نگاهانم را روی هم فشردم. آخرین چیزی که در خاطرم مانده بود، تماس گراهی شدن مدرسه با انوشیروان خان بود!
یعنی او به دنبالم وارد شده بود…؟
-آ..آبجی؟
-جانم؟ عزیز آبجی، بیدار شدی زیبام؟
-آبجی من..من تو مدرسه حالم بد شد.
با مهر گونه ام را نوازش کرد…
-میدونم خوشگل خانوم از مدرسه بهمون زنگ زدن.
-کی..کی اومد دنبالم؟
صحرا مکثی کرد و با غمگینی زمزمه کرد:
-صوتی فریادهاشو نشنیدی مگه؟
با درد چشم بستم.
-چ..چرا اضافه کرد لباسای خونی؟
-وقتی بهش گفتن که حالت خوب نیست، زنگ زده به بابا که بیاد دنبالت. بابا هم جواب نداده و اونم بیخیال شده. تا اینکه تو دچار خونریزی شمشاهده کرد شدی و لباسات کثیف شدن. مدیرتونم که این وضعیتو متوجه شده وحشت کرده و بار دیگر به بابا بزرگ زنگ زده، ازش خواسته که فوراً خودش برسونه. اونم اومده و با همون وضعیت تو رو اورده خونه!
از ترس و خجالت هق بلندی از میان لب هایم خارج شد…!
صحرا با ناراحتی سرم را در آغوش گرفت.
-گریه نکن. بابا بزرگ فقط یه کم عصبیه وگرنه خیلی دوست داره.
-ب..بهم گفت ن..نجس!
-خوب، بد شدن حالت اونو از چرخه ی تکراریش خارج کرده و مجبور شده به جای رسیدگی به کارای خودش، بیاد دنبالت. میدونی که چقدر از بی نظمی و دردسر بدش میاد. الآنم بهت نگفت نجس، اشتباه قضاوتش نکن. فقط داشت مولین و بابا رو بابت اینکه چرا حواسشون بهت نبوده سرزنش میکرد.
همین…!
آه از این داستان تکراری…!
همیشگی همینگونه بود. از کودکی تا به حال وقتی که از کارهای سنگ دلانِ انوشیروان خان دلگحرکت کرده میشدم و از زبان سَمیش نیش میخوردم، صحرای مهربانم مدام سعی در عادی نشان دادن شرایط میکرد!
تنها کسی که برایش مهم بود، من یک دختر عادی باشم صحرا بود و همواره تا جایی که توان داشت، برای حفظ روحیه ی درب و داغانم تلاش میکرد.
***
جرئت بیرون حرکت کردن از اتاق و رویارویی با مولین و بابا را نداشتم. حدس اینکه چه راهی شداری با منِ از نظر خودشان بی ادب و گستاخ خواهند داشت، اصلاً سخت نبود!
نفس کلافه ای کشیدم و از داخل کوله یِ کنار تخت، کتاب و دفترهایم را بیرون آوردم.
دَرس همواره برای من یک اجبار بود! یک اجبار حال بهم زن و دردناک! خیره به جملات کتاب، قلبم میخواست روی تک تک کلمات و جمله ها بالا بیاورم!
درس، کتاب، علم و دانش برای خیلی ها راه فرار بود. مسیر نجات! ولی برای من نَه! من از اجبارها، از باید ها، از تحمیل ها متنفرم و درس خواندن یکی از تحمیل های بزرگ حیاتم است!
از کودکی تا به حال عذابِ زیادی برای یاد گرفتن دانش و کتاب ها کشیدم. درد هایی از جنس کمربند ها و کتک های وحشیانه…!
خیره به صفحات کتاب، با یک حساب سرانگشتی متوجه شدم که به زودی فصل امتحانات به پایان میرسد و به پایان رسیدن فصل امتحانات، مساوی است با یک جهنم دیگر…!
مطمعناً با مشاهده کردن کارنامه ام و دیدن نمره های درخشانش، آنچنان آشی برایم میپختند که وجب وجب از رویش روغن بچکد.
-آبجی اگر بهتری من دیگه برم. کاری که با من نداری؟ هوووم؟
با التماس دست صحرا در دست گحرکت کردم.
-میشه نری؟ لطفاً! حداقل یه امشبو منو با مولین اینا تنها نزار.
خم شد و روی سرم را بوسید…
-بهشدت دلم میخواست ولی نمیتونم. خاله های امید از شهرستان اومدن و قراره بیان خونه ی ما. زشته اگر نباشم.
نگاهانم گرد شد.
-بازم…؟
-عه آبجی یعنی چی بازم! مهمونن زشته اینجوری نگو.
-مهمون یه روزگار دو روز. اینا هر یکی دو ماه یه بار میان دو سه هفته میمونن.
-خوب چیکار کنن بیچاره ها؟ تو تهرون که کسی رو ندارن.
نمیفهمیدم محبت های ابلهانه صحرا برایم قابل درک نبود. کف دستم را دراز کردم و به آرامی روی شکمش کشیدم.
-پس تکلیف این کوچولو چی میشه آجی؟ اگر قرار باشه تو هی برای اونا بپزی و بزاری جلوشون، کی میخواد از تو مراقبت کنه؟ مگه دکترت نگفته باید تا میتونی استراحت کنی و به خودت فشار نیاری؟
-تو این چیزا رو از کجا میدونی خرگوش کوچولو؟
-خودم گوش دادم. داشتی به تاج گل میبیان کردی که دکترت گفته رَحِمت توانایی حمل جنین و نداره و باید بهشدت مراقب باشی.
چانه ام را در دست گحرکت کرد…
-چیز خاصی نیست قوربونت برم. تو خودتو دلواپس نکن من حواسم به خودم هست. ولی نمیتونن بگم نیان زشته امید دلخور میشه.
نفسم را آه مانند بیرون دادم.
-باشه آجی ولی قول بده مراقب خودت باشی.
-دیده.
صوتی مردانه ی امید از پشت در بلند شد…
-صحرا کجایی پس تو؟
-اومدم… اومدم. افرا تا جایی که میتونی جلوی دیده مامان اینا نباش تا برآشفتهتشون بخوابه. باشه عسلم؟
-نگاه خیالت راحت.
بعد از بوسیدن و بغل کردنم به سرعت اتاق را ترک کرد. با کنجکاوی پشت درب از حرکت ایستادم و گوشم را به آن چسباندم.
-من علاف توَم یا راننده شخصیتم؟ کلی کار دارم، اونوقت تو راهی شدی اون تو بیرونم نمیای؟
-ببخشید یه لحظه حواسم پرت شد.
همانطور که از پله ها پایین میرفتند، صدایشان ضعیف تر میشد و آخرین جمله ای که شنیدم، آوای امید بود که میگفت:
-خونه رو تمیز کردی یا نه؟ میدونی که خالم وسواسِ. در ضمن نبینم یه وقت ادا و اصولای این زنای حامله یِ لوسو دراری بشینی به استراحت و از بقیه کار بکشی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن