حالم؟ مگر یک مرده چه حالی باید داشته باشد!
-مگه باتو نیستم؟
دستی زیر پلکهای دردناکم کشیدم و با ضعف زیادی که در وجودم بود، بیان کردم:
-بابا میشه تکلیف منو مشخص کنی؟ شما… شما میخوای منو بدی به متین؟ مگه بهم قول نداده بودی که تا خودم نخوام عروس نمیشم!
-پاشو برو تو اتاقت عصری همه با هم راجعبه اینموضوع حرف میزنیم و تصمیم میگیریم.
-ولی ….
-پاشو برو افرا…خوشم نمیاد اینجوری عین شوهر مردهها جای گرفتی اینجا!
مولین یکباره از خود بیخود شد و فریاد زد:
-سجاد به خودت بیا…تو دیوونه شدی؟ صحرا کم بود که حالا میخوای افرا رو هم قربانی میل داشتههای پدرت کنی؟ بسه دیگه خسته شدم. تمام
عمرم با بکن نکن های این مرد گذشته…به جهنم که از خونه بیرونمون میکنه، یعنی من و تو با این سنوسال عرضه نداریم یه خونه برای خودمون اجاره کنیم؟ جنابعالی با پنجاه سال سن نمیتونی بدون کارکردن تو شرکت پدرت یه لقمه نون سر سفرهی زن و بچهات بیاری؟
از تعجب زیاد غصه از یادم حرکت کرد و با دهانی باز به زنِ افسارگسیخته روبهرویم خیره شدم.
مولین همیشه نقش یک عروس مطیع و گوش به فرمان را بازی میکرد. کسی که هیچ نظری نداشت. هیچ خواستهای نداشت و تنها کاری را انجام میداد که بقیه میمیل داشتند!
کاری که خوشرسید انوشیروان خان باشد. ولی حال چندین روزگار بود که به کل تغییر رویه داده و دیگر یک عروس نمونه نبود!
-دهنتو میبندی یا نه؟ خجالت نمیکشی با شوهرت اینجوری حرف میزنی؟
-تا کی باید اون برای حیات ما تصمیم بگیره؟ چرا باید با یک کلمهاش ساکتش از خانوادمون بره؟ مگه اون کیه؟ چرا اِنقدر تو زندگی بچههاش دخالت میکنه؟
با نگرانی بازوی مولین را کشیدم.
صورت سرخ از عصبانیت بابا را نمیدید؟
-مامان آروم باش.
کف دستش را کشید و رو به عقب هلم داد.
-ولمکن…کف دست به من نزن. بهخاطر توِ زبوننفهمِ که الآن تو این موقعیتیم. چقدر بهت بیان کردم بشین سر درس و مشقت؟ چقدر اضافه کردم بهونه کف دست اون پیرمرد ….
سیلی محکم بابا صدایِ فریادهای مامان را قطع کرد…!
-بار اول و آخرت بود که به پدر من توهین کردی. با چه جسارتی تو روی من این حرفها رو میزنی؟ این جرات رو کی به تو داده؟ من…!
چیزی در نگاه مولین شک است و دلم را آتش زد.
-از بابای من ایراد میگیری؟ از کسی که تو رو از خدمتکاری نجات داد و عروس تاشچیانها کرد؟ از اجبارهای اون کلافهای؟ ناراحتی؟ شرمنده ولی
اگر کسی این وسط باید آزرده باشه منم نه تو! هرچی نباشه من و از کسی که دوسش داشتم جدا کردن و مجبورم کردن با دختر خدمتکارمون
ازدواج کنم…! منو مجبور کردن ولی چرا؟ زیرا بهنظرِ همون مردی که الآن اینجوری با نفرت درموردش حرف میزنی، تو یه دختر معصوم و اصیل
بودی…مثل طلا دوست گلاره برای مال و اموال ما دندون تیز نکرده بودی! تو تمومِ این سالها هر وقت که سالگرد عقدمون شد، مثل این چایی
شیرینا حرکت کردی و از بابام تشکر کردی! حالا چه خبره نرگس خانم؟ حالا اجباراشو دوست نداری؟ بابای من یک شبِ از باباجون برات تبدیل به یه پیرمرد ظالم شد…!
اامانبار بود که در مورد گذشته صحبت میکردند. از شوک و ناراحتی زیاد تمام اندامهایم خشک شده بودند.
من و صحرا حاصل یک ازدواج اجباری بودیم؟
حاصل یکی از خواستههای خودخواهانه انوشیروان خان!
مامان گفت:
-من فقط نمیخوام که جفت بچههام مثل مادرشون بشن. قلبم نمیخواد شوهر بچهام یه دم ازش فراری باشه و عارش بیاد که زنشو به کسی معرفی کنه!
-لاالهالاالله من کی عارم اومده از معرفی تو؟ چرا حرفِ اَلکی میزنی؟ خوشت میاد گُه بزنی به اعصابم؟
-من میخوام دومادم اگر عاشق بچه من نیست، حداقل عاشق زن دیگهای هم نباشه! مِهر کس دیگهای به قلبش نباشه! گاهی اوقات سهواً افراش و شیدا صوت نزنه یا اینکه به نرگسش طلا خانومی نگه!
-این چرت و پرتها چیه که بلغور میکنی؟ حالا ما یه اشتباهی کردیم تا هفت جدوآباد مونو نیاری جلوی نگاهمون ولکن نیستی نه؟
صحبتهایشان کمکم بویی از خاطرات مردهی حال بهم زن میگراهی شد و من طاقتم برای امروز تکمیلشده بود.
-هر چی میشه همین داستانو میکشی وسط…بس کن دیگه خجالت بکش! چرا ادای این تازه عروسارو درمیاری؟ خِیر سرت دوتا دختر بزرگ داری.
کلید در قفل چرخید و صحرای نگران وارد شد.
-بابا چی شده؟ صدای دادوبیدادتون تا توی حیاط میاد.
-بیا از مادرت بپرس چی شده.
-مولین؟
-هیچی نشده صحرا… همیشه همینطور بوده همینطورم میمونه. وقتی تمام عمر سکوت کنی و یکدفعه بخوای دردتو فریاد بزنی، همه متهمت میکنن! میدونی چرا؟ زیرا که اگر خاموشی کردی تا آخرش باید دهنت و ببندی!
-واقعاً بهجای اینکه به فکر دختر تازهعروس و دخترِ حاملت باشی، جای گرفتی اینجا برای من بحثهای قدیمی رو دوره میکنی؟ خجالتم خوب چیزیه!
دختر نوعروسش من بودم؟
هنوز هیچی نشده مرا عروس میدید!
-بابا چی داری میگی شما؟ مگه قراره این بچه را بدیم به متین که میگید نوعروس!
-ساکت میشید یا نه؟ چند نفر به یه نفر…یهذره انصاف داشته باشید نامسلمانا!
-بابا…
-هزار بار گفتم بازم میگم، هنوز هیچی مشخص نیست! اجازه بدین عصر صالح بیاد تا ببینیم چه خاکی باید تو سرمون بریزیم.
مامان با قدمهای محکم به سمت اتاقشان حرکت کرد و درب را محکم کوبید.
-آخر عمری فقط اَدا اطوارای این پیرزنِ پر حاشیه رو کم داشتیم…من یه سر میرم کارخونه شما هم یهکم اینجاها رو تمیز کنید…بابابزرگتونو که میشناسید کاراش معلوم نیست، یهو متوجه شدی عصر پاشد با صالح اینا اومد.
صحرا نزدیک شد و با مهربانی شانهام را نوازش کرد.
-شما چرا اِنقدر از خودتون دراوممشاهده کرد؟ نمتوجه شدم دیدهتونو!
صحرا پر از کلافگی اظهار کرد:
-دیده بابا چشم…خیالت راحت الآن پا میشیم.
***
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن