قبل ترها استادشان بوده و اروند میبیان کرد در حال حاضر جز او به شخص دیگری دورواطرافش اعتماد ندارد که بخواهد مرا به دستش بسپارد.
اوایل بسیار مطمئن نبودم که با شخصی که هم سن پدرم است و هم جنسم هم نیست، چگونه میخواهم دردودل کنم و از اروند میل داشتم که اگر میشود جلساتم را با علی شروع کنم ولی قبول نکرد.
به مهارت خسروی خیلی بیشتر از علی اعتماد داشت و فقط همان جلسهی اول کافی بود که بفهمم باز هم حق با اروند بوده و شیفتهی آن مرد شدم.
حرکت کردارهای محترم ولی پدرانهاش قند در قلبم آب میکرد.
-به چی داری فکر میکنی افرا؟ برو دیگه عزیزم منتظرته!
چرخیدم و نگاهم را در سرتاپایش چرخاندم.
معلوم بود او هم تازه از بیرون رسیده.
پیجادهن مشکی رنگ و خوش دوختش، با موهای قهوهای و نگاهان اقیانوسی، زیادی توجه ها را به خود جلب میکرد!
لب ورچیدم و جلوتر راهی شدم.
-قلبم برات تنگ شده بود از صبح کجا بودی؟
-افرا؟ دکترت منتظرته!
آن پیرمرد را دلبسته شدم ولی نه به اندازهی اروند…!
شوخی که نبود از صبح تا همین حالا نمتوجه شده بودمش…!
به سینهاش چسبیدم.
تفاوت قدی فاحشمان مجبورم میکرد که سرم را تا جایی که میشد، عقب بگیرم.
-کجا بودی؟ چرا صبح موقع راهی شدنت بیدارم نکردی؟!
متعجب کف دستش را دور کمرم پیچید.
-خواب بودی برای چی باید بیدارت میکردم؟!
-برای اینکه بدرقهت کنم.
طوری نگاهم کرد که انگار تا به حال کلمهی بدرقه به گوشش نخورده است!
-چی؟!
-مگه شوهرم نیستی؟ من دوست دارم صبحها شوهرمو بدرقه کنم!
خندان سرش را به چپ و راست تکان داد.
تکانی به پاهایش داد و مجبورم کرد که همراهیاش کنم.
همانطور که به سمت اتاق میبُردتَم موهایم را ناز کرد و گفت:
-نمیخواد خرس خوشخواب من… لازم نیست اینجوری قلببری کنی شما.
جلوی اتاق رسیدیم.
-برو تو دکتر منتظرته.
دوباره خودم را به سینهاش سنجاق کردم.
-چی داشتید میاضافه کردید؟
ابرو بالا انداخت.
-باید به شما بگم؟
-اوهوم زیرا مطمئنم در مورد من حرف زمشاهده کرد.
آرام روی بینیام زد.
نگاهش همچنان مهربان و لبخند گوشهی لب هایش بود.
-افـرا خـانـوم؟
مثل خودش کشیده گفتم:
-جـانــم؟
با چشم و ابرو به اتاق اشاره کرد.
-میری یا ببرمت؟!
کف دستش دور کمرم محکمه محکم شده بود و مطمئن بودم که اگر یک لحظه بیشتر کنارش بایستم، مانند یک کیسه سیب زمینی مرا روی شانهاش میاندازد و سپس مقابله دکتر خسروی مینشاند!
حرصی چشم غره رفتم و تهدیدش کردم.
-وایسا حالا دارم برات! صبر کن وقتی یه روزگار منم نبودم و قلبت برام تنگ شد، حالیت میکنم دلتنگی یعنی چی!
کشیدهتر لبخند زد.
زبانم را تا آخر برایش درآوردم و کف دستگیرهی در را کشیدم.
به تلافی هنگام رد شدن ضربهای به باسنم زد و سپس بهشدت خونسرد طرف سالن رفت.
علناً جدیام نمیگرفت…!
در قلب برایش خط و نشان کشیدم و تا وارد اتاق شدم و نگاه منتظر دکتر خسروی را مشاهده کردم، شرمزده موهایم را به پشت گوشم سُراندم.
-ببخشید دیر کردم.
با ابرو به صنقلبی مقابلش اشاره کرد.
-بشین دخترم.
مقابلش رفتم و نگاهی به برگه های روی میز انداختم.
مانند سری های پیش با تعداد زیادی تِست کنارم وارد شده بود.
بار ااما که با هم مشاهده کردار داشتیم هم با همین ها وارد شده بود.
جلسهی ااما که گریه و زاری جاده انداختم و چنان به سوال های کوتاه ولی اصامااش عکسالعمل نشان داده بودم که حتی خودم هم باورم نمیشد روحم تا این حد خسته و آشفته باشد!
این مرد در پیدا کردن نقاط ضعف یک زبرکف دست بود و مدت زیادی از جلساتمان نمیگذشت که محل عفونی زخم پنهان روحم را نشانم داد!
کودکی و پدر و مادر…!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن