رمان زادهٔ نور پارت ۹۰

سولین ساکت خورشید را روی تختش خواباند و با کف دست چتری های چسبیده به پیشانی عرق کرده او را کنار زد و قد بلند لیلا را آوا زد :

– لیلاااااا .

لیلا وارد اطاق شد و به چارچوب در تکیه زد .

– چیه بار دیگر ……. بیا برو دیگه . الانِ که سروناز سر برسه .

سامان بدون آنکه نگاهش را از خورشید بگیرد و سمت لیلا بچرخواند ، کف دستی به گونه های گل انداخته او کشید و گفت :

– تبش بالاتر رفته ……… بدنش نسبت به یک ساعت پیش به‌شدت داغ تر شده . می ترسم تشنج کنه .

لیلا بی تفاوت شانه ای بالا انداخت .

– بکنه ، به من چه .

سامان با مشاهده کردن این بی خیالی لیلا ، خشمگین و عصبی سر سمت او چرخاند و از میان دندان هایش غرید :

– من خورشید و صحیح و سالم می خوام …….. اگه فقط یه تار مو ، یه تار مو لیلا ، از سرش کم بشه ……… تمام پتت و روی آب می ریزم . یک ذره هم برام مهم نیست چه بلایی سر خودم می یاد .

لیلا کمی خودش را جمع و جور کرد و تکیه اش را از چارچوب در گراهی شد .

– خیله خب …….. چته تو امروزگار ؟ بجای اینکه خرسند باشی که نقشمون بی نقص داره جلو میره ، اینجوری آوات و برای من بالا می بری ؟ ……….. حالا هم کشیده شو برو . می ترسم این زنیکه فضول سر برسه تمام نقشه هامون و نقش بر آب کنه .

– براش دکتر خبر کن .

– بیان کردم خیله خب …… تو هم کشیده شو برو دیگه .

– مطمئن باشم ؟

– با اینکه دلم می خواد این پتیاره تو همین تخت بمیره ……. ولی مطمئن باش بخاطر خودمم که شده براش دکتر خبر می کنم . حالا برو .

سولین از پای تخت خورشید قد بلند شد و مقابل لیلا قد راست کرد و انگشتش اشاره اش را هشدار آمیز مقابل صورت او تکان داد .

– حرفم و جدی بگیر لیلا …….. من خورشید و صحیح و سالم از تو تحویل می گیرم .

– هزار بار گفتی ، منم هزار بار جواب داد باشه ……. بیا برو دیگه .

سولین نگاه نامطمئنی به لیلا انداخت و ناچاراً رفت و یک ربع بعد سروناز هممسیر با لباس های لیلا به خانه بازگشت ………. لیلا لباس ها را از سروناز گرفت و کمی بالا و پایینش کرد :

– چرا انقدر دیر کردی .

سروناز چادرش را از سرش برداشت و جمعش کرد و روی ساق کف دستش انداخت ……… توقع تشکرِ خشک و خالی از این زن داشتن ، واقعا توقع بی جایی بود .

– راه دور بود و بارون هم نم نمک گحرکت کرده ……. دیگه خودتونم می دونید یه ذره بارون می یاد چه ترافیکی رو خیابونا می گیره . اگه نزدیک بود ، نیم ساعته رفته بودم و برگشته بودم .

– خیله خب . نمی خواد توضیح بدی ……… در ضمن زنگ بزن به یه دکتری چیزی بیاد این دختره رو یه ویزیت بکنه ……… تب کرده .

– دختره ؟ …… خورشید و می گید ؟

– آره تبش حرکت کرده بالا ………. بهتره الان یه سر بهش بزنی .

سروناز ابروانش را در هم فرستاد و با قدم های قد بلند سمت اطاق خورشید قدم برداشت و در را یک ضرب باز کرد و داخل راهی شد و از همان جلوی در شروع به صدا زدنش کرد :

– خورشید …….. خورشید جان ……. خورشید عزیزم …….. خورشید …..

دست جلو برد و تکانی به تن لخت شده او داد ، اما با نمشاهده کردن واکنشی از طرف او ، ابروانش بیشتر از قبل از مضطربی درهم گره خورد و او را محکمتر تکان داد ………. انگار خورشید مرده بود که حتی واکنشی به تکان های شمشاهده کرد او نمی داد …….. شاید تنها تفاوت او با مرده ، همین تن داغ او بود که حتی از روی لباس هم می شد حسش کرد .

– یا حضرت عباس ………. این دختر چرا جواب نمیده ؟ ………. خورشید …….. خورشید .

به سرعت از تخت دور شد و سمت تلفن خانه دوید و از دفترچه تلفن کنار میز تلفن ، شماره دکتر احمدی را پیدا کرد و به سرعت گحرکت کرد و بی مقدمه ، سر اصل مطلب راهی شد و شرایط خورشید را برایش توضیح داد .

دکتر احمدی بالا سر خورشید ، لبه تختش قرار گرفته بود و با گوشی معاینه اش ضربان قلب او را چک می کرد و فشارش را می گحرکت کرد .

– تبش بسیار بالاست .

لیلا مداخله کرد :

– دکتر من صبح که اومدم صداش بزنم دیدم یه قرص هم خورد ……. به نظرم خواب آور بود ……… آخه چند شب هم بود که نمی تونست خوب بخوابه .

دکتر میان پلک خورشید را باز کرد و چراغ قوه کوچکش را درون چشمانش انداخت .

– خدا رحمش کرده که با اون قرصی که مصرف کرده و این تبی که داره ، تو کما نحرکت کرده ……… براش یه تب بر می نویسم و چند تایی هم قرص دیگه که کف دستور مصرفش و توضیح می دم …….. اگر قرص ها رو تا همین یک ساعت دیگه تهیه کنید ، احتمالا با مصرفشون ، تا پنج ، شش ساعت دیگه بلند میشه ……… البته اگر مشاهده کردید قرص ها رو هم مصرف کرد ولی تبش پایین نیومد ، ببریدش بیمارستان .

لیلا به خورشیدی که هنوز هم با دیدهانی بسته و بی حرکت میان تختش افتاده بود چشم دوخت و ترسی نامفهوم تنش را لرزاند ……… می وحشت کرد برای خورشید مشکلی پیش بیاید ……….. آن وقت یک دردسرش می شد دو دردسر . چرا که آن وقت هم باید مقابل سولین می از حرکت ایستاد ، هم امیرعلی که این چند وقته کم از اژدهای دوسر نداشت .

سروناز تمام آن روزگار را همچراکه یک مادر ، بالای سر خورشید قرار گرفت و پاشویش کرد ………. حتی آن شامگاه هم به خونه اش نراهی شد و جایش را پایین تخت خورشید انداخت .

نزدیک های سحر بود که خورشید بعد از چندین ساعت بی تحرک بودن ، ناله ای کرد و چهره اش از درد درهم جمع شد ………. سروناز که انگار هوشیار خوابیده بود به سرعت از روی دشکش کشیده شد و پای تختش قرار گرفت و دست خورشید که سرم در آن بود ، را گراهی شد و آهسته فشرد .

– حالت بهتره خورشید ؟

– من ….. من چم شده ؟؟؟

سروناز کف دستی به موهای چسبیده به پیشانی او کشید و همه را کنار داد .

– هیچی ……. تبت حرکت کرده بود بالا .

خورشید لای پلک هایش را با همان مقدار جانی که در تنش مانده بود باز کرد و با صوتی گرفته اش جویا شد :

– امیرعلی ……… نیومد ؟

سروناز ناراحت نگاهش کرد ……… دلش به حال این دختر می سوخت .

– نه ، زنگ زد اضافه کرد فردا می یاد …….. دختر یه ذره هم به فکر خودت باش که زبونم لال داشتی می مردی .

خورشید بی حال با بغض قرار گرفته درون گلویش پلک هایش را بست …….. امیرعلی همواره اول از همه به او زنگ می زد و خبر از وقت بازگشتش را به او می داد …… اما الان …….. انگار با تنها کسی که دیگر تمایلی به صحبت کردن باهاش را نداشت ، او بود .

– ای کاش واقعا می مردم .

– بجای این حرفا بگو چیزی می خوای الان برات بیارم ؟ ……. از دیروزگار هیچی نخوردی .

– نه ممنون …….. میلم به هیچی نمی کشه .

سروناز پفی کرد و گذاشت خورشید باز هم بخوابد ، ولی ساعت یازده از ترس از حال رفتن مجدد او ، به زور قد بلندش کرد و سوپ شیر داغی به خوردش داد .

– خورشید ، همه اشو تموم می کنی .

– نمی تونم ، زیاده .

– دختره خنگ ضعف کردی …….. اگه نخوری بدتر هم میشی .

– امیرعلی زنگ زد ………. حال من و ……. نسؤال کرد ؟

سروناز حرصی و چپ چپ نگاهش کرد …… امکان نداشت از هر دو جمله ای که خورشید بر زبان می آورد ، یکی از آنها راجب امیرعلی نباشد ………. این دختر انگار واقعا دیوانه و مجنون امیرعلی شده بود.

– الان تنها چیزی که مهمه سلامتی تو هستش ……… فقط باید سعی کنی زودتر خوب بشی و سر پا بشی . نمی خوای که آقا این دختر تب کرده و بی حال و بی رنگ و رو ، رو ببینه که . ها ؟ ……… الانم این سوپ و تموم می کنی ……. میرم و می یام ، نمی خوام این ظرف چیزی توش مونده باشه . باشه ؟

ولی خورشید تنها با همان بغض نشسته در گلو و دیدهانی به نم قرار گرفته که نگاهش را تار کرده بود ، نگاهانش را از سروناز گراهی شد و به ظرف سوپ روی پایش داد …….. وقتی سروناز از زیر بار جواب دادن اینچنین در می راهی شد و حرف را می پیچاند ، یعنی امیرعلی اصلا حال او را نجویا شده ……… که لااقل بداند این دختر بدبخت در تب نبودن او ، آیا زنده است یا نه ……… اصلا می تواند بدون او نفس بکشد یا نه …….. انگار هر روز بیشتر از نگاه امیرعلی می افتاد ……… انگار دیگر واقعا در این خانه تنها همین سروناز برایش مانده بود .

لیلا کنار سامان درون پارک و روی نیمکتی جای گرفته بود و با تبسمی گوشه لب ، عکس ها را یکی یکی نگاه می کرد و به سولین می داد تا او هم نگاهی به آنها بی اندازد .

سولین در حالی که نگاهش به عکس و دختر مو پریشانِ درون عکس بود ، آهسته ، انگار که درون فکر فرو رفته باشد ، پرسید :

– حالش چطوره ؟ ……… تبش پایین اومد ؟

لیلا بی تفاوت شانه ای بالا انداخت و عکس بعدی را نگاه انداخت :

– نمی دونم …….. ولی سروناز بعد از اینکه رسید بلافاصله دکتر بالا سرش آورد …… شامگاهم خونه نرفت و بالا سر دختره موند …… با اون مراقبتای سروناز مطمئن باش حال اون پتیاره الان بهتر از من و تو هستش .

سولین دست به یقه لباسش گحرکت کرد و دکمه بالایی پیمسیرنش را باز کرد بلکه نفسش بهتر بالا بیاید ………. حس بدی دست به گریبانش شده بود و راه نفسش را می بست . این عکس ها می توانست پاکی و نجابت خورشید را زیر سوال ببرد ……. آن هم خورشیدی که همواره با ظاهری موجه مقابل او ظاهر می شد .

بی حوصله نگاهش را از عکس های میان دستش که انگار هر لحظه سنگین وزن تر می شدند گراهی شد و به افرادی که بی خیال درون پارک قدم می زدند انداخت ……… دیگر قلبش نمی خواست نگاهش به عکس ها بی افتد . انگار که حالا کار از کار گذشته شده بود و به پایان این ماجرا رسیده بود ، عذاب وجدان خِرش را چسبیده بود و رهایش نمی کرد .

کلافه به لیلا که با لذتی وافر برای بار هزارم عکس ها را دوره می کرد نگاهی انداخت و غرید :

– بسه لیلا …….. واقعا دیگه داره حالم بهم می خوره . پستی تا چه حد ؟

لیلا در حالی که از متوجه شدن حرف او شوکه شده بود ، عکس ها را درون پاکت چپاند و با ابروانی درهم و معترض رویش را سمت او چرخاند :

– حالا که همه کارا انجام شده و چیزی تا نتیجه گیری نمونده ، من شدم پست ؟ …….. حالا که این همه هزینه کردم ، من شدم پست ؟

سولین خم شد و آرنج هایش را به زانوانش تکیه داد و پنجه هایش را درون موهایش فرو کرد ……… از وقتی که نگاهش به آن عکس های مزخرف خورده بود ، این حال مزخرف کف دست به گریبانش شده بود .

– محض رضای خدا بس کن لیلا .

– گاهی حس می کنم یه پسر باهوشی هستی که به خوبی منافعت و می بینی …….. گاهی هم مثل الان حس می کنم نه عقل داری ، نه هوش . واقعا درکت نمی کنم .