رمان زادهٔ نور پارت ۹۱

سولین پوزخند صدا داری زد ……… لیلا با آن ذات تاریکش ، نباید هم حال او را می درک کرد ……… لیلا ادامه داد :

– حالا اون عکسای قبلی که کف دستت داده بودم و با خودت آوردی ؟

سولین بی حرف صاف شد و بدون آنکه نگاهی به لیلا بی اندازد ، کف دست درون جیب داخلی کتش کرد و پاکت کوچک عکس ها را درآورد و سمت او گرفت .

– خوبه ……… بقیه کارا رو بسپر به من ……… امیرعلی تا یک ساعت دیگه پروازش زمین می شینه و مستقیم میره شرکتش ………. این عکس ها رو هم میدم کف دست پیک که برسونه شرکت امیر …….. مطمئنم امیر بعد از دیدن این عکس ها دیگه تف تو صورت اون دختر هم نمی اندازه ، چه برسه به اینکه بخواد تو خونش نگهش داره …….. امیر که انداختش بیرون بعد تو می تونی بری دنبالش ………. هر چند اگه مادرت بفهمه که دنبال اون دختره مسیر افتادی ، گردنت و خورد می کنه .

سامان تنها نگاهش کرد ………. به امیرعلی حق می داد که از حیات با این زن ببرد ……… شاید اگر او هم بود ، هیچ مسیری برای ادامه زیستن با این زن پیدا نمی کرد ……… هیچ کس نمی توانست با یک شیطان حیات کند.

لیلا پاکت عکس ها را درون کیفش گذاشت و از جایش کشیده شد :

– امروز همه چی تموم میشه …….. گوش به زنگ باش که امیر بعد از متوجه شدن این عکس ها احتمالا سر وقت تو هم بیاد . بهتره فعلا بری یه جا خودت و گم و گور کنی تا آب ها از آسیاب بیفته ……… خداحافظ شریک .

سولین تکانی از روی نیکمت نخورد و نگاهش را از او نگحرکت کرد …….. آره او شریک بود …….. شریک شیطان .

همانطور قرار گرفته روی نیمکت ، زیر لب جواب خداحافظی او را داد ، ولی لیلا آنقدر از او فاصله گرفته بود که خداحافظیِ زیر لبی او را نشنود .

خورشید همانطور درازکش درون تختش ، خیره سقف بالا سرش شده بود و خاطرات سفر کوتاهشان به کیش همزیرا فیلمی در حال اکران از مقابل دیدهانش می گذشت و هر لحظه او را بی‌قرار تر از قبل می کرد ………. قلبش می خواست با همین تن بی جان شده اش ، موبایلش را بر می داشت و باز هم شماره او را می گراهی شد ……… در این چند روزگار قبل از این در تخت افتادنش ، به دفعات شماره امیرعلی را گحرکت کرده بود ، ولی انگار امیرعلی تمام درها را رو به او بسته بود که جواب تماس هایش را نمی داد …….. شاید این نادیده گراهی شدن ها یکی از دلایل پایین نیامدن این تب عصبی اش بود .

امیرعلی هم وضع آنچنان مطلوبی نداشت ……… خودش را درون هتل محبوس کرده بود و جز برای جشنواره پایش را از اطاقش بیرون نمی گذاشت ……. حتی کف دستور داده بود ، ناهار و شام و صبحانه اش را هم به اطاقش بیاورد . او هم کم یاد در این شهر با خورشید نداشت …….. می دانست کافی است پا از این هتل بیرون بگذارد تا تمام خاطرات سفر کیششان به مغزش هجوم بیاورد ……… به هر کجا که می نگرید و نگاه می چرخاند ، می توانست خورشید را آنجا ببیند و همین مسئله خشم او را برانگیخته می کرد و رگ پیشانی و گردنش را از عصبانیت برجسته می نمود و باعث می شد هیچ کدام از تماس های خورشید را پاسخ ندهد .

بی حوصلگی و پرخاشگری و سریع خویی خصیصه این روزگارهایش شده بود ………. فکر اینکه حیات اش با خورشید نقطه آغاز را رد نکرده ، به نقطه پایان رسیده ، اذیتش می کرد …….. تصمیم داشت زمانی که برگردد یک تجدید نظر اساسی روی راهی شدارش با خورشید بکند .

چمدان بسته و بلیط به کف دست به سمت فرودگاه مسیر افتاد …….. فکر اینکه قرار است بعد از دو سه روز خورشید را ببیند ته قلبش را مالش می داد و گاهی هم می لرزاند ……… با خودش که تعارف نداشت ، هرگز نمی توانست خورشید را از فکر و ذهنش خارج کند …….. هرگز نمی توانست محبت و علاقه ای که نسبت به این دختر پیدا کرده بود را در سینه اش بکشد و نابود کند ……… شاید از او خشمگین بود ، شاید جواب تلفن هایش را نمی داد ، شاید خودش را خشک و بی تفاوت نشان می داد …….. ولی بهتر از هر کسی خودش را می شناخت …….. عاشقی و وابستگی که نسبت به خورشید پیدا کرده بود ، نتیجه یک روز یا دو روزگار نبود ………. او ذره ذره به خورشید نزدیک شده بود و عاشقیش را درون سینه اش نشانده بود …… عشق و علاقه ای که زمین تا آسمان با علاقه ای که ابتدای ازدواج نسبت به لیلا پیدا کرده بود ، فرق می کرد .

با صوتی مهماندار که از مسافران بخاطر انتخاب این شرکت مسافربری تشکر می کرد و برایشان آرزوی سلامتی و بهروزگاری می نمود ، از فکر و خیال درآمد و کمربند ایمنی اش را باز کرد ………. آنقدر در فکر و خیال فرو راهی شده بود که ندرک کرد هواپیما کی به زمین جای گرفت و به تهران رسید .

سوار ماشینش که درون پارکینگ فرودگاه پارک کرده بود شد و به سمت شرکت راند ……… با اینکه به لحاظ روحی خستگی زیادی را حس می کرد و احتیاج داشت تا مستقیما به خونه برود ، ولی بخاطر کارهای حقوقی و تنظیم سند های قردادی که در کیش بسته بود ، حتما باید ابتدا به شرکت می رفت .

ماشین را وارد پارکینگ شرکت کرد و ساکش را درون ماشین گذاشت و با کیف کف دستی اش بالا حرکت کرد ………. احتیاج شدیدی به خواب داشت ……. این بی خوابی چند وقته ، پدر از روزگارش درآورده بود .

با ورودش به شرکت ، منشی به پایش بلند شد و سلام داد و امیرعلی تنها به تکان دادن سری اکتفا کرد و مستقیما به دفترش رفت و در را پر صدا بست و کیفش را روی میز انداخت و تن خسته و سنگینش را روی صندلی پشت میز انداخت و تمام قرار دادها و مدارک را از داخل کیفش درآورد و پرخاشگرانه روی میز کوبید و نگاهی به کاغذهای مقابلش انداخت ……… سعی کرد تمرکز بگیرد و تمام حواسش را به قرارداد های مقابلش بدهد که سود چند میلیاردی برای کارخانه به همراه داشت ، ولی مگر فکر و خیال آن دختر قرار گرفته درون خونه اش اجازه می داد ؟

چنگ درون موهایش زد و باز سعی کرد هر فکر و خیالی را کنار بزند و تمام حواسش را به قرارداد های پیش رویش بدهد ………. اما باز هم بی نتیجه ماند .

عصبی تمام قرار داد ها را مجددا درون کیفش فرستاد و از پشت میز قد بلند شد …….. از همان ابتدا آمدنش به شرکت اشتباه بود .

از دفتر خارج شد که منشی مجددا به پایش قد بلند شد و دیدهش سمت کیف امیرعلی رفت .

– می رید جناب کیان ؟

– بله ……….. از فرودگاه مستقیما به شرکت اومدم ……. خسته تر از اونی هستم که بتونم تو شرکت بمونم ……… به مهدوی هم بگید قرار داد ها رو می برم خونه امضاشون می کنم و برای وکیل کارخونه ایمیل می کنم .

– دیده جناب کیان .

امیرعلی داشت از شرکت خارج می شد که صدای منشی متوقفش کرد .

– جناب کیان .

امیرعلی سر سمتش چرخاند :

– بله خانم ستوده ؟

– یه لحظه ……. من فراموش کردم چیزی رو به شما بدم .

و خم شد و از کشوی دوم میزش ، پاکت زرد رنگ نسبتا بزرگی را بیرون آورد و سمت امیرعلی گحرکت کرد .

– این و امروزگار صبح پیک ، ساعتای حدودا یازده آورد ………. تاکید هم کرد فقط دست خودتون بدمش .

امیرعلی کف دست دراز کرد و پاکت بی اسم و نشون را نگاهی انداخت .

– کی آوردتش ؟ …….. اسمش و نگفت ؟

– نه جناب کیان یه آقای حدودا سی و خورده ای ساله آورد ……… به نظرم پیک بود . چون تا حالا ندیده بودمش .

– باشه ممنون .

وارد آسانسور شد و شاسی پارکینگ را فشرد و پایین رفت ………… خسته خودش را پشت فرمان انداخت و کیفش را روی صنقلبی کمک راننده گذاشت ……. بار دیگر نگاهش سمت پاکت زرد رنگ بی اسم و نشون راهی شد و کنجکاو پاکت را برداشت و نگاهی به قسمت درش که حسابی هم چفت و بست داده شده بود انداخت و ابروانش بالا راهی شد .

سر پاکت را پاره کرد و دست درون پاکت کرد و تعدادی عکس میان پنجه هایش آمد ………. پاکت را گوشه ای انداخت و نگاهش را به عکس ها انداخت …….. چیزی میان سینه اش فرو ریخت و نفس میان سینه اش حبس شد و بالا نیامد …….. با چشمانی گمسرور شده و ضربان قلبی که آوای کوبش های تند و پر قدرتش تمام جانش را گراهی شد بود ، ناباور به عکس ها خیره شد ………. حرارتی که از نوک پنجه های پایش به سرعت نور بالا می آمد و ذره ذره وجودش را به آتش می کشید را حس می کرد ………. بسته شدن عروقش را حس می کرد ……. خورشید بود . خورشید خودش .

خورشیدش بود …….. چشمانش درست می مشاهده کرد …….. دختری که میان آغوش سامان و روی پاهایش دراز کشیده بود ، خورشیدش بود ………. با اینکه خورشید پشتش به دوربین بود و دستان سولین به دور شانه های ظریف او حلقه شده بود ……… اما می توانست خورشید را تشخیص دهد .

این موهای لخت پریشان ……… این تیشرت آبی آستین کوتاهی که به دفعات تن او دیده بود …….. آن پاهای ظریف و کوچک ، همه متعلق به خورشید بود .

با نفس هایی که خودش هم نمی درک کرد چقدر آوا دار و قد بلند و خرناس مانند شده ، و با چشمانی که دیگر فرقی با دو پیاله خون نداشت ، سراغ عکس بعدی رفت و کف دستش از فشار عصبی که متحمل شده بود به لرزش افتاد ………. سر کسی که میان گردن خورشید جا خوش کرده بود ، سولین بود ………. گردنی که اویی که محرمش بود ، تجربه لمس و بوسه اش را نداشت ………. آن وقت خورشید سولین را در غیاب او به منزل می آورد و خودش را برای او در طبق اخلاص می گذاشت .

– می کشمت خورشید ………. می کشمت کثافت ……..می کشمت لعنتی . زمین و از وجود نحس تو پاک می کنم .

و عکس ها را روی صنقلبی کناری اش پرت کرد و استارت زد و با تگ گازی جیغ لاستیک ها را درآورد و همچون دیوانه ها با آخرین سرعتی که می توانست راند و خودش را به منزل رساند .

مقابل در خانه که رسید ، حتی صبر نکرد تا مش قاسم در را برایش باز کند ، تنها عکس را چنگ زد و در حالی که تمام جانش می لرزید و ضربان دلش سر به فلک کشیده بود ، از ماشین پیاده شد و به صدا های هشدار آمیز ماشین که در ماشین را قفل نکرده ، توجه ای نکرد ……… تنها کلید درون در انداخت و به سمت ساختمان دوید و عکس ها درون کف دستش مچاله تر شد .

پله های ایوان را دو سه تا یکی بالا رفت و بدون آنکه قصد درآوردن کفشش را داشته باشد ، با همان کفش های خیابان به سمت اطاق خورشید دوید و با فریاد صدایش زد :

– خورشید .

خورشید با متوجه شدن صدای فریاد امیرعلی ، از خواب پرید و دیدهانش را باز کرد ……… تنش هنوز هم داغ بود و می شد تب شتاب‌زدهش را از چشمانش خواند .

تب داشت ، ولی گوش هایش خوب کار می کرد و می شنید …….. امیرعلی برگشته بود . به سختی روی تخت نشست و امیرعلی به شدت در اطاق او را باز کرد و در با صوتی بدی به دیوار برخورد کرد و حتی باعث ریزش رنگ دیوارِ پشت در شد .

با چشمان وحشت زده به امیرعلی که تا کنون او را اینگونه خشمگین و ترسناک نمشاهده کرده بود ، چشم دوخت و سرفه ای نمود.