا علی تا این حد
تنهاست و هیچوقت ندیدم کسی را کنار خود
بیاورد، با غمگینی داستان این دختر را برایم
تعریف کرده بود.
دختری که علی و اروند به صورت کاملاا اتفاقی با
او و زندگیاش آشنا بودند و مدتی که اوضاع
خفقان آور و افتضاح حیاتاش را فهمیده و متوجه
افسردگی شمتوجه شد دخترک شدند، به او پیشنهاد میکنند
تا به صورت رایگان برای جلسات روانشناسی نزد
علی برود.
شاید اینگونه توانسته باشند به او کمکی کنند.
ابتدا همه چیز خوب پیش میرود ولی یکباره ورق
برمیگردد و دخترک دچار یک از بیمارهای
تقریباا نادر میشود و به شدت به روانشناس خود
یعنی علی، قلب میبندد.
علی سعی میکند او را قانع کند که هیچ جوره
مناسب هم نیسسریع و ابداً به او بیش از یک
دختربچه نگاه نکرده ولی دخترک هیچ جوره قانع
نمیشود و به صورت وسواس طوری به او پیله
میکند.
علی هم ناچاراا او را به یکی از همکارانش معرفی
میکند و دیگر جوابش را نمیدهد.
و چیزی نمیگذرد که دخترک از سر بچگی به
یکی از میل داشتگارانش که مورد تایید خانوادهاش
بوده جواب مثبت میدهد تا در نوجوانی عروس
شود و برای اروند هم پیغام میفرستد که اگر علی
بخواهد، منصرف میشوم!
روزگارها میگذرد و مدتی که میبیند علی همچنان
در دوری از او عزمی راسخ دارد، متوجه
اشتباهش میشود منتهی دیگر آن موقع بسیار دیر
شده است!
میخواهد از سفرهی عقدش بگریزد اما خانوادهاش
تهدیدش میکنند که حتی اگر از ناراحتی زیاد هم
بمیرد حق ندارد آبرویشان را ببرد و رسوایی
درست کند و دخترک هم تصمیم میگیرد که
گزینهی اول را انتخاب کند!
خودکشی یکدفعهایاش نه تنها خانوادهاش را
متلاشی میکند بلکه علی را هم به شدت تحت تاثیر
قرار میدهد و شاید اگر آهو و مهربانی هایش
نبود، آن مرد هیچگاه نمیتوانست یک زیستن
دونفره برای خود بسازد!
برای آرزوهایی که حال زیر خروارها خاک بودند
آه عمیقی کشیدم و کف دست اروند را گرفتم.
وقتی که تازه ازدواج کرده بودیم بارها شاهد بودم
که علی چقدر میهراسید تا نکند سرنوشت من هم
مثل این دختر شود.
میترسید به اروند دل ببندم و او نتواند مرا به چشم
یک زن ببیند و میهراسید تاریخ مجدداً تکرار
شود!
شاید اگر اروند عاشقم نمیشد، من هم یک زندگی
بسیار متفاوتتر داشتم!
ولی اگر حال از من بپرسی، به طور قطع جواب
میدهم که هر انسان و هر مخلوقی در دنیا فیلم
مخصوص به خودش را دارد!
و سوال های مشترک، نه جواب های یکسانی
دارند و نه پایان های شامگاهیه به هم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن