دلش به آنی فرو ریخت و تعادلش بر هم خورد و زانوان بی حس شده اش تا گشت و روی زمین افتاد ………. دلش آنچنان می کوبید که حس می کرد عن قریب سینه اش را پاره کند و بیرون بزند . می وحشت کرد برای امیرعلی اتفاقی افتاده باشد .
– آقا ………. آقا چی شده ؟ چه اتفاقی افتاده ؟
– یه خانمی رو همین الان آوردن اینجا ……… تصادفیه . حالشون زیاد مساعد نیست ، باید حتما یکی از بستگانشون اینجا حضور داشته باشن ………. اون خانم هم قبل از اینکه به اطاق عمل منتقلشون کنن ، شماره شما رو دادن .
خورشید پلک بست و نفس های بلند و صوت دارش به شماره افتاد ……….. با دست یخ زده اش میز تلفن را چنگی زد تا بلکه بتواند به خودش تکانی بدهد و جمع و جور کند .
– خانم ؟
– اون خانم می اظهار کرد اونجا خونه دخترمه ……… متاسفانه فکر کنم مادرتونن .
– ما …….. مادرم ؟ الان ……… الان خودم و می رسونم اونجا .
– حالتون خوبه خانم ؟
ولی خورشید با همان حال خراب و رو به احتضارش ، جوابش را داد :
– الان ……. الان می یام .
بغض و وحشت میان حلقش لانه کرده بود ……….. چنگی به گلویش زد و تلفن را بی هدف روی زمین رها کرد و با جان باقی مانده در تنش ، خودش را از روی زمین جمع کرد و با قدم های لرزان سمت اطاقش دوید ……… مادرش در بیمارستان بود . مادری که یک ماه از آخرین باری که مشاهده کرده بودش ، می گذشت .
نمی درک کرد چه می کند یا چه می پوشد ………. فقط هر چه که به دستش می رسید را به تن می زد و زیر لب مدام و پیوست خدا را صوت می زد .
تا حالا تنهایی از این عمارت بیرون نزده بود که خیابان های این حوالی را بشناسد ……… حتی بیمارستان عرفان را نه می شناخت و نه می دانست کجا واقع شده ……… از منزل خارج شد و به سمت ابتدای خیابان دوید که ماشینی کنار پایش توقف کرد و برایش بوق ……….. ولی آنقدر حالش آشفته بود که نه ماشین را دید و نه آوای بوق زدنش را می متوجه شد .
سولین که رنگِ پریده و دیدهان مضطرب خورشید را متوجه شده بود ، به سرعت از ماشین خارج شد و قد بلند اویی که هر لحظه دور و دورتر می شد صدا زد :
– خورشید .
خورشید با شنیدن آوای سولین ، مضطرب به عقب سر چرخاند و سولین را هممسیر با ماشینش ، پشت سرش متوجه شد ……….. چقدر بیچاره بود که میان دغدغه های مادرش ، حالا باید دغدغه مشاهده کردن سولین را هم به دوش می کشید .
– شما …….. شما ……..
– با این عجله کجا میری ؟ ………. چی شده ؟ حالت خوبه ؟
– آقا سامان برید تروخدا ……….. حالم خوب نیست .
سولین ماشینش را دور زد و با قدمی بلند سمت خورشید حرکت کرد .
– معلومه که حالت خوش نیست ………. بیا سوار شو ، هر جا بخوای می رسونمت .
– برید ……… فقط برید ، من الان شرایط روحی خوبی ندارم ……….. مادرم تصادف کرده .
سامان قدم دیگری سمتش حرکت کرد و گوشه آستین مانتواَش را گرفت و او را سمت ماشینش کشید .
– انشاالله اتفاق خاصی نیفتاده …….. بیا بشین تا بیمارستان می رسونمت …….. ممکنه حتی یه لحظه دیر کردنت باعث یک عمر پشیمونیت بشه .
خورشید تا قبل از شنیدن جمله آخر سامان ، مقابلش مقاومت به خرج می داد …….. اما با متوجه شدن جمله آخرش ، پاهایش سست شد ……. پشیمانی ؟ قلبش میان حلقش می کوبید و الان و در این لحظه تنها چیزی که می میل داشت مشاهده کردن مادرش بود و گوش دادن خبر سلامتی اش .
از حساسیت امیرعلی روی این مرد خوب خبر داشت ……… می اطلاع داشت اگر پا درون ماشین این مرد بگذارد ، امیرعلی زمین و زمان را بهم می دوخت …….. ولی الان قضیه مادرش در میان بود و بین سوار شدن و نشدن این پا و آن پا می کرد .
– بیا بشین خورشید ……… قرار نیست بخورمت که ……… بیا بشین تا بیمارستان می رسونمت . بدو دختر .
خورشید مانتواَش را چنگ زد و دعوای احتمالی امیرعلی را به جان خرید و سمت ماشین سولین قدم تند کرد ……… الان هیچ چیز برای او بیشتر از سلامتی مادرش اهمیت نداشت .
با نشستن خورشید درون ماشین ، سولین به سرعت ماشین را دور زد و پشت فرمان جای گرفت و خورشید مضطرب و پریشان به جان پوست لبش افتاد .
– مضطرب نباش …….. انشاالله چیز خاصی نشده .
ولی دل خورشید بیشتر از این حرف ها شور می زد .
– گفتن دارن می برنش اطاق عمل …….. گفتن خودم و تندا برسونم به بیمارستان عرفان .
– دلواپس نباش ……… من مسیر این بیمارستان و بلدم .
سامان به ترافیک عجیب غریب پارک وی خیره شد و تبسم محوی بر لبش وارد شد ……… انگار خدا هم کف دستش با او در یک کاسه بود که شرایطی را برایش جور کرده بود که وقت بیشتری را با خورشید سپری کند .
بعد از یک ساعت به بیمارستان رسیدند و خورشید بلافاصله بعد از پیاده شدن از ماشین ، تمام جاده تا داخل بیمارستان را یک ضرب دوید و سولین هم ، هم پایش پشت سرش با قدم هایی بلند جاده افتاد .
خورشید نفس زنان کف دستش را روی سینه اش گذاشت و مقابل قسمت اطلاعات توقف کرد .
– سلام آقا …….. حدودا یک ساعت و نیم پیش ، از این بیمارستان با من تماس گرفتن که مادرم تصادف کرده و به اینجا منتقلش کردن .
مرد نگاهش را از خورشید گرفت و به سیستم مقابلش داد :
– اسم و فامیلشون ؟
– فرنگیس ستوده .
مرد اسم و فامیل را درون سیستم زد .
– چنین اسم و فامیلی اینجا ثبت نشده .
خورشید نفس زنان ، آب دهانش را قورت داد ……….. رنگش از وحشت حسابی پریده بود .
– چطور نیست ؟ ……… همین یک ساعت و نیم پیش بهم زنگ اظهار کردن دارن منتقلش می کنن اطاق عمل …….. گفتن تصادف کرده .
مرد سری به معنای تأیید تکان داد و جستجوی دیگری میان بیماران تصادفی کرد ………. ولی باز هم جستجویش بی نتیجه ماند .
– مطمئن هستید از این بیمارستان با شما تماس گحرکت کردن ؟
– بله ، خودشون بیان کردن خودم و سریعا برسونم بیمارستان عرفان .
– متاسفانه نمی دونم کی باهاتون تماس گراهی شده ……… چنین اسمی حتی میون تصادفی های منتقل شده به این بیمارستان هم ثبت نشده ……… می تونید تشریف ببرید طبقه سوم ، اگه بخوان ببرنش اطاق عمل ، اونجا می برمش . می تونید برید بالا رو از اونجا سوال بجویا شد .
خورشید سر تکان داد و سولین به صورت رنگ پریده و زمردهای لرزان او خیره شد و زیر لب به خودش لعنت فرستاد .
خورشید هول زده سری تکان داد و به سمت آسانسور دوید و هممسیر با سولین به طبقه سوم راهی شد و همان سوال را از پرستار پشت رسیپشن پرسید .
– مطمئنید تماس از طرف بیمارستان ما بوده ؟
– بله …….. اون آقا بیان کردن از طرف بیمارستان عرفان تماس می گیره .
– آخه امروزگار ما تو شیفتمون مردی نداشتیم ……… همه خانم هستن . متاسفم که این و می گم …….. احتمالا تماستون از این تماس های مزاحمی بوده ………… چراکه چنین شخصی که می گید و امروز اصلا به اینجا نیاوردن .
خورشید نفس عمیقی کشید و چند قدم عقب رفت و بدن سنگین شده اش را روی صندلی های انتظارِ درون سالن انداخت و سرش را به دیوار پشت سرس تکیه داد و پلک های ناتوان شده اش را روی هم انداخت .
سولین مضطرب جلو رفت و مقابل اویی که هنوز هم رنگ به رو نداشت ، تک زانو زد .
– حالت خوبه خورشید ؟
خورشید با آخرین توان و رمق در وجودش پلک گشود و تکیه اش را از پشتی صنقلبی ای که روی آن نشسته بود گرفت ……… دستی روی جیب های مانتواَش کشید ……….. آنقدر با شتاب و عجله از منزل بیرون زده بود که موبایلش را هم همراه خودش نیاورده بود …….. اجباراً کف دستش را سمت سولین دراز کرد . باید از سلامتی مادرش مطمئن می شد .
– می شه فقط برای یه لحظه موبایلتون و قرض بمشاهده کرد ؟
سولین ابروانش متعجب بالا رفت ، ولی به همان سرعت به خودش مسلط شد و دست در کتِ در تنش کرد و موبایلش را درآورد و صفحه اش را باز کرد و سمت خورشید گحرکت کردش :
– البته . بفرما .
خورشید موبایل را گرفت و به همان سرعت شماره تلفن همسایه مادرش را گراهی شد ………. احتمالا منیژه خانم از مادرش خبر داشت .
– بله؟
– سلام خاله منیژه ……. حالتون خوبه ؟
– ممنون . شما ؟
– خورشیدم خاله . دختر فرنگیس خانم .
صدای منیژه خانم رنگ آشنایی به خودش گرفت .
– سلام خورشید جان ، خوبی خاله ؟ …….. متوجه شدم ازدواج کردی دختر . مبارک باشه .
خورشید چنگ به مانتواَش زد و پلک هایش را بست .
– ممنون . قرض از مزاحمت ، می تمایل داشتم بپرسم شما از مادرم خبر دارید ؟
– مادرت ؟ ……… آره خوبه عزیزم . اتفاقا الان از پیشش اومدم …….. چطور ؟ کارش داری خاله ؟
خورشید لبش را گزید و بغضش بالا رسید و ……… راه نفسش باز شد و شد قطره اشکی بر روی گونه اش .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن