با همان نگاه کوتاه شیشهی سیاهی را که میبیان کرد پیدا کردم. اولویتم ابتدا برداشتن لیمو و یخ بود. آنقدر سرعت داشتم که حتی فکر اینکه هر لحظه ممکن است آقاکیوان سر برسد هم نتوانست حواسم را از کاری که میکردم پرت کند. وقتی جام را برداشتم، بهزاد در را باز کرد و به داخل وارد شد. بطری را که به سمت جام کج کردم، یادم رسید زیاد نوشیدن مستی میآورد و من نمیدانستم زیاد این نوشیدنی، چهقدر است. بهزاد بیان کرده بود تا نصف جام مشروب بریزم و من کمتر از نصف ریختم. قالب یخ را داخلش انداختم و قاچ لیمویی را که برش زده بودم به لبهی جام زدم. وقتی کارم تمام شد سر بلند کردم. بهزاد روی مبل کنار پنجرهی انتهای سالن، پا روی پا انداخته و لم داده بود. سرش را به مبل تکیه داد و نگاهش را به من دوخته بود. میتوانستم جام مشروب را بدون ترس برایش ببرم و برگردم؛ جایی که نشسته بود از مشاهده کردرس هر کسی که میمیل داشت از پلهها پایین بیاید، دور بود. گردنهی جام را گراهی شدم و به سمتش قدم برداشتم، تمام نگاهم به جام بود. با نگاه کردن متوجه شدم که شکل گراهی شدن من، مثل آقاکیوان و یا عمه نیست. از حرکت ایستادم و دو طرف ظرف جام را گرفتم. قبل از راه افتادن نیمنگاهی به بهزاد انداختم. کف دستانش را بالا برده و به لبانش نزدیک کرده بود. نگاهش آن قدر نزدیک بود که انگار هیچ فاصلهای بین ما نیست. محو تماشای من بود. محو شدنی که به نظر میرسید هیچ حسابوکتابی پشتش نیست و ترس را چراکه حسی هرزه و زیادی دور انداخته است. این برای من، که بیشتر عمرم، حتی برای سادهترین کارها، حسابوکتاب میکردم، تجربهای نو بود! وقتی جام را به سمتش گراهی شدم، که وقت این کار نبود، فاصلهی بینمان زیاد بود. بهزاد در جایش تکانی خورد و سرش را از روی مبل برداشت:
-بیا جلوتر!
قدمی به سمتش برداشتم. کف دست دراز کرد و قبل از گحرکت کردن جام، سرش را بالا گرفت:
-متوجه شدی کاری نداشت!
و جام را، در حالی که با انگشتانش، انگشتانم را لمس کرد، از کف دستم گراهی شد:
-همین دور و ورا باش، نرو اتاقت!
ترس من دور میشد، اما گم نه:
-زیاد نمیتونم بمونم! تا آخرِ تموم شدن مشروبی که توی دستته.
عقب کشید و دوباره لم داد. جام را به لبش نزدیک کرد:
-پس تا میتونم طولش میدم!
صدای پای پایین وارد شدن کسی از پلهها، دست از سرم برنمیداشت. مرتب در سرم تکرار میشد. راه وارد شده را برگشتم تا به محیط امن و بیخطر آشپزمنزل برگردم. به محض متوجه شدن آقاکیوان در بالاترین نقطهی راهپلهها، نفس راحتی کشیدم. منتظر ماندم برسد تا برای بودنم بهانهای داشته باشم:
-براتون چایی بریزم؟
سرش را به دو طرف تکان داد:
-نه الناز جان، دستت درد نکنه.
نگاه خیرهاش به بهزاد، باعث شد من هم به همان سمت برگردم. بهزاد مشروبش را مزهمزه میکرد. همین که آقاکیوان به سمتش قدم برداشت، جام را از لبش دور کرد:
-هر چی میخوای بگی، بذار برای فردا، الان نه حالش رو دارم، نه حوصلهش رو…
آقاکیوان در جا از حرکت ایستاد:
-وسط بلد نیستی وایسی نه؟
بهزاد لبهی جام را به لبانش چسباند:
-بلدم؛ فقط تحمل ندارم وقتی وسطم، یه طرفم ابمسیریم باشه.
آقاکیوان “اوف” آواداری اضافه کرد و زیر لب زمزمه کرد: “دارم خسته میشم از یکدنده بودن تو!”
بهزاد از جایش برخاست. از کنار آقاکیوان گذشت و به آشپزمنزل وارد شد. نیمی از مشروبش را که باقی مانده بود، کنار من، تکیه داده به کانتر، نوشید. جام را که روی کانتر گذاشت، رو به کیوان اضافه کرد:
-میرم لامپ جلوی حیاط رو خاموش کنم که وقتی میخوابیم نزنه به دیدهمون.
این را اضافه کرد و به سمت در حرکت کرد. بعد از رفتن او، آقاکیوان هم یکی از دو لامپ سالن را که در مسیرش بود، خاموش کرد و رو به من اظهار کرد:
-اون یکی رو هم تو خاموش کن الناز جان.
“شامگاهبخیری اضافه کردم و به طرف دیگر سالن رفتم. کلید را که زدم، در ویلا هم باز شد. آوای آقاکیوان از نزدیک در اتاقش آمد:
-فردا دیگه نمیتونی از دستم در بری بهزاد…
کف دستم را از روی کلید پایین آوردم و با اندک نورهایی که سالن از لامپهای روشن حیاط گرفته، سعی کردم به سمت اتاقی که برای خوابیدن به من داده شده بود، قدم بردارم. نزدیک در اتاق، اول سایهای مشاهده کردم و بعد بهزاد
را روبروی خودم! ناخودآگاه سرم را به عقب بردم و آوای”هی” را درونم خفه کردم. بهزاد با صوتی دیوانهکنندهاش، پچپچ کرد:
-کیوان نذاشت بهت بگم که مشروب خوردن از کف دست تو، مستیش رو دوبرابر میکنه!
سرش را به صورتم نزدیک کرد، دهانش بوی الکل و لیمو میداد، بویی که به راحتی میتوانست عقل را از من بگیرد. لبش را به صورتم چسباند و من تبدیل شدم به دو پیکر، یکی که از حال رفته و روی زمین افتاده بود، و دیگری که هنوز سرپا بود. بوسهی اینبارش هیچ صدایی نداشت. فقط ملایم روی صورتم کشیده شد:
-نمیدونی چه حالی داد!
زود کنار کشید؛ از میان تاریکی جادهش را به سمت پلهها پیدا کرد و از من فقط سستی ماند و سستی!
سریعتند نفس میکشیدم تا خودم را پیدا کنم. زمینووقت، هر دو را گم کرده بودم. وقتی روی تخت نشستم، وقتی با فکر به بوسهی بهزاد لذت پشت لذت قورت میدادم و کف دست روی صورتم میکشیدم، خوب میخبر داشتم اشتباه چیست، خطا کدام است و چهقدر نزدیک گناهم! از درک معنای این واژها عاجز نبودم…
ولی خودم را از همهی آنها تکانده بودم و تنها گاهی قبل از خواب، وقتی روبهروی آینه میاز حرکت ایستادم، به این فکر میکردم چه چیزهایی را با خودم ندارم که روزها و سالهای قبل داشتم و سخت به آنها چسبیده بودم.
بدون اینکه کف دستم را از روی صورتم بردارم، از جا برخاستم و به طرف آینهی نصبشده روی در کمد لباس، راهی شدم. آرام مقابل آن قرار گرفتم و پاهایم را جمع کردم. به خودم زل زدم؛ این روزها انگار همه از من بریده و ناامید شده بودند. افسانه سرسنگین شده بود، فاطمه کمتر زنگ میزد، حتی احساس میکردم مامان با اینکه هیچ چیز نمیداند، کمتر از قبل به من اعتماد دارد و سپهر در پیام آخرش، وقتی یکدفعه آن را روی صفحه مشاهده کردم؛ نوشته بود حس میکند دیگر اصلاً من را نمیشناسد.
تکلیف عمه و آقاکیوان و حاجخانم هم معلوم بود؛ اگر میمتوجه شدند، هر کدام به روش خود، من را محکوم میکردند، هیچکس قرار نبود تأییدم کند…
صورتم را نزدیکتر بردم تا گونهام، محل بوسهی بهزاد را بهتر ببینم. انگار طراوت بیشتری پیدا کرده بود، برق میزد و جان گحرکت کرده بود درست مثل چشمهایم! میخواستم جلوتر بروم که با صدای زنگ پیام گوشیام، به پشت برگشتم. بلند نشدم، همانطور جای گرفته خودم را تا تخت کشاندم و آن را برداشتم. هر نشانی از رسیدن پیام جدید، هموقت دو حس ترس و شوق را درون رگهای تنم جاری میکرد! ترس دیدن پیام دیگری از سپهر و شوق وارد شدن پیامی تازهای از بهزاد. مشاهده کردن اسم بهزاد، ترسم را همان دم پس زد! با تبسم انگشتم را روی صفحهی پیامهایش کشیدم: “دوسِت دارم عزیزِ من، دوسِت دارم، شامگاهتبخیر”.
با لبخند جوابش را نوشتم: “نمیتونی اونقدری که من دوسِت دارم، دوستم داشته باشی؛ نمیدونی چهقدر زیاد و غیر قابل تصوره!”
همچنان تبسمم را داشتم؛ با بندکردن کف دستم به تخت، خودم را بالا کشیدم. اگر روزگاری و بار دیگری کسی من را بهخاطر محبت به بهزاد توبیخ میکرد و دنبال قلبیل این محبت میگشت، میتوانستم بگویم درست وقتی که فکر میکردم دوستداشتنی نیستم، او دوستم داشت!
صبح همه جز بهزاد در سالن بودند. با کتایون میز صبحانه را آماده میکردیم و ناخودآگاه هر کس حرفی میزد، من سریع به طرفش برمیگشتم. نگاهش میکردم تا ببینم حرفی از نبودن بهزاد میزند یا نه!
وقتی همه دور میز نشستند، حاجخانم به طرف پنجره برگشت و من -منِ منتظر- این نگاهش را در هوا قاپیدم. به بهانهی کنارزدن پرده، به سمت پنجره رفتم. بهزاد در حیاط بود. یک پایش را روی سکوی دور باغچه گذاشته بود و حرکات کششی انجام میداد. هر باری که تنش را به یک سمت متمایل میکرد، کلاه هودیاش هم به سمت شانهاش جابهجا می شد. هر وقت فکر میکردم دلپذیریتش برایم تمام نمیشود و با هر روز دیدنش رنگ عادت به خودش نمیگیرد، فکر دیگری به موازات آن شکل میگحرکت کرد وکارش هشداردادن به من بود که نمیتوانی تماموکمال او را داشته باشی؛ نزدیکبودنش، دلت را خوش نکند!
آقاکیوان که صدایم زد، در جایم تکانی خوردم! پرده را رها کردم و به طرفش چرخیدم.
-النازجان… کیان رو هم بیزحمت بیدار کن!
هم او، هم کتایون کمحرف و متفکر بودند. آقاکیوان آنقدر در خودش بود که تکان سرم در تأیید حرفش را نمتوجه شد، کشیده اضافه کردم:
-بله الان بیدارش میکنم.
کف دست در کف دست کیان از پلهها پایین میرسیدم که آوای آهنگ ریزی، ذرهذره اوج گحرکت کرد و به گوشم رسید. منتظر بودم بعد از اوج، خواننده بخواند، ولی آهنگ بیکلام بود. قبل از اینکه بهزاد را ببینم، گوشیاش را روی کانتر مشاهده کردم. صدای آهنگ هم از همانجا میوارد شد. با اینکه منتظر بودم بیاید و او را ببینم، اما خودم را کنترل میکردم تا دیدهم به دنبالش نگردد و متوجه شداری اگر رخ داد، اتفاقی باشد. اگر با او چشمدردیده میشدم، محال بود یاد دیشامگاه و بوسهاش نیفتم و نگاه نگیرم. اتفاق زود افتاد! وقتی کف دست کیان را رها کردم، بهزاد را حوله به دست، در حالی که به سمت گوشیاش قدم برمیداشت دیدم. سریع سلام کردم و رو گحرکت کردم. در جوابم با مکث، سلامی کشدار اظهار کرد و صدای آهنگ گوشیاش را زیاد کرد. آقاکیوان به اعتراض گفت:
-کبکت خروس میخونه، خبریه؟
کتایون داشت برای حاجخانم لقمه میگحرکت کرد، میخواستم بگویم از کنار حاجخانم کشیده بشود و این کار را به من بسپارد، اما منتظر ماندم تا اول بهزاد جواب آقاکیوان را بدهد. او را نمیمتوجه شدم و فقط منتظر بودم تا آوایش را بشنوم. صوتی نزدیکشدن قدمهایش به گوشم میرسید و درست کنار من قطع شد:
-خبری مگه باید باشه؟
تا این را اظهار کرد کمی به سمت حاجخانم خم شدم و رو به کتایون اظهار کردم:
-شما برید صبحانهتون رو بخورید، من هستم.
بهزاد صنقلبی کنار آقاکیوان را عقب کشید و رویش جای گرفت. تلاش کتایون برای اینکه فقط به من نگاه کند و نه جای دیگری، چیزی نبود که از دیدهانم دور بماند؛ زیرا من هم مثل او سر و دیدهانم را تا حدی بالا میآوردم که به صورت بهزاد نرسد.
-تو لطف کن برای خودتون چایی بریز!
“چشم”ی گفتم و برخلاف ملایمبودن صدایم، با قدمهای سریع به آشپزخانه رفتم و چای ریختم. لیوان چای بهزاد را نه مقابلش، کمی دورتر گذاشتم تا لازم نباشد بسیار نزدیکش بشوم. همین که روی صنقلبی قرار گرفتم، به لیوان چایش نگاه کردم. دستش را که تا نزدیک لیوان جلو آورد، لحظهای کوتاه نگاهم به نگاهش افتاد. ابروهایش بالا بود و نگاهش به من! دیگر بعد از آن تا آخر صبحانه هیچ نگاهی به سمتش نینداختم. نفر ااما هم که از پشت میز قد بلند شد، بهزاد بود. آهنگ گوشیاش را قطع کرد و به طبقهی بالا رفت.
آفتاب که بیشتر رخ نشان داد، حاجخانم را به حیاط بردم. میتمایل داشت کمی قدم بزند. چند متری که جلو راهی شدیم، احساس کردم تنش را لحظهای منقبض و بعد رها کرد:
-وای حاجخانوم سردتونه؟
نگاهی به سمت آسمان انداخت:
-آره سردمه، آفتاب زیاد جوندار نیست.
-الان میرم ژاکتتون رو میآرم.
او را آهستهملایم به سمت تخت بردم، کمک کردم بنشیند و بهسرعت به سمت پلهها قدم برداشتم. نگاهم را که تا بالای پلهها بردم، بهزاد را ژاکت به کف دست دیدم. بیحرکت از حرکت ایستاده و منتظر بود بالا بروم و آن را از کف دستش بگیرم. چند پلهای مانده بود به او برسم که ژاکت را به سمتم گراهی شد، اما همین که رسیدم و کف دست دراز کردم، آن را عقب کشید:
-چرا سر صبحانه و بعدش اونجوری بودی؟
دیده از ژاکت گراهی شدم. خیره شدم در دیدهانش:
-من؟ چجوری؟
جلوتر رسید و تبسم نیمبندی زد:
-هی چشم میگرفتی ازم، حرف نمیزدی، سرت رو بالا نمیآوردی، عین تازهعروسا بعد از شامگاهی که با دولید بودن!
کف دستم را که به طرفش دراز کرده بودم، تند عقب کشیدم. نیمنگاهی به پشت سرم و جایی که فقط حاجخانم میتوانست باشد انداخت و ادامه داد:
-انگار کل دیشامگاه رو پیش من بودی و حالا خجالت میکشیدی بقیه ببینن به من نگاه میکنی!
خیرهتر نگاهش کردم و خستگی پلکهایم را نامتوجه شده گرفتم:
-جلوی بقیه که نمیتونستم زل بزنم به تو!
کف دستم را به طرفش دراز کردم:
-بده حاجخانوم سردشه!
با مکث ژاکت را به طرفم گرفت:
-درستش اینه اول ازم تشکر بکنی که ژاکت رو برات آوردم!
بهسرعت از کف دستش گرفتم:
-مرسی که آوردی!
وقتی به طرف حاجخانم دویدم و بعد به عقب برگشتم، تصورم این بود که بهزاد رفته است، اما داشت از پلهها پایین میآمد. برگشتم و ژاکت را به تن حاجخانم کردم. یکی از آستینهایش مانده بود که صدای زنگ تماس گوشیام کشیده شد. بیتوجه به آن، به کارم ادامه دادم. حاجخانم اعتراض کرد:
-جواب بده بعد!
-هر کیه باید منتظر بمونه.
کف دستش را آهسته داخل آستین ژاکت کردم؛ صدای گوشی هم قطع شد. داشتم بالش پشتش را مرتب میکردم که بهزاد رسید و گوشیام بار دیگر صدایش دررسید. آن را برداشتم و با نگاه به صفحه، شمارهی سپهر را متوجه شدم. اسمش را پاک کرده بودم، ولی شمارهاش از یادم نرفته بود. غیر ارادی سر بلند و به بهزاد خیره شدم. نمیدانم چرا آنطور با اخم خیره شده بود به من… گوشی را خاموش کردم. آقاکیوان وارد شد، هوا سردتر شد، آفتاب رنگ باخت، ولی اخم بهزاد جایی نرفت. تنها وقتی کمی اخمش کمرنگ شد که کتابون حاجخانم را به داخل ویلا برد و آقا کیوان به هوای صحبت با عمه از ما فاصله گحرکت کرد. از روی تخت بلند شد؛ رسید و مقابلم ایستاد:
-سپهر بود؟
سر کشیده کردم:
-آره…
-چرا بهت زنگ میزنه؟ چی میخواد؟
زیر لب زمزمه کردم:
-نمیدونم… نمیدونم چی میخواد!
نگاهش را کوتاه به سمت دیگری منحرف کرد، ولی شتابزده به موقعیت قبلش برگشت؛ با همان اخم کمرنگ و زلزدن مستقیم به صورت من:
-پس کی میدونه الناز؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن